jump to navigation

Ιστορίες γι’ αγρίους 3: Χριστιανοί, οι εχθροί της ελληνικής γραμματείας Μαΐου 6, 2016

Posted by expaganus in προπαγάνδα, παγανισμός, Βυζάντιο, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Τέχνη.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Αγαπητοί αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες, Χριστός ανέστη !

Εδώ και χρόνια διάφοροι, κυρίως παγανιστές, προσπαθούν να μας πείσουν ότι τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού ανθέλληνες χριστιανοί, που δήθεν διακατέχονταν από μίσος προς κάθε τι ελληνικό, κατέστρεφαν συστηματικά -μεταξύ άλλων- την ελληνική γραμματεία καίγοντας βιβλιοθήκες, σβήνοντας σκόπιμα συγγράμματα ειδωλολατρών από περγαμηνές για να τα εξαφανίσουν και να γράψουν από πάνω τα δικά τους κ.α.. Οι ίδιοι εκθειάζουν τον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον επονομαζόμενο Παραβάτη που προσπάθησε, όπως μας λένε, να ξαναφέρει την αρχαία σοφία και δεν δίωξε τους «αθέους» χριστιανούς. Το παρακάτω κείμενο είναι πολύ διαφωτιστικό για όσους, μην έχοντας τις απαραίτητες γνώσεις, παρασύρονται από αυτή την παραπληροφόρηση. Παρατίθεται με την ορθογραφία του συντάκτη του και με πλήρη αναφορά της πηγής.

Η ΔΙΑΣΩΣΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τά κείμενα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων διασώθηκε μικρό μόνο μέρος, ἐνῷ τὸ μεγαλείτερο χάθηκε. ὑπολογίζω ὅτι ἀπ’ ὁλόκληρη τήν ἀρχαία ἑλληνική γραμματεία διασώθηκε περίπου τὸ 10%, ενῷ χάθηκε τὸ 90%. σε μερικὰ εἲδη κειμένων ἢ συγγραφεῖς παρατηρεῖται μικρή ἀπώλεια (10%), σὲ ἂλλα μεγάλη (70%), σε ἄλλα πολὺ μεγάλη (90%), καὶ σε ἂλλα ὁλοσχερής (100%). δίνω τά περίπου ποσοστὰ ποὺ ὑπολογίζω γιὰ μερικὰ γνωστὰ εἲδη ἢ μερικοὺς γνωστοὺς συγγραφεῖς σε κλίμακα κατιοῦσα ὡς πρὸς τήν διάσωσι.

  1. διάσωσι 100%: Ὅμηρος, Ἡρόδοτος, Θουκυδίδης.
  1. διάσωσι 95%: Ξενοφῶν, Διοσκουρίδης, Γαληνός,
  1. διάσωσι 90%: Ἱπποκράτειο σῶμα, Πλάτων, Ἀριστοτέλης.
  1. διάσωσι 75%: Ἐπική ποίησι, ἱστορικοί, ἐπιστήμονες.
  1. διάσωσι 10%: Πίνδαρος, Αἰσχύλος, Σοφοκλῆς, Εὐριπίδης.
  1. διάσωσι 1%: Λυρικοὶ ποιηταί (πλὴν Πινδάρου καὶ Θεόγνιδος), τραγικοὶ ποιηταί (πλήν τῶν 3 παραπάνω), κωμικοὶ ποιηταί (πλήν Ἀριστοφάνους), φιλόσοφοι (πλήν Πλάτωνος και Ἀριστοτέλους).
  1. ὁλοσχερὴς ἀπώλεια: πάρα πολλοὶ ποιηταὶ καὶ συγγραφεῖς.

ποιό εἶναι τὸ αίτιο τῆς τόσο μεγάλης ἀπωλείας; δἐν εἶναι ἕνα, ἀλλὰ πολλά. Θά ἐμφανίσω τά τρία κυριώτερα.

  1. Ἡ ἀπαξία τῶν ἐν λόγῳ κειμένων εἶναι τὸ πρώτο καὶ κυριώτερο αἲτιο τῆς μεγάλης ἀπωλείας των· ή ἒλλειψι δηλαδή ὁποιασδήποτε ἀξίας. αὐτὸ συμβαίνει με τὰ κείμενα ὁποιασδήποτε γραμματείας, σ’ ὁποιαδήποτε ἐποχή τῆς ἱστορίας καὶ σ’ ὁποιοδήποτε ἔθνος τῆς γῆς κι ἂν ἀναπτὺχθηκε αὐτή. δὲν εῖναι χαρακτηριστικὸ μόνο τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας. σ’ ὁποιαδήποτε γραμματεία τῆς γῆς γράφονται πάρα πολλὰ κείμενα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀνθεκτικά στὸ χρόνο, λόγῳ τῆς ὁποιασδήποτε ἀξίας των, τὸ ἕνα δὲκατο ἀπ’ αὐτὰ ἢ και λιγώτερο. τὰ ἂλλα χάνονται μετὰ τὸ θάνατο τῶν συγγραφέων τους, ἐπειδή δέν ἒχουν καμμιὰ ἀξία καὶ γι’ αὐτὸ δὲν τοὺς δίνει σημασία κανείς. αὐτὸ εἶναι φυσικὸς νόμος στὸν ὁποῖο ὑπόκεινται ὅλα τά κείμενα ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ τῶν ἐθνῶν. καὶ δεν μπορεῖ νὰ σώσῃ ἀπὸ τὸ φυσικὸ αὐτὸ νόμο τὰ κείμενα οὔτε ή τυπογραφία. ή τυπογραφία διατηρεῖ ἁπλῶς σέ καλή κατάστασι μόνο τά κείμενα ποὺ θά σῴζονταν καὶ χωρὶς αὐτή. Το πολὺ πολὺ κάποια συλλεκτική προσπάθεια νά διατηρήσῃ στή ζωὴ τά χωρὶς ἀξία κείμενα γιά λίγα χρόνια ἢ λίγους αἰῶνες, κι ἔπειτα αὐτὰ χάνονται πολλὰ μαζὶ σε μιά χρονιὰ ἢ καὶ σε μιὰ μέρα. τέτοιες προσπάθειες εἶναι λ.χ. ἡ κατὰ την ἀρχαιότητα περισυλλογή ὅλων, εἰ δυνατόν, τῶν ὑπαρχόντων κειμένων στη βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξανδρείας (τὸ λεγόμενο μουσεῖον), ἢ σήμερα στἰς ἐθνικές βιβλιοθῆκες τῶν κρατῶν. ἔπειτα ἕνας ἐμπρησμὸς ἢ βομβαρδισμὸς ἢ τὸ φανατικὸ καπρίτσι ἑνὸς χαλίφη καταστρέφει τὶς βιβλιοθῆκες αὐτές σε μία μέρα, καὶ ὅσα βιβλία, λόγῳ τῆς ἀπαξίας των, δεν βρίσκονται πουθενά ἀλλοῦ ἐκτὸς ἀπὸ τίς πολυσυλλεκτικές αὐτές βιβλιοθῆκες, χάνονται γιά πάντα. στήν Ἀλεξάνδρεια λ.χ. κατὰ τὸν Γ’καί Β’π.Χ. αἰῶνα εἶχε δημιουργηθῆ ἀπὸ τοὺς Μακεδόνες βασιλεῖς Πτολεμαίους ἡ προειρημένη βιβλιοθήκη, ἡ μεγαλείτερη τοῦ ἀρχαίου κόσμου, στήν ὁποία ἦταν ἀποθησαυρισμένα σχεδὸν ὅλα τὰ συγγράμματα ὅλων τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων ἀπὸ τὸ 500 περίπου μέχρι τὸ 50 π.Χ.. ἡ βιβλιοθήκη αὐτή ὅμως πυρπολήθηκε δύο φορές· μία τὸ 47 π.Χ., ὅταν ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ ἔσπευσε ἐκεῖ ἀπὸ τὰ Φάρσαλα κυνηγώντας τὸν ἡττημὲνο ἀντίπαλό του Πομπήιο, καὶ μία ἐπὶ τοῦ Βυζαντινοῦ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου τὸ 641 μ.Χ., ὅταν οἱ μουσουλμάνοι κατέλαβαν τὴν Ἀλεξάνδρεια. τήν πρώτη φορὰ κάηκαν περίπου τὰ μισά βιβλία, καὶ τη δεύτερη ὂχι μόνο τὰ ὑπόλοιπα μισά ἀλλὰ καὶ πάρα πολλὰ χριστιανικὰ ποὺ εἶχαν στὸ μεταξὺ ἀποθησαυριστῆ ἐκεῖ ἐπὶ μισή χιλιετία. τὴν πρώτη φορὰ ὁ ἐμπρησμὸς ἔγινε κατὰ λάθος, ὁ δε Ἰούλιος Καῖσαρ, που ἧταν ἂνθρωπος τῶν γραμμάτων κι ἑλληνομαθής καί συγγραφεὺς ὁ ἲδιος, λυπήθηκε πολύ. τη δεύτερη φορὰ ὅμως ὁ πορθητής μουσουλμάνος χαλίφης ἕκαψε τή βιβλιοθήκη ἠθελημενα ἀπὸ μισαλλοδοξία. ἂλλος ἕνας ἀθέλητος ἐμπρησμὸς ἀξιόλογης ἀρχαίας ἰδιωτικῆς βιβλιοθήκης, ἐκείνης τοῦ Ῥωμαίου ἀξιωματούχου Καλπουρνίου Πίσωνος με 200 παπυρίνους κυλίνδρους, ἀνακαλύφτηκε ἀνασκαφικῶς τὸ 1752 στὸ Ἡράκλειο τῆς Ἰταλίας δίπλα στην Πομπηΐα· εἶχε γίνει τὸ 79 μ.Χ. κατὰ τήν τότε ἐκρηξι τοῦ ἡφαιστείου τοῦ Βεζουβίου που σκέπασε μέ πυρακτωμένη λάβα τίς προειρημενες πόλεις. σήμερα οἱ ἀπανθρακωμένοι πάπυροι διαβάζονται κάπου κάπου με πολλή δυσκολία καί δίνουν μερικὰ ἀποσπάσματα Ἑλλήνων κυρίως συγγραφέων. δὲν μνημονεύεται στην ἱστορία ἄλλος ἐμπρησμὸς βιβλιοθήκης οὔτε ἀνασκαφικῶς διαπιστώνεται. δεν ἀποκλείεται μέσα σε 2,5 χιλιετίες νά ἒγιναν κι ἄλλοι ἄγνωστοι. μαρτυρεῖται ὅμως ὅτι τὰ 70 σπουδαῖα συγγράμματα τοῦ μεγάλου φυσικοῦ καὶ φιλολόγου Δημοκρίτου και πολλὰ τοῦ μεγάλου φιλολόγου Πρωταγόρου τ’ ἀναζητοῦσε μέ μανία καὶ τὰ ἒκαιγε ὁ Πλάτων, ἐπειδὴ τοὺς φθονοῦσε, κι ἐπέτυχε νά τά ἐξαφανίσῃ ὅλα ἤδη πρὶν ἀπὸ τὸ 350 π.Χ. (Διογένης Λαέρτιος 9,40· 52). ἄξιο σημειώσεως ἴσως εἶναι καὶ τὸ ὅτι καὶ τὰ προαλφαβητικὰ συλλαβικά ἀχαιικά κείμενα (ὅλα ἀνεξαιρέτως λογιστικά), πού βρέθηκαν στὸν αἰῶνα μας ἀνασκαφικῶς κυρίως στήν Κνωσὸ τῆς Κρήτης καὶ στήν Πύλο τῆς Πελοποννήσου, κείμενα τοῦ ΙΕ’ καὶ ΙΒ’ π.Χ. αἰῶνος, ποὺ εἶναι καὶ τ’ ἀρχαιότερα ἑλληνικά κείμενα που ὑπάρχουν, βρέθηκαν σε πυρπολημένες ἀνακτορικές λογιστικές βιβλιοθῆκες. τὴν πρώτη πυρπόλησαν προφανῶς οἰ Ἀχαιοὶ καὶ τή δεύτερη οἱ Δωριεῖς πορθηταί. εὐτυχῶς στὶς περιπτώσεις αὐτές ποὺ οἱ βιβλιοθῆκες πυρπολήθηκαν, διότι οἱ γραπτές ὠμές πήλινες πινακίδες διασώθηκαν, ἀκριβῶς ἐπειδή ψήθηκαν στήν πυρκαϊά. σήμερα στίς μεγάλες βιβλιοθῆκες τοῦ κόσμου, ὅπως τῶν Παρισίων ἦ τοῦ Λονδίνου ἢ τοῦ Μονάχου ἦ τῆς Οὐάσιγκτων, μπορεῖ νά στέλνουν τά βιβλία τους ὅλοι, ἀλλ’ ἐκεῖ ύπάρχουν εἰδικοὶ που με μια ματιά, σ’ ἕνα μόνο λεπτό, ἀντιλαμβάνονται τήν ἀξία τῶν λίγων, τά ὁποῖα καὶ κρατοῦν γιά τή βιβλιοθήκη, τά δὲ ἄλλα τά στέλνουν γιά πολτοποίησι καὶ παρασκευή μουντῆς χαρτόμαζας γιά χαρτοκιβώτια. μία τεράστια νταλίκα με δεύτερο βαγόνι ῥυμουλκούμενο βγαίνει κάθε μέρα ἀπὸ τὶς παραπάνω βιβλιοθῆκες κατάφορτη μέ βιβλία, τά ὁποῖα πηγαίνουν κατ’ εὐθεῖαν γιά πολτοποίησι. ποτέ κανένα κείμενο στήν παγκόσμια ἱστορία δέν διασῴζεται χάρι στἰς μεγάλες βιβλιοθῆκες. διασώζεται μόνον, ἂν ὑπάρχουν ἰδιῶτες, κυρίως μεταγενέστεροι τοῦ συγγραφέως του, ποὺ τὸ ἐκτιμοῦν καὶ τὸ διατηροῦν. οἱ βιβλιοθῆκες εἶναι μόνο γιά τή διευκόλυνσι τῆς ἀνευρέσεως τῶν βιβλίων ἀπὸ τοὺς πελάτες των, ποὺ ζοῦν ὅσο ὑπάρχουν αὐτές. καὶ τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικά κείμενα ὑπόκεινται σ’ αὐτὸ τὸ φυσικὸ νόμο τῆς σκληρῆς ἐπιλογῆς, ὅπως ὅλα τά κείμενα τῆς ἀνθρωπότητος. δὲν ἦταν μεγαλοφυεῖς ἢ εὐφυεῖς ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι Ἓλληνες, οὔτε ὅλοι οἰ ἀρχαῖοι ὁποιουδήποτε ἔθνους. κι ἀλίμονό μας ἂν σώζονταν ὅλα τά βιβλία ποὺ γράφτηκαν. ἲσως μόνο ή ἕρημος Σαχάρα ἢ οἱ βυθοὶ τῶν ὠκεανῶν θα τά χωροῦσαν, ἂν δέν ἦταν κι ἐπικίνδυνα γιά τή ῥύπανσι τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. ὁ χρόνος εἶναι ὁ σκληρὸς ἀλλά κι ἀπαραίτητος ἐκτιμητής κι ἐπιλογεὺς τῶν γραφομένων βιβλίων καὶ ἀρκετά εὔστοχος συντηρητης ἐκείνων ποὺ ἔχουν ἀξία ἢ ἀπόλυτη ἢ καὶ δειγματοληπτική. αὐτὸ λοιπὸν εἶναι τὸ πρῶτο καὶ κυριώτερο αἰτιο, γιά τὸ ὁποῖο χάθηκαν τά περισσότερα ἀρχαῖα ἑλληνικα κείμενα, περισώθηκε δέ τὸ πολὺ ἕνα 10% ἀπ’ αὐτά. πάλι πολύ.
  1. Η ἐπίμονη χρῆσι τοῦ παπύρου καὶ τῆς ἀπαρχαιωμένης μή σιδηρούχου μελάνης γιά τά κλασσικά κείμενα εἶναι τὸ δεύτερο σε μέγεθος αἲτιο τῆς ἀπωλείας τῶν χαμένων κειμένων. μέχρι τά χρόνια τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου τά ἑλληνικα κείμενα γράφονταν στὸν προαλεξανδρινὸ χοντροκαμωμένο αἰγυπτιακὸ πάπυρο, τὴ λεγομένη βύβλον, μὲ μια μελάνη ἐξ ὁλοκλήρου φυτική, καμωμένη ἀπὸ καπνιά ἢ καρβουνόσκονη καὶ φυτικὴ κόλλα (κόμμι δέντρων) διαλυμένα μέσα σέ νερό. τά γράμματα τά γραμμένα μ’ αὐτή τή μελάνη εἶχαν ζωή 50 – 100 χρόνια. γρήγορα ξεθώριαζαν κι ἐξαφανίζονταν. καὶ ἡ παλιά βύβλος ἦταν ἕνας πολύ εὔφθαρτος πάπυρος. καταστρεφόταν μέσα σέ λίγα χρόνια. σέ τέτοιο πάπυρο μέ τέτοια μελάνη ἒγραφαν τά κείμενά τους οἱ λεγόμενοι κλασσικοί συγγραφεῖς γι’ αὐτὸ εἶχαν καί τήν πιὸ μεγάλη ἀπώλεια κειμένων ἤδη πρὶν ἀπὸ τὸ Β’ π.Χ. αἰῶνα. στά χρόνια τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου καὶ τοῦ Πτολεμαίου Α’ οἰ Μακεδόνες ἒκαναν τέσσερες πολύ σπουδαῑες ἐφευρέσεις, ἀπαραίτητες γιά τή διαιώνισι τῶν κειμένων.

α’) Ἑφεῦραν τή μελάνη ποὺ περιέχει ἀνόργανο συστατικό, τή μελαντηρία ἢ θειικὸ σίδηρο (FeSO4 + 7H2O), ἡ ὁποία δέν ξεθωριάζει ποτέ, κι ἒτσι τά γράμματα διατηροῦνται στὸν αἰῶνα.

β’) Βελτίωσαν τήν παλια αἰγυπτιακή βύβλο ἐπιτυγχάνοντας τὸν ἀλεξανδρινὸ πάπυρον ἢ χάρτην, ποὺ ἦταν λίγο πιὸ ἐμφανίσιμος ἀπὸ τὴ βύβλο, ἀλλ’ ὂχι καὶ ἀνθεκτικώτερος,

γ’) Ἐπινόησαν στὸ Πέργαμο τῆς Μ. Ἀσίας τή δερμάτινη γραφική ὓλη, τήν περίφημη περγαμηνή ἢ μεμβράνα, ἡ ὁποία εἶναι ἀσύγκριτα ἀνθεκτικώτερη ἀπὸ τὸν πάπυρο καὶ ὡς δέκτης γραφῆς πολὺ ὡραιότερη. ἕνα παπύρινο βιβλίο ζοῦσε 1 ἢ τὸ πολὺ 2 αἰῶνες, ἐνῷ ἕνα περγαμηνὸ ζῇ περισσότερο κι ἀπὸ 22 αἰῶνες (δέν ἕχουμε νά μετρήσουμε ἄλλους αἰῶνες μέχρι σήμερα). γι’ αὐτὸ σήμερα ἀρχαῖα χειρόγραφα ἑλληνικά διασώζονται περγαμηνά 50.000 τόμοι, χάρτινα 10.000 τόμοι, καὶ παπύρινα μισὸς τόμος καὶ 3 φυλλάδια κι αὐτά μισοκατεστραμμένα.

δ’) Ἐπινόησαν τή σημερινή βιβλιοδεσία (στάχυς = τὸ σημερινὸ ῥαφτὸ βιβλίο), ποὺ σέ σχέσι με τὸ ῥόλο (Κύλινδρον ή εἰλητάριον) εἶναι ἀσύγκριτα ἀνθεκτικώτερο στὸ χρόνο.

Τόσο ὅμως ἀπὸ τὸν ἀνταγωνιστικὸ φθόνο τῶν Ἀλεξανδρινῶν ἐναντίον τῶν ἄλλων ἑλληνιστῶν ὅσο κι ἀπὸ μιά πολὺ μεταδοτικώτερη κουλτουριάρικη καί παράλογη συντηρητικότητα τῶν ἑλληνιστῶν γενικῶς ἐπικράτησε ἡ ξιππασμένη ἀντίληψι καὶ μόδα, ὅτι τά ἔνδοξα κλασσικά κείμενα δέν ἐπιτρέπεται νά γράφωνται ποτέ σέ περγαμηνή καὶ ραφτὸ βιβλίο, πράγματα ποὺ ταιριάζουν μόνο σέ τιποτένια μπακαλοτέφτερα καί σέ χυδαῖα κείμενα ἀσημάντων ἀνθρώπων. ἡ ἀνεξίτηλη ὅμως σιδηροῦχος μελάνη, ἡ ὁποία κάθεται στήν περγαμηνή πολύ καλά καί διατηρεῖται μαζί της θαυμάσια, τὸν πάπυρο τὸν κατατρώει καὶ τὸν διατρυπάει. ἒτσι στή μελάνη, που προωριζόταν γιά τήν ἀνθεκτική περγαμηνή, ἒβαζαν ἀρκετή μελαντηρία (μέχρι 4,5%), ἐνῶ στή μελάνη που προωριζόταν γιά τὸν ἀρχαιοπρεπῆ παπύρινο ῥόλο τῶν ἐνδόξων κλασσικῶν, ἢ ἒβαζαν ἐλάχιστη (0,5%) ἢ δέν ἒβαζαν καθόλου. Κατά τοὺς μετά Χριστὸν αἰῶνες οἱ μέν εἰδωλολάτρες, πιστεύοντας ὅτι τὸ νά γράψῃς κλασσικά καὶ ἄλλα εἰδωλολατρικά κείμενα σέ περγαμηνή καὶ σε ῥαφτὸ βιβλίο εἶναι μιά βέβηλη καὶ ἱερόσυλη χοντροκοπιά, σά νά φορέσῃς νά ποῦμε σέλλα σέ γάιδαρο, ἀπὸ τήν τέτοια ἀρτηριοσκληρωτική ξιππασιά τους δέν δέχονταν νά διαπράξουν τέτοια ἱεροσυλία, ἀλλ’ ἐπέμεναν νά γράφουν τά κείμενά τους σέ πάπυρο, πού μόνο αὐτὸς τοὺς ἕπρεπε! καὶ φυσικά μέ μελάνη χωρὶς μελαντηρία, γιά νά μή γίνῃ ὸ πάπυρος κόσκινο μὲ τρύπες ἀντὶ γράμματα. ἒτσι οἱ πάπυροι εἶχαν ζωή 1-2 αἰώνων καὶ τά γράμματα ξεθώριαζαν σέ 1 αἰῶνα (τελείως τά χωρὶς μελαντηρία) ἢ σέ 2 (μ’ ἐλαχίστη ἐμφάνεια τά μ’ ἐλάχιστη μελαντηρία)’ καὶ μέ τίς ἀναγκαστικα πολὺ συχνές μεταγραφές τά κείμενα φορτίζονταν μέ ὅλο καὶ περισσότερα λάθη ἢ καὶ μέ ἀνεπιτυχεῖς «διορθώσεις», ὥστε σήμερα νά ὑστεροῦν σέ αὐθεντικότητα. γιά νά φανῇ ὅμως τὸ ξεθώριασμα τῆς μελάνης, χρειαζόταν χρόνος περισσότερος ἀπὸ μια ἀνθρώπινη ζωή ἢ φιλολογική καριέρα, καὶ γιά νά φανῇ ἡ συσσώρευσι τῶν λαθῶν, χρειάζονταν 2 καὶ περισσότεροι αἰῶνες, κι ἒτσι ἕνας ἀσύνετος γραμματικὸς τῶν ἀρχαίων κειμένων δέν προέβλεπε σέ τί ἀφανισμὸ καταδίκαζε τά κείμενα ποὺ λάτρευε. οἱ Χριστιανοὶ ὅμως, ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ κάθε συντηρητική ξιππασιά καὶ διακρινόμενοι γιά τήν ταπεινοφροσύνη τους καὶ τήν πρακτικότητά τους, δέν τὸ θεωροῦσαν καθόλου ἀταίριαστο καὶ βέβηλο νά γράφουν τά κείμενά τους στή νεωτεριστική περγαμηνή (Β’ Τι 4, 13) καὶ σέ ραφτά βιβλία, που τότε μπροστά στὸν παπύρινο κύλινδρο θεωροῦνταν ὅπως θεωρεῖται σήμερα ἡ φτηνή συνθετικὴ γούνα τῶν φτωχῶν μπροστά στήν πανάκριβη φυσική γούνα ποὺ φοροῦν οἱ πλούσιες. καὶ μιά κι ἒγραφαν σέ περγαμηνή, χρησιμοποιοῦσαν φυσικά καὶ τήν ἀνεξίτηλη σιδηροῦχο μελάνη, τήν ὁποία οἱ εἰδωλολάτρες δέν μποροῦσαν νά χρησιμοποιήσουν, ἀλλά καὶ δέν καταδέχονταν. ἒτσι ἡ Ἁγία Γραφή καὶ τ’ ἄλλα χριστιανικά κείμενα εἶχαν τά δυὸ ἐξαιρετικα προνόμια νά εἶναι καί βιώσιμα στούς αἰῶνες ὡς συγκεκριμένα βιβλία καὶ ἀπαλλαγμένα ἀπὸ λάθη ὡς κείμενα μεταγραφόμενα ἀπὸ χειρόγραφο σέ χειρόγραφο ὂχι πολὺ συχνά. γιά νά μιλήσω καὶ πνευματικά, αὐτὸ συνέβη, ἐπειδή ὁ θεὸς τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὑπαρκτὸς καὶ γι’ αὐτὸ μποροῦσε καὶ νά φωτίζῃ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ νά τυφλώνῃ τοὺς εἰδωλολάτρες μέ τὸν ἲδιο τους τὸν ἐγωϊσμό, ἐνῶ οἱ καημένοι οἱ θεοὶ τῶν εἰδωλολατρῶν εἶναι ἀνύπαρκτοι καὶ γι’ αὐτὸ δέν μποροῦν οὔτε νά φωτίσουν κανέναν οὔτε νά σκοτίσουν. γιά τοὺς παραπάνω λόγους ἐπίσης σήμερα παρατηρεῖται τὸ ἐξῆς ἀξιοπρόσεκτο φαινόμενο. ἂν συγκεντρώσουμε καί κατατάξουμε χρονικῶς ὅλα τά σῳζόμενα ἀκέραια ἀρχαῖα χειρόγραφα βιβλία (ἑλληνικά, λατινικά, ἐβραϊκά, ἀραβικά, ἰνδικά, κινεζικά, παλαιαμερικανικά, κλπ.), θα διαπιστώσουμε ὅτι τὸ ἀρχαιότερο βιβλίο τοῦ κόσμου (τὸ βατικανὸ ἑλληνικὸ χειρόγραφο 1209 ἢ 03 ἢ Β, τοῦ 340 μ.Χ.) εἶναι Ἀγία Γραφή (Παλαιά καί Καινή Διαθήκη, ὁλόκληρη), καί στή συνέχεια ἐπὶ μισή χιλιετία (Δ’ – Θ’ αἰῶνες) ὅλα τά χειρόγραφα τῆς γῆς εἶναι μόνο Ἁγία Γραφή. μόλις ἀπὸ τὸ 900 μ.Χ. περίπου ἀρχίζουν δειλά δειλά νά ἐμφανίζωνται λίγα λίγα τά ἄλλα βιβλία τῆς γῆς, ἑλληνικά λατινικά κι ἑβραϊκά, ὅπως οἱ Χριστιανοὶ ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς πρῶτα, κι ἔπειτα τά Ὁμηρικὰ Ἒπη, οἱ προχριστιανικοὶ Ἕλληνες καὶ Ῥωμαῖοι συγγραφεῖς, οἱ ἑβραιόγλωσσοι Ἰουδαῖοι, καὶ τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο τῆς Π. Διαθήκης. ἔπειτα μερικοὶ ἄλλης ἐθνικότητος παραμεσόγειοι Χριστιανοὶ συγγραφεῖς (Κόπτες, Σύροι, Αἰθίοπες, Ἄραβες, Ἀρμένιοι, Πέρσες, Γεωργιανοί, Σλάβοι, κλπ.). ἀπὸ τὸ ΙΒ’ αἰῶνα ἀρχίζουν νά ἐμφανίζωνται τά ἰσλαμικά ἀραβικά χειρόγραφα, ἀπὸ τὸν ΙΓ’ τά ἰνδικά καὶ κινεζικὰ εἰδωλολατρικά χειρόγραφα, καὶ μόνο τὸν ΙΡ’ αἰῶνα τὰ παλαιαμερικανικά. ἀπὸ τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικα κείμενα μόνο 2-3 σῴζονται σέ μικρὸ χειρόγραφο φυλλάδιο, τὸ καθένα σχεδὸν ἀκέραιο ἢ μισό, ἀπὸ τὸν Β’ καὶ Γ’ μ.Χ. αἰῶνα· ἡ ἀκέφαλη καὶ κολοβὴ Ἀθηναίων πολιτεία τοῦ Ἀριστοτέλους, ὁ σχεδὸν ἀκέραιος Δύσκολος τοῦ Μενάνδρου, καὶ τὸ μεγάλο κομμάτι ἀπὸ τήν ἀνώνυμη ἱστορία τή γνωστὴ ὡς «Ἑλληνικὰ Ὀξυρρύγχεια». σῴζεται δέ ἀπὸ τὸν Ζ’ αἰῶνα καὶ ἡ βοτανική φαρμακολογία Περλης ατρικς τοῦ Διοσκουρίδου καλλιγραφημένη ἀπὸ χριστιανικὸ χέρι σέ περγαμηνή. ὅλη ἡ ἀρχαία ἑλληνική γραμματεία ἀρχίζει νά ἐμφανίζεται στή χειρόγραφη παράδοσι μέ ἀκέραια ἒργα ἀπὸ τὸ 900 μ.Χ. περίπου, δηλαδὴ μετά τὸν πατριάρχη Φώτιο Κωνσταντινουπόλεως.

Συνέβησαν δέ καὶ τά ἑξῆς δυὸ ἐπὶ μέρους γεγονότα. στή μέγιστη πόλι τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, τήν Ἀλεξάνδρεια, καὶ στήν περίχωρό της (Αἴγυπτο καὶ Παλαιστίνη), οἱ Χριστιανοί, γιά λόγους προτιμήσεως ἐγχωρίου προϊόντος, ἒγραφαν τὸ βιβλικὸ κείμενο κυρίως σέ πάπυρο μέ φυτική μελάνη καὶ λιγώτερο σέ περγαμηνή μέ σιδηροῦχο μελάνη, ἐνῷ οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἑλλάδος τῆς Βαλκανικῆς τῆς Μ. Ἀσίας καὶ τῆς Συρίας τὸ ἒγραφαν πάντοτε σέ περγαμηνή μέ σιδηροῦχο μελάνη. ἒτσι προέκυψε ἕνας παπυρικὸς – φυτικὸς τύπος τοῦ βιβλικοῦ κειμένου, ἡ λεγόμενη καὶ ἀλεξανδρινη παράδοσι κειμένου, πού ἒχει ἀρκετά λάθη (πάντως ὂχι ποτέ ὅσα λάθη ἔχουν τά ἐξωχριστιανικα κείμενα). ἀντίθετα ὁ, ἂς τὸν πῶ ἒτσι, περγαμηνὸς τύπος τοῦ βιβλικοῢ κειμένου, ἢ ἄλλως ἀντιοχειανὸς ἢ κωνσταντινουπολιτικὸς ἢ ἐκκλησιαστικὸς λεγόμενος, ποὺ ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὸ 90% τῶν σῳζομένων χειρογράφων, δέν ἒχει λάθη, παρὰ ἐλάχιστα κι ἀσήμαντα, τὰ ὁποῖα καὶ ἀποκαθίστανται εὔκολα, διότι βρίσκονται τὸ καθένα σ’ ἐλάχιστα μόνο χειρόγραφα, ἐνῷ τὸ ἀντίστοιχο ὀρθὸ κείμενο τοῦ κάθε χωρίου βρίσκεται ἀσφαλές σέ ὅλα σχεδὸν τὰ χειρόγραφα αὐτοῦ τοῦ τύπου τοῦ κειμένου.

Ἒτσι λοιπὸν οἱ εἰδωλολάτρες φιλόλογοι, μέ τὸν ἀνόητο ἐγωϊσμό τους καὶ τήν ξιππασμένη συντηρητικότητά τους, καταδίκασαν οἱ ἲδιοι τά κείμενά τους σέ μεγαλείτερο ἀφανισμὸ καὶ ποιοτικὴ φθορά, ἐνῶ οἱ Χριστιανοί, μέ τήν ταπεινοφροσύνη τους καὶ τήν πρακτικότητά τους, ἐξασφάλισαν στά δικά τους διαιώνισι καὶ ἀσύγκριτη ποιοτική ὑπεροχή καὶ καθαρότητα ἀπὸ λάθη, καὶ αὐθεντικότητα.

  1. Τρίτο σέ βαρύτητα αἲτιο τῆς ἀπωλείας πολλῶν θύραθεν κειμένων ἦταν τὸ χριστιανικὸ φίλτρο, ἀπὸ τὸ ὁποῑο πέρασαν, τὸ ὅτι δηλαδή οἱ Χριστιανοὶ ἐπὶ 1.100 περίπου χρόνια (400 – 1500), μέχρι τήν τυπογραφία, εἶχαν αὐτοὶ μόνοι στα χέρια τους ὁλόκληρη τήν προχριστιανική γραμματεία· καὶ φυσικὰ τὴν ἒχουν καὶ μετα τήν τυπογραφία ἐπὶ 5 αἰῶνες μέχρι σήμερα διότι οὔτε οἱ Ἰουδαῖοι οὔτε οἱ μουσουλμάνοι οὔτε οἱ Ἰνδοὶ καὶ Κινέζοι εἰδωλολάτρες ἀσχολοῦνται μ’ αὐτὴν ἢ ἐνδιαφέρονται γι’ αὐτήν. μόνο τά 10 τελευταῖα χρόνια ξεφύτρωσαν στῆν Ἑλλάδα κάπου 10 παγανισταί, πού παριστάνουν τοὺς νονούς τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, χωρὶς νά τήν κατέχουν βέβαια, ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀμαθεῖς καὶ ἀγράμματοι, καὶ τῆς πωλοῦν προστασία ἒναντι τῆς χριστιανικῆς ἐπιβουλῆς! οἱ Χριστιανοὶ λοιπόν, γιά ν’ ἀρκεστῶ στήν προτυπογραφική μόνο ἐποχή, ἐπὶ 11 αἰῶνες μόνοι αὐτοί, τή μετέγραφαν αὐτή τή γραμματεία, αὐτοὶ τή μελετοῦσαν, αὐτοὶ τή δίδασκαν στά παιδιά τους, αὐτοὶ τή σχολίαζαν καὶ τή λεξικογραφοῦσαν· αὐτοὶ τήν πέρασαν στήν ἀνθεκτική καὶ ὡραία περγαμηνή μέ ἀνεξίτηλη σιδηροῦχο μελάνη, καὶ τη διέσωσαν ἀπὸ τὸ καταστρεπτικὸ ξιππασμένο καπρίτσι τῶν εἰδωλολατρῶν. καὶ φυσικά, ἐδῶ θέλω νά καταλήξω, αὐτοὶ διάλεγαν ποιά κείμενα προτιμοῦν νά διαβάζουν -δικαίωμα παντὸς ἀνθρώπου αὐτό-, καὶ γιά ποιά ν’ ἀδιαφοροῦν καὶ νὰ μὴν τ’ ἀντιγράφουν. ἒτσι κείμενα, πού ἀποπειρῶνταν ν’ ἀπαντήσουν στα ἲδια μεταφυσικα ἐρωτήματα, στα ὁποῖα ἀπάντησε ἡ χριστιανική πίστι, καὶ ἳδρυαν μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο ἰδιωτικὰ θρησκεύματα (αὐτὰ εἶναι τά φιλοσοφικά κείμενα· καὶ ἡ φιλοσοφία γενικῶς δέν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ ἰδιωτικὸ θρήσκευμα· καὶ ἀσφαλῶς σέ καμμιά περίπτωσι δέν εἶναι ἐπιστήμη), οἱ Χριστιανοὶ δέν τ’ ἀγόραζαν, οὔτε τ’ ἀντέγραφαν. καὶ κείμενα πορνογραφικά καὶ κιναιδικά, που προσέβαλλαν τήν αἰδῶ καὶ τήν ἠθική τους, ἐπίσης δέν τ’ ἀγόραζαν, οὔτε τ’ ἀντέγραφαν. αὐτὸ ἦταν τὸ πιὸ ἀθῷο δικαίωμα τους. κανεὶς σήμερα δέν μπορεῖ νά ὑποχρεώσῃ ἕναν ἅνθρωπο νά διαβάζῃ πορνογραφήματα ἢ νά δώσῃ στα παιδιά του τέτοια βιβλία καὶ περιοδικά καὶ τέτοιες κασσέττες. καὶ κανεὶς δέν μπορεῖ νά γκρινιάζῃ, γιατί οἱ εἰδωλολάτρες τοῦ Δ’ αἰῶνος δέν διάβαζαν τήν Καινή Διαθήκη ἢ γιατί δέν ξόδευαν χρόνο καὶ χρήματα γιά νά κάνουν μερικά ἀντίγραφά της καὶ νά τά διαδώσουν! τόσο αὐτονόητο κι ἀθῷο δικαίωμα ἦταν καὶ τὸ δικαίωμα τῶν Χριστιανῶν ν’ἀδιαφοροῦν γιά τά βιβλία τῶν πάππων τους ἐκεῖνα που ἦταν σκληρῶς ἐτερόθρησκα ἣ πορνογραφικα ἢ κιναιδικά, κι ὅταν ἕνα τέτοιο βιβλίο, γραμμένο σέ πάπυρο ζωῆς 2 αἰώνων, μέ μή σιδηροῦχο μελάνη ζωῆς αἰῶνος, ἐπὶ 1.100 χρόνια δέν βρεθῇ κανεὶς θαυμαστής του καὶ νοσταλγός του νά τὸ διαβάσῃ καὶ νά τὸ ἀνανεώσῃ ἀντιγράφοντάς το, εἶναι εὐνόητο ὅτι ἐξαφανίζεται.

Μπορεῖ κανεὶς σήμερα νά κατηγορήσῃ ἕνα σεμνὸ οἰκογενειάρχη, γιατί δέν μερίμνησε καὶ δέν ξόδεψε, ὥστε νά μὴ χαθῇ ἀπὸ τὴν κυκλοφορία μιά βιντεοκασσέττα μέ πορνικά καὶ κιναιδικα ὂργια τοῦ πατέρα του, ἢ μέ βουδιστικές καὶ ἰσλαμικές διδαχές τοῦ γείτονά του, ἀλλά καὶ νά τὴ διαφυλάξῃ γιά τά παιδιά του; μόνο φρενοβλαβὴς βέβαια μπορεῖ νά τὸν κατηγορήσῃ. καὶ ποιά ἦταν τά πορνικά καὶ κιναιδικά βιβλία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων; ἀσφαλῶς ἐκεῖνα ποῦ χαρακτήρισαν ὡς τέτοια οἱ ἲδιοι οἱ θαυμασταί τους, οἱ εἰδωλολάτρες, λέει λ.χ. ό εἰδωλολάτρης τοῦ Γ’ μ.Χ. αἰῶνος Ἀθήναιος μέ πολὺ καμάρι· «Καὶ ὁ Αἰσχύλος, πού ἦταν μέγας ποιητής, καὶ ὁ Σοφοκλῆς παρουσίαζαν μέ τὶς τραγῳδίες των στά θέατρα τους ἔρωτες (ἐννοεῑ τοῦς κιναιδικούς), ό μέν τὸν ἔρωτα τοῦ Ἀχιλλέως πρὸς τὸν Πάτροκλο, ὁ δέ (Σοφοκλῆς) στὴν τραγῳδία του Νιόβη τὸν ἔρωτα τῶν ἀνηλίκων ἀγοριῶν, γι’ αὐτὸ καὶ μερικοὶ (ἐννοεῖται ἀρχαῖοι γραμματικοὶ) καλοῦσι τήν τραγῳδίαν παιδεράστριαν· καὶ οἱ θεαταὶ ἐδέχοντο τά τοιαῦτα ᾄσματα» (Ἀθήναιος 13,75, σελ. 60lab). οἱ Χριστιανοὶ ὅμως οὔτε νά τά διαβάζουν εἶχαν ὅρεξι αὐτα τά πράγματα, οὔτε νά τ’ ἀγοράζουν, οὔτε νά τ’ ἀντιγράφουν, παρ’ ὅλο ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες τά καμάρωναν ἢ τά νοσταλγοῦσαν. ὅσο ἔνιωθαν ἐκεῖνοι τὸ δικαίωμα νά τά καμαρώνουν, τόσο καὶ οἱ Χριστιανοὶ εἶχαν τὸ δικαίωμα ν’ ἀδιαφοροῦν γι’ αὐτά. οἱ ἲδιοι οἱ εἰδωλολάτρες καμάρωναν τὴν κατ’ ἐξοχὴν κιναιδικὴ λυρική τους ποίησι, καὶ τὸ Σόλωνα που ἔγραφε στα μέν ποιήματά του ποιά μέλη τῶν ἀνηλίκων ἀγοριῶν λαχταροῦσε ν’ ἀπολαύσῃ (Σόλων, Ἀπόσπ. 23 Crucius ἢ Πλούταρχος, Ἐρωτ, 5 σελ. 751bc), στους δέ νόμους του ὅτι μέ ἐλεύθερο αγόρι μόνον ὁ ἐλεύθερος Ἀθηναῖος πολίτης μποροῦσε νά συνουσιάζεται, ὁ δέ δοῦλος πού θα τολμοῦσε νά κάνῃ τὸ ἲδιο ἔπρεπε νά μαστιγώνεται μέ 50 βουρδουλιές (Αἰσχίνης, Τιμ, 138-9, Πλούταρχος, Σόλ. 1,6, Ἰωάννης Χρυσόστομος, εἰς Ῥωμ, ὁμιλ. 4,2)’ ἢ καμάρωναν τὴ Σαπφώ, που στιχουργοῦσε γιά πόσα καὶ ποιά ὀνομαστὶ ἀνήλικα κοριτσάκια ἔνιωθε ἀσυγκράτητο σεξουαλικὸ πόθο πού φώλιαζε μέσα της σαν «ἀκατανίκητο γλυκύπικρο φίδι» (γλυκύπικρον αμαχανον ὄρπετον) ἢ μέ ποιά ἄλλη λεσβία ἀνταγωνιζόταν γιά τὴν ἲδια ἀνήλικη κοπελίτσα (Σαπφώ, Ἀποσπ. 191· 206· 214· 218· 238· Page. Πλούταρχος, Ἐρωτ, 18 σελ. 753a. Ἀθήναιος 13,84 σελ. 605e) ἢ καμάρωναν τὸν Ἀνακρέοντα, πού καυχιόταν στά ποιήματά του γιά τὸ πόσες φορές ἀνέβηκε ἕνα ἀνήλικο ἀγόρι σέ ἕνα μόνο κιναιδικὸ ὅργιο σέ συμπόσιο (Ἀνακρέων, Ἀποσπ. 301· 303· 308· Page)· οἱ Χριστιανοὶ ὅμως δέν εἶχαν καμμια ὄρεξι νά διαβάζουν καὶ ν’ ἀντιγράφουν τέτοια κείμενα, καὶ κανεὶς δέν μπορεῖ νά τοὺς κατηγορήσῃ γι’ αὐτό, ἐκτὸς ἂν διακατέχεται ἀπὸ σκληρὸ καὶ ἀπαιτητικὸ καπρίτσι ν’ ἀσχολοῦνται οἱ ἄλλοι, θέλουν δέν θέλουν, μ’ αὐτά ποὺ ἀρέσουν σ’ αὐτόν. γι’ αὐτὸ καὶ κατα τὴ χριστιανικὴ χιλιετία ἡ λυρικὴ ποίησι τῶν εἰδωλολατρῶν, ἡ ἀπαράδεκτη στὸ χριστιανικὸ αἲσθημα, χάθηκε κατά 99%. τά λίγα ἀποσπάσματα, ποὺ διασώθηκαν μέχρι σήμερα, βρέθηκαν στὸν αἰῶνα μας ἀνασκαφικῶς στοὺς κοπρῶνες τῆς Ὀξυρρύγχου καὶ ἂλλων αἰγυπτιακῶν πόλεων γραμμένα πάνω σ’ αὐτὸ που ὁ Κάτουλλος (36,1· 20) λέει cacata  charta (=σκατωμένο χαρτί), κομμάτια δηλαδὴ παπύρου, σχισμένα ἀπὸ βιβλία, τά ὁποῖα εἶχαν χρησιμοποιηθῆ ὡς χαρτὶ ὑγείας. δέν ἔχουν περάσει ἀπὸ χριστιανικά χέρια τ’ ἀποσπάσματα αὐτά. ὅ,τι ἦταν γιά τοὺς Χριστιανοὺς ἀπαράδεκτο, οἱ Χριστιανοὶ ἀδιαφόρησαν γι’ αὐτό, κι αὐτὸ χάθηκε. διότι ἐπὶ 11 αἰῶνες κανεὶς δέν ἐνδιαφέρθηκε γι’ αὐτό, κι ἐφ’ ὅσον ἡ φυσικὴ βιωσιμότητά του ἦταν 1-2 αἰῶνες (τόσο ἂντεχαν ὁ πάπυρος καὶ ἡ μὴ σιδηροῦχος μελάνη, ὅπως εἶπα), ἦταν φυσικὸ ν’ ἀφανιστῆ, χωρὶς κανεὶς νά ἐπιδιώξῃ τὸν ἀφανισμὸ του.

Λέν μερικοὶ ἀμαθεῖς παγανισταὶ σήμερα μέ φαρμακερὴ πικρία ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἔκαιγαν τά προχριστιανικα βιβλία, φροντίζοντας ἔτσι νά τά ἐξαφανίσουν. αὐτὸ εἶναι χοντροκομμένο ψέμμα ἀγραμμάτων μόνο ἀνθρώπων. διότι ἕνας ποὺ ἔχει καὶ λίγη γεῦσι ἀρχαιογνωσίας ξέρει ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἀπὸ τὸ Β’ κιόλας αἰῶνα στα συγγράμματά τους ἔχουν πλῆθος παραπομπῶν στα εἰδωλολατρικα ἀρχαῖα ἑλληνικα κείμενα. πῶς εἶναι δυνατὸν νά θέλουν νά ἐξαφανίσουν κείμενα στα ὁποῖα παραπέμπουν τόσο συχνά; ἀντίθετα αὐτὸ τὂκαναν οἱ εἰδωλολάτρες εἰς βάρος τῶν Χριστιανῶν μέ μιά πολὺ ἐντυπωσιακὴ καὶ κομπλεξικὴ φθονερότητα. ὁ φιλόσοφος Ἀμέλιος λ.χ., ποὺ φθόνησε τὴ μεγαλοπρεπῆ ἀρχὴ τοῦ Κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου -γιατί νά μὴν εἶναι δική του;- τὴν παραθέτει λέγοντας μόνον «ὅπως λέει κι ὁ βάρβαρος». δέν θέλει μέ κανέναν τρόπο νά τὸν ὀνομάσῃ, γιατὶ πιστεύει αὐτὸ ποὺ λαχταράει, ὅτι ὁ Ἰωάννης καὶ τὸ Εὐαγγέλιό του καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη καὶ οἰ Χριστιανοὶ θα σβήσουν γρήγορα ἀπὸ τὴ μνήμη τῆς ἱστορίας, θα μείνουν δέ μόνον αὐτὸς καὶ οἱ ὅμοιοί του καὶ τά κείμενα τους, καὶ κανεὶς δέν θα ξέρῃ ποιός ἦταν ἐκεῖνος ὁ «βάρβαρος». καὶ ὁ φιλόσοφος Ἐπίκτητος, ποὺ ἔχει διαβάσει τὴν Κ. Διαθήκη, ἔχει κατακλέψει ἀπ’ αὐτὴ πολλὰ ποὺ ζήλεψε φθονερά, ἐπειδὴ ἤλπιζε ὅτι ἡ Κ. Διαθήκη θα ἐξαφανίστῇ. διότι στὶς μέρες τους οἱ αὐτοκράτορες Μάρκος Αὐρήλιος καὶ Διοκλητιανὸς ἐξέδωσαν διατάγματα, που σῴζονται μέχρι σήμερα, νά συλλέγωνται ὅλα τ’ ἀντίγραφα τῆς Κ. Διαθήκης καὶ νά καίγωνται, καὶ νά εἶναι αὐτὸ ῥήτρα γιά νά γλυτώνουν τὸ κεφάλι τους οἱ συλλαμβανόμενοι Χριστιανοί. ποιός ξέρει σήμερα τὸν Ἀμέλιο καὶ τὸν Ἑπίκτητο; δέν εἶναι λοιπὸν ἀλήθεια ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἐπιδίωκαν τὸν ἀφανισμὸ τῆς προχριστιανικῆς γραμματείας. οἱ Χριστιανοὶ ἐκτιμοῦσαν τά ἂξια λόγου προχριστιανικα κείμενα, καὶ τά μετέγραφαν, καὶ τά ἐπιμελοῦνταν, καὶ τά διαιώνιζαν· ποιός διέσωσε 2000 σημερινούς τόμους ἀρχαίων ἑλληνικῶν κειμένων, ἀφοῦ ἐπὶ 16 αἰῶνες δέν ὑπῆρχαν εἰδωλολάτρες, καὶ μόνο γιά 17 μῆνες ἕνας Ἰλλυριὸς (=Ἀλβανὸς) «Ῥωμαῖος» αὐτοκράτορας, ὁ Ἰουλιανὸς ὁ παραβάτης, παλιὸς κατηχούμενος τῆς αἱρέσεως τῶν ἀρειανῶν, λάτρης τῆς περσικῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας τοῦ Μίθρα, τοῦ ὁποίου ἰσχυριζόταν ὅτι εἶναι γιός, καὶ συνήγορος τῶν ἀρειανῶν, ἀπαγόρευσε στοὺς Χριστιανοὺς νά διαβάζουν καὶ νά διδάσκουν τά κείμενα αὐτά, μέ τὸ αἰτιολογικὸ ὅτι «δέν εἶναι δικά τους»· λές καὶ ἦταν πιὸ πολὺ τοῦ Ἰλλυριοῦ αὐτοῦ. οἱ 17 ὅμως ὅλοι κι ὅλοι μῆνες τῆς βασιλείας του δέν ἦταν, νομίζω, ἀρκετοὶ νά βλάψουν τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικα κείμενα στερώντας τά ἀπὸ τὴ σωστικὴ φροντίδα τῶν Χριστιανῶν. οὔτε 17 χρόνια δέν θ’ ἀρκοῦσαν, γιά νά χαθῇ κάποιο βιβλίο· εἶπα ὅτι χρειάζονται 2 αἰῶνες. οὔτε βέβαια καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἔμειναν ἀγράμματοι ἀπὸ ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία, τὴν ἀξιόλογη, γιά μια 17 μηνῶν ἀπαγόρευσι, τὴν ὁποία ἄλλωστε οὔτε καὶ τηροῦσαν· τὴν ἔγραφαν στα παπούτσια τους. εἶναι πανανθρώπινος νόμος ὅτι αὐτὸ ποὺ ἐπιτρέπεται στὸν ἕνα πολίτῃ ἐπιτρέπεται καὶ στὸν ἄλλο. ἂν τηροῦσαν οἱ Χριστιανοὶ τὸ νόμο αὐτὸ τοῦ Ἰουλιανοῦ ἐπὶ 1100 χρόνια, ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία θα εἶχε ἐξαφανιστῆ· δέν θα εἲχαμε σήμερα τοὺς 2000 τόμους της. ό διάδοχος τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἰοβιανός, εἰδωλολάτρης κι αὐτός, μόλις δολοφόνησε τὸν Ἰουλιανὸ καὶ τὸν διαδέχτηκε, τὸ πρῶτο που ἔκανε ἦταν ὅτι ἀκύρωσε τὴν ἀπαγόρευσι αὐτή, κι ἐπέτρεψε στοὺς Χριστιανοὺς νά μελετοῦν νά μεταγράφουν καὶ νά διδάσκουν στα παιδιά τους τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ κείμενα. εὐτυχῶς γιά τά κείμενα αὐτά.

Πρέπει ὅμως νά πῶ καὶ γιά τὴν καῦσι καὶ γενικῶς γιά τὴν καταστροφὴ τῶν ἀρχαίων χειρογράφων, ποὺ εἶναι μέν γεγονός, εἶναι ὅμως ἀξιοθρήνητα παρεξηγημένη ἀπὸ τοῦς σημερινοὺς ἀμαθεῖς παγανιστάς, αὐτὰ τά τσόκαρα. εὐτυχῶς δέ πάλι ποὺ ὑπάρχει ἡ παρεξήγησι αὐτή, γιά νά εἶναι καὶ δείκτης τῆς νοημοσύνης των καὶ τῶν «γνώσεών» τους. ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι ὅλα τά χειρόγραφα τά κατέστρεφαν, ὅταν ἡ φθορά τους ἀπὸ τὴ χρῆσι τους ἔφτανε σέ βαθμὸ ποὺ τά καθιστοῦσε ἐλλιπῆ καὶ ἂχρηστα. τά κατέστρεφαν δέ μέ τρεῖς κυρίως τρόπους.

α’) τά ἔκαιγαν χρησιμοποιώντας τά ὡς καύσιμη ὔλη σέ μυροποιεῖα, σέ πλυντήρια (γναφεῗα), σέ ὑπόκαυστα (καυστῆρες λουτρῶν καὶ καλοριφέρ), σέ ὑαλουργεῖα, καὶ σέ ἄλλα παρόμοια καμίνια.

β’) τά τεμάχιζαν (μόνο τά παπύρινα) φύλλο φύλλο καὶ τά χρησιμοποιοῦσαν ὡς χαρτὶ ὑγείας.

γ’) διάλεγαν μερικά καλά φύλλα τους, τῶν περγαμηνῶν κυρίως, καί, ἀποξύνοντας τὸ παλιό, ξεθωριασμένο ἴσως, κείμενό τους, ἔγραφαν σ’ αὐτὰ ξανὰ ἂλλα κείμενα· αὐτὰ εἶναι τά λεγόμενα παλίμψηστα, σάν τὸ κείμενο τοῦ Ἀρχιμήδους πού ἀκούστηκε τελευταία πολύ. ἔτσι ἔχουμε σήμερα παλίμψηστα μέ ξυμμένο τὸ εἰδωλολατρικὸ κείμενο καὶ δευτερογραμμένο τὸ χριστιανικό, ἢ μέ ξυμμένο τὸ χριστιανικὸ καὶ δευτερογραμμένο τὸ εἰδωλολατρικό, ἢ καὶ στοὺς δύο ἂλλους εὐνοήτους συνδυασμούς. καὶ ὂχι ὅπως φαντάστηκαν οἱ φαντασιοκόποι σημερινοὶ παγανισταί, ποὺ κανείς τους δέν ἔχει ἰδέα ἀπὸ παλαιογραφία καὶ κωδικολογία καὶ γενικῶς ἀπὸ ἀρχαῖα χειρόγραφα, ὅτι δῆθεν οἱ Χριστιανοὶ ἔξυναν τὰ εἰδωλολατρικά, γιά νά γράψουν τὰ δικά τους. ἐννοεῖται ὅτι καὶ χειρόγραφα τῆς Βίβλου, ὅπως τὸν κώδικα C, ἔξυναν, καὶ ἂλλων χριστιανικῶν κειμένων καὶ ἔξυναν καὶ κατέστρεφαν οἱ Χριστιανοί, ὅταν αὐτὰ πάλιωναν. οἱ κανόνες ὅμως τῆς ἐκκλησίας διατάζουν, ὅταν οἱ Χριστιανοὶ καταστρέφουν χειρόγραφα τῆς Βίβλου ἢ τῶν ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων, νά τά καταστρέφουν μόνο μέ τὸν πρῶτο τρόπο, δηλαδὴ μέ καῦσι, καὶ νὰ τὰ καῖνε οἱ ἴδιοι, χωρὶς νά τὰ πουλοῦν γιά καῦσι σέ μυρεψοὺς καὶ ἂλλους καμινευτάς, ἐπειδὴ ἐπάνω τους εἶναι γραμμένα τὸ ὂνομα τοῦ Κυρίου καὶ ὁ λόγος του, ποὺ δέν πρέπει νὰ κυλιοῦνται ἐδῶ κι ἐκεῖ σὰν σέ σωροὺς σκουπιδιῶν καὶ νὰ καταπατοῦνται. οἱ ἂλλοι δύο τρόποι καταστροφῆς ἀπαγορεύονταν γιά χριστιανικά βιβλία. φυσικὰ τά μὴ χριστιανικά καταστρέφονταν, ὅταν ἦταν νά καταστραφοῦν, καὶ μέ τοὺς τρεῖς τρόπους. ἡ ἐκκλησία δέν ἐνδιαφερόταν γιά τὴ σεμνὴ καταστροφὴ ἐκείνων. οὔτε καὶ οἱ ἲδιοι οἱ εἰδωλολάτρες φυσικὰ ἐνδιαφέρονταν. μόνο τῶν σημερινῶν παγανιστῶν τὸ ἂστοχο ἐνδιαφέρον ἠλεκρίστηκε ἐλαττωματικὰ καὶ ἀναφλέχτηκε σέ βραχυκύκλωμα τῆς διανοίας των ἐνδοκρανιακό.

Θέλω νά πῶ δύο λόγια καὶ γιά τὴ διάσωσι τῶν ἀρχαίων κειμένων ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς· γιά τὸ τί εἶδος δηλαδὴ διασώσεως ἔκαναν καὶ ποιοῦ βαθμοῦ. ἡ σῳζόμενη σήμερα ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία διασώθηκε κατὰ 99% ἀπὸ τούς Χριστιανούς, καὶ κατὰ 1% ἢ λιγώτερο ἀπὸ ἄλλους μὴ Χριστιανοὺς ποὺ χρησιμοποίησαν μερικά φύλλα της ὡς ναστν ππυρον, δηλαδὴ πολλαπλᾶ πεπιεσμένα παπύρινα περιτυλίγματα σέ μούμιες, καὶ ὡς διεσκατωμνον χρτην (cacata charta) ἀνευρισκόμενο στοὺς κοπρῶνες τῶν αἰγυπτιακῶν πόλεων. κι αὐτά ἀνευρίσκονται σήμερα ἀνασκαφικῶς. εἶναι δέ σέ ἔκτασι ἡ σῳζόμενη ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία ἡ δεύτερη στὸν κόσμο μετά τὴ χριστιανική. ἀκριβέστερα πρώτη εἶναι ή χριστιανικὴ (λεπτομερέστερα πρώτη ἡ λατινικὴ χριστιανικὴ καὶ δεύτερη ἡ ἑλληνικὴ χριστιανικὴ), δεύτερη ἡ ἑλληνικὴ εἰδωλολατρική, τρίτη ἡ λατινικὴ εἰδωλολατρική, τέταρτη ἡ συριακὴ χριστιανικὴ, πέμπτη ἡ μετὰ Χριστὸν ἰουδαϊκὴ ἑβραϊκή, ἕκτη ἡ ἀραβικὴ χριστιανική, ἑβδόμη ἡ ἰσλαμικὴ ἀραβική, ὀγδόη ἡ εἰδωλολατρικὴ ἰνδική, ἐνάτη ἡ εἰδωλολατρικὴ κινεζική, δεκάτη ἡ εἰδωλολατρικὴ ἰνδοκινεζική· ἔπειτα οἱ ἂλλες ἀρχαῖες καὶ προτυπογραφικές γραμματεῖες (χριστιανικές κοπτική, αἰθιοπική, περσική, γεωργιανή, γοτθική, ἀρμενική, σλαβονική, ἰταλική, ἀγγλική, ἱσπανική, γαλλική, ἀφγανική, μογγολική, καὶ εἰδωλολατρικές ἰαπωνική, κορεατική, θιβετική, μογγολική, καὶ παλαιαμερικανική). ἡ χριστιανικὴ γραμματεία (ἑλληνικὴ καὶ λατινικὴ) ὡς πρώτη, ἡ θύραθεν ἑλληνικὴ ὡς δεύτερη, καὶ ἡ θύραθεν λατινικὴ ὡς τρίτη, ὑπερέχουν πολὺ σέ ἔκτασι ἔναντι ὅλων τῶν ἂλλων γραμματειῶν. ἐδῶ φαίνεται πόσο καλά διέσωσαν ἀποκλειστικῶς οἱ Χριστιανοὶ τὴν προχριστιανικὴ ἑλληνικὴ γραμματεία. διότι οἱ Χριστιανοί, μαζὶ μέ τοῦς προχριστιανικοὺς Ἕλληνες Λατίνους καὶ Ἑβραίους, εἶναι οἱ μόνοι λόγιοι στὴν παγκόσμια ἱστορία ποὺ ἔχουν ἱστορικὰ καὶ λοιπὰ ἐπιστημονικά ἐνδιαφέροντα καὶ ἐρευνοῦν ἀνεξάρτητα ἀπὸ τά φρονήματά τους. ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶναι μυθολόγοι καὶ φανατικοὶ ψευδολόγοι. στούς Χριστιανοὺς λοιπὸν ὀφείλουμε τὴ σῳζόμενη προχριστιανικὴ ἑλληνικὴ γραμματεία κατα 99% (τὴν ἀντίστοιχη λατινικὴ κατα Ι00%), καὶ εἶναι ἡ μεγαλείτερη τοῦ κόσμου μετά τὴ χριστιανικὴ. φυσικὰ τά κείμενα της εἶναι διαλεγμένα μέ κριτήριο τὴν ἀξία τους· Ὅμηρος, Ἱπποκράτης, Ἡρόδοτος, Θουκυδίδης, Ξενοφῶν, Λυσίας, Ἀριστοτέλης, Θεόφραστος, Ἀρχιμήδης, Πολύβιος, Στράβων, 33 τραγῳδίες τῶν τριῶν τραγικῶν ποὺ οἱ Χριστιανοὶ τὶς ἔκριναν κατάλληλες γιά σχολικὰ βιβλία τῶν παιδιῶν τους, κλπ.. ἦταν δέ τὸ κριτήριο τῶν Χριστιανῶν πολὺ ἀνεκτικό, θα ἔλεγα χαλαρὸ γιά τὴν πίστι τους, ἀφοῦ διασώθηκαν καὶ οἱ 11 ἀθυροστομώτατες κωμῳδίες τοῦ Ἀριστοφάνους, καὶ τ’ ἀδιάντροπα ποιήματα τῆς Παλατινῆς ἀνθολογίας, καὶ τ’ ἀνερυθρίαστα ἔργα τοῦ Πλουτάρχου καὶ τοῦ Ἀθηναίου, καὶ τά σκληρῶς ἐτερόδοξα κι ἀντιχριστιανικά κείμενα τοῦ Πλάτωνος ἢ τοῦ Σέξτου Ἐμπειρικοῦ, καὶ τά συκοφαντικά γιά τοὺς Χριστιανοὺς ἔργα τοῦ Λουκιανοῦ, καὶ τά μυθοβριθῆ ἔργα τοῦ Ἀπολλοδώρου καὶ τῶν ὀψίμων ἐπικῶν, καὶ τά σιχαμερά βιβλία τῶν ὀνειροκριτῶν καὶ ἀστρολόγων μάντεων Ἀρτεμιδώρου καὶ Οὐεττίου, κλπ.. χωρὶς τοὺς Χριστιανοὺς οἱ σημερινοὶ παγανισταὶ δέν θα εἶχαν θρήσκευμα! τὸ φανταστήκατε αὐτό;

Ὃποιος ἐκτιμάει καὶ θαυμάζει τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ τά κείμενά τους, ἂν θέλῃ νά εὐγνωμονῇ κάποιον γιά τὸ θησαυρό του αὐτόν, ὀφείλει νά εὐγνωμονῇ μόνο τοὺς Χριστιανοὺς τοῦ Βυζαντίου, διότι μόνο αὐτοί, κινούμενοι ἀπὸ ἱστορικὸ καὶ γενικῶς ἐπιστημονικὸ ἐνδιαφέρον, διέσωσαν τά κείμενα αὐτά, καὶ κανεὶς ἂλλος. καὶ χωρὶς αὐτοὺς δέν θα γνωρίζαμε κανέναν ἀπολύτως ἀρχαῖο Ἕλληνα ποιητὴ ἢ συγγραφέα ἢ ἱστορικὸ ἄντρα καὶ δέν θά εἲχαμε καμμία πληροφορία γιά τὴν ἀρχαία ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους. τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος θα ἦταν ἔθνος χωρὶς ἱστορία, ὅπως τὸ Ἀλβανικὸ πού εἶναι ἐξ ἲσου ἀρχαῖο μέ τὸ Ἑλληνικό, ὅπως μερικά ἔθνη τῆς Κεντρικῆς Ἀφρικῆς. αὐτα εἶναι ἀποκλειστικὴ δωρεὰ τῶν Χριστιανῶν πρὸς τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος εἰδικῶς καὶ πρὸς ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα γενικῶς.

Αὐτά γιά τὴ διάσωσι καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας καὶ ὁποιασδήποτε γραμματείας τῆς ἀνθρωπότητος γενικώς.

Ἡ μελέτη αὐτὴ πρωτοδημοσιεύτηκε τὸ 1999 στὸ περιοδικὸ Σάλπιγξ Ὀρθοδοξίας, σέ 2 συνέχειες, τεύχη 348-350.

——————————————————

Η ΔΙΑΣΩΣΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

Ὅταν οἱ Πέρσες κατέκτησαν καὶ κράτησαν στὴν κατοχή τους γιά 50 μέχρι 170 χρόνια τά τρία τέταρτα τῆς Ἑλλάδος, δηλαδὴ τὴ Μικρασιατικὴ Ἑλλάδα, πού ἦταν ἡ μισή, γιά 170 περίπου χρόνια, κι ἀπὸ τὴ μητροπολιτικὴ Ἑλλάδα τὴ Βόρειο, που ἦταν τὸ ἕνα τέταρτό της, γιά 50 περίπου χρόνια, σεβάστηκαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τῶν ἐκεῖ Ἑλλήνων καὶ δέν τὴν ἐμπόδισαν ποτέ. ὅταν πάλι οἱ Ῥωμαῖοι κατέκτησαν τὴν Ἰταλικὴ καὶ Σικελικὴ Ἑλλάδα στα τέλη τοῦ Γ’ π.Χ. αἰῶνος, τὴ Βόρειο μητροπολιτικὴ τὸ 168 π.Χ., καὶ τὴ Νότιο τὸ 146 π.Χ., ὂχι μόνο σεβάστηκαν, ἀλλά καὶ θαύμασαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τόσο πολύ, ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κιόλας τὴ θεώρησαν ἀνώτερη ἀπὸ τὴ δική τους, κι αὐτὴ καὶ τὴ γραμματεία της, καὶ ὅσοι ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν εὐγενεῖς ἣ εὐκατάστατοι, τὸ θεωροῦσαν ἀπαράδεκτο νά μὴν ξέρουν νά μιλοῦν καὶ νά γράφουν ἑλληνικά. ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ, ὅταν ὑπέτασσε τὴ Γαλατία, γιά νά μὴ μποροῦν νά διαβάζουν οἱ Γαλάτες τὶς διαταγές του, ὅταν ἔπεφταν στα χέρια τους, ἀλλήλογραφοῦσε μέ τοὺς ἀξιωματικούς του στὴν ἑλληνικὴ. καὶ τὴ σεβάστηκαν οἱ Ῥωμαῖοι τὴ γλῶσσα αὐτὴ ὂχι μόνο στά παραπάνω ἑλληνικα ἐδάφη, ἀλλὰ καὶ σέ ξένα ἐδάφη, ὅπως λ.χ. στὴν Παλαιστίνη. ἡ Παλαιστίνη τῶν χρόνων τοῦ Χριστοῦ ἦταν δίγλωσση· δηλαδὴ κι ὁ φτωχὸς καὶ ἀγράμματος λαός της μιλοῦσε παιδιόθεν ὡς μητρικές δύο γλῶσσες, καὶ ἡ μία ἀπ’ αὐτές ἦταν ἡ ἑλληνική. γι’ αὐτὸ καὶ εἶχαν καὶ πολλά ὀνόματα ἑλληνικά ὂχι μόνον οἱ πλούσιοι, ὅπως ὁ βασιλεὺς Ἡρώδης ἢ ὁ πατέρας του Ἀντίπατρος ἢ ὁ γιός του Ἀρχέλαος ἢ ὁ ἀδερφός του Φίλιππος, ἀλλὰ καὶ οἱ φτωχοὶ τοῦ λαοῦ, ὅπως οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος. ὁ Ῥωμαῖος Πιλᾶτος μέ τὸν Ἑβραῖο Χριστὸ συνωμίλησαν ἑλληνικά, διότι οὔτε ό Πιλᾶτος ἤξερε ἑβραϊκα οὔτε ὁ Χριστὸς μιλοῦσε λατινικά, ἡ κυρία γλῶσσα τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ἡ διαφυλετική, δέν ἦταν, ὅπως θα νόμιζε κανείς, ἡ λατινική, ἀλλ’ ἡ ἑλληνική. οἱ Ῥωμαῖοι σέ κάθε χώρα χρησιμοποιοῦσαν ὡς ἐπίσημες κρατικές τρεῖς γλῶσσες· πρώτη καὶ κύρια τὴν έλληνική, δεύτερη τὴν ἐντόπια (λ.χ. συριακή, γαλατική, αἰγυπτιακή, κλπ.), καὶ τρίτη τὴ δική τους τὴ λατινική. γι’ αὐτὸ καὶ στὴν πινακίδα τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ τὸ αἰτιολογικὸ τῆς θανατικῆς του καταδίκης γράφτηκε, ὅπως ἱστοροῦν οἱ εὐαγγελισταί, ἑβραϊστὶ ἑλληνιστὶ ρωμαίστί. αὐτὸς ὁ τρίλεξος ὅρος ἀνευρίσκεται πολλές φορές σέ πολλὰ ἀρχαῖα κείμενα, ἄσχετα μέ τὴ Χριστιανικὴ πίστι ἢ τὸν Ἰουδαϊσμό· μόνο πού στὴν πρώτη θέσι πολλές φορές ἀντὶ ἑβραϊστὶ ἔχει συριστί, αἰγυπτιστί, ἀραβιστί, κλπ.. ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦταν ἡ μόνη κοινὴ γλῶσσα ὅλων τῶν ἐθνῶν τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. γι’ αὐτὸ κι ὁ Ἑβραῖος ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κατά τὴ νομική του ἰθαγένεια Ῥωμαῖος πολίτης, ὅταν γράφῃ Ἐπιστολές πρὸς Ῥωμαίους, πρὸς Γαλάτας, πρὸς Ἑβραίους, γράφει στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. γι’ αὐτὸ καὶ γενικῶς ἡ Κ. Διαθήκη γράφτηκε ὁλόκληρη στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα (δέν ἀληθεύει ὁ μῦθος ὅτι τὸ Κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον γράφτηκε πρῶτα στὴν ἑβραϊκή). αὐτὸς ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὴν ὑπεροχή της ἐκ μέρους τῶν Ῥωμαίων καὶ ἡ ἐπικράτησί της ὡς πρώτης γλώσσης τῆς αὐτοκρατορίας των, μέ δεύτερη τὴ λατινική, διήρκεσε μέχρι τὸ 284 μ.Χ.. καὶ τὴ σεβάστηκαν τὴ γλῶσσα αὐτὴ ὂχι μόνο οἱ καθαρόαιμοι Ῥωμαῖοι αὐτοκράτορες, οἱ μέχρι δηλαδὴ τὸν Ἀδριανό, ἀλλὰ καὶ οἱ Γαλάτες, καὶ οἱ Σύροι, καὶ οἱ Ἄραβες, καὶ οἱ Θρᾷκες αὐτοκράτορες τῆς Ῥωμαῖκῆς αὐτοκρατορίας.

Τὸ 284 μ.Χ. ἀναρριχήθηκε στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο ὁ ἐξ ὑπαξιωματικῶν Ἰλλυριός, ἤτοι Δαλμάτης (= Ἀλβανός), στρατηγὸς Διοκλητιανός. ἕνα ἀπὸ τά πρῶτα ποὺ ἔκανε ὁ βάρβαρος αὐτὸς αὐτοκράτορας, μόλις ἐνθρονίστηκε, ἦταν ὅτι κατήργησε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἀπαγόρευσε τὴν ἐπίσημη χρῆσι της. καὶ ἡ ἀπαγόρευσι αὐτὴ διήρκεσε τρισήμισυ αἰῶνες, μέχρι τὸ 610 ποὺ ἀνατράπηκε ὁ αὐτοκράτορας Φωκᾶς ὁ μέθυσος. τὴν ἐπανέφερε ὡς γλῶσσα τῆς αὐτοκρατορίας, ἐπίσημη καὶ μοναδική, ὁ αὐτοκράτορας Ἡράκλειος ποὺ ἀνέτρεψε τὸ Φωκᾶ. ὁ Διοκλητιανός, ἐπειδὴ φοβόταν τὸν πανίσχυρο Γερμανὸ συστράτηγό του καὶ συναυτοκράτορα Κωνστάντιο, ποὺ βασίλευε στὶς ἐπαρχίες Αὐστρία Γερμανία Ἑλβετία Γαλλία καὶ Ἀγγλία, κι ἐπειδὴ δέν ἔνιωθε -ὁ Διοκλητιανὸς- καθόλου ἀσφαλὴς στὴν καρέκλα του, εἶχε κάνει συναυτοκράτορές του ἄλλους δυὸ Ἰλλυριούς, τὸ γαμπρό του Γαλέριο καὶ τὸν ψυχοπαθῆ φίλο του Μαξιμιανό· ἦταν καὶ οἱ δύο τοῦ χεριοῦ του. ὁ Γερμανὸς Κωνστάντιος ἀπὸ τὴν Ἑλληνίδα γυναῖκα του Ἑλένη, τὴν πρώτη, εἶχε γιὸ τὸ Μ. Κωνσταντῖνο· κι ἀπὸ τὴν Ἰλλυρίδα, τὴ δεύτερη γυναῖκα του, τὴν κόρη τοῦ ψυχασθενοῦς Μαξιμιανοῦ, ἀπέκτησε ἕναν ψυχασθενῆ γιό, τὸν Κωνστάντιο, τὸν πατέρα τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ λεγομένου παραβάτου. μετὰ τὴν ἀπαγόρευσι τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης ἀπὸ τὸ Διοκλητιανό, ὅλοι σχεδὸν οἱ ἐγγράμματοι εἰδωλολάτρες Ἓλληνες -ποὺ ἦταν τότε περίπου τὸ ἕνα τρίτο ἢ τέταρτο τῶν Ἑλλήνων- ἀπαρνήθηκαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἐπειδὴ μ’ αὐτὴ δέν εἶχαν καμμία πρόσβασι στά κρατικά ἀξιώματα καὶ κανένα λαμπρὸ μέλλον, ἔμαθαν καλά τὴ λατινική, κι ἔγραφαν πλέον σ’ αὐτήν, γιατὶ καὶ σ’ αὐτὴ πλέον μιλοῦσαν. ἔτσι λ.χ. οἱ σύγχρονοι τοῦ Ἰωάννου Χρυσοστόμου Ἑλλήνες Ἀμμιανὸς Μαρκελλῖνος ὁ ἱστορικὸς καὶ Μακρόβιος ὁ γραμματικὸς καὶ πάρα πολλοὶ ἄλλοι ὡς συγγραφεῖς εἶναι Λατῖνοι καὶ λατινόγλωσσοι. στὴν ἑλληνικὴ ἔμειναν γιά λίγα χρόνια λίγοι εἰδωλολάτρες Ἓλληνες, οἱ ὁποῖοι γρήγορα κι ἐγκατέλειψαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὅλοι. μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο ἐξέλιπαν οἱ τελευταῖοι Ἓλληνες εἰδωλολάτρες, μηδενὸς διώκοντος. ὡς τυχοδιῶκτες ἐκλατινίστηκαν, γιά νά μὴ χάσουν τὴν ὑψηλὴ κοινωνικὴ τάξι στὴν ὁποία πάσχιζαν νά μποῦν. τά δυὸ ὅμως τρίτα ἢ τρία τέταρτα τῶν Ἑλλήνων ἤδη τῆς ἐποχῆς τοῦ Διοκλητιανοῦ ἦταν, ὅπως εἶπα, Χριστιανοί. κι αὐτοὶ μόνοι κράτησαν μέ πεῖσμα ὡς γλῶσσα τους, καὶ λαλούμενη καὶ γραφόμενη, ἀπὸ ἐγγραμμάτους κι ἀγραμμάτους, τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα· μόνο τὴν ἑλληνική.

Ὅταν 80 χρόνια μετὰ τὸ Διοκλητιανό, ἐπὶ Ἰουλιανοῦ, ἐπανῆλθε ἡ δίωξι τῶν Χριστιανῶν, γιά 17 μόνο μῆνες που βασίλευσε ὁ Ἰουλιανός, ὁ Γερμανοϊλλυριὸς αὐτὸς αὐτοκράτορας ὁ λεγόμενος καὶ παραβάτης (= πρώην Χριστιανὸς ἀποσκιρτήσας), ἐπειδὴ ἀπὸ κατηχούμενος τοῦ ἀρειανισμοῦ, που ἦταν, ἀσπάστηκε τὴν περσικὴ εἰδωλολατρία, γιατὶ μέσα στὴν ψυχασθενική του φαντασίωσι πίστευε ὅτι εἶναι γιὸς τοῦ περσικοῦ θεοῦ Μίθρα, ὁ φρενοβλαβὴς αὐτός, λαμβάνοντας εἰς βάρος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης μέτρα πολὺ σκληρότερα ἐκείνων τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἀπαγόρευσε στούς Χριστιανούς, δηλαδὴ στα 90 ἢ 95% πλέον τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τῆς αὐτοκρατορίας, ἀκόμη καὶ τὴν ἐντελῶς ἰδιωτικὴ διδασκαλία καὶ ἐκμάθησι τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. αὐτὸ τὸ ἔκανε κυρίως, ἐπειδὴ πίστευε ὅτι ἔτσι θα πλήξῃ τὴν Καινὴ Διαθήκη. ἀλλα βέβαια οἱ 17 μῆνες τῆς βασιλείας του γιά τοὺς Χριστιανοὺς ἦταν κουνούπι στοῦ βοδιοῦ τὸ κέρατο· οὔτε πού τὴν κατάλαβαν· διότι γι’ αὐτοὺς σήμαινε μόνον ὅτι τά παιδιά τους στὴν ἐκμάθησι τῆς μητρικῆς των γλώσσης στά σχολεῖα ἔχασαν μόνο μιά χρονιά. τὴν ἀπαγόρευσι τοῦ Ἰουλιανοῦ καὶ τὸν ἲδιο τὸν Ἰουλιανὸ οἱ Χριστιανοὶ οὔτε που τά ἔνιωσαν. γελοῦσαν μέ τά καμώματα τῆς ἀνισορροπίας του. ὁ Μ. Ἀθανάσιος μάλιστα, ἐπίσκοπος τῆς μεγαλείτερης πόλεως τῆς αὐτοκρατορίας, τῆς Ἀλεξανδρείας, τὸν ὁποῖο ὁ Ἰουλιανὸς «ἐξώρισε», οὔτε κἂν ξεκίνησε γιά τὴν ἐξορία ἐκείνη, παρ’ ὅλο που ὸ παλαβὸς προσπαθοῦσε μέ ἀλλεπάλληλες ἐπιστολές νά διεγείρῃ ἐναντίον του τούς Ἀλεξανδρεῖς, λές καὶ αὐτὸς ἦταν ὁ ἀντάρτης, ὁ δέ αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Ἀθανάσιος. τοὺς ἔγραφε μάλιστα, γιά νά τούς φιλοτιμήσῃ, ὅτι εστε πγονοι τολεξνδρου το Μακεδνος, το πι γενναου κα τρομερολληνος, ποος, ν ζοσε σμερα, θα φερνε σ κποια γωνα κμη κι μς τος ωμαους! ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ἔγραψε καὶ δυὸ φαντασιωτικα βιβλία τρελλοῦ, δυὸ ψυχασθενικές λογόρροιες, ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, ἐπειδὴ ἦταν φανατικὸς ἑβραιόφιλος, κι ἐναντίον τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου. τὸ πρῶτο, στὸ ὁποῖο χλευάζει κι ἐξυβρίζει τους Ἓλληνες, τὸ τιτλοφορεῖ Μισλλην, τὸ δεύτερο, στὸ ὁποῖο προσπαθεῖ νά λασπώσῃ τὸν Ἀλέξανδρο μέ πολλὴ μανιακὴ κακία, τὸ τιτλοφορεῖ ΣυμπσιονΚρνια. οἱ σημερινοὶ Ἑλληναρᾶδες ἐξυμνοῦν καὶ θεοποιοῦν τὸν Ἰουλιανὸ γιά δύο λόγους· ἀπὸ ἀντιχριστιανικὴ λύσσα κι ἀπὸ πολλὴ ἀγραμματοσύνή σαν τσόκαρα καὶ στειλιάρια, ποὺ εἶναι, οὔτε διάβασαν τά δυὸ αὐτὰ βιβλία του οὔτε κἂν τὴν ὓπαρξί τους ξέρουν· κούτσουρα. καὶ τὸν λένε «μέγαν Ἰουλιανό», ἐπειδὴ δέν ξέρουν ὅτι βασίλευσε μόνο 17 μῆνες καὶ δέν ἔκανε ἀπολύτως τίποτε. ἦταν δέ καὶ κίναιδος. ὁ Ἀθανάσιος ἐξακολουθοῦσε πολὺ ἐπίσημα νὰ ἐπισκοπεύῃ στὴ μεγαλούπολι καὶ ἔλεγε ὅτι δέν βλέπει νά διαρκέσῃ γιά πολὺ αὐτὴ ἡ παλαβομάρα. μᾶλλον καταλάβαινε ὅτι ἕνα τέτοιο ψυχοπαθές ἂτομο δέν θα τὸ ἀνεχτοῦν στὸ θρόνο οἱ στρατηγοὶ παραπάνω ἀπὸ μιά χρονια περίπου. καὶ φυσικά δέν διαψεύστηκε. ὁ πανίσχυρος εἰδωλολάτρης στρατηγὸς Βαλεντινιανὸς δολοφόνησε τὸν ψυχασθενῆ, διώρισε γιά ἕνα ἔτος αὐτοκράτορα τὸν εἰδωλολάτρη συστράτηγό του Ἰοβιανό, ὥσπου νά δῇ ἂν θά ἐπικρατήσῃ τὸ κίνημα του, κι ὅταν εἶδε ὅτι ἐπικράτησε, δολοφόνησε καὶ τὸν Ἰοβιανό, κι ἔγινε αὐτοκράτορας ὁ ἴδιος γιά πολλά χρόνια. ὅλοι οἱ τότε εἰδωλολάτρες αὐτοκράτορες, Ἰοβιανός, Βαλεντινιανός Α’, Β, Γ’, Βάλης, καὶ Γρατιανός, εὐνόησαν τοὺς Χριστιανούς καὶ τοὺς ἂφησαν ἣσυχους νά διδάσκουν καὶ νά μαθαίνουν ὅ,τι θέλουν. εἶναι οἱ 6 εἰδωλολάτρες αὐτοκράτορες τῆς πραγματικῆς ἀνεξιθρησκίας, οἱ προκάτοχοι τοῦ Θεοδοσίου Α’. ἀλλά κι ὁ Θεοδόσιος, ὁ ἕβδομος τῆς σειρᾶς, ἦταν εἰδωλολάτρης, ὅταν ἔγινε αὐτοκράτορας· ἔπειτα ἔγινε Χριστιανός, ἐπειδὴ σχεδὸν ὅλοι οἱ ὑπήκοοί του ἦταν πλέον Χριστιανοί. τὸ πρῶτο πρᾶγμα που ἀκύρωσε ὁ Ἰοβιανός, μόλις διαδέχτηκε τὸν Ἰουλιανό, ἦταν τὸ διάταγμα τοῦ Ἰουλιανοῦ ποὺ ἀπαγόρευε στοὺς Χριστιανοὺς τὴ σπουδὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. ἦταν ἐξωφρενικό, διότι, ὅπως εἶπα, τὸ 95% τῶν Ἑλλήνων ἦταν τότε Χριστιανοί. ἦταν σα ν’ ἀπαγόρευε κανεὶς στούς Ἓλληνες νά μιλοῦν ἑλληνικά. γι’ αὐτὸ κι ὁ Ἰοβιανὸς ἀκύρωσε τὸ τρελλὸ διάταγμα τοῦ Ἰουλιανοῦ. δέν ἐπανέφεραν ὅμως οἱ αὐτοκράτορες ἐκεῖνοι, οὔτε κανεὶς ἂλλος μέχρι τὸν Ἡράκλειο, ὡς ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ κράτους τὴν ἑλληνική γιά τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι δέν ἦταν Ἓλληνες· δέν τοῦς ἔνοιαζε. οὔτε τὴν ἐπανέφεραν ἀλλ’ οὔτε κι ἐμπόδιζαν τὴν ἰδιωτικὴ μάθησι καὶ χρῆσι της· ἀκριβῶς ὅπως γινόταν ἐπὶ τουρκοκρατίας. οἱ δέ ἐλάχιστοι πλέον εἰδωλολάτρες Ἓλληνες, ἐπειδὴ διακατέχονταν ἀπὸ τυχοδιωκτική καὶ ἀκόρεστη ὅρεξι γιά κρατικά ἀξιώματα, υἱοθετοῦσαν τὴ λατινικὴ γλῶσσα καὶ ἀρνοῦνταν τὴν ἑλληνική. ἀναφέρω τὸ ἐπιφανές παράδειγμα ἑνὸς τέτοιου αὐτοκράτορος μὴ Ἕλληνος, που ἦταν ἀδιάφορος γιά τὴν τύχη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τὴν ὁποία δέν μίλησε ποτέ του, κι ἑνὸς συγχρόνου του ἀξιωματούχου Ἓλληνος εἰδωλολάτρου ἀπὸ κείνους πού ἀπαρνήθηκαν τὴν ἑλληνικὴ μητρική τους γλῶσσα, γιά ν’ ἀναρριχηθοῦν στά ὑψηλὰ ἀξιώματα, πρὸς τὸ τέλος περίπου τῆς μαύρης περιόδου 284 – 610. ὁ Ἰουστινιανὸς (527 – 565) καὶ ὁ ἐπὶ τῆς δικαιοσύνης ὑπουργός του Τριβωνιανός, πού προτίμησε νά κωδικοποιήσῃ τά μέχρι τότε κείμενα τοῦ ῥωμαϊκοῦ δικαίου στὴ λατινικὴ γλῶσσα, καὶ ὂχι ὅπως τά κωδικοποίησαν ἀργότερα οἱ αὐτοκράτορες τῆς Μακεδονικῆς δυναστείας στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. ὁ Ἰουστινιανὸς ἦταν «Χριστιανός», ἀλλά δέν ἦταν Ἕλληνας· ὁ Τριβωνιανὸς ἦταν Ἕλληνας, ἀλλά δέν ἦταν Χριστιανός· ἦταν ἀπὸ τούς τελευταίους εἰδωλολάτρες. καὶ οἰ δυό, καὶ ὁ πανίσχυρος αὐτοκράτορας κι ὁ εὐνοημένος του ὑπουργὸς, συμφωνοῦσαν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα πρέπει νά παραμείνῃ θαμμένη, μέχρι νά σβήσῃ τελείως, ὅτι οἱ νόμοι τοῦ κατὰ 80% ἑλληνικοῦ κράτους πρέπει νά εἶναι γραμμένοι στὴ λατινική, οἱ νομομαθεῖς οἱ δικασταὶ καὶ οἱ δικηγόροι νά μιλοῦν στά δικαστήρια μόνο λατινικά, καὶ ὁ ἁπλὸς λαός, ὁ Ἑλληνικός, τόσο στα δικαστήρια ὅσο καὶ στὸ στρατὸ καὶ σ’ ὅλες ἀνεξαιρέτως τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες πρέπει νά ἐξαναγκάζεται νά μιλάῃ λατινικά. τότε μπῆκαν στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα οἱ σημερινές ἂφθονες λατινικές λέξεις της, ὅπως σπτι πόρτα σκάλα κάγκελλο κολόνα κελλ φροτο φρσκος μαρούλι αδίκι μανκι μουλάρι σκρόφα πουλ κουνλι κτα παϊδάκια φαμλια μπάρμπας κάστρο ταβρνα καὶ χιλιάδες ἂλλες.

Καὶ ποιός κατὰ τή μαύρη ἐκείνη ἐποχὴ τῶν 3,5 αἰώνων ἦταν ὁ μοναδικὸς χρήστης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ποιός ἦταν ἐκεῖνος ποῦ ἐπέμενε μέ πεῖσμα νά μιλάῃ τὴν ἑλληνικὴ καὶ μόνο τὴν ἑλληνική, πού ἂν δέν τὴ μιλοῦσε κι αὐτὸς ὁ τελευταῖος φορέας, ἡ ἑλληνικὴ σ’ ἓναν αἰῶνα θά γινόταν μιά πενιχρὴ γλῶσσα τῶν 3000 λέξεων σάν τὴν τσιγγάνικη, καὶ σ’ ἂλλον ἕναν αἰῶνα θά ἔσβηνε τελείως, ὅπως συνέβη μέ ἂλλες ἐθνικές γλῶσσες σάν τὴν προρρωμαϊκὴ γαλατικὴ καὶ τὴν προρρωμαϊκὴ ἱσπανικὴ καὶ τὴν προαραβικὴ αἰγυπτιακή, ποιός εἶναι ὁ ἕνας καὶ ἀποκλειστικὸς χρήστης καὶ διατηρητὴς καὶ σωτήρας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, πού ὂχι μόνο τὴ διέσωσε, ἀλλὰ καὶ τὴν κράτησε στὸ πιὸ ὑψηλό της ἐπίπεδο, ἐπίπεδο ποὺ δέν δοκίμασε ποτέ ἄλλοτε καμμία γλῶσσα τῆς γῆς, καὶ διατήρησε μαζὶ μ’ αὐτὴ καὶ τὴν ἀρχαία της προχριστιανικὴ γραμματεία, δεύτερη σέ ἔκτασι πάνω σ’ ὅλη τὴ γῆ, κι ἔγραψε σ’ αὐτὴ ἂλλη μιά τεράστια γραμματεία, πρώτη σέ ἔκτασι πάνω σ’ ὅλη τὴ γῆ, ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ μοναδικός χρήστης καὶ σωτήρας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης; ἡ Χριστιανικὴ ἐκκλησία· οἱ Χριστιανοὶ Ἓλληνες. ὅταν οἱ Ἓλληνες εἰδωλολάτρες πρόδωσαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, γιά νά μὴ χάσουν τ’ ἀξιώματα καὶ τὴν ἔνταξί τους στὴν τότε κοινωνικὴ ἐλὶτ καὶ κρατικὴ νομενκλατούρα. δέν ὑπάρχει ἱστορικὸς ἢ γνώστης τῆς ἱστορίας πού θά τολμήσῃ ν’ ἀμφισβητήσῃ αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια. μόνο φρενοβλαβὴς θά τολμοῦσε κάτι τέτοιο.

Βέβαια ἐξ ἲσου ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὸ κίνητρο τῶν Χριστιανῶν γι’ αὐτὴ τὴ μεγάλη πρᾶξι τους ἦταν ἡ Κ. Διαθήκη καὶ ἡ Π. Διαθήκη, τὸ ὅτι δηλαδὴ ἢθελαν πάσῃ θυσία νά κρατήσουν ζωντανὴ τὴ γλῶσσα στὴν ὁποία γράφτηκε πρωτοτύπως ἡ Κ. Διαθήκη καὶ ή αὐθεντικὴ μετάφρασι τῆς Π. Διαθήκης. τὸ κίνητρο ὅμως αὐτὸ δέν μειώνει καθόλου τὴν προσφορά τους στὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, ὅτι μόνοι αὐτοὶ διέσωσαν τὴ γλῶσσα του, τὴ γλῶσσα τους.

Οἱ Χριστιανοί, οἱ ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς, οἱ πατέρες τῆς ἐκκλησίας, ὁ Ἀθανάσιος, ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος, καὶ τόσοι ἄλλοι ἐπέμεναν νά γράφουν, ἁπαξάπαντες καὶ μόνον αὐτοί, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, νά κηρύττουν τὴν πίστι στὴν ἑλληνικὴ, νά χρησιμοποιοῦν στὴ λατρεία τὴν ἑλληνική. καὶ γιά νά τὴ γνωρίζουν εἰς βάθος καὶ ἐκ περισσοῦ, ἔκριναν ὅτι πρέπει νά διαφυλάξουν καὶ νὰ σπουδάζουν καὶ τά προχριστιανικά κείμενά της, 2000 τόμους, τὴ δεύτερη, ὅπως εἶπα, σέ ἔκτασι ἀρχαία γραμματεία τῆς γῆς μετά τὴ χριστιανικὴ. οἱ εἰδωλολάτρες Ἓλληνες ἐν τέλει προσῆλθαν ὅλοι στὴν προσοδοφόρο λατινικὴ κι ἀφωμοιώθηκαν ἀπὸ τὸ λατινισμό, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ μέν Χριστιανοὶ λέγονταν τότε μέ τὴν ἑλληνικὴ λέξι πιστοί, οἱ δέ εἰδωλολάτρες μέ τὴ λατινικὴ λέξι παγάνοι (pagani)· καὶ σήμερα τοὺς λέμε παγανιστάς. διότι ἐκλατινίστηκαν· πρόδωσαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. ὁ τυχοδιώκτης καὶ ὑλόφρων καὶ ἄπληστος εἰδωλολάτρης ποτέ δέν χαλάει τὴ ζαχαρένια του, ἀλλὰ τὸ μόνο πού κυττάει εἶναι τὸ τομαράκι του· καὶ γι’ αὐτὸ θέλει πάντα κοινωνικῶς καὶ κρατικῶς νά ἔχῃ τὸ πάνω χέρι· καὶ γιά νά τὸ ἐπιτύχῃ αὐτό, πουλάει, ὅταν χρειαστῇ, καὶ τὴ γλῶσσα του καὶ τὸ ἔθνος του. εἶναι τέτοιος λόγῳ τῆς ἠθικῆς που τοῦ ὑπαγορεύει ἡ  ἀκάθαρτη θρησκεία του, ἡ θρησκεία τοῦ ψεύτη καὶ κλέφτη Ἑρμοῦ, τῶν φονιάδων Ἀπόλλωνος καὶ Ἄρεως, τοῦ κτηνοβάτου Ποσειδῶνος, τῆς πόρνης Ἀφροδίτης, τῆς μοιχαλίδος Δήμητρος, τοῦ μοιχοῦ καὶ αἶμομίκτου καὶ ἀρσενοκοίτου Διός, καὶ τοῦ κιναίδου Διονύσου, τοῦ ψευδάνορος (= ψευτοάντρα), ὅπως τὸν ἔλεγαν μέ σιχασια στὴ διάλεκτό τους οἱ ἀρχαῖοι Μακεδόνες· τέτοια εἶναι ή ἠθικὴ τῶν φαντασιωτικῶν αὐτῶν προσωποποιήσεων τῆς κακίας τῆς ἀκαθαρσίας καὶ τῆς διαστροφῆς. ποιά ἐθνικὴ γλῶσσα νά διασώσῃ ὁ παγανιστής, ὅταν θα χρειαστῆ νά τὴν προδώσῃ καὶ νά τὴ θάψῃ, γιά νά μὴ χάσῃ τὸ τομαράκι του τὴν καλοπέρασι καὶ τὴν ὑστερικὴ προβολή; οἱ ἐλάχιστοι τελευταῖοι εἰδωλολάτρες τῆς Ἑλλάδος χάθηκαν, ὂχι διότι κάποιος τοὺς κυνήγησε· κανεὶς δέν τοὺς πείραξε μέχρι τὸν Θ’ μ.Χ. αἰῶνα πού ὑπῆρχαν λίγοι ἀκόμη· ἀφοῦ ἀνέβαιναν καὶ στα ὔπατα ἀξιώματα, ὅπως ὁ ἐπὶ Θεοδοσίου πρωθυπουργὸς Εὐτρόπιος κι ὁ ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ ὑπουργὸς Τριβωνιανός, γιά τὸν ὁποῖο ὅλες οἱ πηγές μαρτυροῦν ὅτι ἦταν ὁ μεγαλείτερος μιζαδόρος καὶ δωρολήπτης (δωροδοκῶν) τῆς αὐτοκρατορίας. οἱ Ἓλληνες εἰδωλολάτρες ἐξέλιπαν, ἐπειδὴ ἐκλατινίστηκαν· τότε χάθηκαν γιά τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος· ὅπως ἀκριβῶς χάθηκαν γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐξισλαμισθέντες Βυζαντινοί, ὅσοι ἔγιναν Ἄραβες καὶ Τοῦρκοι, καὶ πασᾶδες καὶ τύραννοι καὶ βασανισταὶ τῶν ἄλλων ἀδερφῶν τους Ἑλλήνων· αὐτὸ ἦταν δική τους ἐπιλογή.

Ἀλλά καὶ λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν τουρκοκρατία, ὁ Γεώργιος Γεμιστὸς καὶ περίπου ἄλλοι 10 τῆς παρέας του, πού ἀπὸ Χριστιανοὶ ἔγιναν εἰδωλολάτρες, γιατὶ φαντάστηκαν ὅτι ἔτσι θα σώσουν τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ὅταν τοὺς παρουσιάστηκε ἡ εὐκαιρία νά πᾶν στὴν Ἰταλία ὡς διαπραγματευταὶ τῆς ἑνώσεως ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν, ξανάγιναν «Χριστιανοὶ» ὀρθόδοξοι, σαν τὸν Καραχαβιάρη καὶ τά ζαγάρια του, πῆγαν στὴν Ἰταλία, ὑπέγραψαν τὴν «ἕνωσι», κι ἐκεῖ, ὅταν ὁ φιλοτομαρισμός τους καὶ ἡ φιλαυτία τους γλυκάθηκαν καὶ ζεστάθηκαν, γιά νά παραμείνουν στὴν Ἰταλία καὶ νά γίνουν ἰταλόγλωσσοι καὶ Ἰταλοί, ἔγιναν παπικοί· δέν ξαναγύρισαν στὴν Ἑλλάδα. χάθηκαν γιά τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, μηδενὸς διώκοντος. διότι δέν μποροῦσε τὸ τομαράκι τους νά ὑπομείνῃ τὴν τουρκοκρατία, ὅπως τὴν ὑπέμειναν καρτερικα καὶ ἡρωϊκὰ οἱ πιστοὶ Χριστιανοί, αὐτοὶ ποὺ διατήρησαν μέχρι τὴν ἀπελευθέρωσί του καὶ τὸ ἔθνος καὶ τὴ γλῶσσα του.

Δεύτερη λοιπὸν φορά ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα κινδύνευσε νά σβήσῃ, μαζὶ καὶ μέ τὴ γραμματεία της καὶ μέ τὸ ἔθνος, κατὰ τοὺς 4 αἰῶνες τῆς τουρκοκρατίας, πού γιά τὸ βόρειο μισὸ τῆς Ἑλλάδος ἦταν 5. τότε ὅλοι οἱ ὑλόφρονες καὶ καιροσκόποι καὶ τυχοδιῶκτες “Έλληνες ἔγιναν Τοῦρκοι καὶ μουσουλμάνοι· καὶ λίγοι που μποροῦσαν νά φύγουν στὸ ἐξωτερικὸ καὶ νά ῥίξουν πίσω τους στὴν πατρίδα μαύρη πέτρα, ἔγιναν παπικοὶ καὶ Ἰταλοί. οἱ δέ πιστοὶ Χριστιανοὶ ἔμειναν Ἓλληνες. πάλι βέβαια τὸ κίνητρό τους ἦταν ἡ πίστι τους ἡ χριστιανική· ἐπειδὴ δέν μποροῦσαν νά γίνουν Τοῦρκοι οὔτε Ἰταλοί, ἂν δέν ἀπαρνοῦνταν αὐτὴ τὴν πίστι· οὔτε αὐτὸ μειώνει ὅμως τὴ μεγάλη πρᾶξι τους, τὴ μόνη πρᾶξι ποὺ διέσωσε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ φυσικα καὶ τὸ ἔθνος τὸ Ἑλληνικό. οὔτε αὐτὸ εἶναι σύμπτωσι, οὔτε ἂσχετο μέ τὴ θεία πρόνοια. ὅσοι δέν κρατήθηκαν πιστά μέλη τῆς Χριστιανικῆς πίστεως καὶ ἐκκλησίας, ἔχασαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα· καὶ τὴν ἐθνικότητά τους βέβαια. γιά κείνους ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔσβησε· χάθηκε. σήμερα μιλοῦν τουρκικά καὶ ἰταλικά· κι ἔχουν καὶ τὴν ἀντίστοιχη ἐθνικὴ συνείδησι· κι ἐπιβουλεύονται κιόλας τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος καὶ τὴ γλῶσσα του. μόνη ἡ ἐκκλησία διέσωσε, γιὰ δεύτερη φορα στὴν ἱστορία, τὴ γλῶσσα αὐτὴ τὴν ἑλληνική. οἱ Ἓλληνες γιά 4-5 αἰῶνες καὶ στα δικαστήρια καὶ στὶς κρατικές ὑπηρεσίες ἦταν ἀναγκασμένοι νά μιλοῦν τουρκικά, μόνο στὴν ἐκκλησία μιλοῦσαν ἑλληνικά, καὶ στὸ σπίτι τους βέβαια ὡς Χριστιανοί. ἡ ἐκκλησία κράτησε καὶ στὴ λατρεία της καὶ στὸ κήρυγμά της καὶ σέ κάθε χρῆσι της μόνο τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. μόνη ἡ ἐκκλησία. δέν ὑπῆρξε ἄλλος φορεὺς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τότε. κι ἂν χανόταν ἡ γλῶσσα βέβαια, θα χανόταν καὶ ἡ γραμματεία της καὶ ή ἱστορία καὶ τὸ ἔθνος.

Καὶ παρ’ ὅλες τὶς δυσμενεῖς, δυσμενέστατες κι ἐπικίνδυνες, συνθῆκες ἡ ἐκκλησία τὴ γλῶσσα τὴν ἑλληνικὴ τὴν κράτησε σ’ ὅλο τὸ ὔψος της καὶ σ’ ὅλη τὴν καθαρότητά της. ἀφήνω τοὺς λογίους ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες, σαν τοὺς κληρικοὺς Μελέτιο Πηγᾶ, Εὐγένιο Βούλγαρι, Νικηφόρο Θεοτόκη, Νεόφυτο Δούκα, Ἀθανάσιο Πάριο, Θεόφιλο Καμπανίας Θεσσαλονίκης, καὶ τόσους ἄλλους, πού ἔγραφαν σέ ἀρχαΐζουσα γλῶσσα. παίρνω τὶς ἁπλές Διδαχές τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ! τί δημοτικὴ ἑλληνική! τί καθαρότητα ἑλληνικῆς γλώσσης! κάνετε ἕνα πείραμα. πάρετε τρία δημοτικὰ κείμενα τῆς τουρκοκρατίας, δυὸ ἰδιωτικὰ κι ἕνα ἐκκλησιαστικό· ἕνα τοῦ ΙΖ’ αἰῶνος, ἓνα τοῦ ΙΗ’, κι ἕνα τοῦ ΙΘ’· τὸ Χρονικὸ τοῦ Παπασυναδινοῦ τοῦ Σερραίου (ΙΖ’), τὶς Διδαχές τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ (ΙΗ’), καὶ τὸ Στορικὸν (= Ἱστορικὸν) τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη (ΙΘ’), δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ λέμε Ἀπομνημονεύματα του· (διότι ὁ Μακρυγιάννης μπορεῖ νἂγραψε τὸ κείμενό του μετὰ τὴν τουρκοκρατία, ἀλλὰ τὴ γλῶσσα του τὴν ἔμαθε ὡς μητρικὴ καὶ τὴ μιλοῦσε ὡς ὥριμος πλέον ἂντρας ἤδη ἐπὶ τουρκοκρατίας). πάρτε τά κείμενα αὐτά καὶ χτενίστε τὸ λεξιλόγιό τους. στα δύο, Παπασυναδινὸ και Μακρυγιάννη, θά βρῆτε μιά δημοτικὴ ἑλληνικὴ κατάφορτη ἀπὸ τουρκικές λέξεις· τί ἀμανάτι καὶ τί τζιβαέρι καὶ τί χαζίρι! κατάφορτη. διαβάστε καὶ τὶς Διδαχές τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τὸ χριστιανικὸ κήρυγμα τῆς ἐκκλησίας· τὸ δημῶδες, τὸ ἄκρως λαϊκό· δέν θά βρῆτε τέτοιες λέξεις· θα βρῆτε ὁλοκάθαρα ἑλληνικά. γιατί; γιατὶ ἡ ἐκκλησία τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ τὴν ἀρχαΐζουσα στὴ λατρεία της καὶ τὴ δημοτικὴ στὸ κήρυγμά της, τὴ μιλοῦσε μόνο καθαρή· μ’ ἕνα αἰσθητήριο ἀλάθητο. ξένες λέξεις δέν δεχόταν στὴ λαλιά της. δέν κακίζω τοὺς ἂλλους δύο συγγραφεῖς· ἂνθρωποι ἁπλοϊκοὶ ἦταν· ἦταν φυσικὸ νά δεχτοῦν τουρκικές λέξεις· δέν ἤξεραν κἂν ποιές ἀκριβῶς εἶναι τουρκικές καὶ ποιές καθαρόαιμες ἑλληνικές. δέν ἦταν φιλόλογοι οἱ ἅνθρωποι. ἡ ἐκκλησία ὅμως οὔτε αὐτὸ τὸ ἁπλοϊκὸ καὶ ἀπολύτως δικαιολογημένο μειονέκτημα εἶχε στὴ γλῶσσα τὴς καὶ τὴ δημοτικὴ καὶ τὴν ἀρχαΐζουσα. ἡ ἐκκλησία μιλοῦσε μόνο καθαρὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα, πεντακάθαρη· μόνη αὐτή. ἀλλά καὶ οἱ ἄλλοι, ὅση ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦξεραν, στὴν ἐκκλησία τὴ μάθαιναν· ἐκεῖ τὴ φρεσκάριζαν, ἐκεῖ τὴ διατηροῦσαν καὶ τὴ συντηροῦσαν, γιά χάρι τῆς Χριστιανικῆς πίστεως τὴν κράτησαν. γιά κανέναν ἄλλο λόγο.

Λέμε συνήθως· τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος χάρισε στὴ Χριστιανικὴ πίστι τὴ γλῶσσα του γιά τὴ Βίβλο της. ναί· ἀλλα καὶ ἡ Χριστιανικὴ πίστι, δύο φορές αὐτή, χάρισε στὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος τὴ γλῶσσα του. τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος σέ ἕναν μόνο ὀφείλει εὐγνωμοσύνη, διότι δύο φορές διέσωσε μόνος αὐτὸς τὴ γλῶσσα του καί γε τὴν ἐπιβίωσί του ὡς ἔθνους· στὴ Χριστιανικὴ πίστι, στὴ Χριστιανικὴ ἐκκλησία. ποῦ ἦταν τότε οἰ παγανισταί, αὐτὰ τά τσόκαρα, αὐτὰ τ’ ἀγράμματα κι ἀπελέκητα σαχλοκούδουνα; ὅλοι τούς πρόδωσαν κι αὐτομόλησαν τὴ μιά φορὰ στὸ λατινισμὸ τὴν ἄλλη στὸ ἰσλάμ, κι ἔσβησαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τους. αὐτὸ τοὺς ὑπαγορεύει πάντα τὸ θεοποιημένο τομαράκι τους. ἡ Χριστιανικὴ πίστι διέσωσε, δίς, τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ γιά πάντα τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία καὶ τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία. τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος ὀφείλει τὴ σημερινὴ ὓπαρξί του μόνο στὴ Χριστιανικὴ πίστι, στὴν ἐκκλησία. σέ κανέναν ἄλλο· καὶ κυρίως σέ κανένα πατριδοκάπηλο, σέ κανένα ψιλικατζῆ ὀλυμπιακῆς φανφάρας. ξέρετε τώρα ποῦ θ’ αὐτομολήσουν αὐτοὶ σέ περίπτωσι πού ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα θά κινδυνεύσῃ. γιά χάρι τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης διέσωσαν δὶς οἱ Χριστιανοὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, μέ συνέπεια νά διασωθῇ καὶ ἡ ἑλληνικὴ γραμματεία καὶ ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος. γι’ αὐτὸ ἄλλωστε κι ὁ διαμορφωτὴς πού διέπλασε τὴ νεώτερη ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μόνο ἕνας· ἡ Βίβλος· ἡ Παλαιὰ Διαθήκη κατά τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ μετάφρασι τῶν Ἑβδομήκοντα καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη ὅπως γράφτηκε ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. ἡ Βίβλος διέπλασε πρῶτα τὴ γλῶσσα τῆς χριστιανικῆς λατρείας καὶ τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος κι ἔπειτα ὅλη τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα.

Ἡ μελέτη αὐτὴ πρωτοδημοσιεύτηκε τὸ 1999 στὸ περιοδικὸ Σάλπιγξ Ὀρθοδοξίας, σέ 3 συνέχειες, τεύχη 354-6.

 

Πηγή: Περιοδικό «Μελέτες» τεύχος 12, Μάρτιος 2013, Εκδόσεις Δόναξ, Θεσσαλονίκη.

http://philologus.gr/files/MELET12.PDF

Συγγραφέας: Δρ. Κωνσταντίνος Σιαμάκης

Advertisements

Υπογράψτε για τον Σπύρο Νοέμβριος 15, 2015

Posted by expaganus in προβοκάτσια, Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Προσευχές, Σύγχρονα προβλήματα, Uncategorized.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Ο Σπύρος γλύτωσε από του χάρου τα δόντια και βρίσκεται στην Ελλάδα. Δείτε λεπτομέρειες εδώ και εδώ.

————————————————————————————

Αδελφοί και αδελφές, χωρίς πολλά λόγια: Ο Σπύρος-Ρίτσαρντ Χαγκαμπιμάνα είναι ένας αδελφός Ορθόδοξος από το Μπουρούντι, που έχει ζήσει πολλά χρόνια στην Ελλάδα, έχει σπουδάσει στην Ελλάδα, έχει ελληνική υπηκοότητα και κρατείται στις φυλακές της πατρίδας του επειδή, ως υψηλόβαθμος αστυνομικός που ήταν, αρνήθηκε να ανοίξει πυρ σε άοπλους διαδηλωτές. Έκανε δηλαδή, ό,τι θα έκανε κάθε Ορθόδοξος με συνείδηση… Οι αρχές του Μπουρούντι θέλουν να εκτελεστεί και μέχρι τώρα έχει βασανιστεί και μεταφέρεται από φυλακή σε φυλακή. Υπάρχουν ψηφίσματα για την απελευθέρωσή του εδώ

https://secure.avaaz.org/en/petition/UN_SecretaryGeneral_President_of_Burundi_P_Representative_to_the_UN_Free_RichardSpiros_Hagabimana

και εδώ https://secure.avaaz.org/en/petition/Presvys_Elladas_stin_Kenya_E_Koyvaritakis_Proxenos_G_Koykoylis_Kaloyme_kathe_energeia_gia_tin_apeleytherosi_toy_Ritsarnt/?sXCMseb

ένα μπλογκ για την περίπτωση εδώ: https://freerichardspyros.wordpress.com/

και για όσους έχουν Facebook, μια ομάδα υποστήριξης εδώ:

https://www.facebook.com/groups/727427044051441

Παρακαλώ πολλοί αδελφοί και αδελφές, πράξτε τα δέοντα. Μια υπογραφή δεν στοιχίζει τίποτα και η προσευχή μας είναι απαραίτητη!

Ψήφισες; Το δημοσίευσες; Ιανουαρίου 3, 2015

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα, Uncategorized.
Tags: , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια
handcuffs

Θα ήθελα να υπενθυμίσω στην ΑΓΑΠΗ σας το ψήφισμα που τρέχει για την απελευθέρωση του αρχιεπισκόπου Αχρίδος Ιωάννη από τις φυλακές των Σκοπίων, όπου κρατείται με χαλκευμένες κατηγορίες, σε απαράδεκτες συνθήκες, για λόγους πολιτικούς και θρησκευτικούς.

Η ιστοσελίδα που έχει δημιουργηθεί για το ψήφισμα είναι αυτή.

Έχοντας παρακολουθήσει, με τη χάρη του Θεού, αυτόν τον αγώνα από την αρχή, διαβεβαιώνω ότι πρόκειται για μια ειλικρινή προσπάθεια υπέρ ενός ανθρώπου. Παρακαλώ θερμά για τη συμμετοχή σας. Όχι μόνο για την ψήφο σας, αλλά και για την αναδημοσίευση του θέματος στα ιστολόγιά σας και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπου πιθανόν συμμετέχετε.

Το ψήφισμα είναι ήδη μεταφρασμένο σε αρκετές γλώσσες και ολοένα μεταφράζεται από φίλους, με τη χάρη του Θεού, και σε άλλες. Όσοι λοιπόν έχετε επαφές με ξενόγλωσσες ιστοσελίδες ή φόρα κ.τ.λ., μπορείτε να το προωθήσετε.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Δεν είναι σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Δεν είναι ψηφοφορία για να δούμε πόσοι είμαστε ή πόσοι θα μαζευτούμε κ.τ.λ. Είναι αγώνας για τη διάσωση της ζωής ενός ανθρώπου – και μάλιστα, ενός ορθόδοξου ομολογητή.

Οι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι του Διαδικτύου – ας ονομάσω έτσι τους ορθόδοξους bloggers – κάνουμε τον αγώνα μας, είτε καλώς είτε κακώς, για την ποιότητα ζωής και την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Πολλοί από μας δίνουν μάχη και για μεγάλα πολιτικά ή/και κοινωνικά προβλήματα. Δεν είναι λοιπόν μόνο αυτό το θέμα που μας αφύπνισε, αλλά είναι ΚΑΙ αυτό το θέμα.

Παρακάτω δημοσιεύουμε τις παραπομπές στις γλώσσες που είναι μεταφρασμένο το σχετικό κείμενο.

Ο Θεός μαζί σας. Ευχαριστούμε.

Πηγή: http://o-nekros.blogspot.gr/2015/01/blog-post_2.html

Ελευθερώστε τον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη! Δεκέμβριος 15, 2014

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
1 comment so far

Πληροφορήθηκα ότι υπάρχει ένα ψήφισμα για τον Αρχιπίσκοπο Αχρίδος Ιωάννη Βρανίσκοφσκι, ο οποίος είναι και πάλι στη φυλακή… Όποιος δεν γνωρίζει τη σκανδαλώδη αυτή υπόθεση, υπάρχουν κάποια άρθρα εδώ

http://www.oodegr.co/oode/ierapostoli/xwres/skopia1.htm

http://www.oodegr.co/oode/epitheseis/fyrom1.htm

http://www.oodegr.co/oode/epitheseis/fyrom2.htm

http://www.oodegr.co/oode/epitheseis/fyrom3.htm (όλα στα ελληνικά)

και

http://www.freearchbishop.com/ (στα αγγλικά)

Υπάρχει επίσης ένα κατατοπιστικό άρθρο του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και Καθηγητή της Ιστορίας και του Συγχρόνου Βίου των Σλαβικών και λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών Μιχαήλ Τρίτου εδώ και μια συνέντευξή του εδώ.

Το ψήφισμα, που έχει τη μορφή επιστολής προς διάφορους που μπορούν να επηρεάσουν την εξέλιξη της κατάστασης, έχει κι αυτό μια σύντομη αναδρομή στα γεγονότα:

Προς:

Αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (Joe Biden)

Αξιότιμο John F. Kerry, Γραμματέα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής

Εξοχότατους
Ban Ki-moon, Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ
Nikola Gruevski, Πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ
Dr Gjorge Ivanov, Πρόεδρο της ΠΓΔΜ
Pajo Avirovik, Μόνιμο Αντιπρόσωπο της ΠΓΔΜ στα Ηνωμένα Έθνη

Αξιότιμο Adnan Jashari, Υπουργό Δικαιοσύνης της ΠΓΔΜ

Εξοχότατοι,

Στον επίσημο ιστότοπο της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ (http://vlada.mk/node/299?language=en-gb) διαβάζουμε ότι ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρουέφσκι «έχει ισχυρή πίστη στο Θεό και καθοδηγείται από το ιδεώδες της σταθερής και πραγματικά αφοσιωμένης εργασίας για την ευημερία και την ευμάρεια της χώρας του».

Σε ένα άρθρο στη σελίδα της μόνιμης αντιπροσωπείας της ΠΓΔΜ στον ιστότοπο του ΟΗΕ, με τίτλο «Επιστολές εκτίμησης από τον Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι-Μουν» και με ημερομηνία 24/08/2012 (http://www.missions.gov.mk/un-newyork/media-center/press-releases/letters-of-appreciation-from-the-united-nations-se/), διαβάζουμε ότι ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών «υπογραμμίζει τις θετικές εντυπώσεις του από την επίσκεψη και συνομιλίες με ανώτερους αξιωματούχους της χώρας».

Ο Εξοχότατος Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, γνωρίζει για την επί πολύ καιρό εφαρμοζόμενη ολοκληρωτική τακτική του κράτους της ΠΓΔΜ, να προσπαθεί να ελέγξει την Εκκλησία με βάναυσες εκστρατείες εκφοβισμού και τρομοκρατίας;

Ξέρει ότι τα τελευταία δώδεκα χρόνια ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και Μητροπολίτης Σκοπίων Ιωάννης (Γιόβαν Βρανίσκοφσκι), ο οποίος είναι ο παν-ορθόδοξα γνωστός και αναγνωρισμένος κανονικός Προκαθήμενος της αρχαίας Αρχιεπισκοπής της Aχρίδας, ήταν επτά φορές είτε φυλακισμένος είτε υπό κράτηση, για φανταστικές «εγκληματικές δραστηριότητες»;

Γνωρίζει ότι ο λόγος πίσω από αυτό τον κρατικό βασανισμό είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης δεν ακολούθησε την, διατεταγμένη από το κράτος της ΠΓΔΜ, κατάργηση της «Συμφωνίας για την αποκατάσταση της εκκλησιαστικής Ενότητας», που υπεγράφη τον Μάιο του 2002 από τους εκπροσώπους της λεγόμενης «Μακεδονικής Εκκλησίας» και του Σερβικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου, αλλά αντίθετα εισήλθε σε λειτουργική και κανονική ενότητα με το Σερβικό Πατριαρχείο και ως εκ τούτου με τις Ορθόδοξες εκκλησίες σε όλο τον κόσμο;

Γνωρίζει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης και άλλα μέλη της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής της Aχρίδας έχουν σε αρκετές περιπτώσεις υποστεί σωματικές επιθέσεις, και ότι οι ναοί που έχουν κατασκευάσει ή χρησιμοποιήσει έχουν καταστραφεί, όπως επιβεβαιώνει η έκθεση του Freedom House για την ΠΓΔΜ το 2006;

Γνωρίζει για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη –κλειδωμένος σε ένα κελί επί είκοσι τρεις ώρες ανά ημέρα, με μόνο μία ώρα για περπάτημα, με απαγόρευση επισκέψεων, ακόμη και από τη μητέρα και την αδελφή του, με απαγόρευση ανάγνωσης βιβλίων κλπ, με άρνηση αδειών εξόδου, του δικαιώματός του να λάβει Θεία Κοινωνία, ακόμα και να εξομολογηθεί – παρά το γεγονός ότι έχει διαβήτη και σοβαρά προβλήματα με τη σπονδυλική του στήλη;

Γνωρίζει ότι η Διεθνής Αμνηστία διαπίστωσε ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης είναι κρατούμενος συνείδησης;

Ή μήπως η σκληρή και συνεχής δίωξη του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη, κατά την οποία η αστυνομία δεν μπορεί ποτέ να εξακριβώσει την ταυτότητα των επιτιθέμενων εναντίον του, δείχνει «ισχυρή πίστη στο Θεό» και «καθοδήγηση από το ιδανικό της σταθερής και πραγματικά αφοσιωμένης εργασίας για την ευημερία και την ευμάρεια της χώρας τους» εκ μέρους των διωκτών του; Τι άλλο χειρότερο θα διέπραττε η κυβέρνηση του κ. Grueski κατά των πολιτών της, αν αυτός δεν ήταν ο πιστός Χριστιανός που ισχυρίζεται ότι είναι;

Εμείς, οι υπογράφοντες, δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί συνένοχοι σ’ αυτό το έγκλημα και απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Ιωάννη!

Ο ίδιος και το ποίμνιό του θα πρέπει να αφεθούν ήσυχοι, στην Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας θα πρέπει να δοθεί το δικαίωμα να εγγραφεί στα κρατικά μητρώα ως θρησκευτική κοινότητα και τα μέλη της θα πρέπει να πάρουν πίσω την κατασχεμένη περιουσία τους – χωρίς τον απαράδεκτο εκβιασμό, ότι η απελευθέρωση του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη προϋποθέτει εκείνος να εγκαταλείψει για πάντα την ΠΓΔΜ! Τέτοιοι εκβιασμοί δεν μπορούν να γίνουν ανεκτοί στον ελεύθερο κόσμο, όπου το κράτος της ΠΓΔΜ ισχυρίζεται ότι ανήκει! Επειδή τα λόγια είναι φτηνά, γιατί δεν μας δίνουν ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ των ισχυρισμών τους; Ας σταματήσουν τον, διατεταγμένο από το κράτος, διωγμό του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη και όλη αυτή την αδικία ΤΩΡΑ!

Παρακαλούμε τις εξοχότητές σας να χρησιμοποιήσουν αμέσως όλα τα δυνατά μέσα, έτσι ώστε αυτό το έγκλημα να σταματήσει να διαπράττεται, μια για πάντα, πριν από την άφιξη του νέου έτους. Κάντε τις θρησκευτικές διώξεις ιστορία. Φτάνει πια, οι καιροί αλλάζουν. «Δικαιοσύνη για όλους!»

Ο δεσμός για να υπογράψει όποιος θέλει βρίσκεται εδώ:

http://www.avaaz.org/el/petition/Joe_Biden_John_Kerry_Ban_Kimoon_Nikola_Gruevski_Gjorge_Ivanov_Free_Archbishop_Jovan/?cpKPugb

Είναι ένα ελάχιστο δώρο που μπορούμε να κάνουμε προς τον μαρτυρικό Αρχιεπίσκοπο και το ποίμνιό του… Μετά τη θερμή προσευχή μας, ασφαλώς!

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός; Ιουλίου 28, 2014

Posted by expaganus in Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Uncategorized.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

Δεν είναι απλά ότι ο κλασικός πολυάσχολος expaganus που ξέρετε, βρήκε ξανά τρόπο να αναρτήσει δημοσίευση χωρίς να γράψει τίποτα. Το άρθρο αυτό του Θ. Ι. Ρηγινιώτη από εδώ με συγκινεί βαθιά. Βλέπετε ήμουν από εκείνους «που, ενώ κάποτε βαφτίστηκαν χριστιανοί, τώρα απορρίπτουν το βάφτισμά τους ή αμφιβάλλουν αν έπρεπε να τους έχουν βαφτίσει (και μάλιστα «χωρίς να τους ρωτήσουν» – το επόμενο βήμα είναι ότι πολλοί αγανακτούν γιατί τους γέννησαν χωρίς να τους ρωτήσουν, αφού καμιά αληθινή χαρά δε βρίσκουν στον κόσμο).» Αυτή η εποχή έχει περάσει εδώ και καιρό για μένα, δόξα τω Θεώ! Εύχομαι καλή σας ανάγνωση, κι αν τυχαίνει να είστε κι εσείς όπως ήμουν κάποτε εγώ, η ανάγνωση του άρθρου να σας φέρει πιο κοντά στην αλήθινή χαρά…

————————————

Θ. Ι. Ρηγινιώτης, Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;

Το ερώτημα δεν αφορά μόνο στους αλλόθρησκους, αλλά και σε όλους τους βαφτισμένους ορθόδοξους χριστιανούς, που παλαντζάρουν ανάμεσα στην αμφιβολία και την απιστία, καθώς και τους χιλιάδες συμπατριώτες μας, που συνειδητά έχουν αρνηθεί το ορθόδοξο βάφτισμα, που τους πρόσφεραν κάποτε οι γονείς τους, κι έχουν διαγράψει τον εαυτό τους από μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Πολλοί απ’ αυτούς μάλιστα τώρα πολεμούν κιόλας την Εκκλησία και τη χριστιανική πίστη ή τη διασκευάζουν τροποποιώντας την «κατά τις απόψεις τους».
Επίσης, το ερώτημα αφορά και τους λεγόμενους «χριστιανούς της ταυτότητας» (αν και τώρα ούτε η ταυτότητα γράφει κάτι τέτοιο), δηλ. εκείνους που τυπικά είναι χριστιανοί, αλλά στη ζωή τους δε σκέφτονται ποτέ το Χριστό, εκτός αν είναι να Τον βλαστημήσουν (και τότε ακόμα δε σκέφτονται), ούτε πάνε στην εκκλησία (εκτός για κανένα μνημόσυνο), ούτε προσεύχονται και φυσικά για νηστεία ή εξομολόγηση ούτε λόγος…
Όλους αυτούς δεν τους κρίνω, απλώς επισημαίνω ότι τους αφορά το ερώτημα «γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;».
Ένας λόγος λοιπόν, για να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, είναι ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη θρησκεία, που διδάσκει ένα Θεό, ο οποίος έγινε άνθρωπος και άφησε τους ανθρώπους να τον βασανίσουν και να τον σκοτώσουν φρικτά, για να δώσει σε όλους τους ανθρώπους – ακόμα και στους βασανιστές Του – τη δυνατότητα να Τον γνωρίσουν, να Τον πλησιάσουν, να ενωθούν μαζί Του και να σωθούν στην αιωνιότητα.
Έγινε άνθρωπος και πέθανε ως άνθρωπος, για να καλέσει κοντά Του την ανθρωπότητα, που βασανιζόταν από το κακό, το θάνατο και το διάβολο, να την ενώσει σε ένα σώμα (την Εκκλησία*) και να της δώσει τη δυνατότητα απελευθέρωσης και αθανασίας. Το έκανε μάλιστα έτσι, με το να πεθάνει – αντί να επέμβει δυναμικά, ως παντοδύναμος, και να συντρίψει τους αμαρτωλούς – για να Τον πλησιάσει όποιος θέλει, ελεύθερα, χωρίς να επιβάλει σε κανέναν να Τον πιστεύει και να Τον λατρεύει. Και το έκανε από καθαρή και ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς ο ίδιος να έχει να κερδίσει απολύτως τίποτα.
Μετά απ’ αυτό, νομίζω πως είναι φανερό ότι η οργισμένη διαμαρτυρία των ανθρώπων «γιατί υπάρχει το κακό και ο θάνατος στον κόσμο» έχει πάρει την απάντησή της. Το κακό και ο θάνατος έχουν νικηθεί κατά κράτος από το Θεό που έγινε άνθρωπος. Μόνο που Εκείνος προσκαλεί τον καθένα μας να πάρει μερίδιο απ’ αυτή τη νίκη με το να γίνει μέλος του πανανθρώπινου Σώματος του Χριστού, της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκεί που ο άνθρωπος γίνεται άγιος και ζει αιώνια ενωμένος όχι μόνο με το Θεό, αλλά και με τους συνανθρώπους του και με τους αγγέλους και ακόμη και με όλα τα πλάσματα της Δημιουργίας.
Το κακό και ο θάνατος συνεχίζουν να υπάρχουν και να έχουν δύναμη (όχι όμως ενάντια στους αληθινούς χριστιανούς), επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούμαστε αυτή την πρόσκληση. Όποιος τη δέχεται, μπαίνει στην αφετηρία για ένα δρόμο ανηφορικό μεν, αλλά γεμάτο Φως, Αγάπη και Χαρά – γεμάτο Χριστό.
Μόνο που, όποιος δεχτεί την πρόσκληση, πρέπει ν’ αρνηθεί τον εγωισμό του και τις εγωιστικές νίκες και χαρές που είχε ώς τώρα, το παράνομο κέρδος, την κακία, τις αμαρτίες του κι ένα σωρό άλλα που τον κρατάνε υποχείριο του κακού και του θανάτου. Ν’ αρνηθεί ακόμα και την υποτιθέμενη καλοσύνη του και να την αντικαταστήσει με μια άλλη ιδιότητα: τη συγχώρηση (ακόμα και εκείνων που, με ανθρώπινα κριτήρια, «δεν αξίζουν» συγχώρηση). Κι όλα αυτά χρειάζονται αγώνα και στην αρχή πονάνε. Γι’ αυτό, λίγοι δέχονται την πρόσκληση.
Εκείνοι που, ενώ κάποτε βαφτίστηκαν χριστιανοί, τώρα απορρίπτουν το βάφτισμά τους ή αμφιβάλλουν αν έπρεπε να τους έχουν βαφτίσει (και μάλιστα «χωρίς να τους ρωτήσουν» – το επόμενο βήμα είναι ότι πολλοί αγανακτούν γιατί τους γέννησαν χωρίς να τους ρωτήσουν, αφού καμιά αληθινή χαρά δε βρίσκουν στον κόσμο), αγνοούν μερικά βασικά πράγματα για την Ορθοδοξία. Σ’ αυτό δεν φταίνε μόνο οι παπάδες, αλλά και ο καθένας από μας, γιατί σήμερα ακόμη και μέσω Ίντερνετ μπορείς να βρεις (εκτός από σαβούρα) και να μάθεις και μερικά σοβαρά πράγματα.
Αγνοούν ότι σκοπός του χριστιανικού ηθικού αγώνα δεν είναι η αποφυγή αμαρτωλών πράξεων (αφήνοντας την ψυχή να βράζει από καταπιεσμένες επιθυμίες, που γεννούν παθολογικές καταστάσεις και κάποτε εκρήγνυνται), αλλά η «νέκρωση των παθών», δηλαδή των εξαρτήσεων που, ριζωμένες στα βάθη της ψυχοσωματικής μας ύπαρξης, εμποδίζουν τον άνθρωπο ν’ ανοιχτεί με αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και τα άλλα πλάσματα της δημιουργίας. Στην πραγματικότητα, η «νέκρωση» αυτή δεν είναι ακρωτηριασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά μεταμόρφωση των ψυχοσωματικών δυνάμεων από εμπαθείς σε απαθείς, δηλαδή σε δυνάμεις που προωθούν την αγάπη προς τον άλλο (Θεό, συνάνθρωπο, άλλα όντα) αντί να συστρέφουν τον άνθρωπο προς τον εαυτό του.
Ότι το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα δεν είναι κάποια «μετά θάνατον» ανταμοιβή, έναντι της ασκητικής στέρησης κάθε απόλαυσης στην παρούσα ζωή (πράγμα εξαιρετικά ύποπτο, αφού έτσι «η Εκκλησία σου πουλάει κάτι, που δε μπορείς να το ελέγξεις παρά μόνο μετά το θάνατό σου»), αλλά η εδώ και τώρα μεταβολή του ανθρώπου σε θείο ον, που μπορεί να συμβεί στον καθένα – με προσπάθεια φυσικά – και να επαληθευτεί άμεσα με έρευνα στους γνωστούς ζώντες αγίους κάθε γενιάς.
Ότι χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα δεν είναι η πειθήνια αποδοχή κάποιων αυθαίρετων κατασκευασμένων «δογμάτων», άνωθεν επιβαλλόμενων με τη βία ή την προπαγάνδα, όπως συνέβη στη μεσαιωνική δύση, αλλά η άμεση γνώση του Θεού, συσσωρευμένη μέσα στους αιώνες και ελεγμένη τόσο προσεχτικά, όσο η γνώση σε κάθε άλλο τομέα, όσο κάθε επιστήμη ελέγχει τη γνώση που αποκτάται με τις μεθόδους της. «Πίστη», στην ορολογία της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων (των αγίων διδασκάλων του χριστιανισμού), δε σημαίνει αποδοχή της ιδέας ότι υπάρχει Θεός (σημασία που έλαβε ο όρος στην εποχή μας), αλλά εμπιστοσύνη στο Θεό (για τον οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα και δεν πιστεύουμε μόνον ότι υπάρχει) ότι η υπόσχεση για την ανάσταση των νεκρών και τη βασιλεία Του είναι αληθινή.
Ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι «νόμος», που η παράβασή του επιφέρει την (ανελέητη μάλιστα και αιώνια) τιμωρία του αδύναμου παραβάτη από τον παντοδύναμο νομοθέτη, αλλά «αποκάλυψη στον κόσμο του τρόπου ζωής του Θεού» (της αγάπης) και οδηγίες προς τον άνθρωπο για μίμηση αυτού του τρόπου – η μίμηση αυτή θα θεραπεύσει τον άνθρωπο από τη μεγάλη ασθένεια, το θάνατο, φέρνοντάς τον σε ενότητα με το Θεό (παράδεισος), αντί του χωρισμού από αυτόν, που προκαλεί την απερίγραπτη οδύνη, την οποία ονομάζουμε κόλαση. «Πρέπει να ξέρουμε», γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «ότι ο Θεός δεν κολάζει κανένα, αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του κατάλληλο για μετοχή στο Θεό [δηλ. ένωση με το Θεό]. Η μετοχή στο Θεό είναι απόλαυση και η αμεθεξία στο Θεό κόλαση».
***
Όλα αυτά βέβαια έχουν κάποια αξία μόνο αν είναι αληθινά. Αν ο Θεός είναι κάτι υποκειμενικό και αναπόδεικτο, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά λόγια.
Όμως η ίδια η χριστιανική ζωή είναι η απόδειξη για όλ’ αυτά. Ζώντας αυτή τη ζωή, χιλιάδες άνθρωποι έχουν γίνει άγιοι, ακόμη και στην εποχή μας. Δε θέλεις να ψάξεις για τους γνωστούς σύγχρονους αγίους, π.χ. Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο της Εύβοιας, Ευμένιο από τα Ρούστικα κτλ; Πήγαινε στον παπά της ενορίας σου (δηλαδή της εκκλησίας που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο σπίτι σου) ή σ’ ένα μοναχό ή μοναχή σε κάποιο μοναστήρι κοντά στον τόπο σου και ζήτησέ του / ζήτησέ της να σου μιλήσει για σύγχρονους αγίους, να σου πει εμπειρίες από σύγχρονους αγίους ή και να σου υποδείξει αγίους που έζησαν ή ζουν στον ίδιο τόπο με σένα.
Πρόσεξε, υπάρχει περίπτωση να βρεθείς μπροστά σ’ έναν ολόκληρο κόσμο που ούτε φανταζόσουν ότι υπάρχει. Αλλά μετά, θα έχεις κι εσύ υποχρεώσεις, γιατί δε θα έχεις πλέον πλήρη άγνοια – υποχρεώσεις απέναντι στον εαυτό σου και τους δικούς σου, εννοώ, όχι «απέναντι στο Θεό», γιατί το Θεό δε μπορούμε ούτε να Τον ωφελήσουμε ούτε να Τον βλάψουμε. Υποχρεώσεις για τον τρόπο ζωής σου, για τον τρόπο ζωής μας.
Θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, γιατί βλέπω τον κόσμο και είναι χάλια, βλέπω τον εαυτό μου και είναι χάλια, βλέπω το διπλανό μου και είναι χάλια, βλέπω τους έφηβους μαθητές μου και είναι χάλια, και όλοι εμείς / εσείς / αυτοί είμαστε «απελευθερωμένοι από τη θρησκεία του παππού μας» και ζούμε κυνηγώντας τις νέες «προσωπικές αξίες» που έφερε η προπαγάνδα της εποχής μας: το χρήμα, το σεξ, την «επιτυχία», την καριέρα, το «να κάνουμε ό,τι θέλουμε»… Όμως αυτά δεν έχουν κάνει τον κόσμο παράδεισο, αλλά τον έχουν παραδώσει στα χέρια των Πολυεθνικών, κάνοντας τους ανθρώπους σκλάβους τους. Μυρμηγκιές σκλάβων, καλωδιωμένων στους υπολογιστές και τα smartphones, που ψάχνουν παρηγοριά στο Facebook και τα σαββατιάτικα μπαρ ή στη γιόγκα και τα γυμναστήρια…
Ξέρω όμως ότι κανείς ινδουιστής γκουρού και κανείς «γκουρού της τεχνολογίας» δε θα δώσει τη λύση (μάλλον θα μας περιπλέξει ακόμη περισσότερο), για τον απλό λόγο ότι δε μας οδηγεί στο Χριστό. Και ότι ο Χριστός είναι η λύση – η νίκη κατά του θανάτου και κάθε δυστυχίας – το ξέρω πια, μετά από τόσους αιώνες χριστιανισμού στον τόπο μου, όπως το ξέρουν όλοι οι άγιοί μου και το ξέρανε και οι ταπεινές γιαγιάδες μας. Όπως το ξέρουν και σήμερα πολλοί άνθρωποι, ακόμη και καθηγητές πανεπιστημίου, που είναι πιστοί και ταπεινοί ορθόδοξοι χριστιανοί.
Να διευκρινίσουμε ότι χρειάζεται ταπείνωση για να εντάξει κάποιος τον εαυτό του στην Εκκλησία, την κατεξοχήν κοινωνία της ταπείνωσης, όπου στέκεσαι δίπλα στον εχθρό σου, κοινωνείς το ίδιο σώμα Χριστού και από το ίδιο Ποτήρι με τον εχθρό σου και προσεύχεσαι μαζί με τον εχθρό σου, και όπου εξομολογείσαι, δίνοντας τη μεγάλη μάχη κατά του εγωισμού και υπέρ της ταπείνωσης, που είναι το θεμέλιο ολόκληρης της πνευματικής προόδου.
Εδώ τελειώνω. Τα ’γραψα όλα αυτά – και συγχωρέστε με – γιατί «μέθυσα» απόψε από τον πόνο και την απελπισία που βλέπω στα δελτία ειδήσεων, στις ταινίες, στα σήριαλ, αλλά και στη ρηχότητα των πρωινάδικων και των δήθεν λύσεων μαζικής κατανάλωση που προτείνονται γύρω μου. Μέθυσα κι από το κρασί της Ανάστασης του Θεού μου, που προσφέρεται δωρεάν κάθε Κυριακή στις εκκλησιές μας, που έχουν ηλικία αιώνων και ένωσαν και ενώνουν το λαό μου εδώ και αιώνες.
Αλλά το κρασί αυτό δεν το πίνουμε ο καθένας μόνος του – προσφέρεται μέσα στην εκκλησία, όπου συναντιόμαστε όλοι μαζί, για να μάθουμε να συγχωρούμε, να συνυπάρχουμε και ν’ αγαπάμε. Προσφέρεται μέσα από την εξομολόγηση και τη θεία μετάληψη, που είναι η αρχή της θεραπείας της ψυχής μας από κάθε εξάρτηση, κάθε πάθος και κάθε πόνο, και κάθε αμαρτία, για να ντυθεί στα λευκά, σα νεογέννητο.
Και τα λόγια ενός «μεθυσμένου» τι αξία έχουν; Εκτός αν, μέσα στο «μεθύσι» του, λέει λόγια που ένας ξεμέθυστος δεν έχει το θάρρος να ξεστομίσει.
Σημείωση:
(*) Εκκλησία σημαίνει συγκέντρωση, συνάντηση (π.χ. η «εκκλησία του δήμου» στην αρχαία Αθήνα, που ήταν η συνέλευση των πολιτών). Στο χριστιανισμό «Εκκλησία» λέμε το σύνολο των χριστιανών, στις μεταξύ τους σχέσεις. Ο Χριστός είναι «η κεφαλή» της Εκκλησίας, που φροντίζει και υπερασπίζεται «τα μέλη», δηλ. όλους τους χριστιανούς – με αυτή την έννοια και ο απόστολος Παύλος γράφει ότι ο άντρας είναι «κεφαλή της γυναίκας», επειδή «η κεφαλή φροντίζει και τρέφει το σώμα της» κι όχι με την έννοια της εξουσίας (επιστολή του Παύλου προς Εφεσίους, κεφ. 5, στίχ. 28-29).
Εκκλησία λοιπόν δεν είναι το κτήριο, όπου γίνονται οι χριστιανικές τελετές (λειτουργίες κ.τ.λ.). Αυτό ονομάζεται «ναός». Επειδή όμως οι χριστιανοί (δηλ. η Εκκλησία) συγκεντρωνόμαστε στο ναό, έχει επικρατήσει οι ναοί να ονομάζονται «εκκλησίες» (=συγκεντρώσεις).
ΥΓ. Θα ήθελα να διαβάσετε και το άρθρο «Οι αμαρτίες έχουν το δικό τους Θεό» του καθηγητή του πανεπιστημίου Βελιγραδίου και σύγχρονου αγίου της Σερβίας Ιουστίνου Πόποβιτς. Ευχαριστώ.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ! Ιανουαρίου 9, 2013

Posted by expaganus in προπαγάνδα, παγανισμός, Βυζάντιο, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, κλήρος, μοναχισμός.
Tags: , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Όταν είδα αυτό το ντοκιμαντέρ δεν πίστευα στα μάτια μου!

Και όπως είπε ένας φίλος, «Αυτές οι αλήθειες που ακούγονται για τον 4ο Βυζαντινό αιώνα και τις διώξεις των Ορθοδόξων, είναι αυτές που αγωνιζόμαστε τόσα χρόνια ν’ ακουστούν ενάντια στον άθλιο και ψευδή λαϊκισμό και τα παραμύθια της Χαλιμάς, με τα οποία έχουν γεμίσει το διαδίκτυο οι νεοπαγανιστές!
 Στο βίντεο έχουμε αυτό που ακριβώς αναφέρει η βιβλιογραφία για την αδυναμία και εγκατάλειψη του παγανισμού, και αντίθετα, τη ζωτικότητα και ορμή της ορθοδοξίας μέχρι αυτοθυσίας.
Η Ορθοδοξία, μετά τους τρεις αιώνες διωγμών και μια σύντομη ανάσα ανεξιθρησκείας επί Μ. Κων/νου, ξαναέπεσε σε διωγμούς μέχρι να έρθει ο Μ . Θεοδόσιος. Κι όμως κατηγορούν την Ορθόδοξη Εκκλησία για διώξεις στον 4ο αιώνα που ήταν ακόμα κυνηγημένη!
Μέγας ο Κω/νος, Μέγας και ο Θεοδόσιος. Ο πρώτος, μας έβγαλε από τους διωγμούς και τη σφαγή των ειδωλολατρών, ο δεύτερος από τους διωγμούς και τη σφαγή κυρίως των Αρειανιστών. Κι όμως, η ορθοδοξία ποτέ δεν αλλοίωσε τους ιερούς κανόνες για να προστατέψει την πίστη, αλλά υπέμεινε τους διωγμούς.
Και όταν μιλούν ειδωλολάτρες και Ιεχωβίτες (δηλ. Αρειανιστές) για απαγορεύσεις, θα πρέπει να τους θυμίζουμε ότι έγιναν απαγορεύσεις από τον Μ. Κων/νο και τον Θεοδόσιο, αλλά όχι σε αθώους, αλλά σε ενόχους που είχαν κατακρεουργήσει την πλειοψηφία της Ορθοδοξίας: πρώτα δίωξαν και έσφαξαν οι ειδωλολάτρες τους Ορθοδόξους επί τρεις αιώνες και μετά τους έσφιξε τα λουριά ο Μ. Κων/νος. Και επίσης, πρώτα δίωξαν και έσφαξαν οι αρειανιστές τους Ορθοδόξους (και μάλιστα επί Ουάλη, μαζί με τους ειδωλολάτρες), και μετά τους έσφιξε τα λουριά ο Μ. Θεοδόσιος.»
Δεν έχω να προσθέσω κάτι φίλες και φίλοι. Ευχαριστώ τον φίλο που μου έστειλε το λινκ και σας αφήνω να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ!
 

Μπορούμε να πούμε ποιον μισούν, αλλά, ποιόν αγαπούν; Μαΐου 31, 2011

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, κλήρος.
Tags: , , ,
add a comment

Εξαιρετική συνέντευξη του δολοφονημένου μάρτυρα π. Δανιήλ Συσόεφ. Με αγγλικούς υπότιτλους. Αφιερωμένη σε κάποιους που θέλουν να συνδέσουν την Εκκλησία με πολιτικά συστήματα και άλλα πράγματα αυτού του κόσμου…

Γεωργία Αποστόλου, Ναταλία Λιονάκη και κριτικές κατά του μοναχισμού Σεπτεμβρίου 30, 2010

Posted by expaganus in προπαγάνδα, Γυναίκες, Θρησκευτική ελευθερία, μοναχισμός.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
6 Σχόλια

Άλλη μια γνωστή ηθοποιός, η Γεωργία Αποστόλου, αποφάσισε να γίνει μοναχή και διάφοροι «σωτήρες» ανέλαβαν και πάλι δράση για να τη… σώσουν από την πλάνη, όπως είχαν κάνει παλιότερα και με την Ναταλία Λιονάκη. Ας δούμε πώς παρουσιάζεται το θέμα στον ιστότοπο ενός τέτοιου «σωτήρα»:

Η Γεωργία Αποστόλου είναι γνωστή ηθοποιός και έχει πρωταγωνιστήσει στην τηλεόραση και στο θέατρο. Πριν μερικές μέρες όμως απαρνήθηκε μέσα σε μια νύχτα το επαγγέλμα της και στράφηκε στον Θεό. Τι οδήγησε την Γεωργία Αποστόλου να γίνει από ηθοποιός μοναχή θυμίζοντας την επεισοδιακή ιστορία της Ναταλίας Λιονάκη;

georgia-apostolouΗ Γεωργία Αποστόλου στράφηκε στον μοναχισμό μετά από ένα τραγικό γεγονός στη ζωή της. Ο χαμός του αγαπημένου της Βαγγέλη ήταν αυτό που τάραξε την ήρεμη ζωή της ηθοποιού και αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια. Με τον Βαγγέλη, παρότι ήταν χωρισμένοι, διατηρούσε άριστες σχέσεις και τον θεωρούσε κάτι παραπάνω από οικογένειά της, αλλά οι εξοντωτικοί ρυθμοί της δουλειάς την «έπνιξαν» και την οδήγησαν σε απόγνωση.

Αφού διαβάσατε την… ψυχολογική ανάλυση του καρδιογνώστη μπλόγκερ, ας δούμε πώς θέτει το θέμα η ίδια η Γεωργία Αποστόλου. Σε συνέντευξή της που παραθέτει και ο παραπάνω καρδιογνώστης, έχει δηλώσει τα εξής (τα τονισμένα δικά μου):

«Το κινητό μου είναι τα τελευταία 13 χρόνια το ίδιο και πάντα ανοιχτό. Όχι δεν εξαφανίστηκα ούτε κρύφτηκα από κανέναν. Ίσα ίσα από τότε που σταμάτησα να κάνω την ηθοποιό οι σχέσεις μου με τους δικούς μου και με τους φίλους μου έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Τους αφιερώνω περισσότερο χρόνο, είμαι πιο ήρεμη και περισσότερο κοινωνική. Τη δουλειά του ηθοποιού την άφησα οριστικά. Την δουλειά μου την άφησα γιατί δεν την αγαπούσα πια. Και όταν δεν αγαπάς κάτι δεν μπορείς να το υποστηρίξεις. Καταπιέζεσαι. Η Εκκλησία με στήριξε να ασκήσω το επάγγελμα του ηθοποιού για 13 συναπτά έτη. Αλλιώς θα τα είχα παρατήσει πολύ νωρίτερα».

Για μένα το πράγμα είναι φως φανάρι: η Γεωργία είναι στην Εκκλησία αρκετά χρόνια και δεν «στράφηκε στο Θεό σε μια νύχτα» ούτε και «απαρνήθηκε το επάγγελμά της σε μια νύχτα» όπως παραπλανητικά γράφει ο/η συνάδελφος, λες και δεν διάβασε τη συνέντευξη που ο ίδιος παραθέτει! Το είχε απαρνηθεί μέσα της πολύ νωρίτερα, αφού όπως η ίδια ομολογεί δεν το αγαπούσε πια και χρειαζόταν τη στήριξη της Εκκλησίας για να το συνεχίσει, και κάποια στιγμή το απαρνήθηκε κι εξωτερικά. Παράλληλα αφού είναι άνθρωπος που βρίσκει στήριξη στην Εκκλησία επί 13 χρόνια, είναι πιο λογικό να υποθέσουμε ότι γνωρίζει τι είναι ο μοναχισμός και τι συνεπάγεται να έχεις τη μοναχική ιδιότητα, παρά ότι βρίσκεται σε πλάνη. Τα υπόλοιπα είναι φαντασιώσεις και παρερμηνείες του συνμπλόγκερ – με το συμπάθειο.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, όμως με πρόλαβε άλλος μπλόγκερ και το έκανε πολύ καλά. Έτσι αντί να σας γράψω τα δικά μου, κάνω αναδημοσίευση από το πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο του «Νεκρού» (για τον κόσμο) (http://o-nekros.blogspot.com/2010/09/stars.html) που μόνο νεκρό δεν είναι!

-*-*-*-*-*-*-*-

Δύο νέες+όμορφες stars έφυγαν για μοναστήρι. Καλά έκαναν;

Τον τελευταίο καιρό, κάποιο blog, που είναι γενικά εναντίον του μοναχισμού, έχει κάνει θέμα επειδή η ηθοποιός Γεωργία Αποστόλου αποφάσισε να γίνει μοναχή.
Το ίδιο, έκανε θέμα παλαιότερα και συνεχίζει ακόμη, επειδή και η ηθοποιός Ναταλία Λιονάκη είχε πάρει την ίδια απόφαση. Σίγουρα θυμάστε τον ψυχολογικό πόλεμο που δέχτηκε πέρυσι από διάφορα ΜΜΕ αυτή η κοπέλα, ενάντια στην απόφασή της!
Ο συνάδελφος μπλόγκερ λοιπόν αγωνίζεται να πείσει το κοινό του ότι αυτές οι δύο κοπέλες έκαναν λάθος, ότι βρέθηκαν σε στιγμές έντονης προσωπικής & οικογενειακής οδύνης, γι’ αυτό έπεσαν θύματα & παρασύρθηκαν στην «πλάνη του μοναχισμού» (όπως γράφει), την οποία, κατά τη γνώμη του, πρέπει να εγκαταλείψουν αμέσως και να γυρίσουν πίσω στον κόσμο.
Δημοσιεύτηκε μάλιστα στο Διαδίκτυο «έκκληση» προς τη Ναταλία Λιονάκη, που της λέει:
«Ναταλία, αν πράγματι το φως του Χριστού γεννήθηκε μέσα σου, γύρνα στην κοινωνία για να φωτίσεις και άλλους. Ο μοναχισμός είναι κίβδηλη πνευματικότητα, νοσηρότητα, και φυγή από τις ευθύνες της ζωής. Στην περίπτωσή σου, μάλιστα, αν η αναγέννησή σου είναι αυθεντική κι όχι προϊόν ψευδαισθήσεων και παραισθήσεων, ο εγκλεισμός σου σε Μονή είναι φυγή από τα πνευματικά σου καθήκοντα προς την κοινωνία. Άλλωστε, το πολύ «Κύριε Ελέησον» το βαριέται και ο Θεός, όπως λέει και η παροιμία. Το ζητούμενο είναι εμείς να ελεήσουμε άλλους. Εκεί είναι το τεστ πνευματικότητας και αυτογνωσίας. Και να γνωρίζεις, Ναταλία, ότι δε μπορεί να συνδεθεί κανείς με το Θεό μέσω τρίτου, ακόμη κι αν αυτός είναι ο πνευματικότερος άνθρωπος όλων των εποχών. Ή επικοινωνείς μόνη σου με τη Θεότητα ή δεν επικοινωνείς καθόλου. Δεν υπάρχουν μεσίτες προς το Θεό, ζωντανοί ή πεθαμένοι. Ο μόνος μεσίτης είναι το πνεύμα σου-ο λύχνος του Θεού μέσα σου. Άδικα λοιπόν τρέχεις πίσω από μέντορες…».
Η κυρία Γεωρία Αποστόλου
Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ
Κατ’ αρχάς, να διευκρινίσουμε ότι οι δύο κυρίες μάλλον δεν είναι ακόμη μοναχές. Στην Ορθοδοξία όποιος θέλει να γίνει μοναχός μένει πρώτα στο μοναστήρι ως «δόκιμος»: δοκιμάζει τον εαυτό του για να διαπιστώσει αν πράγματι θέλει να μονάσει κι αν μπορεί να ζήσει στις συνθήκες της μοναστικής ζωής. Μοναχός γίνεται όταν ο πνευματικός του (ο δάσκαλός του) κρίνει ότι είναι αρκετά ώριμος και μπορεί να προοδεύσει πνευματικά ως μοναχός. Βέβαια, ένας πνευματικός που δεν είναι έμπειρος και σοφός, μπορεί να βγάλει λάθος συμπεράσματα, γι’ αυτό ο ενδιαφερόμενος πρέπει να είναι αυστηρός με τον εαυτό του και προσεχτικός με τον πνευματικό του – όσο είναι και με το γιατρό ή το γυμναστή του. Σχετικό άρθρο εδώ.
Και τώρα επί της ουσίας.
Η επιμονή του συνάδελφου να επηρεάσει την απόφαση των δύο γυναικών είναι υπερβολική. Αν θεωρείται θεμιτή, επειδή γίνεται από ενδιαφέρον, τότε θα πρέπει να θεωρηθεί θεμιτό, αν κάποιος θεωρεί πως μόνο στο μοναστήρι ο άνθρωπος πλησιάζει το Θεό, να επιμένει σ’ αυτούς που αγαπά να γίνονται μοναχοί! Θα άρεσε όμως μια τέτοια αγάπη στο συνάδελφο;

Εκτός αυτού, απόψεις του στυλ «δε μπορεί να συνδεθεί κανείς με το Θεό μέσω τρίτου, ακόμη κι αν αυτός είναι ο πνευματικότερος άνθρωπος όλων των εποχών. Ή επικοινωνείς μόνη σου με τη Θεότητα ή δεν επικοινωνείς καθόλου. Δεν υπάρχουν μεσίτες προς το Θεό, ζωντανοί ή πεθαμένοι. Ο μόνος μεσίτης είναι το πνεύμα σου-ο λύχνος του Θεού μέσα σου« είναι εντελώς λάθος, όπως αποδεικνύει η πείρα των ορθόδοξων χριστιανών όλων των αιώνων, αλλά ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ: πάντα μέσω τρίτου ο άνθρωπος θα συνδεθεί με το Θεό, γιατί η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ θα τον βοηθήσει να πάψει να είναι εγωιστής και να τοποθετήσει μέσα του την ειλικρινή και ανιδιοτελή αγάπη προς όλους και όλα.
Γι’ αυτό και ο ορθόδοξος, που αγαπά τη ζωή του μοναχού, καλείται να πάει να ζήσει σε μοναστήρι, δηλ. μαζί με άλλους (ώστε να καλλιεργήσει την ταπείνωση και την αγάπη) και όχι στην έρημο. Κι αν θέλει να γίνει ερημίτης, πρέπει πρώτα να αποχτήσει πείρα, και μετά να πάει, αφού παρει ευλογία από τον πνευματικό του.

Επιπλέον, όπως ο άνθρωπος πρέπει να έχει το γιατρό του, έτσι πρέπει να έχει και τον πνευματικό του. Ο πνευματικός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΙΤΗΣ, αλλά προσεχτικός και σοφός δάσκαλος, που βοηθάει τον άνθρωπο με την πείρα του να επικοινωνήσει με το Θεό μόνος του, όπως λέει και η «έκκληση».
Χωρίς δάσκαλο όμως, πώς ξέρεις το δρόμο και τον τρόπο να «επικοινωνήσεις»; Ψάχνοντας στα τυφλά, μπορεί να οδηγηθείς ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ.
Αν δεν υπήρχε η ανάγκη δασκάλων, ούτε ο Χριστός θα είχε έρθει! Ο καθένας θα εμπιστευόταν «το λύχνο του Θεού μέσα του« και θα έβρισκε μόνος του το δρόμο για το Θεό! Πιστέψτε με, κι ο συνάδελφος που λέει αυτές τις βαρύγδουπες κουβέντες, από κάποιους «δασκάλους» τις έχει ακούσει ή διαβάσει. Όμως αυτό μπορεί να το πει κι ένας φονιάς – γι’ αυτό χρειάζεται η γνώμη ενός τρίτου (του πνευματικού/δασκάλου/γέροντά σου), που θα σε βοηθήσει να αντιληφθείς (πάλι «μόνος σου») ΑΝ αυτά που νομίζεις ότι θέλεις ή αισθάνεσαι είναι όντως ένας «θείος λύχνος» ή μια μεταμόρφωση του εγωισμού σου ή μια παγίδα του διαβόλου!
Να παρατηρήσω πως ο συνάδελφος, μ’ αυτά που γράφει, προσπαθεί Ο ΙΔΙΟΣ να γίνει δάσκαλος της κυρίας Λιονάκη και να την οδηγήσει στο δρόμο που νομίζει ο ίδιος ότι πηγαίνει στο Θεό – και πού ξέρει αν η απόφασή της να γίνει ορθόδοξη μοναχή δεν προέρχεται από «το λύχνο του Θεού μέσα της»;

Η κυρία Ναταλία Λιονάκη ως κοσμική
Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΝΗ;

Ο μοναχισμός δεν είναι πλάνη, αλλά το πανεπιστήμιο της Ορθοδοξίας και ο δρόμος της τελειότητας (της τέλειας ενότητας με το Θεό και με όλα τα πλάσματα μέσω της αγάπης). Και, όπως κάθε τέλειο, ΔΕΝ κατορθώνεται εύκολα και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλοι γι’ αυτό. Ο χριστιανός που επιλέγει το μοναχισμό έχει μπροστά του ένα φοβερό και δύσκολο αγώνα. ΑΝ τον αγαπάτε, ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟΝ, για να φτάσει τον αγώνα του ώς το τέλος, ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΑΤΕ και μην τον ΣΤΕΝΟΧΩΡΕΙΤΕ!…

Ο μοναχισμός δεν είναι πλάνη, γιατί ο μοναχός που φέρνει σε πέρας τον αγώνα του γίνεται άγιος.
Οι περισσότεροι μεγάλοι άγιοι (εκτός από τους μάρτυρες) είναι μοναχοί. Ένας χριστιανός (αλλά και ένας απλός λογικός άνθρωπος) δεν μπορεί να λέει ότι βάδισαν το «δρόμο της πλάνης» οι μεγάλοι άγιοι και διδάσκαλοι της ανθρωπότητας Αντώνιος ο Μέγας, Μακάριος ο Αιγύπτιος, Αρσένιος ο Μέγας, Ποιμήν ο Μέγας, Παχώμιος ο Μέγας, Σισώης ο Μέγας, Ονούφριος ο Αιγύπτιος, Νείλος ο Μυροβλύτης, Μάξιμος ο Ομολογητής, Βενέδικτος της Νουρσίας, Κασσιανός ο Ρωμαίος, Βαρλαάμ & Ιωάσαφ οι Ινδοί, Ιωάνης της Κλίμακας, Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Κοσμάς ο Αιτωλός, οι Ρώσοι Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ, Σέργιος του Ραντονέζ, Νείλος της Σόρας, Κύριλλος της Λευκής Λίμνης, Αλέξανδρος του Σβιρ, Γερμανός της Αλάσκας, Σιλουανός ο Αθωνίτης, οι σύγχρονοι άγιοι γέροντες Σωφρόνιος του Έσσεξ, Παΐσιος ο Αγιορείτης, Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, Ιάκωβος Τσαλίκης, Ιωσήφ ο Ησυχαστής, Εφραίμ της Αριζόνας και αναρίθμητοι άλλοι – ή οι κορυφαίες ορθόδοξες αγίες μοναχές Συγκλητική, Μακρίνα η Φιλόσοφος, Γενεβιέβη του Παρισιού, Χίλντα του Γουΐτμπυ (Αγγλίας), Μαρία η Αιγυπτία, Θεοκτίστη της Λέσβου, Θεοδώρα της Αλεξάνδρειας, Σάρα της Ερήμου, Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, Φιλοθέη η Αθηναία, οι Ρωσίδες Άννα & Δωροθέα του Κασίν, Παρασκευή του Πινέγκα, Αναστασία Λογκάτσεβα, Ξένη Γρηγορίεβα, Πελαγία Ιβάνοβνα, Ελισάβετ Θεοδώροβνα, Παρασκευή του Ντιβέγιεβο και αναρίθμητες άλλες.

Η αγία Φιλοθέη η Αθηναία διδάσκει τις γυναίκες της τουρκοκρατούμενης Αθήνας

Μια απλή ερώτηση: τους έχει καν ακουστά τους πιο πολλούς απ’ αυτούς ο συνάδελφος μπλόγκερ, που με τόση σιγουριά (αλλά και επιμονή) βροντοφωνάζει ότι ο μοναχισμός είναι πλάνη; Πώς ερεύνησε, πώς μελέτησε και συμπέρανε ότι όλοι οι παραπάνω βάδισαν το δρόμο της πλάνης, ότι οι διδασκαλίες τους είναι πλανημένες, ότι τα θαύματα που έκαναν και όσο ζούσαν στη γη και μετά την κοίμησή τους είναι μύθοι κι ότι οι χιλιάδες χριστιανοί κάθε ηλικίας, φύλου και μορφωτικού & κοινωνικού επιπέδου που τους αναγνωρίζουν για μεγάλους δασκάλους είναι αφελείς και θύματα;
Προσωπική μου άποψη (την εκφράζω ταπεινά και με αγάπη) είναι ότι ο συνάδελφος είναι απλά πολύ πονεμένος ή ίσως προδομένος, γι’ αυτό νομίζει ότι ο μοναχισμός είναι πλάνη – όπως κάποιος που έπεσε θύμα της ανευθυνότητας ενός γιατρού φωνάζει «μην πηγαίνετε στους γιατρούς, είναι απατεώνες, παραδόπιστοι και άσχετοι»!
Ναι, υπάρχουν τέτοιοι γιατροί, όπως υπάρχουν και τέτοιοι μοναχοί. Οι ίδιοι οι άγιοι μοναχοί λένε στους πιστούς: «Προσέξτε από τους ψευτο-πνευματικούς και τους ψευτο-γέροντες»! Να ένα σπουδαίο άρθρο, με απόψεις αγίων και απλών (αλλά σημαντικών) ιερέων γι’ αυτό το θέμα. Αυτό όμως δεν καταργεί την αξία της ιατρικής, ούτε την αξία (και την αποτελεσματικότητα για την αγιότητα του ανθρώπου) του μοναχισμού.

«ΑΝ ΕΙΔΕΣ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΛΑ ΕΞΩ ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙΣ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ»

Το Φως του Χριστού δεν το «βλέπεις» απλά, αλλά το αφήνεις να μπει μέσα σου, γίνεσαι ένα με αυτό, γίνεσαι εσύ ο ίδιος Φως. Η διαδικασία αυτή χρειάζεται αγώνα, χρόνο, υπομονή και -προπαντός- ταπείνωση.
Ο φοιτητής της ιατρικής δεν πρέπει να βγει έξω για να γιατρέψει ασθενείς, αλλά να σπουδάσει για αρκετά χρόνια. Αν βγει έξω πρόωρα, ούτε ασθενείς θα γιατρέψει ούτε γιατρός θα γίνει.
Το ίδιο και ο φοιτητής του μοναχισμού. Δεν πάει να γίνει δάσκαλος κανενός, αλλά μαθητής των αγίων, ώστε να φτάσει στο Χριστό. Η προσευχή του είναι το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό» (δεν το βαριέται ο Θεός, όπως επιπόλαια γράφει ο συνάδελφος – οι άνθρωποι το βαριούνται) κι όχι το «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που μ’ έκανες τόσο καλό», σαν την ανάξια προσευχή του εγωιστή φαρισαίου της παραβολής του Χριστού. Αν ο αρχάριος μοναχός αυτό το ξεχάσει, όχι μόνο δε θα βοηθήσει κανένα, αλλά δε θα γίνει ούτε αληθινός μαθητής – μόνο ένας πλανεμένος εγωκεντρικός ψευτοδάσκαλος και ψευτοάγιος.

Όταν, μετά από χρόνια, γίνει όλος Φως, ΤΟΤΕ, με τη σύμφωνη γνώμη (ευλογία) των πιο έμπειρων, μπορεί να διδάξει κι άλλους. Πολλοί άγιοι μοναχοί βγήκαν από το μοναστήρι και πήγαν στον κόσμο κι εκεί δίδαξαν και βοήθησαν πολλούς: ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο άγιος Μάξιμος ο Γραικός, ο άγιος Γέροντας Πορφύριος, ο [άγιος – μη ανακηρυγμένος ακόμη] Κοσμάς Γρηγοριάτης (μέγας ιεραπόστολος του Ζαΐρ) και πολλοί άλλοι. Μπορεί να βοηθήσει τον κόσμο και μένοντας μέσα στο μοναστήρι ή στο ερημικό καλύβι του, είτε διδάσκοντας πλήθος επισκέπτες (όπως όλοι οι μεγάλοι παλαιοί και σύγχρονοι Γέροντες), είτε γράφοντας βιβλία, όπως οι άγιοι Μάξιμος Ομολογητής, Ιωάννης  της Κλίμακας, Ιωάννης Δαμασκηνός, Νικόδημος ο Αγιορείτης κ.π.ά.
Αλλά και οι περισσότεροι Πατέρες της Εκκλησίας (μεγάλοι και παγκόσμιοι διδάσκαλοι) ήταν άγαμοι, δηλ. μοναχοί: ο Μέγας Βασίλειος, ο άγ. Γρηγόριος Θεολόγος, ο άγιος Νικόλαος, ο Ιωάννης Χρυσόστομος (γίγαντες του πνεύματος και της φιλανθρωπίας), ο Μέγας Αθανάσιος, ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος και πλήθος άλλοι – παρότι υπήρξαν και λίγοι έγγαμοι, όπως οι άγιοι Σπυρίδωνας και Γρηγόριος Νύσσης. Και τούτο, όχι γιατί θεωρούσαν το γάμο «κακό», αλλά από τη μεγάλη τους αγάπη στο Θεό, που αγκάλιαζε όλους τους ανθρώπους, προσφερόταν σε όλους και ξεπερνούσε σε εύρος και βάθος εκείνη την αγάπη που κάνει τον άνθρωπο να παντρεύεται.
Μετά από δέκα χρόνια μοναστικής ζωής, η κυρία Λιονάκη ή η κυρία Αποστόλου θα μπορούσαν να «φωτίσουν» τον κόσμο, όπως αναφέρει ο συνάδελφος. Τώρα, η εφαρμογή της πρότασής του θα ήταν ολέθρια για τις ίδιες και τελείως ανώφελη για τον κόσμο.

Ο έμπειρος μοναχός όμως μπορεί να προσφέρει και κοινωνικό έργο, όπως πολλοί άγιοι μοναχοί, σαν την αγία Φιλοθέη στην Αθήνα (περίθαλψη και εκπαίδευση κοριτσιών, άσυλο κακοποιημένων γυναικών κ.λ.π.), την αγία Ελισάβετ στη Ρωσία (νοσοκομείο στη Μόσχα), τον άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς το Θαυματουργό, την κοινωνική ακτιβίστρια της Γαλλίας και ορθόδοξη αγία Μαρία Σκόμπτσοβα κ.π.ά. Ο μοναχισμός ΔΕΝ εμποδίζει την κοινωνική προσφορά, γιατί ο μοναχός δεν είναι ξεκομμένος απ’ τον κόσμο.
Η μεγαλύτερη όμως προσφορά του μοναχού είναι πνευματική, σαν αυτή που προανέφερα, και είναι επίσης η προσφορά της προσευχής του. Αν κάποιος δεν το «πιστεύει» αυτό, τι να κάνουμε; Ας το ψάξει μόνος του.
ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ;

Τέλος, να αναφέρω ότι πολλοί ορθόδοξοι άγιοι μοναχοί υπήρξαν μεγάλοι ψυχολόγοι, φιλόσοφοι, φιλόλογοι, γιατροί, ποιητές, μουσικοί, ζωγράφοι κ.λ.π.: οι άγιοι Ιωάννης της Κλίμακας και Μάξιμος Ομολογητής (θεμελιωτές της ψυχολογίας), Μέγας Φώτιος & Ευστάθιος Θεσσαλονίκης (κορυφαίοι φιλόλογοι), Βέδας ο Αιδέσιμος & Γρηγόριος της Τουρ (ορθόδοξοι άγιοι της αρχαίας Ευρώπης – πατέρες της βρετανικής και της γαλλικής ιστοριογραφίας αντίστοιχα), ο άγιος  Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ (γλωσσολόγος & ανθρωπολόγος, μελετητής των γλωσσών και της κουλτούρας των φυλών του αμερικανικού βορρά), οι ποιητές ή/και μουσικοί άγιοι Κοσμάς ο Μελωδός, Ρωμανός ο Μελωδός, Ιωάννης Δαμασκηνός, Ιωσήφ Υμνογράφος, Ανδρέας Κρήτης, Κασιανή Υμνογράφος, Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης (σύγχρονος άγιος Γέροντας) κ.λ.π., οι αγιογράφοι [ζωγράφοι] άγιοι Λάζαρος ο Ζωγράφος, Ανδρέας Ρουμπλιώφ κ.π.ά.
Μοναχοί ήταν ο καθηγητής του πανεπιστημίου Βελιγραδίου άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο καθητητής της Ιατρικής του παν/μίου της Τασκένδης και κορυφαίος Ρώσος χειρούργος άγιος Λουκάς ο Ιατρός, ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς με 5 διδακτορικούς τίτλους… Όλοι αυτοί άραγε ήταν στο δρόμο της πλάνης, συνάδελφε; Ήταν ψευτο-γέροντες, ψευτοδάσκαλοι, ψευτοάγιοι, διεφθαρμένοι κ.τ.λ.; Σε ρωτώ με αγάπη, χωρίς διάθεση να σε κρίνω. Απάντησε ο ίδιος, αν θέλεις, στον εαυτό σου.

Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός (blog γι’ αυτόν εδώ)

Μην ξεχνάμε επίσης ότι το μοναστήρι είναι μια μικρή (ή μεγάλη) κοινότητα, όπως ένα χωριό. Έχει φούρναρη, μάγειρα, ράφτη, τεχνίτες, καλλιεργητές, αμπελουργούς, κτηνοτρόφους (ανάλογα με το τι διαθέτει κάθε μοναστήρι), μπορεί να έχει και εκδοτικό οίκο ή εργαστήρι αγιογραφίας κ.λ.π. Όλοι οι μοναχοί-μέλη της κοινότητας, κάπου εργάζονται. Όπως και οι ερημίτες του 4ου, 5ου κ.λ.π. αιώνα εργάζονταν. Η ορθόδοξη παράδοση δεν έχει μοναχούς που να ζητιανεύουν, εκτός από δύο περιπτώσεις: α) σε ανάγκη εράνου, όπως σε μεγάλες καταστροφές, όταν π.χ. ένα μοναστήρι καεί και χρειάζονται πολλά χρήματα για να ξαναχτιστεί, και β) οι διά Χριστόν σαλοί, που δεν είναι κανονικοί μοναχοί, αλλά ιδιόρρυθμοι ερημίτες των πόλεων με μεγάλη κοινωνική προσφορά επίσης. Φυσικά, απατεώνες μοναχοί, που ζουν εκμεταλλευόμενοι τους πιστούς, υπάρχουν (όπως και απατεώνες γιατροί, εκπαιδευτικοί, πολιτικοί, δικηγόροι κ.λ.π.). Αυτούς τους επισημαίνουν και τους αποφεύγουν οι σκεπτόμενοι χριστιανοί (ή μήπως «δεν υπάρχουν» σκεπτόμενοι χριστιανοί, κατ’ εσάς, παρά μόνο βλάκες;). Η ύπαρξη τέτοιων μοναχών είναι εξαίρεση και δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι μοναχοί εργάζονται.
Όσο λοιπόν προσφέρει στην κοινωνία ένας αγρότης ή κτηνοτρόφος ή οινοποιός ή φούρναρης, μάστορας, ράφτης κ.λ.π. που ζει σ’ ένα χωριό, τόσο προσφέρει και ο αντίστοιχος μοναχός στη δική του τοπική κοινωνία.

Τι μένει που «δεν το προσφέρει» ο μοναχός; Το ότι δεν κάνει παιδιά;

Αν ΑΥΤΟ αποτελεί πρόβλημα για κάποιον επικριτή του μοναχισμού, άραγε λέει το ίδιο και για τους ανθρώπους που δεν κάνουν οικογένεια επειδή είναι δοσμένοι στην επιστήμη ή την τέχνη; Μοναχός είναι κι ένας επιστήμονας, εξερευνητής, μουσικός, ζωγράφος, συγγραφέας, ηθοποιός κ.λ.π., που έχει τόσο αφοσιωθεί σε αυτό που αγαπά, ώστε δεν έχει επιθυμία ν’ αποχτήσει οικογένεια και να κάνει παιδιά. Άραγε για εκείνον έχει την ίδια γνώμη ο συνάδελφος, ότι έπεσε θύμα μιας πλάνης και καταστρέφεται;
Αν οι κυρίες Ναταλία και Γεωργία, αντί να γίνουν μοναχές, «έκαναν τη ζωή τους» και ζούσαν μέσα στη διασκέδαση και τη λάμψη (καθότι ηθοποιοί), αλλά χωρίς οικογένεια, θα τις λυπόταν ο συνάδελφος; Αν γίνονταν ινδουίστριες ή βουδίστριες και πήγαιναν να μείνουν 10 χρόνια στο Θιβέτ, για να «φτάσουν στην αυτογνωσία», θα τις λυπόταν ή θα τις θεωρούσε προοδευτικές & αξιέπαινες; Μήπως μόνο ενάντια στον ορθόδοξο μοναχισμό κατευθύνονται τα βέλη του;
Η Ν. Λιονάκη ως ΔΟΚΙΜΗ μοναχή (δε φοράει στολή μοναχής). Τη φωτο αυτή, παρά την απίθανη πόζα, φίλος μου τη σχολίασε ως εξής: «είναι ένας ΩΡΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, χωρίς ψιμύθια & ψεύτικη γυαλάδα, όπως στις «φτιαγμένες» φωτο, όπου είναι «μια star». ΑΥΤΗ εδώ η φωτο για μένα έχει τεράστια αξία, όχι η προηγούμενη.»
ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ;
Στα επίμαχα posts επισημαίνεται ότι οι δύο κυρίες πήγαν να μονάσουν επειδή βρέθηκαν σε δύσκολη ψυχολογική κατάσταση, για διάφορους προσωπικούς & οικογενειακούς λόγους. Άρα, συμπεραίνει ο μπλόγκερ, ήταν σε στιγμή αδυναμίας κι έπεσαν θύματα. Δε μπορούσαν να κρίνουν σωστά. Γι’ αυτό άλλωστε ανέλαβε ο ίδιος να τις καθοδηγήσει, επειδή θεωρεί ότι δε βλέπουν καθαρά (όπως… αυτός – μπράβο, συνάδελφε).
Είναι αλήθεια ότι ο μεγάλος πόνος ή η απογοήτευση δεν είναι σωστός λόγος για να γίνει κάποιος μοναχός. Ο σωστός λόγος είναι η μεγάλη αγάπη προς το Θεό, που τον κάνει να επιθυμεί την ησυχία για να μπορεί να προσεύχεται απερίσπαστος, ώστε να καλλιεργήσει την καρδιά του και να προοδεύσει πνευματικά (να ενωθεί με το Θεό). Επίσης οι εκκλησιαστικοί κανόνες ορίζουν ότι δεν αναγνωρίζεται κάποιος ως ορθόδοξος μοναχός, αν πηγαίνει να μονάσει επειδή θεωρεί τον κόσμο «κακό» και τον μισεί ή τον περιφρονεί. Ο μοναχός αγωνίζεται να εγκαταστήσει μέσα τον την ολοκληρωτική αγάπη προς το Θεό, που σημαίνει και ολοκληρωτική αγάπη για όλους και όλα.
Ξέρουμε όμως περιπτώσεις ανθρώπων, που πήγαν και μόνασαν ΓΙΑ ΛΑΘΟΣ ΛΟΓΟΥΣ, κι όμως στην πορεία ΕΓΙΝΑΝ ΑΓΙΟΙ! Ας αναφέρω μερικούς πρόχειρα και από μνήμης:
Μετά το θάνατο τού (ή της) συζύγου τους, στράφηκαν στο μοναχισμό άγιοι όπως οι: Φιλοθέη η Αθηναία, Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ, Ελισάβετ της Ρωσίας, Λουκάς ο Ιατρός, η «Μητερούλα» Σεπφώρα (σύγχρονη αγία Γερόντισσα της Ρωσίας) κ.π.ά.
Μετά από αποτυχία να παντρευτούν στράφηκαν στο μοναχισμό η κορυφαία αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, η αγία Κασιανή η Υμνογράφος (γνωστή η ιστορία με τον αυτοκράτορα Θεόφιλο) κ.ά., ενώ η σύγχρονη αγία Γερόντισσα της Κρήτης Ξένη Παττακού πήγε να μονάσει επειδή ο πατέρας της δεν την άφησε να παντρευτεί τον αγαπημένο της (δηλ. για εντελώς λάθος λόγο) και μάλιστα πήγε να ζήσει ολομόναχη σ’ ένα δάσος (δηλ. με εντελώς λάθος τρόπο), κι όμως σήμερα η  αδελφότητα της μονής Σαββατιανών στο Ηράκλειο Κρήτης νιώθει τιμή που ο τάφος αυτής της αγίας ψυχής βρίσκεται στο μοναστήρι τους.
Η αγία Μαρία Σκόμπτσοβα έγινε μοναχή μετά τη διάλυση του γάμου της με το μπολσεβίκο Δανιήλ Σκόμπτσοβ και το θάνατο της μικρής της κόρης. Η αγία Γερόντισσα Σοφία, η Ασκήτισσα της Παναγιάς, έγινε μοναχή μετά την εξαφάνιση του συζύγου της και τον τραγικό θάνατο του μωρού της (φαγώθηκε από χοίρο!)…
Το θέμα είναι ότι χρειάζεται προσοχή: ένας πονεμένος άνθρωπος θέλει στ’ αλήθεια από την καρδιά του να γίνει μοναχός ή απλά χρειάζεται πνευματική θεραπεία & παρηγοριά; Αν συμβαίνει το δεύτερο, μπορεί αργότερα ή να πετάξει τα ράσα, και μάλιστα με τρόπο άσχημο για τον ίδιο, ή να καταντήσει διεφθαρμένος μοναχός και γενικά να καταστραφεί ψυχικά. Και αυτό πρέπει να το προσέξουν και οι δύο κυρίες και ο πνευματικός τους.
Φυσικά πρέπει να το προσέξουν και οι άνθρωποι που τις αγαπούν. Όχι όμως κάνοντάς τους ψυχολογικό πόλεμο, όχι με ξεσπάσματα (κρυμμένου εγωισμού), αλλά στηρίζοντάς τις διακριτικά και με αγάπη. Κάτι ξέρουμε κι εμείς από ψυχολογικό πόλεμο, καθώς και από αγάπη – δόξα τω Θεώ. Η αγάπη δεν πνίγει, δεν καταπιέζει ούτε εκβιάζει, αλλά τελικά σέβεται την επιλογή του άλλου, προσεύχεται και περιμένει μήπως ο άλλος, που έκανε την επιλογή που εμείς θεωρούμε λάθος, χρειαστεί βοήθεια και συμπαράσταση.
Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΑΚΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ
Ο συνάδελφος γράφει ότι ο πνευματικός της Ναταλίας Λιονάκη π. Απόστολος έχει δεχτεί καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση σε μοναχές.
Αυτό φυσικά μπορεί και να μη σημαίνει τίποτα. Ακόμη και 10 άνθρωποι μπορεί να συκοφαντήσουν όλοι μαζί κάποιον (για λόγους που οι ίδιοι ξέρουν) κι όμως να είναι αθώος. Μπορεί όμως στ’ αλήθεια να είναι ένας διεφθαρμένος μοναχός. Ας αναλάβει το θέμα η εκκλησιαστική δικαιοσύνη της Κρήτης, που υποθέτω ότι θα το έχει ήδη αναλάβει! Καλό είναι οι δημοσιογράφοι, οι μπλόγκερς και γενικά οι άνθρωποι να μη δικάζουν τους άλλους από το σπίτι τους και να μη χρησιμοποιούν μια είδηση που ακόμα εξελίσσεται για να περάσουν την ιδεολογική γραμμή τους.
ΑΝ όμως ο συγκεκριμένος μοναχός είναι πράγματι διεφθαρμένος (δεν ξέρω, όλα είναι πιθανά), θα ήθελα ν’ απευθύνω κι εγώ μια «έκκληση» στην κυρία Λιονάκη, καθώς και στην κυρία Αποστόλου – αλλά και σε όλους τους αδελφούς που βρίσκονται στα πρώτα βήματα του μοναχισμού:
Αδελφοί μου-αδελφές μου,
Αν η ψυχή σας δεν αναπαύεται κοντά στον πνευματικό σας, προσέξτε πάρα πολύ. Μπορεί να χρειάζεται απλά αγώνας, αλλά μπορεί και να μην είναι ο κατάλληλος πνευματικός για σας. Και, αν δείτε κάποια ύποπτη κίνηση από πλευράς του, απομακρυνθείτε αμέσως από αυτόν. Στην Ορθοδοξία, τίποτα δεν σας δεσμεύει στην υπακοή σ’ έναν ακατάλληλο (πολύ περισσότερο, σ’ έναν ύποπτο ή και διεφθαρμένο) πνευματικό, που μπορεί να σας καταστρέψει. Τίποτα δεν σας δεσμεύει σε μια κατάσταση που είναι για σας μαρτυρική. Όποιος σας πει το αντίθετο, λέει ψέματα.
Όμως, σας παρακαλώ, αν προδοθείτε και πληγωθείτε, μην απελπιστείτε και μην εγκαταλείψετε τον αγώνα σας για ενότητα με τον Τριαδικό Θεό εν Χριστώ, μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αλλάξτε πνευματικό, αναζητήστε έναν έμπειρο πνευματικό, κατάλληλο για σας – αλλάξτε τόπο, σε αναζήτηση πνευματικού. Μην πετάξετε το μοναχικό σχήμα με δική σας πρωτοβουλία, κρατήστε το όσο κι αν σας πόνεσε κάποια πιθανή προδοσία. Ένας ιερέας ή μια ηγουμένη μπορεί να σε προδώσει, ο Χριστός όμως δε θα σε προδώσει ΠΟΤΕ.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ;
Για την κυρία Λιονάκη, που βρίσκεται στην ανατολική Κρήτη, έχω να πω ότι ασφαλώς εκεί υπάρχουν αρκετοί καλοί πνευματικοί/γέροντες, αλλά πολύ καλοί γέροντες (σε περίπτωση που χρειαστεί – προσέξτε, αδελφή) είναι, στο νομό Λασιθίου ο π. Φιλοκτήμων και ο π. Νικόλαος Αλεξάκης (και οι δύο έγγαμοι ιερείς στην πόλη της Σητείας), ενώ στο νομό Ηρακλείου ο π. Νεκτάριος στο γυναικείο μοναστήρι της Παναγίας Καλυβιανής και ο π. Μιχάλης Αλπαντάκης στο χωριό Ζαρός (και οι δύο κοντά στην πόλη Μοίρες Ηρακλείου). Αυτούς ξέρω εγώ δηλαδή. Εύχομαι να μην προκύψει σχετική ανάγκη. Ας το έχει υπόψιν πάντως κάθε ενδιαφερόμενος μπλογκοναύτης.
Η κυρία Αποστόλου δεν ξέρω πού βρίσκεται, αλλά αν είναι στην Αθήνα, εκεί ασφαλώς υπάρχουν δεκάδες καλοί πνευματικοί (όπως και κακοί)… Νομίζω ότι οι πατέρες Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, Γεώργιος Ευθυμίου (καθηγητής της Θεολογικής Σχολής) και Γεώργιος Μεταλληνός («ομότιμος» καθηγητής της ίδιας Σχολής, δηλ. έχει πάρει σύνταξη ως καθηγητής) μπορούν να αντιμετωπίσουν με σοφία και ειλικρινή αγάπη μια πληγωμένη και προδομένη ψυχή.
Για τους λαϊκούς (όχι μοναχούς) περαστικούς μπλογκοναύτες, πρέπει να γράψω μια διευκρίνιση: Ένας αυστηρός πνευματικός μπορεί να είναι καλός πνευματικός, αλλά ΟΧΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, κι αυτό έχει τεράστια σημασία: ένας προπονητής ολυμπιακών αγώνων ασφαλώς είναι άριστος προπονητής, αλλά δεν κάνει για κάποιον που θέλει απλά μια κάπως καλή φυσική κατάσταση. Βασικά, ένας αυστηρός πνευματικός είναι κατάλληλος για ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να κολυμπήσουν σε βαθιά ασκητικά νερά (σίγουρα για μοναχούς, αλλά και για μερικούς λαϊκούς).
Οπωσδήποτε  όμως ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ να είναι καλός πνευματικός κάποιος που χαρακτηρίζεται από φανατισμό, έλλειψη αγάπης και αυταρχισμό, όποιος κι αν είναι, όσο «ιεροπρεπές» στυλ κι αν έχει.
Αυτό που κάνω είναι χαζομάρα, γιατί δεν πρέπει να παίρνει κάποιος την ευθύνη να στείλει το συνάνθρωπό του σε πνευματικό, όπως και σε γιατρό. Παίρνει όμως αυτή την ευθύνη κάποιος ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ. Κι όταν πάει κάποιος σε γιατρό και σε πνευματικό πρέπει να είναι και ο ίδιος λογικός και να ξέρει τι θέλει.
Τελικά, «Νεκρός είμαι», ό,τι θέλω γράφω. Ας τα αξιολογήσει ο καθένας όπως νομίζει, και τα γραφόμενά μου κι εμένα. Ευχαριστώ.
Μακάρι να μπορούσαμε να συστήσουμε ένα «σταθμό πρώτων βοηθειών» για  ανθρώπους που αναζητούν πνευματικούς. Ένας άνθρωπος βγαλμένος στη ζωή, επαγγελματίας, καλλιτέχνης, ασφαλώς έχει την ωριμότητα να βαδίσει ένα δρόμο που επέλεξε με προσοχή. Αν όχι (ό μη γένοιτο), ας ερευνήσει πρώτα για αλλαγή οδηγού, όχι πορείας.
Αυτά. Εύχομαι ο Θεός να καθοδηγεί τα βήματά σας. Ζητήστε Του βοήθεια, ό,τι κι αν γίνει.
ΥΓ. Αν ήταν να προτείνω ΕΝΑ βιβλίο, μετά το Ευαγγέλιο, που θεωρώ κατάλληλο για κάποιον που αναζητά το Χριστό (όσο πληγωμένος ή προδομένος κι αν είναι), το βιβλίο αυτό είναι Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης του αγίου γέροντα Σωφρόνιου Σαχάρωφ (για το βιβλίο εδώ).

Παραθέτω και τη βιογραφία της αγίας Ναταλίας (που αγάπησε πολύ και έδωσε τη ζωή της γι’ αυτό) ως μικρό δωράκι για όποιον είχε την υπομονή να τα διαβάσει όλα αυτά μέχρι τέλος. Με την ευχή της.

ΦΟΝΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Νοέμβριος 22, 2009

Posted by expaganus in Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ισλάμ, Ορθοδοξία, κλήρος.
Tags: , , , , , , , ,
10 Σχόλια

Ο τίτλος δεν αφορά το γνωστό έργο του Τόμας Στερνς Έλιοτ… Ο 34χρονος Ρώσος ιερέας Ντανίλ (Δανιήλ) Συσόεφ, έγγαμος και πατέρας τριών κοριτσιών, δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία του αγίου Θωμά στη νότια Μόσχα το βράδυ της Τετάρτης, μόλις είχε τελειώσει τον Εσπερινό. Ο δράστης, ο οποίος φορούσε τη γνωστή μάσκα κατά της νέας γρίππης, όπως κάνουν πολλοί Μοσχοβίτες, μπήκε μέσα στο ναό, ρώτησε ποιος είναι ο π. Συσόεφ και μόλις ο ιερέας απάντησε και προχώρησε προς το μέρος του, τον πυροβόλησε τέσσερις φορές στο κεφάλι και στο στήθος. Ο άγνωστος δράστης που ως τώρα παραμένει ασύλληπτος, πυροβόλησε επίσης στο στήθος και τον πρωτοψάλτη του ναού, Βλαντιμίρ Στρελμπίτσκυ.
Ο ιερέας και ο ψάλτης διακομίστηκαν σε νοσοκομείο. Ο π. Ντανίλ εξέπνευσε αργά το βράδυ, ενώ ο Στρελμπίτσκυ παραμένει σε κρίσιμη κατάσταση.

ο π. Ντανίλ Συσόεφ

Θεωρείται ότι η δολοφονία είχε θρησκευτικό κίνητρο, καθώς ο ιερέας με καταγωγή από τη ρωσική επαρχία Ταταρστάν, όπου ο πληθυσμός ασπάζεται κυρίως το Ισλάμ, είχε πλούσια ιεραποστολική δράση ανάμεσα σε μουσουλμάνους επί οκτώ συνεχή χρόνια. Είχε εκδώσει βιβλία όπως «Μια Ορθόδοξη απάντηση στο Ισλάμ», είχε μπλογκ (pr-daniil.livejournal.com) και κανάλι με βίντεο στο YouTube, και σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Κομσομόλσκαγια Πράβδα είχε δηλώσει ότι βάπτισε 80 μουσουλμάνους, μεταξύ αυτών και Τατάρους, Ουζμπέκους, Τσετσένους και Νταγκεστανούς. Στην ίδια συνέντευξη, ο π. Ντανίλ αποκάλυψε ότι είχε δεχτεί 14 φορές απειλές για τη ζωή του μέσω τηλεφωνημάτων και e-mail, και ότι την περασμένη χρονιά η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας επικοινώνησε μαζί του, πληροφορώντας τον ότι είχε ανακαλυφθεί και προληφθεί μια απόπειρα φόνου εναντίον του. Είπε ακόμη ότι άλλοι ιερείς φοβούνταν να ακολουθήσουν το δρόμο αυτό, φοβούμενοι την εκδίκηση των μουσουλμάνων. Μάλιστα ο Ναφιγκουλά Ασίροφ του Συμβουλίου των Μουφτήδων της Ρωσίας τον είχε αποκαλέσει το 2007 «Ρώσο Σαλμάν Ρουσντί», επειδή είχε γράψει ένα βιβλίο που καταδίκαζε τον τρόπο μεταχείρισης των γυναικών στο Ισλάμ και προειδοποιούσε τις χριστιανές για τους κινδύνους που ενέχουν οι γάμοι με μουσουλμάνους.
Ας σημειωθεί ότι υπάρχει κάτι σαν άτυπη συμφωνία μεταξύ των μεγάλων θρησκειών στη Ρωσία, να μην ασκούν ιεραποστολική δράση η μια σε περιοχή όπου υπερτερεί η άλλη, κάτι που όμως ούτε οι μουσουλμάνοι το εφαρμόζουν απόλυτα.
Ο Κίριλ Φρόλοφ, ένας Ορθόδοξος ιεραπόστολος ακτιβιστής είπε στο Ίντερφαξ ότι τα τελευταία δυο-τρία χρόνια ο π. Ντανίλ είχε δεχτεί απειλές που τον καλούσαν να «αφήσει την θεολογική πολεμική κατά του Ισλάμ» αλλιώς «θα τον αντιμετώπιζαν ως καφίρ (άπιστο)». Σύμφωνα με άλλες πηγές, οι απειλές από ισλαμικούς κύκλους άρχισαν τέσσερα χρόνια πριν, μετά τη δημοσια αντιπαράθεση του π. Ντανίλ με τον Αλή (Βιατσεσλάβ) Πολόζιν, τον Ρώσο πρώην Ορθόδοξο ιερέα που έγινε μουσουλμάνος. Η τελευταία απειλή που δέχθηκε ήταν στις αρχές Οκτωβρίου, και τότε του ανήγγειλαν ότι ήταν «καταδικασμένος σε θάνατο».
Όμως, ο π. Ντανίλ προσέγγιζε και διάφορες σέχτες που δρουν στη Ρωσία, όπως τους νεοπαγανιστές Ροντνοβέρ, ενώ είχε εχθρούς και μεταξύ των υπερεθνικιστών και των σταλινικών κομμουνιστών. Στο μπλογκ του είχε πρόσφατα ασκήσει κριτική στους τελευταίους επειδή κήρυτταν «τον Στάλιν αντί για τον Χριστό».
Σύμφωνα με το IslamNews.ru, Ρώσοι μουσουλμάνοι αξιωματούχοι και ακτιβιστές αποκάλεσαν το φόνο προβοκάτσια, που σε συνδυασμό με φόνους μουσουλμάνων κληρικών στο βόρειο Καύκασο έχει στόχο να προκαλέσει διαθρησκευτικές συγκρούσεις στη Ρωσία.
Μέχρι στιγμής, το Συμβούλιο Μουφτήδων της Ρωσίας έχει καταδικάσει τον φόνο, λέγοντας ότι οι διαφορές πρέπει να λύνονται πολιτισμένα, ενώ ο πατριάρχης Κύριλλος έχει δηλώσει ότι ο Θεός δεν θ’ αφήσει αυτή την αμαρτία χωρίς απάντηση, και ότι ώσπου να βρεθεί ο δολοφόνος δεν θα πρέπει να αποδίδονται κατηγορίες σε άτομα ή ομάδες. (Πηγές: http://abcnews.go.com/International/russian-priest-gunned-church/story?id=9136444 , http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/europe/article6925396.ece, http://lastochka-fromrussiawithlove.blogspot.com/ και http://www.pcusa.org/pcnews/2009/091010.htm)

Δείγμα γραφής του π. Ντανίλ (από ΕΔΩ http://freerepublic.com/focus/f-religion/2390885/posts )

«Ο παγανισμός συχνά μεταμφιέζεται με τη μάσκα του Χριστιανισμού στην Εκκλησία, και κρύβεται περισσότερο κάτω από ένα προσωπείο ευσεβισμού, παρά κάτω από φανερές εξωτερικές εκδηλώσεις. Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι ο σκοπός τους είναι να φτάσουν στην αγιότητα. Μερικοί πιστεύουν ότι είναι αμαρτία ακόμη και να το σκέπτονται την πιθανότητα ότι μπορούν να φτάσουν την αγιότητα, παρότι αυτή είναι η εκπλήρωση μιας άμεσης εντολής του Κυρίου. Πρέπει να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια να ξεπεράσουμε το πρόβλημα αυτό. Για να το ξεπεράσουμε, πρέπει να δώσουμε στους ανθρώπους μια εκ νέου κλήση για επιστροφή στην αγιότητα. Γι’ αυτό, είναι απαραίτητο να αναβιώσουμε την Κατήχηση σε όλη την Εκκλησία. Ακόμα κι αυτοί που είναι ήδη βαπτισμένοι θα έπρεπε να μελετήσουν την Πίστη. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν σε Ποιον πιστεύουν, και τι πρέπει να κάνουν με σκοπό να Τον πλησιάσουν. Οι άνθρωποι που έρχονται στην Εκκλησία τη βλέπουν σαν μια ‘’γραμμή συναρμολόγησης’’ πνευματικών υπηρεσιών. Δεν τους προσφέρεται κάποια πνευματική ανάπτυξη, γι’ αυτό πηγαίνουν στους αιρετικούς.»
Δείτε εδώ δυο σχετικά ρεπορτάζ:

Ο π. Ντανίλ, που επαινέθηκε από τον πατριάρχη Κύριλλο για τον ιεραποστολικό του ζήλο, ήδη θεωρείται από ορισμένους Ρώσους νεομάρτυρας.

ΑΝΑΝΕΩΣΗ: Η κηδεία του π. Ντανίλ Συσόεφ έγινε στη Μόσχα τη Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009. Τις τελευταίες ημέρες το σώμα του π. Ντανίλ παρέμεινε στον ναό του αγίου Θωμά όπου ήταν πρεσβύτερος και όπου δολοφονήθηκε, κι εκεί του απέδωσαν τον ύστατο χαιρετισμό χιλιάδες πιστοί. Η εξόδιος ακολουθία έλαβε χώρα στο ναό των αγίων Πέτρου και Παύλου, παρουσία του πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κυρίλλου. Στη συνέχεια ο κληρικός τάφηκε στο κοιμητήριο Κουντσέφσκογιε στη Μόσχα.

Ο π. Ντανίλ είναι ο 25ος Ορθόδοξος ιερέας που δολοφονείται τα τελευταία 19 χρόνια στη Ρωσία. Ο δολοφόνος του παραμένει ασύλληπτος.

(Πηγή: http://www.interfax-religion.com/?act=news&div=6665)

ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ότι η δολοφονία του π. Ντανίλ, η οποία έγινε την ημέρα των γενεθλίων του Πατριαρχη Κυρίλλου,  αποτελεί προειδοποίηση στον Πατριάρχη Κύριλλο ο οποίος υποστήριζε φανερά το ιεραποστολικό έργο του π. Ντανίλ και πίστευε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει όχι μόνο να κατηχήσει τους ήδη πιστούς, αλλά να ανοιχτεί και στους αλλοδόξους με ιεραποστολή. (Πηγή:  http://blog.beliefnet.com/crunchycon/2009/11/fr-daniil-murder-a-warning-to.html)

ΔΕΙΤΕ απόσπασμα συνέντευξης του π. Ντανίλ εδώ: http://proskynitis.blogspot.com/2009/11/blog-post_29.html

Ο π. Ντανίλ περίμενε ότι θα πεθάνει… Δείτε δηλώσεις της πρεσβυτέρας του εδώ: http://orthodoxi-pisti.blogspot.com/2009/12/blog-post_393.html

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ! Σεπτεμβρίου 13, 2009

Posted by expaganus in Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ισλάμ, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , , ,
8 Σχόλια

Τα στοιχεία που θα δείτε πιο κάτω προέρχονται από το ιστολόγιο http://freemaryamandmarzieh.agazilos.org/2009/09/02/be-a-muslim-again-or-die/ Από τότε που το δημοσίευσα εχουναλλάξει πολλά, καθώς στις 18 Νοεμβρίου οι δυο Χριστιανές απελευθερώθηκαν, ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ! Το μήνυμα που συμπεριλαμβάνω εδώ ζητά πλέον τη δίκαιη μεταχείρισή τους στην επερχόμενη δίκη τους για «προπαγάνδιση του Χριστιανισμού» και «αποστασία από το Ισλάμ» και προέρχεται από το http://freemaryamandmarzieh.agazilos.org/2009/11/20/maryammarzieh-free-at-last/.

——–

Αυτές οι δυο γυναίκες θα πεθάνουν!

Μεργιέμ Ρόσταμπουρ και Μερζιέχ Εσμεϊλαμπάντ, καταδικασμένες σε θάνατο επειδή έγιναν χριστιανές

Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν με το αιτιολογικό της αλλαγής θρησκεύματος.

1 Σεπτεμβρίου 2009

Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν επειδή άλλαξαν θρήσκευμα.

Σύμφωνα με την είδηση της εφημερίδας Bild, στο Ιράν, δύο γυναίκες καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία ότι έγιναν χριστιανές.

Η Meryem και η Marziah που κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης μαστιγώνονται κάθε φορά που ο ιμάμης καλεί για προσευχή τους πιστούς μουσουλμάνους, ταπεινώνονται και τιμωρούνται με στέρηση τροφής και νερού.

Συνελήφθηκαν στις 5 Μαρτίου όταν έγινε έφοδος στο σπίτι τους και βρέθηκε εκεί η Καινή Διαθήκη. Η υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγγραφέας Sabatina James που αγωνίζεται για την απελευθέρωσή τους διαμαρτύρεται: «Ζουν στην απομόνωση και ανακρίνονται με τα μάτια κλειστά. 5 φορές την ημέρα, όταν ο ιμάμης καλεί σε προσευχή, μαστιγώνονται. Τους δίνουν πολύ λίγο νερό και φαγητό.»

Σύμφωνα με τους Ισλαμικούς νόμους του Ιράν, όσοι εγκαταλείπουν το ισλάμ, αν πρόκειται για γυναίκες, 5 φορές την ημέρα-τις ώρες που καλούνται οι «πιστοί» σε προσευχή- μαστιγώνονται και μέχρι να υποκούσουν (εννοεί να επιστρέψουν στο ισλάμ) ευτελίζεται η ποιότητα της ζωής τους και μειώνεται η ποσότητα φαγητού και νερού που τους παρέχεται.

Πηγή: http://haber.mynet.com/detay/dunya/bu-iki-kadin-idam-edilecek/468288

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Στην ιστοσελίδα της Sabatina James, συγκεκριμένα στη σελίδα http://www.sabatina-ev.de/Botschaft.html υπάρχει περιεκτική αναφορά στην υπόθεση. Εκεί μαθαίνουμε ότι οι δυο γυναίκες κρατούνται από τον Μάρτιο στη φυλακή Evin, αρχικά σε ένα κελί με άλλες 25 γυναίκες και στη συνέχεια σε απομόνωση, ότι η πρώτη μέρα της δίκης ήταν στις 9 Αυγούστου και ότι παρότι ο δημόσιος κατήγορος κ. Haddad πίεσε να απαρνηθούν την πίστη τους γραπτά και προφορικά, εκείνες δήλωσαν επανειλημμένα ότι «δεν μετανιώνουν για τίποτα και δεν θα αρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό».

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 2: Στην ιστοσελίδα http://www.isavelives.be/en/node/3401 υπάρχει παλιότερο άρθρο της 9ης Απριλίου, πριν δηλ. καταδικαστούν οι δυο κοπέλες. Μεταξύ άλλων διαβάζουμε ότι οι αρχές ζήτησαν από τις οικογένειές τους 400.000 δολάρια για να τις ελευθερώσουν (οι οικογένειες δεν τα είχαν, πρότειναν να υποθηκεύσουν τα σπίτια τους αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό) και ότι δεν τους έδιναν πρόσβαση σε δικηγόρο αλλά τους επέτρεπαν να δέχονται μια επίσκεψη την εβδομάδα και… ένα τηλεφώνημα 1 λεπτού την ημέρα η καθεμιά! Εκεί υπάρχουν και κάποιες διευθύνσεις όπου μπορούσε να απευθυνθεί κανείς μέχρι τοις 20 Μαΐου. Το άρθρο μάλλον προέρχεται από την ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας. Δείτε εδώ την περιληπτική αναφορά της Διεθνούς Αμνηστίας στην υπόθεση: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/030/2009/en

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ: Ετοιμάσαμε ένα μικρό μήνυμα στην αγγλική, το οποίο μπορείτε να στέλνετε από αυτή τη σελίδα στην πρεσβεία του Ιράν στο Ηνωμένο Βασίλειο (Λονδίνο) και στη μόνιμη αντιπροσωπεία του Ιράν στον ΟΗΕ. Στις 4 Σεπτεμβρίου προσθέσαμε και το e-mail της ιρανικής πρεσβείας στις Βρυξέλλες. Η πρεσβεία του Ιράν στην Αθήνα, όπως μας είπαν τηλεφωνικά, δεν έχει ε-mail αλλά μόνο FAX, το οποίο είναι: +302106747945. Όποιοι έχουν φαξ μπορούν να στείλουν τη διαμαρτυρία τους σε αυτό. Μπορεί να μην είναι τόσο εύκολο όσο το να στείλετε την παρακάτω φόρμα, αλλά έχει σημασία να το κάνετε!

Το μήνυμα διαμαρτυρίας (πριν την απελευθέρωσή τους) έχει ως εξής στα ελληνικά:

«Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι από τον Μάρτιο του 2009 κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης δυο γυναίκες, η 27χρονη Μεριέμ Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμελαϊμπάντ, οι οποίες καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή από μουσουλμάνες έγιναν χριστιανές.

Η είδηση αυτή ήδη μεταδίδεται με μεγάλη ταχύτητα στο Ίντερνετ και προκαλεί πολλά αρνητικά σχόλια για τη χώρα σας.

Ενώνουμε τη φωνή μας με αυτή της ακτιβίστριας Sabatina James και πολλών άλλων επώνυμων και ανώνυμων, ακτιβιστών και απλών ανθρώπων, Ελλήνων και αλλοδαπών, ζητώντας να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι Μεριέμ Ρόσταμπουρ και Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ να αφεθούν αμέσως ελεύθερες.»

Το νέο μήνυμα υποστήριξης στη Μαρυαμ και τη Μαρζιέχ έχε ως εξής στα ελληνικά:

Πληροφορηθήκαμε με μεγάλη ανακούφιση ότι οι Μαρυάμ Ρόσταμπουρ και Μαρζιέχ Εσμαϊλαμπάντ αφέθηκαν ελεύθερες από την διαβόητη φυλακή Evin. Επίσης χαρήκαμε που μάθαμε ότι οι εντελώς παράλογες εναντίον τους κατηγορίες για «αντικρατική δραστηριότητα» εγκαταλείφθηκαν.
Είναι αίσχος που αυτές οι δυο κυρίες παρέμειναν 259 ημέρες υπό κράτηση χωρίς πρόσβαση σε ενδεδειγμένη ιατρική περίθαλψη. Εξαιτίας αυτής της απάνθρωπης μεταχείρισης, η υγεία τους είναι σε πολύ κακή κατάσταση. Ελπίζουμε ότι η υγεία τους θα αποκατασταθεί πλήρως, και περιμένουμε και απαιτούμε ότι οι δυο τους θα δικαστούν δίκαια, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα! Πραγματικά πιστεύουμε ότι οι δυο τους, όπως επίσης και οι οικογένειές τους, θα έπρεπε να αποζημιωθούν για όλα όσα υπέφεραν αδικαιολόγητα!
Θα είναι ικανοποιητικό να δούμε το ιρανικό δικαστικό σύστημα να αντιμετωπίζει δίκαια τη Μαρυάμ και τη Μαρζιέχ, αποδεικνύοντας ότι το Ιράν σέβεται πλήρως το άρθρο 18 (1) του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR), στο οποίο το Ιράν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό: «Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία να έχει ή να υιοθετήσει μια θρησκεία ή πεποίθηση της επιλογής του, και την ελευθερία να εκδηλώνει τη θρησκεία ή τις πεποιθήσεις του, στη λατρεία, τις καθιερωμένες ιεροτελεστίες, την πρακτική και τη διδασκαλία, είτε μεμονωμένα είτε σε κοινωνία με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά.»

Στείλτε το παραπάνω μήνυμα (στην αγγλική) με e-mail στις πρεσβείες του Ιράν στις Βρυξέλλες, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αθήνα και τον ΟΗΕ

Με το κλικ στον προηγούμενο δεσμό, το πρόγραμμα e-mail σας θα ανοίξει ένα έτοιμο μήνυμα, με παραλήπτες τις πρεσβείες του Ιράν στον ΟΗΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αθήνα και τις Βρυξέλλες. Το κείμενο βρίσκεται έτοιμο μέσα στο μήνυμα και το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να γράψετε αν θέλετε τ’ όνομά σας κάτω από το κείμενο, και να στείλετε το μήνυμα! Υπάρχει ακόμη και κρυφή κοινοποίηση προς τη σελίδα υποστήριξης των δυο κοριτσιών στην Ελλάδα, την http://freemaryamandmarzieh.agazilos.org για να γνωρίζουν πόσα μηνύματα έχουν σταλεί μ’ αυτό τον τρόπο.

Για να βρείτε και άλλες διευθύνσεις από πρεσβείες του Ιράν ώστε να στείλετε μηνύματα, ψάξτε στη σελίδα

http://www.worldembassyinformation.com/iran-embassy/index.html

Και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ πηγαίνετε στη σελίδα http://freemaryamandmarzieh.agazilos.org/add-your-signature/ για να αφήσετε ένα μήνυμα συμπαράστασης στις γενναίες αυτές χριστιανές.

Αρέσει σε %d bloggers: