jump to navigation

Ο expaganus και άλλοι άρθρο στην Ελευθεροτυπία Δεκέμβριος 3, 2008

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, κλήρος, ομοφυλοφιλία.
Tags: , , ,
trackback

Δεν είναι δύσκολο να γράψεις άρθρο τη σήμερον ημέρα… Κάνεις μια βόλτα στα μπλογκς και αντιγράφεις σχόλια από διάφορους μπλόγκερ. Γιατί να κουραζόμαστε άλλωστε;

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=05.05.2007,id=45596092

Οι διάλογοι για αδελφοποιημένους κληρικούς
«Πρέπει να έχεις κάποια παρανόηση, πάτερ. Η αδελφοποίηση δεν αφορά ευλογία ερωτικής σχέσης, αλλά ανθρώπους που είναι πολύ αγαπημένοι και θα ήθελαν να είναι αδέλφια», σχολιάζει ο expaganus στο blog, για να λάβει την απάντηση από τον Αβέρκιο: «Ενδιαφέρουσα η άποψή σου, expaganus.Ας αφήσουμε και άλλους μπλογκίστες να εκφρασθούν. Είμαι βέβαιος πως οι τοποθετήσεις θα είναι ποικίλες. Εχουμε καιρό για να ξεκαθαρίσουμε το θέμα».Ο «Σ» ρωτά: «Είναι δυνατόν όλοι οι αδελφοποιημένοι κληρικοί να δηλώσουν μετάνοια για μια αμαρτία που δεν την ζουν ως αμαρτία;Αυτός είναι ο τρόπος που θα εκλείψει αυτόματα η «επάρατη» ομοφυλοφιλία σ’ όλες τις βαθμίδες του Κλήρου; Οι αδελφοποιημένοι κληρικοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε στους κόλπους της Εκκλησίας. Το ζήτημα δεν είναι πώς θα απαλλαγεί η Εκκλησία απ’ αυτούς, αλλά πώς θα ζήσουν και θα υπηρετήσουν ως άνθρωποι και όχι ως μιάσματα».

Ο «Ερασμος» από την πλευρά του γράφει και, θα έλεγε κανείς, προκαλεί:

«Αδελφέ Αβέρκιε, σε καταλαβαίνω απόλυτα. Λες το αυτονόητο που η πλειοψηφία των πιστών δεν μπορεί να καταλάβει. Κατανοεί τις ιερές κρουαζιέρες, τη συνεργασία με τη χούντα, τα κηρύγματα του μίσους, το χρυσάφι των ναών, την αλαζονεία της μπέμπας, τις στρατιωτικές τιμές και τα αγήματα, τις εικόνες που κλαίνε, τα ιερά λείψανα που βρωμάνε, την απάτη του Αγίου Φωτός, τον προκλητικό πλούτο, την προκλητική φτώχεια, το ξέχειλο παγκάρι, τις αναθυμιάσεις του λιβανιού, την απίστευτη υποκρισία, αλλά της φταίει η φουκαριάρα τραβεστί της Συγγρού. Της λείπει η κουλτούρα της κατανόησης, της ανοχής και της αγάπης. Εγώ που είμαι αγνωστικιστής είμαι πιο κοντά στη χριστιανική θεολογία.

Η Ιεραρχία έχει εκτρέψει την Ορθόδοξη Εκκλησία στην αίρεση του εθνικισμού, ή φυλετισμού όπως τον λέτε εσείς. Ελλαδική Εκκλησία, Βουλγαρική Εκκλησία, Ρωσική Εκκλησία και τα ρέστα. Ετσι άνοιξε και ο δρόμος και για άλλους ρατσισμούς, όπως σεξιστικούς.

Οι άνθρωποι πρέπει να κρίνονται από το αν βλάπτουν ή ωφελούν τους συνανθρώπους τους και όχι από την κρεβατοκάμαρά τους.

Η ηθική δεν εδρεύει στα αιδοία. Καλή τύχη, Αβέρκιε, στο σπουδαίο έργο που ανέλαβες».

Ο Manolis προτείνει μετάνοια: «Αγαπητέ π. Αβέρκιε, επικρίνεις ως ηθικολόγους αυτούς «που συνιστούν να μετανοήσουν οι ομοφυλόφιλοι για την αμαρτία τους». Και συνεχίζεις: «Μπορεί η λύση που προτείνουν να εξαλείψει αυτόματα το φαινόμενο της υποτιθέμενης αμαρτωλής ομοφυλοφιλίας;»

Η λύση που προτείνουν όχι οι «ηθικολόγοι», αλλά η ίδια η θεραπευτική μέθοδος της Εκκλησίας, η Αγία Γραφή, οι Πατέρες και οι Ιεροί Κανόνες είναι η μετάνοια. Βεβαίως, δεν πρόκειται να εξαλείψει όσους αρέσκονται να μείνουν αθεράπευτοι και σοδομίτες.

Αλλά η εξάλειψη ή όχι μίας κατάστασης δεν είναι σοβαρό επιχείρημα για το αν κάτι είναι αμαρτία ή όχι! Π.χ. αν εφαρμόσουμε το ίδιο κριτήριο για την παιδεραστία, που αυτή κάποιος σας φαίνεται να την αναγνωρίζει ως αμαρτία, εσείς ποια λύση προτείνεται εκτός της μετανοίας; Και την πατερική μέθοδο θεραπείας κάποιοι θα αρνηθούν να την δεχτούν, οπότε θα συνεχίσουν να παραμένουν παιδεραστές. Μήπως για τους «αδελφοποιημένους» κληρικούς η λύση είναι να πάψουμε να θεωρούμε αμαρτία την παιδεραστία για να εξαλειφθεί το πρόβλημα; Διότι για την ομοφυλοφιλία αυτό φαίνεται να υπονοείτε!».

Ο expaganus επανέρχεται: «Πρέπει να έχεις κάνει κάποια παρανόηση, πάτερ. Η αδελφοποίηση δεν αφορά ευλογία ερωτικής σχέσης, αλλά ανθρώπους που είναι πολύ αγαπημένοι και θα ήθελαν να είναι αδέλφια.

Παράλληλα με αυτήν, υπάρχει και ευχή για την υιοθεσία παιδιών. Επειδή πρόκειται για ευχές που θεωρείται ότι εγκαθιστούν μια απτή συγγενική σχέση, η ερωτική σχέση μεταξύ ανθρώπων που έγιναν αδελφοποιτοί, ή μεταξύ θετών γονέων και υιοθετημένων παιδιών, θεωρείται ΑΚΡΩΣ ΑΘΕΜΙΤΗ.

Εξάλλου η «αδελφοποίηση» δεν γίνεται μόνο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο κλέφτης της Πελοποννήσου Ζαχαριάς, που είχε μια αδελφοποιτή, και για να τον προκαλέσουν πήγαν να την πειράξουν.

Παράλληλα, δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των αδελφοποιτών. Μπορεί κανείς να έχει πάρα πολλούς και πάρα πολλές, αν θέλει, ενώ όπως μας τα γράφεις εδώ, δίνεται η εντύπωση ότι είναι κάπως σαν ζευγαράκια.

Τέλος, ο λαός δεν μιλάει για κληρικούς «αδελφοποιημένους». Καταπώς φτάνουν τα σχόλια στα δικά μου αυτιά, μιλάει για «αδελφές» (του ελέους, προϊσταμένες κ.τ.λ.), «αδερφάρες», «αδελφάτο» κ.ά. Ούτε και νομίζω να πηγαίνει το μυαλό κανενός στην αδελφοποίηση που αναφέρεις».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 05/05/2007

Και τώρα αγαπητοί αναγνώστες, δοξάστε με! Και μην ξεχνάτε: βρίσκεστε εις το βλόγιον μίας διασημότητας: Σεμνά και ταπεινά…
Υ.Γ. Τα τελευταία συνιστούν αυτοσαρκασμό βεβαίως βεβαίως! Μην τρελαθούμε κιόλας…
Advertisements

Σχόλια»

1. theoprovlitos - Δεκέμβριος 27, 2008

H κατασταση ολο και επιδεινωνεται. Στο τελος αν δεν τους φαμε θα μας φανε.

2. Expaganus - Φεβρουαρίου 28, 2009

Για την ιστορία, παραθέτω όλα τα υπόλιπα σχόλια που έκανα στο «http://adelfopoiemenoi.blogspot.com/2007/04/blog-post_16.html»

«Ο Θεός έκανε τους ανθρώπους εξ αρχής ετεροφυλόφιλους, με ό,τι συνεπαγόταν τότε αυτό (μια και ο τρόπος αναπαραγωγής στον παράδεισο δεν ήταν σαν τον δικό μας και ιδέα δεν έχουμε για το πώς θα ήταν, αφού μόνο εκτός παραδείσου άρχισαν ν’ αναπαράγονται οι άνθρωποι με τον γνωστό σε όλους μας τρόπο του σεξ). Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες ως προς τα φύλα και τη μεταξύ τους σχέση, ο Θεός έκανε έναν Αδάμ και μια Εύα, κι όχι έναν Αδάμ κι έναν Αδάμ ή μια Εύα και μια Εύα. Χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια πέρασαν και η αμαρτία του ανθρώπου παρουσίασε διάφορες παραλλαγές του θέματος των ανθρώπινων σχέσεων: Έναν Αδάμ και δεν ξέρω πόσες Εύες, μια Εύα και δεν ξέρω πόσους Αδάμ, έναν Αδάμ κι έναν Αδάμ, έναν Αδάμ και πολλούς Αδάμ, μια Εύα και μια Εύα, μια Εύα και πολλές Εύες, μια Εύα και πολλούς Αδάμ και Εύες και πάει λέγοντας η κουραστική αυτή ιστορία.
Όπως και να τους αποκαλεί κανείς, οι άνθρωποι που «έχουν κλίση» προς άτομα του ίδιου φύλου κι εκφράζουν την κλίση αυτή με πράξεις σεξουαλικού χαρακτήρα, καθώς και αυτοί που δεν έχουν κλίση αλλά πάνε για συμφέρον, λεφτά κτλ., όλοι αυτοί αμαρτάνουν. Παρομοίως αμαρτάνουν, με άλλο τρόπο βέβαια, αυτοί που δεν είναι πιστοί σ’ ένα σύντροφο του άλλου φύλου, αυτοί που κατακρίνουν, οι φιλάργυροι, οι συκοφάντες, οι ανελεήμονες, οι… οι…
Έχει λοιπόν σημασία πώς θα το πει κανείς; Σημασία δεν έχει η ουσία, ότι καλό είναι να μην καμαρώνει κανείς για την αμαρτία του και να κοιτάει να την επιβάλλει ως κάτι φυσιολογικό, αλλά να μετανοεί και να ζητάει από το Θεό δύναμη να την κόψει;
Στην τελική, επειδή μιλάμε για κληρικούς, για να γίνει κανείς κληρικός πρέπει να είναι έγγαμος ή μοναχός.
Οπότε οι άγαμοι κληρικοί έγιναν πρώτα μοναχοί, άρα ΕΚΟΥΣΙΑ υποσχέθηκαν στον Χριστό παρθενία. Όποιος φαντάζεται ότι παρθενία σημαίνει να απέχει κανείς από σεξουαλικές πράξεις μόνο με άτομα του ΑΛΛΟΥ φύλου, κάνει λάθος.
Όποιος νομίζει ότι μπορεί να δουλεύει τον Χριστό, αυτός να μην πω τι κάνει.»

«Για να μην παρασύρονται οι μη γνωρίζοντες και να μην μας δουλεύουν οι γνωρίζοντες και διαστρεβλώνοντες την ιστορία, κάντε ένα κλικ στο Βλάχοι.νετ και συγκεκριμένα στο http://www.vlahoi.net/index.php?option=com_content&task=view&id=66&Itemid=2.
Εκεί θα βρείτε άρθρο του 2005 με τίτλο και με την υπογραφή «Αδελφοποιΐα (αδελφοποιτοί – βλάμηδες)» και
την υπογραφή «Ευαγγ. Ι. Ντόντη» από την «εφημερίδα Αντίλαλοι Συρράκου».
Να συμπληρώσω κι εγώ ότι μερικές φορές αδελφοποιτοί μπορούσαν να γίνουν και δυο πρώην εχθροί, ως ένδειξη του ότι είχε πάψει η παλιά έχθρα και δεν επρόκειτο να ξαναβλάψει ο ένας τον άλλον.»

«ΠΗΔΑΛΙΟΝ
ΠΕΡΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑΣ σελ. 609
Κεφάλαιον ι’.
Ή δε λεγομένη άδελφοποιησία, όχι μόνον είναι εμποδισμένη από το λέ. Κεφ. του ιγ’. τίτλου του έ. βιβλίου του νόμου (σελ. 217. της Γιουρ Γραικόρ.) τελείως να μη γίνεται,και αποβεβλημένη εστίν από την Εκκλησίαν του Χριστού, αλλά και εναντία είναι εις την φύσιν, κατά τον Χωματεινόν Δημήτριον (αυτόθ.). Η γαρ θέσις μιμείται την φύσιν, η δε φύσις δεν γεννά αδελφόν ποτέ, αλλά υιόν. Λοιπόν και η θέσις ως μιμουμένη την φυσιν, δεν δύναται να κάμη αδελφόν. Όθεη η τοιαύτη αδελφοποιησία όχι μόνον δέν γίνεται, ή λογίζεται τελείως εμπόδιον εις το να υπανδρεύωνται αναμεταξύ των οι τoιούτοι ψευδαδελφοποιητοί, αλλά ουδέ όλως πρέπει να γίνεται. Απόβλητον γαρ εστίν τούτον από την Εκκλησίαν του Χριστού, ως πολλών κακών και απωλείας πρόξενον ψυχικής εις τους περισσοτέρους, και ύλη δια να πληρώνουν τινες τας ηδονάς και τα σαρκικά των θελήματα, καθώς η δοκιμή μυρία έδειξε τα παραδείγματα κατά διαφόρους καιρούς και τόπους.»

Γι’αυτό λοιπόν το λαϊκό και αρχαίο έθιμο της αδελφοποιησίας για το οποίο έχω δώσει λινκ πιο πάνω, δεν γίνεται δεκτό από την Εκκλησία. Γιατί όπως γίνεται φανερό από τα παραπάνω, χρησιμοποιήθηκε από άτομα ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ για να καλύψουν άλλου είδους «σαρκικά θελήματα». Πολύ εύκολος τρόπος να κουκουλώσει μια παντρεμένη ή ένας παντρεμένος το ότι απατά το ταίρι του, παρουσιάζοντας τον παράνομο σύντροφο ως «αδελφό», ή να κουκουλώσει κάποιος την ομοφυλοφιλία του.»


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: