jump to navigation

Μπορεί να κάνει γιόγκα ο Χριστιανός; Ιανουαρίου 13, 2018

Posted by expaganus in παγανισμός, Επικαιρότητα, Εκπαίδευση, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , , , , , , , ,
add a comment

Συχνά λαμβάνω διάφορα ερωτήματα σχετικά με τη γιόγκα, του τύπου «μήπως δεν είναι κακό να κάνει γιόγκα ένας χριστιανός αν δεν κάνει και διαλογισμό;», αλλά και διάφορα για τις πολεμικές τέχνες, κυρίως μετά το άρθρο μου για τον δήθεν  «Ανώνυμο μοναχό», «γνώστη περί των πολεμικών τεχνών», που έστειλε παντού επιστολή κατά της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας .

Και μέσα σε όλα αυτά, αναγνώστης μου έστειλε ιστοσελίδα με απομαγνητοφώνηση ραδιοφωνικής εκπομπής του Καλβινιστή Βαπτιστή πάστορα John Piper, υπό τον τίτλο «Είναι η Γιόγκα αμαρτωλή;» για να την αξιοποιήσω όπως θέλω.

Για να σας πω την αλήθεια, με ξένισε το ότι ο πάστορας αυτός είναι καλβινιστής βαπτιστής, καθώς η Ορθοδοξία έχει τεράστιες δογματικές διαφορές με αυτή την ομολογία. Όταν μάλιστα έψαξα λίγο γι’ αυτόν, διάβασα στη Βικιπαίδεια ότι «επιβεβαιώνει το χαρακτηριστικό καλβινικό δόγμα του διπλού απόλυτου προορισμού», οπότε έφριξα. Όμως δεν μπόρεσα να μην εκτιμήσω τα πολλά ωραία σημεία του κειμένου. Θα σας αφήσω να τα εκτιμήσετε κι εσείς, αφού πρώτα σας συστήσω να διαβάσετε τα εξής:

«Γιά τή γῆ πού καταράστηκε ὁ Θεός στήν ἐργασία τοῦ Ἀδάμ»  (Μάξιμος Ομολογητής)

Η σημασία του Αντιλύτρου

Το προπατορικό αμάρτημα (π. Ιωάννης Ρωμανίδης)

Λέει λοιπόν ο πάστορας (σε δική μου βιαστική μετάφραση):

Έχουμε 60 emails από ακροατές στη Σκωτία, τις ΗΠΑ και την Ινδία που όλοι θέλουν να μάθουν για τη γιόγκα. Είναι απλή σωματική άσκηση ή αναπόφευκτη συμμετοχή στην ανατολική πνευματικότητα; Ένας ακροατής, ο Todd, γράφει: «Ως επαγγελματίας στον τομέα της υγείας ενδιαφέρομαι για τα οφέλη των ανατολικών πρακτικών όπως η γιόγκα και το tai chi για τα τεκμηριωμένα οφέλη που έχουν για την υγεία. Μπορεί ένας Χριστιανός να ασκεί τέτοια πράγματα με ρίζες στο μυστικισμό με καλή συνείδηση;»
Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα ήθελα να πω είναι ότι υπάρχουν δύο είδη προσεγγίσεων στις αμφισβητούμενες πρακτικές στη ζωή. Θα έλεγα τη μια, μινιμαλιστική προσέγγιση στην αγιότητα και την ευσέβεια. Και την άλλη μαξιμαλιστική.

Στην πρώτη περίπτωση, η τυπική ερώτησή σας είναι: «Λοιπόν, τι το κακό έχει αυτό;» Θα ήταν κατάλληλη για ταινίες και μουσική, και τα παιδιά συχνά ρωτούν τους γονείς τους, «Τι το κακό έχει αυτό;» Και η άλλη προσέγγιση δεν είναι να ρωτήσετε κυρίως, «Τι το κακό έχει αυτό;», αλλά, «Θα με κάνει να μοιάζω περισσότερο με τον Χριστό; Θα με κάνει πιο αφοσιωμένο στον Ιησού; Θα είμαι πιο ισχυρός και γεμάτος από το Άγιο Πνεύμα; Θα είμαι πιο αποτελεσματικός στην προσευχή εξαιτίας αυτού; Θα με κάνει πιο τολμηρό στη μαρτυρία ή θα με εξασθενήσει; Θα με βοηθήσει να έχω περισσότερη πνευματική διάκριση αναφορικά με τους τρόπους του Σατανά στον κόσμο και θα με βοηθήσει να θησαυρίσω θησαυρούς στον ουρανό; Θα με βοηθήσει να βρω χαρά στο Θεό και όλα αυτά που Εκείνος είναι για μένα στον Ιησού;»

Μπορείτε να δείτε ότι υπάρχουν δύο είδη προσεγγίσεων στη ζωή. Θέλω να μεγιστοποιήσω τη θεοσέβειά μου και την αγιότητά μου, προσεγγίζοντας όλο και περισσότερο το Θεό, και η άλλη είναι να προσπαθείς απλώς να κάνεις όσα πράγματα μπορείς να κάνεις χωρίς να ολισθήσεις σαφώς στην αμαρτία. Επομένως δεν θέλω να πω ότι κάθε φορά που αντιμετωπίζετε μια αμφισβητήσιμη δραστηριότητα, θα επιλέξετε να την απαρνηθείτε, διότι έχετε ζυγίσει τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο. Θέλω απλώς οι άνθρωποι να προσεγγίσουν τις ερωτήσεις με μεγαλύτερο πάθος για την ευσέβεια και να μην σκέφτονται μινιμαλιστικά. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να πω.

Δεύτερον, θα ήθελα να πω ότι τόσο η γιόγκα όσο και το tai chi, από τα λίγα που ξέρω και τη μικρή έρευνα που έχω κάνει, έχουν τις ρίζες τους στις ανατολικές κοσμοθεωρίες, και στις ρίζες αυτές είναι βαθιά αντιθετικές προς μια χριστιανική κατανόηση του Θεού και του τρόπου με τον οποίο εργάζεται στον κόσμο. Έτσι η γιόγκα είναι για το σώμα ό,τι είναι η μάντρα για το στόμα – έτσι θα το έθετα ούτως ή άλλως. Μία εξήγηση λέει ότι για το μάντρα: «Πρέπει κανείς να ψάλλει μια λέξη ή μια φράση μέχρι εκείνος ή εκείνη να ξεπεράσει το νου και τα συναισθήματα, και στη διαδικασία βρίσκεται και επιτυγχάνεται το υπερσυνείδητο.» Σημειώστε τη χρήση της «λέξης» σε εκείνο τον «μαντροειδή» τρόπο για να μπορέσει να κινηθεί προς την υπερσυνειδητότητα. Με άλλα λόγια, οι ασκήσεις γιόγκα είναι μια επέκταση από αυτό το είδος της λεκτικής επανάληψης και φιλοσοφία του πώς κάποιος προχωρά σωματικά, συναισθηματικά και διανοητικά σε αυτήν την υπερσυνειδησία.

Έτσι η γιόγκα επικεντρώνεται στην αρμονία μεταξύ του νου και του σώματος. Η γιόγκα αντλεί τη φιλοσοφία της από μια ινδική μεταφυσική πεποίθηση. Και η λέξη γιόγκα προέρχεται από τη σανσκριτική γλώσσα και σημαίνει «συγχώνευση» ή «ένωση». Και ο απώτερος στόχος αυτής της φιλοσοφίας είναι να επιτύχει μια ισορροπία μεταξύ του νου και του σώματος και να επιτύχει ένα είδος αυτο-διαφώτισης μέσω της χρήσης των μάντρα και μέσω της χρήσης ορισμένων σωματικών ασκήσεων ή στάσεων διαλογισμού. Για να επιτύχει αυτή την κατάσταση, η γιόγκα χρησιμοποιεί την αναπνοή, τη στάση, τη χαλάρωση και τον διαλογισμό για να επιτύχει μια υγιή, ζωηρά ισορροπημένη προσέγγιση στη ζωή. Αυτό θα ήταν πάνω κάτω ο τρόπος που θα το έλεγαν σε πολλά μέρη στο διαδίκτυο.

Για παράδειγμα, αν πάτε στην ιστοσελίδα του YWCA της Μινεάπολης και κάνετε κλικ στην επιλογή «Μαθήματα Fitness», μπορείτε να πάρετε 22 αναφορές στη γιόγκα, όπως γιόγκα για αρχάριους, γιόγκα για νέους, χορός νέων και γιόγκα, γιόγκα για όλους. Και είναι το ίδιο με το tai chi, αν και λίγο λιγότερο. Το Tai chi έχει κινεζικές θρησκευτικές ή μεταφυσικές ρίζες και ένας ορισμός λέει ότι το tai chi θεωρείται η ύψιστη νοητή αρχή από την οποία ρέει η ύπαρξη, η υπέρτατη θεμελιώδης αρχή.

Αυτό σημαίνει η λέξη tai chi. Η υπέρτατη θεμελιώδης αρχή δημιουργεί το Γιανγκ και το Γιν. Η κίνηση δημιουργεί γιανγκ και όταν η δραστηριότητά της φτάσει στο όριο, γίνεται ήρεμη. Και μέσα από την ηρεμία η υπέρτατη θεμελιώδης αρχή δημιουργεί το γιν. Και όταν η ηρεμία φτάσει στο όριο της, υπάρχει μια επιστροφή στην κίνηση και η κίνηση και η ηρεμία στην εναλλαγή τους καθίστανται η κάθε μία πηγή της άλλης και οι μετασχηματισμοί του γιανγκ και η ένωση του γιν παράγουν τα πάντα και αυτά με τη σειρά τους, παράγουν και αναπαράγονται και αυτό κάνει τη διαδικασία ατελείωτη. Αυτά πάνω-κάτω έχω μάθει στη μικρή μου έρευνα.

Οι Χριστιανοί έχουν μια ριζικά διαφορετική κοσμοθεωρία από την άποψη που διαμορφώνεται από τη γιόγκα, την άποψη που διαμορφώνεται από το tai chi. Η προσέγγισή μας προς την Ιστορία και προς τον Θεό και προς την ευημερία είναι ριζικά διαφορετική. Στον Χριστιανισμό η πρόοδος προς την ολότητα προκαλείται από έναν Θεό ο οποίος επικοινωνεί καταληπτά μέσω της γλώσσας για να γίνει κατανοητός, μέσω ενός προσώπου, του Ιησού Χριστού, ο οποίος γίνεται καθ’ ολοκληρίαν άνθρωπος και μιλάει για να γίνει κατανοητός από το νου και όχι την ακύρωση του νου – ξεπερνώντας αντικειμενικά, μέσω του θανάτου και της ανάστασής του, έναν πραγματικό Σατανά και μια πραγματική ενοχή ενώπιον του Θεού, μέσω ενός πραγματικού μηνύματος ευαγγελίου για εμάς, μια για πάντα στην ιστορία με ιστορικά γεγονότα πίσω από αυτό, μέσω της κατανόησης αυτού του μηνύματος συνειδητά στο μυαλό μας, μέσω της πίστης στον Χριστό, μέσω της εγκατοίκησης του Αγίου Πνεύματος, μέσω των υποσχέσεων που κατανοήθηκαν και έγιναν πιστευτές, μέσω της χαρούμενης περισυλλογής σχετικά με αυτές τις αντικειμενικές υποσχέσεις, μέσω της μεταμόρφωσης του Αγίου Πνεύματος, μέσω αντικειμενικού λόγου που κατανοείται καθώς στοχαζόμαστε σε προοδευτική ομοιότητα με τον Χριστό, όπως βλέπουμε τη δόξα του στο λόγο και στο ευαγγέλιο, μέσω ουσιαστικών έργων που οδηγούν στη βοήθεια άλλων ανθρώπων και μέσω μιας ζωής μεταμορφωμένης ευσέβειας στην αιώνια ζωή όπου ο Θεός είναι η χαρά μας για πάντα.

Αυτός είναι ο Χριστιανισμός. Και είναι τελείως διαφορετικός από το είδος της κοσμοθεωρίας που βρίσκεται πίσω από τις διαλογιστικές, σωματικές και συναισθηματικές και διανοητικές πρακτικές που απορρέουν από τη γιόγκα και το tai chi. Γι ‘αυτό, σκεφτείτε την χριστιανική ολότητα της υγείας και του σώματος. Αν ρωτάτε: «Πώς αυτό σχετίζεται με το σώμα; Πώς αυτό σχετίζεται με την άσκηση και τα πράγματα που κάνετε με το σώμα σας;» Θα έλεγα ότι η χριστιανική ολότητα της υγείας του σώματος είναι μια φρόνιμη και ρεαλιστική άποψη που χαρακτηρίζεται από αυτά τα γεγονότα:

1) Είμαστε πεπτωκότες και σωματικά κάτω από μια κατάρα και συναισθηματικά και διανοητικά κάτω από μια κατάρα που έχει πέσει σε ολόκληρη τη δημιουργία. Και, ως εκ τούτου, όλοι θα πεθάνουμε.

2) Θα αναστηθούμε από τους νεκρούς αν έχουμε πίστη στον Ιησού και αυτή είναι η υγεία στην οποία στοχεύουμε τελικά κυρίως. Θα είμαστε απόλυτα υγιείς – σώμα, ψυχή και μυαλό – στους νέους ουρανούς και τη νέα γη μετά την ανάσταση, και αυτή είναι η δόξα μας – αυτή είναι η ελπίδα μας.

3) Εν τω μεταξύ, η εξωτερική μας φύση «διαφθείρεται», αλλά η εσωτερική μας φύση «ανακαινούται καθημερινά» (Β΄ προς Κορινθίους 4:16).

4) Η σωματική άσκηση έχει μικρή αξία, όπως λέει ο Παύλος στην Α΄ προς Τιμόθεον 4: 8. Αλλά η πνευματική άσκηση έχει αξία με κάθε τρόπο, με τον τρόπο που περιέγραψα πριν από ένα λεπτό.

5) Δεν πρέπει να βλάπτουμε άσκοπα το σώμα μας που είναι ο ναός του Αγίου Πνεύματος και πρέπει να επιδιώξουμε τη μέγιστη χρησιμότητά τους στους στόχους που μας έδωσε ο Θεός. Έτσι η σωματική υγεία είναι υπέροχη, αλλά δεν είναι ο στόχος. Είναι ένα μέσο για πολύ μεγαλύτερους στόχους και ένα εξειδικευμένο μέσο σε αυτό, επειδή υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από το να έχεις ένα σώμα που είναι super fit.

6) Μπορούμε να πετύχουμε τους μεγαλύτερους στόχους μας πεθαίνοντας, διακινδυνεύοντας τη ζωή μας και κολλώντας Έμπολα ή ελονοσία ή ογκοκερκίαση σε κάποια ιεραποστολική δραστηριότητα. Δεν πασχίζουμε για μέγιστη σωματική ευεξία. Αυτός είναι ένας δευτερεύων χρήσιμος στόχος ως μέσο για κάτι μεγαλύτερο. Και μπορεί να διακυβευτεί σκόπιμα, με το να διακινδυνεύσουμε τη ζωή μας για χάρη κάποιου άλλου.

7) Έτσι, κάθε σωματική αγωγή που αρχίζει να παίρνει τη θέση της αναζήτησης της αγιότητας και της θυσιαστικής υπηρεσίας με την οποία μπορούμε να θυσιάσουμε τη ζωή μας αρχίζει, πιθανότατα, να γίνεται θρησκεία για μας. Και νομίζω ότι η γιόγκα και το tai chi έχουν ήδη δηλωθεί από τα ίδια τους τα ονόματα επ’αυτού του σημείου. Έχουν υψώσει τη σημαία της ανατολικής κοσμοθεωρίας με τα ίδια τα ονόματα yoga και tai chi.

Έτσι, κατά την κρίση μου, σε αυτό το σημείο, καθώς υπολογίζω να μεγιστοποιήσω παρά να ελαχιστοποιήσω την επιδίωξη των στόχων του Θεού και την άνθηση της ψυχής μου, θα πήγαινα από άλλο δρόμο και θα έβρισκα άλλο είδος άσκησης.

Για πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση σχετικά με τη γιόγκα, δείτε αυτό:

Γιόγκα: επιστήμη ή λατρεία θεών; (Θεόδωρος Ρηγινιώτης)

Αλλά και αυτό, όπου τα σχόλια έχει γράψει η αφεντιά μου:

Η Γιόγκα και ο Διαλογισμός είναι ασυμβίβαστα με την Ορθόδοξη Εκκλησία, την προσευχή και γενικότερα με την χριστιανική ζωή (Μιχαήλ Χούλης)

Advertisements

Οι «Βυζαντιομάχοι» και από πού προέρχονται… Ιουνίου 26, 2010

Posted by expaganus in προπαγάνδα, Βυζάντιο, Επικαιρότητα, Εκπαίδευση.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
5 Σχόλια

Προχθές διάβασα εδώ ένα πολύ καλό άρθρο για παραποιήσεις της ιστορίας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή Ρωμανίας, που έχει επικρατήσει να λέμε «Βυζάντιο». ΄Οποιος θέλει μπορεί να το βρει στη διεύθυνση http://www.oodegr.com/neopaganismos/romi/kakopoiisi_paidiwn_1.htm .

Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι, από πού βγαίνουν οι διάφοροι συνειδητοί διαστρεβλωτές της πραγματικότητας του «Βυζαντίου» και οι ημιμαθείς ακόλουθοί τους, και πώς έχουν τέτοια παχυλή άγνοια και τέτοιο εντυπωσιακό μίσος για ένα μεγάλο μέρος της Ιστορίας μας (1100 χρόνια και βάλε παρακαλώ). Σίγουρα τα επιχειρήματά τους μπορούν να αμφισβητηθούν και να αναιρεθούν, αλλά η ύπαρξή τους δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Πώς όμως δημιουργούνται αυτοί οι «Βυζαντιομάχοι»*, και μάλιστα μέσα στην Ελλάδα, τη στιγμή που τα περισσότερα πρωτογενή ιστορικά ντοκουμένα για το «Βυζάντιο» είναι διαθέσιμα στα ελληνικά κι εύκολα μπορεί να μάθει κανείς ποια ήταν η κατάσταση στη Ρωμανία;

Τότε θυμήθηκα ένα μήνυμα από έναν φίλο φοιτητή της Φιλοσοφικής Αθηνών, στο οποίο περιγράφει μια παράδοση για το «Βυζάντιο»… Διαβάστε με προσοχή και βγάλτε τα συμπεράσματά σας!

«Σε ένα αμφιθέατρο με τουλάχιστον 150 πρωτοετείς φοιτητές, αγορεύει ο καθηγητής Ι. Π. Σε κάθε μάθημα τα παιδιά ακούν φράσεις όπως «(Βυζάντιο) μια κοινωνία που βρίσκεται κάτω από το βαρύ ζυγό ενός απολυταρχικού αυτοκράτορα», «(η ρητορική) εμετικά κείμενα μιας γλοιώδους απογοητευτικής ηθικής κατάστασης (το «εμετικά» δις!)», «ο Μιχαήλ Ψελλός (με τις μηχανορραφίες του) δεν ήταν τίποτα μπροστά στο μεγαλύτερο τέρας του Βυζαντίου! Ξέρετε ποιο ήταν αυτό το τέρας;  Ο Μέγας Κωνσταντίνος! (ακολουθεί το γνωστό τροπάρι περί Κρίσπου, Φαύστας κλπ…)». Αυτά, καθώς και ό,τι ακολουθεί μέχρι τέλους, αποτελούν κατά λέξη απόδοση των λεγομένων. Είναι απευθείας παρμένα από τις σημειώσεις μου εκείνης της ημέρας. (Τρίτη 24/11/2009). 

Τα παιδιά ακούν με προσοχή και σημειώνουν. Συχνά γελούν επιδοκιμάζοντας την ειρωνεία και την περιφρόνηση. Τι να κάνουν; Αυτά τους ταΐζει ο καθηγητής στο Φιλολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αύριο θα βγουν σε Γυμνάσια και Λύκεια να διδάξουν όσα τους δίδαξε η μαμά πατρίδα!

«Το ενδιαφέρον των Καθολικών για το ορθόδοξο δόγμα είχε σκοπό την καταπολέμησή του. Αυτό αποτελεί τη μήτρα των βυζαντινών σπουδών. Ακόμα και σήμερα στη Γαλλία το βασικό ορθόδοξο περιοδικό εκδίδεται από Καθολικούς». [Προς διερεύνηση αυτό, δεν το έψαξα ακόμη]

Το ταξίδι στο χρόνο της Ιστορίας συνεχίζεται και λίγο αργότερα ακούγεται ένα κρεσέντο εγκωμίων: «Στο 18ο αι. η θετική αντίληψη για το Βυζάντιο (στην Ελλάδα) αρχίζει να αναθεωρείται. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η μορφή του μεγάλου, του μέγιστου, του σοφότερου και δημοκρατικότερου Έλληνα που πέρασε απ΄ αυτή τη χώρα, του Αδαμάντιου Κοραή!!»

Τα παιδιά, θες αυθόρμητα, θες από βιασύνη να ερμηνεύσουν τη σκέψη του καθηγητή, πιστεύουν ότι έχουν να κάνουν με μια ακόμα περίπτωση σαρκασμού και ειρωνείας και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό! Ξεσπά λοιπόν ολόκληρο το αμφιθέατρο σε τέτοια γέλια που ποτέ ως τότε δεν είχε κάνει! :-)))
Ο καθηγητής αιφνιδιάζεται, τα χάνει. Αυτή τη φορά εννοεί στα σοβαρά αυτά που λέει!

«Γιατί γελάτε;», καταφέρνει επιτέλους να ψελλίσει έπειτα από κάμποση ώρα, με την απορία απλωμένη στο πρόσωπό του. Τα ασυγκράτητα γέλια κόβονται μαχαίρι. Στιγμές αμηχανίας. Τα παιδιά απορούν με την απορία του καθηγητή!

«Σας είπε κανείς κάτι άσχημο για τον Κοραή;», με διάθεση να βγει έξω απ΄ τα ρούχα του. Τα παιδιά καταλαβαίνουν την γκάφα. Είναι όμως αργά!

«Σας είπε κανείς κάτι για τον άνθρωπο που πολέμησε λυσσαλέα κάθε μορφή δεσποτισμού;;», σχεδόν γαβγίζοντας.

«Ήταν ο άνθρωπος που μας έβγαλε από τα σκοτάδια του Μεσαίωνα! Το νεοελληνικό κράτος δημιουργήθηκε πρώτα στο μυαλό του Αδαμάντιου Κοραή! Τα έβαλε και με τους Τούρκους και με την Εκκλησία που καταπίεζε και τύφλωνε το λαό! Ένας γίγαντας του πνεύματος! Μισούσε το Βυζάντιο, όχι απλώς το αντιπαθούσε! Το μίσος του ήταν κάτι θετικό που βοηθούσε την εθνική υπόθεση. Στα μάτια του ήταν η απολυταρχία και ο δεσποτισμός. Ο πρώτος και ίσως ο μεγαλύτερος Έλληνας βυζαντινολόγος, όπως ο πρώτος και αξεπέραστος φιλόλογος! Η αρνητική αντίληψη του Αδ. Κοραή πέρασε και στο νεότευκτο νεοελληνικό κράτος. Πέθανε στο Παρίσι το 1833. Δεν είδε το κράτος που ονειρευόταν. Πέρασε από την απολυταρχία του Καποδίστρια στην απολυταρχία του Όθωνα. Άφησε έναν κύκλο…. »…κλπ…κλπ. Τα παιδιά προσπαθούν να τα μπαλώσουν: εεε… ξέρετε… για κάτι δικό μας γελάσαμε!

Και ένα κερασάκι αντάξιο μιας τέτοιας τούρτας: μια κοπέλα στρέφεται προς το μέρος μου και κάνει μια ερώτηση κλειδί: «ποιος είναι ο Κοραής;» ?!?!
Αν την άκουγε είναι βέβαιο πως θα έπεφτε ξερός ο εμφανώς εξουθενωμένος καθηγητής!

Όταν η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία στο χιούμορ! Αλίμονο όμως, δεν πρόκειται για θέατρο εδώ αλλά για αμφιθέατρο πανεπιστημίου!»

Ο συγκεκριμένος καθηγητής λοιπόν, έκανε τη γεμάτη διαστρεβλώσεις, ιδεολογική προκατάληψη και φανατισμό παράδοσή του σε «τουλάχιστον 150 φοιτητές», από τους οποίους τουλάχιστον μια φοιτήτρια έφτασε στο Πανεπιστήμιο σε τέτοια κατάσταση άγνοιας που δεν ήξερε ποιος είναι ο Αδαμάντιος Κοραής! Κύριος οίδε πόσοι άλλοι φοιτητές του τμήματος το αγνοούσαν, και σε ποιο επίπεδο άγνοιας βρίσκεται ο καθένας… Αν και για να πέσει κανείς θύμα ιδεοληπτικής προπαγάνδας δεν χρειάζεται να είναι τόσο άσχετος ώστε να μην ξέρει ποιος είναι ο Κοραής, ένα μέτριο επίπεδο άγνοιας είναι αρκετό.

Ας υποθέσουμε ότι ένα 10% από αυτούς τους φοιτητές χάφτει τις ιδεοληψίες του καθηγητή και τις ενστερνίζεται, και ότι αυτό επαναλαμβάνεται κάθε ακαδημαϊκό έτος. Πόσα ιδεολογικά του αντίγραφα θα παράγει ο καθηγητής στην διδακτική σταδιοδρομία του; Πόσα από αυτά θα γίνουν με τη σειρά τους καθηγητές ή δάσκαλοι σε διάφορες βαθμίδες, από δημοτικά σχολεία μέχρι φροντιστηρια, και θα «φωτίσουν» τους μαθητές τους με την προπαγάνδα τους; Και πόσοι τέτοιοι καθηγητές ήδη υπάρχουν και παράγουν ανελλιπώς τους διαδόχους τους; Προφανώς εντοπίσαμε μια «παραγωγική πηγή» ανθρώπων που μισούν και μάχονται το «Βυζάντιο»… Οι οποίοι άνθρωποι επηρεάζουν βέβαια και τον εκτός σχολής περίγυρό τους, και ο χορός καλά κρατεί…

* Το «Βυζαντιομάχοι» ίσως δεν είναι η καλύτερη επιλογή για την απόδοση της έννοιας, αφού ετυμολογικά σημαίνει περισσότερο αυτούς που μάχονται όχι κατά του «Βυζαντίου» αλλά αυτούς που μάχονται στο Βυζάντιο (τοπικά) όπως λέμε «Σαλαμινομάχοι», Μαραθωνομάχοι» κτλ. Όμως νομίζω ότι επέχει και αυτή την έννοια του «μάχομαι εναντίον». Σε κάθε περίπτωση αυτή η λέξη μου ήρθε στο μυαλό, και αν δεν είναι η πιο σωστή ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες.

Αρέσει σε %d bloggers: