jump to navigation

Ιστορίες γι’ αγρίους 3: Χριστιανοί, οι εχθροί της ελληνικής γραμματείας Μαΐου 6, 2016

Posted by expaganus in προπαγάνδα, παγανισμός, Βυζάντιο, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Τέχνη.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Αγαπητοί αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες, Χριστός ανέστη !

Εδώ και χρόνια διάφοροι, κυρίως παγανιστές, προσπαθούν να μας πείσουν ότι τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού ανθέλληνες χριστιανοί, που δήθεν διακατέχονταν από μίσος προς κάθε τι ελληνικό, κατέστρεφαν συστηματικά -μεταξύ άλλων- την ελληνική γραμματεία καίγοντας βιβλιοθήκες, σβήνοντας σκόπιμα συγγράμματα ειδωλολατρών από περγαμηνές για να τα εξαφανίσουν και να γράψουν από πάνω τα δικά τους κ.α.. Οι ίδιοι εκθειάζουν τον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον επονομαζόμενο Παραβάτη που προσπάθησε, όπως μας λένε, να ξαναφέρει την αρχαία σοφία και δεν δίωξε τους «αθέους» χριστιανούς. Το παρακάτω κείμενο είναι πολύ διαφωτιστικό για όσους, μην έχοντας τις απαραίτητες γνώσεις, παρασύρονται από αυτή την παραπληροφόρηση. Παρατίθεται με την ορθογραφία του συντάκτη του και με πλήρη αναφορά της πηγής.

Η ΔΙΑΣΩΣΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τά κείμενα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων διασώθηκε μικρό μόνο μέρος, ἐνῷ τὸ μεγαλείτερο χάθηκε. ὑπολογίζω ὅτι ἀπ’ ὁλόκληρη τήν ἀρχαία ἑλληνική γραμματεία διασώθηκε περίπου τὸ 10%, ενῷ χάθηκε τὸ 90%. σε μερικὰ εἲδη κειμένων ἢ συγγραφεῖς παρατηρεῖται μικρή ἀπώλεια (10%), σὲ ἂλλα μεγάλη (70%), σε ἄλλα πολὺ μεγάλη (90%), καὶ σε ἂλλα ὁλοσχερής (100%). δίνω τά περίπου ποσοστὰ ποὺ ὑπολογίζω γιὰ μερικὰ γνωστὰ εἲδη ἢ μερικοὺς γνωστοὺς συγγραφεῖς σε κλίμακα κατιοῦσα ὡς πρὸς τήν διάσωσι.

  1. διάσωσι 100%: Ὅμηρος, Ἡρόδοτος, Θουκυδίδης.
  1. διάσωσι 95%: Ξενοφῶν, Διοσκουρίδης, Γαληνός,
  1. διάσωσι 90%: Ἱπποκράτειο σῶμα, Πλάτων, Ἀριστοτέλης.
  1. διάσωσι 75%: Ἐπική ποίησι, ἱστορικοί, ἐπιστήμονες.
  1. διάσωσι 10%: Πίνδαρος, Αἰσχύλος, Σοφοκλῆς, Εὐριπίδης.
  1. διάσωσι 1%: Λυρικοὶ ποιηταί (πλὴν Πινδάρου καὶ Θεόγνιδος), τραγικοὶ ποιηταί (πλήν τῶν 3 παραπάνω), κωμικοὶ ποιηταί (πλήν Ἀριστοφάνους), φιλόσοφοι (πλήν Πλάτωνος και Ἀριστοτέλους).
  1. ὁλοσχερὴς ἀπώλεια: πάρα πολλοὶ ποιηταὶ καὶ συγγραφεῖς.

ποιό εἶναι τὸ αίτιο τῆς τόσο μεγάλης ἀπωλείας; δἐν εἶναι ἕνα, ἀλλὰ πολλά. Θά ἐμφανίσω τά τρία κυριώτερα.

  1. Ἡ ἀπαξία τῶν ἐν λόγῳ κειμένων εἶναι τὸ πρώτο καὶ κυριώτερο αἲτιο τῆς μεγάλης ἀπωλείας των· ή ἒλλειψι δηλαδή ὁποιασδήποτε ἀξίας. αὐτὸ συμβαίνει με τὰ κείμενα ὁποιασδήποτε γραμματείας, σ’ ὁποιαδήποτε ἐποχή τῆς ἱστορίας καὶ σ’ ὁποιοδήποτε ἔθνος τῆς γῆς κι ἂν ἀναπτὺχθηκε αὐτή. δὲν εῖναι χαρακτηριστικὸ μόνο τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας. σ’ ὁποιαδήποτε γραμματεία τῆς γῆς γράφονται πάρα πολλὰ κείμενα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀνθεκτικά στὸ χρόνο, λόγῳ τῆς ὁποιασδήποτε ἀξίας των, τὸ ἕνα δὲκατο ἀπ’ αὐτὰ ἢ και λιγώτερο. τὰ ἂλλα χάνονται μετὰ τὸ θάνατο τῶν συγγραφέων τους, ἐπειδή δέν ἒχουν καμμιὰ ἀξία καὶ γι’ αὐτὸ δὲν τοὺς δίνει σημασία κανείς. αὐτὸ εἶναι φυσικὸς νόμος στὸν ὁποῖο ὑπόκεινται ὅλα τά κείμενα ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ τῶν ἐθνῶν. καὶ δεν μπορεῖ νὰ σώσῃ ἀπὸ τὸ φυσικὸ αὐτὸ νόμο τὰ κείμενα οὔτε ή τυπογραφία. ή τυπογραφία διατηρεῖ ἁπλῶς σέ καλή κατάστασι μόνο τά κείμενα ποὺ θά σῴζονταν καὶ χωρὶς αὐτή. Το πολὺ πολὺ κάποια συλλεκτική προσπάθεια νά διατηρήσῃ στή ζωὴ τά χωρὶς ἀξία κείμενα γιά λίγα χρόνια ἢ λίγους αἰῶνες, κι ἔπειτα αὐτὰ χάνονται πολλὰ μαζὶ σε μιά χρονιὰ ἢ καὶ σε μιὰ μέρα. τέτοιες προσπάθειες εἶναι λ.χ. ἡ κατὰ την ἀρχαιότητα περισυλλογή ὅλων, εἰ δυνατόν, τῶν ὑπαρχόντων κειμένων στη βιβλιοθήκη τῆς Ἀλεξανδρείας (τὸ λεγόμενο μουσεῖον), ἢ σήμερα στἰς ἐθνικές βιβλιοθῆκες τῶν κρατῶν. ἔπειτα ἕνας ἐμπρησμὸς ἢ βομβαρδισμὸς ἢ τὸ φανατικὸ καπρίτσι ἑνὸς χαλίφη καταστρέφει τὶς βιβλιοθῆκες αὐτές σε μία μέρα, καὶ ὅσα βιβλία, λόγῳ τῆς ἀπαξίας των, δεν βρίσκονται πουθενά ἀλλοῦ ἐκτὸς ἀπὸ τίς πολυσυλλεκτικές αὐτές βιβλιοθῆκες, χάνονται γιά πάντα. στήν Ἀλεξάνδρεια λ.χ. κατὰ τὸν Γ’καί Β’π.Χ. αἰῶνα εἶχε δημιουργηθῆ ἀπὸ τοὺς Μακεδόνες βασιλεῖς Πτολεμαίους ἡ προειρημένη βιβλιοθήκη, ἡ μεγαλείτερη τοῦ ἀρχαίου κόσμου, στήν ὁποία ἦταν ἀποθησαυρισμένα σχεδὸν ὅλα τὰ συγγράμματα ὅλων τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων ἀπὸ τὸ 500 περίπου μέχρι τὸ 50 π.Χ.. ἡ βιβλιοθήκη αὐτή ὅμως πυρπολήθηκε δύο φορές· μία τὸ 47 π.Χ., ὅταν ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ ἔσπευσε ἐκεῖ ἀπὸ τὰ Φάρσαλα κυνηγώντας τὸν ἡττημὲνο ἀντίπαλό του Πομπήιο, καὶ μία ἐπὶ τοῦ Βυζαντινοῦ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου τὸ 641 μ.Χ., ὅταν οἱ μουσουλμάνοι κατέλαβαν τὴν Ἀλεξάνδρεια. τήν πρώτη φορὰ κάηκαν περίπου τὰ μισά βιβλία, καὶ τη δεύτερη ὂχι μόνο τὰ ὑπόλοιπα μισά ἀλλὰ καὶ πάρα πολλὰ χριστιανικὰ ποὺ εἶχαν στὸ μεταξὺ ἀποθησαυριστῆ ἐκεῖ ἐπὶ μισή χιλιετία. τὴν πρώτη φορὰ ὁ ἐμπρησμὸς ἔγινε κατὰ λάθος, ὁ δε Ἰούλιος Καῖσαρ, που ἧταν ἂνθρωπος τῶν γραμμάτων κι ἑλληνομαθής καί συγγραφεὺς ὁ ἲδιος, λυπήθηκε πολύ. τη δεύτερη φορὰ ὅμως ὁ πορθητής μουσουλμάνος χαλίφης ἕκαψε τή βιβλιοθήκη ἠθελημενα ἀπὸ μισαλλοδοξία. ἂλλος ἕνας ἀθέλητος ἐμπρησμὸς ἀξιόλογης ἀρχαίας ἰδιωτικῆς βιβλιοθήκης, ἐκείνης τοῦ Ῥωμαίου ἀξιωματούχου Καλπουρνίου Πίσωνος με 200 παπυρίνους κυλίνδρους, ἀνακαλύφτηκε ἀνασκαφικῶς τὸ 1752 στὸ Ἡράκλειο τῆς Ἰταλίας δίπλα στην Πομπηΐα· εἶχε γίνει τὸ 79 μ.Χ. κατὰ τήν τότε ἐκρηξι τοῦ ἡφαιστείου τοῦ Βεζουβίου που σκέπασε μέ πυρακτωμένη λάβα τίς προειρημενες πόλεις. σήμερα οἱ ἀπανθρακωμένοι πάπυροι διαβάζονται κάπου κάπου με πολλή δυσκολία καί δίνουν μερικὰ ἀποσπάσματα Ἑλλήνων κυρίως συγγραφέων. δὲν μνημονεύεται στην ἱστορία ἄλλος ἐμπρησμὸς βιβλιοθήκης οὔτε ἀνασκαφικῶς διαπιστώνεται. δεν ἀποκλείεται μέσα σε 2,5 χιλιετίες νά ἒγιναν κι ἄλλοι ἄγνωστοι. μαρτυρεῖται ὅμως ὅτι τὰ 70 σπουδαῖα συγγράμματα τοῦ μεγάλου φυσικοῦ καὶ φιλολόγου Δημοκρίτου και πολλὰ τοῦ μεγάλου φιλολόγου Πρωταγόρου τ’ ἀναζητοῦσε μέ μανία καὶ τὰ ἒκαιγε ὁ Πλάτων, ἐπειδὴ τοὺς φθονοῦσε, κι ἐπέτυχε νά τά ἐξαφανίσῃ ὅλα ἤδη πρὶν ἀπὸ τὸ 350 π.Χ. (Διογένης Λαέρτιος 9,40· 52). ἄξιο σημειώσεως ἴσως εἶναι καὶ τὸ ὅτι καὶ τὰ προαλφαβητικὰ συλλαβικά ἀχαιικά κείμενα (ὅλα ἀνεξαιρέτως λογιστικά), πού βρέθηκαν στὸν αἰῶνα μας ἀνασκαφικῶς κυρίως στήν Κνωσὸ τῆς Κρήτης καὶ στήν Πύλο τῆς Πελοποννήσου, κείμενα τοῦ ΙΕ’ καὶ ΙΒ’ π.Χ. αἰῶνος, ποὺ εἶναι καὶ τ’ ἀρχαιότερα ἑλληνικά κείμενα που ὑπάρχουν, βρέθηκαν σε πυρπολημένες ἀνακτορικές λογιστικές βιβλιοθῆκες. τὴν πρώτη πυρπόλησαν προφανῶς οἰ Ἀχαιοὶ καὶ τή δεύτερη οἱ Δωριεῖς πορθηταί. εὐτυχῶς στὶς περιπτώσεις αὐτές ποὺ οἱ βιβλιοθῆκες πυρπολήθηκαν, διότι οἱ γραπτές ὠμές πήλινες πινακίδες διασώθηκαν, ἀκριβῶς ἐπειδή ψήθηκαν στήν πυρκαϊά. σήμερα στίς μεγάλες βιβλιοθῆκες τοῦ κόσμου, ὅπως τῶν Παρισίων ἦ τοῦ Λονδίνου ἢ τοῦ Μονάχου ἦ τῆς Οὐάσιγκτων, μπορεῖ νά στέλνουν τά βιβλία τους ὅλοι, ἀλλ’ ἐκεῖ ύπάρχουν εἰδικοὶ που με μια ματιά, σ’ ἕνα μόνο λεπτό, ἀντιλαμβάνονται τήν ἀξία τῶν λίγων, τά ὁποῖα καὶ κρατοῦν γιά τή βιβλιοθήκη, τά δὲ ἄλλα τά στέλνουν γιά πολτοποίησι καὶ παρασκευή μουντῆς χαρτόμαζας γιά χαρτοκιβώτια. μία τεράστια νταλίκα με δεύτερο βαγόνι ῥυμουλκούμενο βγαίνει κάθε μέρα ἀπὸ τὶς παραπάνω βιβλιοθῆκες κατάφορτη μέ βιβλία, τά ὁποῖα πηγαίνουν κατ’ εὐθεῖαν γιά πολτοποίησι. ποτέ κανένα κείμενο στήν παγκόσμια ἱστορία δέν διασῴζεται χάρι στἰς μεγάλες βιβλιοθῆκες. διασώζεται μόνον, ἂν ὑπάρχουν ἰδιῶτες, κυρίως μεταγενέστεροι τοῦ συγγραφέως του, ποὺ τὸ ἐκτιμοῦν καὶ τὸ διατηροῦν. οἱ βιβλιοθῆκες εἶναι μόνο γιά τή διευκόλυνσι τῆς ἀνευρέσεως τῶν βιβλίων ἀπὸ τοὺς πελάτες των, ποὺ ζοῦν ὅσο ὑπάρχουν αὐτές. καὶ τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικά κείμενα ὑπόκεινται σ’ αὐτὸ τὸ φυσικὸ νόμο τῆς σκληρῆς ἐπιλογῆς, ὅπως ὅλα τά κείμενα τῆς ἀνθρωπότητος. δὲν ἦταν μεγαλοφυεῖς ἢ εὐφυεῖς ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι Ἓλληνες, οὔτε ὅλοι οἰ ἀρχαῖοι ὁποιουδήποτε ἔθνους. κι ἀλίμονό μας ἂν σώζονταν ὅλα τά βιβλία ποὺ γράφτηκαν. ἲσως μόνο ή ἕρημος Σαχάρα ἢ οἱ βυθοὶ τῶν ὠκεανῶν θα τά χωροῦσαν, ἂν δέν ἦταν κι ἐπικίνδυνα γιά τή ῥύπανσι τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. ὁ χρόνος εἶναι ὁ σκληρὸς ἀλλά κι ἀπαραίτητος ἐκτιμητής κι ἐπιλογεὺς τῶν γραφομένων βιβλίων καὶ ἀρκετά εὔστοχος συντηρητης ἐκείνων ποὺ ἔχουν ἀξία ἢ ἀπόλυτη ἢ καὶ δειγματοληπτική. αὐτὸ λοιπὸν εἶναι τὸ πρῶτο καὶ κυριώτερο αἰτιο, γιά τὸ ὁποῖο χάθηκαν τά περισσότερα ἀρχαῖα ἑλληνικα κείμενα, περισώθηκε δέ τὸ πολὺ ἕνα 10% ἀπ’ αὐτά. πάλι πολύ.
  1. Η ἐπίμονη χρῆσι τοῦ παπύρου καὶ τῆς ἀπαρχαιωμένης μή σιδηρούχου μελάνης γιά τά κλασσικά κείμενα εἶναι τὸ δεύτερο σε μέγεθος αἲτιο τῆς ἀπωλείας τῶν χαμένων κειμένων. μέχρι τά χρόνια τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου τά ἑλληνικα κείμενα γράφονταν στὸν προαλεξανδρινὸ χοντροκαμωμένο αἰγυπτιακὸ πάπυρο, τὴ λεγομένη βύβλον, μὲ μια μελάνη ἐξ ὁλοκλήρου φυτική, καμωμένη ἀπὸ καπνιά ἢ καρβουνόσκονη καὶ φυτικὴ κόλλα (κόμμι δέντρων) διαλυμένα μέσα σέ νερό. τά γράμματα τά γραμμένα μ’ αὐτή τή μελάνη εἶχαν ζωή 50 – 100 χρόνια. γρήγορα ξεθώριαζαν κι ἐξαφανίζονταν. καὶ ἡ παλιά βύβλος ἦταν ἕνας πολύ εὔφθαρτος πάπυρος. καταστρεφόταν μέσα σέ λίγα χρόνια. σέ τέτοιο πάπυρο μέ τέτοια μελάνη ἒγραφαν τά κείμενά τους οἱ λεγόμενοι κλασσικοί συγγραφεῖς γι’ αὐτὸ εἶχαν καί τήν πιὸ μεγάλη ἀπώλεια κειμένων ἤδη πρὶν ἀπὸ τὸ Β’ π.Χ. αἰῶνα. στά χρόνια τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου καὶ τοῦ Πτολεμαίου Α’ οἰ Μακεδόνες ἒκαναν τέσσερες πολύ σπουδαῑες ἐφευρέσεις, ἀπαραίτητες γιά τή διαιώνισι τῶν κειμένων.

α’) Ἑφεῦραν τή μελάνη ποὺ περιέχει ἀνόργανο συστατικό, τή μελαντηρία ἢ θειικὸ σίδηρο (FeSO4 + 7H2O), ἡ ὁποία δέν ξεθωριάζει ποτέ, κι ἒτσι τά γράμματα διατηροῦνται στὸν αἰῶνα.

β’) Βελτίωσαν τήν παλια αἰγυπτιακή βύβλο ἐπιτυγχάνοντας τὸν ἀλεξανδρινὸ πάπυρον ἢ χάρτην, ποὺ ἦταν λίγο πιὸ ἐμφανίσιμος ἀπὸ τὴ βύβλο, ἀλλ’ ὂχι καὶ ἀνθεκτικώτερος,

γ’) Ἐπινόησαν στὸ Πέργαμο τῆς Μ. Ἀσίας τή δερμάτινη γραφική ὓλη, τήν περίφημη περγαμηνή ἢ μεμβράνα, ἡ ὁποία εἶναι ἀσύγκριτα ἀνθεκτικώτερη ἀπὸ τὸν πάπυρο καὶ ὡς δέκτης γραφῆς πολὺ ὡραιότερη. ἕνα παπύρινο βιβλίο ζοῦσε 1 ἢ τὸ πολὺ 2 αἰῶνες, ἐνῷ ἕνα περγαμηνὸ ζῇ περισσότερο κι ἀπὸ 22 αἰῶνες (δέν ἕχουμε νά μετρήσουμε ἄλλους αἰῶνες μέχρι σήμερα). γι’ αὐτὸ σήμερα ἀρχαῖα χειρόγραφα ἑλληνικά διασώζονται περγαμηνά 50.000 τόμοι, χάρτινα 10.000 τόμοι, καὶ παπύρινα μισὸς τόμος καὶ 3 φυλλάδια κι αὐτά μισοκατεστραμμένα.

δ’) Ἐπινόησαν τή σημερινή βιβλιοδεσία (στάχυς = τὸ σημερινὸ ῥαφτὸ βιβλίο), ποὺ σέ σχέσι με τὸ ῥόλο (Κύλινδρον ή εἰλητάριον) εἶναι ἀσύγκριτα ἀνθεκτικώτερο στὸ χρόνο.

Τόσο ὅμως ἀπὸ τὸν ἀνταγωνιστικὸ φθόνο τῶν Ἀλεξανδρινῶν ἐναντίον τῶν ἄλλων ἑλληνιστῶν ὅσο κι ἀπὸ μιά πολὺ μεταδοτικώτερη κουλτουριάρικη καί παράλογη συντηρητικότητα τῶν ἑλληνιστῶν γενικῶς ἐπικράτησε ἡ ξιππασμένη ἀντίληψι καὶ μόδα, ὅτι τά ἔνδοξα κλασσικά κείμενα δέν ἐπιτρέπεται νά γράφωνται ποτέ σέ περγαμηνή καὶ ραφτὸ βιβλίο, πράγματα ποὺ ταιριάζουν μόνο σέ τιποτένια μπακαλοτέφτερα καί σέ χυδαῖα κείμενα ἀσημάντων ἀνθρώπων. ἡ ἀνεξίτηλη ὅμως σιδηροῦχος μελάνη, ἡ ὁποία κάθεται στήν περγαμηνή πολύ καλά καί διατηρεῖται μαζί της θαυμάσια, τὸν πάπυρο τὸν κατατρώει καὶ τὸν διατρυπάει. ἒτσι στή μελάνη, που προωριζόταν γιά τήν ἀνθεκτική περγαμηνή, ἒβαζαν ἀρκετή μελαντηρία (μέχρι 4,5%), ἐνῶ στή μελάνη που προωριζόταν γιά τὸν ἀρχαιοπρεπῆ παπύρινο ῥόλο τῶν ἐνδόξων κλασσικῶν, ἢ ἒβαζαν ἐλάχιστη (0,5%) ἢ δέν ἒβαζαν καθόλου. Κατά τοὺς μετά Χριστὸν αἰῶνες οἱ μέν εἰδωλολάτρες, πιστεύοντας ὅτι τὸ νά γράψῃς κλασσικά καὶ ἄλλα εἰδωλολατρικά κείμενα σέ περγαμηνή καὶ σε ῥαφτὸ βιβλίο εἶναι μιά βέβηλη καὶ ἱερόσυλη χοντροκοπιά, σά νά φορέσῃς νά ποῦμε σέλλα σέ γάιδαρο, ἀπὸ τήν τέτοια ἀρτηριοσκληρωτική ξιππασιά τους δέν δέχονταν νά διαπράξουν τέτοια ἱεροσυλία, ἀλλ’ ἐπέμεναν νά γράφουν τά κείμενά τους σέ πάπυρο, πού μόνο αὐτὸς τοὺς ἕπρεπε! καὶ φυσικά μέ μελάνη χωρὶς μελαντηρία, γιά νά μή γίνῃ ὸ πάπυρος κόσκινο μὲ τρύπες ἀντὶ γράμματα. ἒτσι οἱ πάπυροι εἶχαν ζωή 1-2 αἰώνων καὶ τά γράμματα ξεθώριαζαν σέ 1 αἰῶνα (τελείως τά χωρὶς μελαντηρία) ἢ σέ 2 (μ’ ἐλαχίστη ἐμφάνεια τά μ’ ἐλάχιστη μελαντηρία)’ καὶ μέ τίς ἀναγκαστικα πολὺ συχνές μεταγραφές τά κείμενα φορτίζονταν μέ ὅλο καὶ περισσότερα λάθη ἢ καὶ μέ ἀνεπιτυχεῖς «διορθώσεις», ὥστε σήμερα νά ὑστεροῦν σέ αὐθεντικότητα. γιά νά φανῇ ὅμως τὸ ξεθώριασμα τῆς μελάνης, χρειαζόταν χρόνος περισσότερος ἀπὸ μια ἀνθρώπινη ζωή ἢ φιλολογική καριέρα, καὶ γιά νά φανῇ ἡ συσσώρευσι τῶν λαθῶν, χρειάζονταν 2 καὶ περισσότεροι αἰῶνες, κι ἒτσι ἕνας ἀσύνετος γραμματικὸς τῶν ἀρχαίων κειμένων δέν προέβλεπε σέ τί ἀφανισμὸ καταδίκαζε τά κείμενα ποὺ λάτρευε. οἱ Χριστιανοὶ ὅμως, ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ κάθε συντηρητική ξιππασιά καὶ διακρινόμενοι γιά τήν ταπεινοφροσύνη τους καὶ τήν πρακτικότητά τους, δέν τὸ θεωροῦσαν καθόλου ἀταίριαστο καὶ βέβηλο νά γράφουν τά κείμενά τους στή νεωτεριστική περγαμηνή (Β’ Τι 4, 13) καὶ σέ ραφτά βιβλία, που τότε μπροστά στὸν παπύρινο κύλινδρο θεωροῦνταν ὅπως θεωρεῖται σήμερα ἡ φτηνή συνθετικὴ γούνα τῶν φτωχῶν μπροστά στήν πανάκριβη φυσική γούνα ποὺ φοροῦν οἱ πλούσιες. καὶ μιά κι ἒγραφαν σέ περγαμηνή, χρησιμοποιοῦσαν φυσικά καὶ τήν ἀνεξίτηλη σιδηροῦχο μελάνη, τήν ὁποία οἱ εἰδωλολάτρες δέν μποροῦσαν νά χρησιμοποιήσουν, ἀλλά καὶ δέν καταδέχονταν. ἒτσι ἡ Ἁγία Γραφή καὶ τ’ ἄλλα χριστιανικά κείμενα εἶχαν τά δυὸ ἐξαιρετικα προνόμια νά εἶναι καί βιώσιμα στούς αἰῶνες ὡς συγκεκριμένα βιβλία καὶ ἀπαλλαγμένα ἀπὸ λάθη ὡς κείμενα μεταγραφόμενα ἀπὸ χειρόγραφο σέ χειρόγραφο ὂχι πολὺ συχνά. γιά νά μιλήσω καὶ πνευματικά, αὐτὸ συνέβη, ἐπειδή ὁ θεὸς τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὑπαρκτὸς καὶ γι’ αὐτὸ μποροῦσε καὶ νά φωτίζῃ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ νά τυφλώνῃ τοὺς εἰδωλολάτρες μέ τὸν ἲδιο τους τὸν ἐγωϊσμό, ἐνῶ οἱ καημένοι οἱ θεοὶ τῶν εἰδωλολατρῶν εἶναι ἀνύπαρκτοι καὶ γι’ αὐτὸ δέν μποροῦν οὔτε νά φωτίσουν κανέναν οὔτε νά σκοτίσουν. γιά τοὺς παραπάνω λόγους ἐπίσης σήμερα παρατηρεῖται τὸ ἐξῆς ἀξιοπρόσεκτο φαινόμενο. ἂν συγκεντρώσουμε καί κατατάξουμε χρονικῶς ὅλα τά σῳζόμενα ἀκέραια ἀρχαῖα χειρόγραφα βιβλία (ἑλληνικά, λατινικά, ἐβραϊκά, ἀραβικά, ἰνδικά, κινεζικά, παλαιαμερικανικά, κλπ.), θα διαπιστώσουμε ὅτι τὸ ἀρχαιότερο βιβλίο τοῦ κόσμου (τὸ βατικανὸ ἑλληνικὸ χειρόγραφο 1209 ἢ 03 ἢ Β, τοῦ 340 μ.Χ.) εἶναι Ἀγία Γραφή (Παλαιά καί Καινή Διαθήκη, ὁλόκληρη), καί στή συνέχεια ἐπὶ μισή χιλιετία (Δ’ – Θ’ αἰῶνες) ὅλα τά χειρόγραφα τῆς γῆς εἶναι μόνο Ἁγία Γραφή. μόλις ἀπὸ τὸ 900 μ.Χ. περίπου ἀρχίζουν δειλά δειλά νά ἐμφανίζωνται λίγα λίγα τά ἄλλα βιβλία τῆς γῆς, ἑλληνικά λατινικά κι ἑβραϊκά, ὅπως οἱ Χριστιανοὶ ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς πρῶτα, κι ἔπειτα τά Ὁμηρικὰ Ἒπη, οἱ προχριστιανικοὶ Ἕλληνες καὶ Ῥωμαῖοι συγγραφεῖς, οἱ ἑβραιόγλωσσοι Ἰουδαῖοι, καὶ τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο τῆς Π. Διαθήκης. ἔπειτα μερικοὶ ἄλλης ἐθνικότητος παραμεσόγειοι Χριστιανοὶ συγγραφεῖς (Κόπτες, Σύροι, Αἰθίοπες, Ἄραβες, Ἀρμένιοι, Πέρσες, Γεωργιανοί, Σλάβοι, κλπ.). ἀπὸ τὸ ΙΒ’ αἰῶνα ἀρχίζουν νά ἐμφανίζωνται τά ἰσλαμικά ἀραβικά χειρόγραφα, ἀπὸ τὸν ΙΓ’ τά ἰνδικά καὶ κινεζικὰ εἰδωλολατρικά χειρόγραφα, καὶ μόνο τὸν ΙΡ’ αἰῶνα τὰ παλαιαμερικανικά. ἀπὸ τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικα κείμενα μόνο 2-3 σῴζονται σέ μικρὸ χειρόγραφο φυλλάδιο, τὸ καθένα σχεδὸν ἀκέραιο ἢ μισό, ἀπὸ τὸν Β’ καὶ Γ’ μ.Χ. αἰῶνα· ἡ ἀκέφαλη καὶ κολοβὴ Ἀθηναίων πολιτεία τοῦ Ἀριστοτέλους, ὁ σχεδὸν ἀκέραιος Δύσκολος τοῦ Μενάνδρου, καὶ τὸ μεγάλο κομμάτι ἀπὸ τήν ἀνώνυμη ἱστορία τή γνωστὴ ὡς «Ἑλληνικὰ Ὀξυρρύγχεια». σῴζεται δέ ἀπὸ τὸν Ζ’ αἰῶνα καὶ ἡ βοτανική φαρμακολογία Περλης ατρικς τοῦ Διοσκουρίδου καλλιγραφημένη ἀπὸ χριστιανικὸ χέρι σέ περγαμηνή. ὅλη ἡ ἀρχαία ἑλληνική γραμματεία ἀρχίζει νά ἐμφανίζεται στή χειρόγραφη παράδοσι μέ ἀκέραια ἒργα ἀπὸ τὸ 900 μ.Χ. περίπου, δηλαδὴ μετά τὸν πατριάρχη Φώτιο Κωνσταντινουπόλεως.

Συνέβησαν δέ καὶ τά ἑξῆς δυὸ ἐπὶ μέρους γεγονότα. στή μέγιστη πόλι τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, τήν Ἀλεξάνδρεια, καὶ στήν περίχωρό της (Αἴγυπτο καὶ Παλαιστίνη), οἱ Χριστιανοί, γιά λόγους προτιμήσεως ἐγχωρίου προϊόντος, ἒγραφαν τὸ βιβλικὸ κείμενο κυρίως σέ πάπυρο μέ φυτική μελάνη καὶ λιγώτερο σέ περγαμηνή μέ σιδηροῦχο μελάνη, ἐνῷ οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἑλλάδος τῆς Βαλκανικῆς τῆς Μ. Ἀσίας καὶ τῆς Συρίας τὸ ἒγραφαν πάντοτε σέ περγαμηνή μέ σιδηροῦχο μελάνη. ἒτσι προέκυψε ἕνας παπυρικὸς – φυτικὸς τύπος τοῦ βιβλικοῦ κειμένου, ἡ λεγόμενη καὶ ἀλεξανδρινη παράδοσι κειμένου, πού ἒχει ἀρκετά λάθη (πάντως ὂχι ποτέ ὅσα λάθη ἔχουν τά ἐξωχριστιανικα κείμενα). ἀντίθετα ὁ, ἂς τὸν πῶ ἒτσι, περγαμηνὸς τύπος τοῦ βιβλικοῢ κειμένου, ἢ ἄλλως ἀντιοχειανὸς ἢ κωνσταντινουπολιτικὸς ἢ ἐκκλησιαστικὸς λεγόμενος, ποὺ ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὸ 90% τῶν σῳζομένων χειρογράφων, δέν ἒχει λάθη, παρὰ ἐλάχιστα κι ἀσήμαντα, τὰ ὁποῖα καὶ ἀποκαθίστανται εὔκολα, διότι βρίσκονται τὸ καθένα σ’ ἐλάχιστα μόνο χειρόγραφα, ἐνῷ τὸ ἀντίστοιχο ὀρθὸ κείμενο τοῦ κάθε χωρίου βρίσκεται ἀσφαλές σέ ὅλα σχεδὸν τὰ χειρόγραφα αὐτοῦ τοῦ τύπου τοῦ κειμένου.

Ἒτσι λοιπὸν οἱ εἰδωλολάτρες φιλόλογοι, μέ τὸν ἀνόητο ἐγωϊσμό τους καὶ τήν ξιππασμένη συντηρητικότητά τους, καταδίκασαν οἱ ἲδιοι τά κείμενά τους σέ μεγαλείτερο ἀφανισμὸ καὶ ποιοτικὴ φθορά, ἐνῶ οἱ Χριστιανοί, μέ τήν ταπεινοφροσύνη τους καὶ τήν πρακτικότητά τους, ἐξασφάλισαν στά δικά τους διαιώνισι καὶ ἀσύγκριτη ποιοτική ὑπεροχή καὶ καθαρότητα ἀπὸ λάθη, καὶ αὐθεντικότητα.

  1. Τρίτο σέ βαρύτητα αἲτιο τῆς ἀπωλείας πολλῶν θύραθεν κειμένων ἦταν τὸ χριστιανικὸ φίλτρο, ἀπὸ τὸ ὁποῑο πέρασαν, τὸ ὅτι δηλαδή οἱ Χριστιανοὶ ἐπὶ 1.100 περίπου χρόνια (400 – 1500), μέχρι τήν τυπογραφία, εἶχαν αὐτοὶ μόνοι στα χέρια τους ὁλόκληρη τήν προχριστιανική γραμματεία· καὶ φυσικὰ τὴν ἒχουν καὶ μετα τήν τυπογραφία ἐπὶ 5 αἰῶνες μέχρι σήμερα διότι οὔτε οἱ Ἰουδαῖοι οὔτε οἱ μουσουλμάνοι οὔτε οἱ Ἰνδοὶ καὶ Κινέζοι εἰδωλολάτρες ἀσχολοῦνται μ’ αὐτὴν ἢ ἐνδιαφέρονται γι’ αὐτήν. μόνο τά 10 τελευταῖα χρόνια ξεφύτρωσαν στῆν Ἑλλάδα κάπου 10 παγανισταί, πού παριστάνουν τοὺς νονούς τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, χωρὶς νά τήν κατέχουν βέβαια, ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀμαθεῖς καὶ ἀγράμματοι, καὶ τῆς πωλοῦν προστασία ἒναντι τῆς χριστιανικῆς ἐπιβουλῆς! οἱ Χριστιανοὶ λοιπόν, γιά ν’ ἀρκεστῶ στήν προτυπογραφική μόνο ἐποχή, ἐπὶ 11 αἰῶνες μόνοι αὐτοί, τή μετέγραφαν αὐτή τή γραμματεία, αὐτοὶ τή μελετοῦσαν, αὐτοὶ τή δίδασκαν στά παιδιά τους, αὐτοὶ τή σχολίαζαν καὶ τή λεξικογραφοῦσαν· αὐτοὶ τήν πέρασαν στήν ἀνθεκτική καὶ ὡραία περγαμηνή μέ ἀνεξίτηλη σιδηροῦχο μελάνη, καὶ τη διέσωσαν ἀπὸ τὸ καταστρεπτικὸ ξιππασμένο καπρίτσι τῶν εἰδωλολατρῶν. καὶ φυσικά, ἐδῶ θέλω νά καταλήξω, αὐτοὶ διάλεγαν ποιά κείμενα προτιμοῦν νά διαβάζουν -δικαίωμα παντὸς ἀνθρώπου αὐτό-, καὶ γιά ποιά ν’ ἀδιαφοροῦν καὶ νὰ μὴν τ’ ἀντιγράφουν. ἒτσι κείμενα, πού ἀποπειρῶνταν ν’ ἀπαντήσουν στα ἲδια μεταφυσικα ἐρωτήματα, στα ὁποῖα ἀπάντησε ἡ χριστιανική πίστι, καὶ ἳδρυαν μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο ἰδιωτικὰ θρησκεύματα (αὐτὰ εἶναι τά φιλοσοφικά κείμενα· καὶ ἡ φιλοσοφία γενικῶς δέν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ ἰδιωτικὸ θρήσκευμα· καὶ ἀσφαλῶς σέ καμμιά περίπτωσι δέν εἶναι ἐπιστήμη), οἱ Χριστιανοὶ δέν τ’ ἀγόραζαν, οὔτε τ’ ἀντέγραφαν. καὶ κείμενα πορνογραφικά καὶ κιναιδικά, που προσέβαλλαν τήν αἰδῶ καὶ τήν ἠθική τους, ἐπίσης δέν τ’ ἀγόραζαν, οὔτε τ’ ἀντέγραφαν. αὐτὸ ἦταν τὸ πιὸ ἀθῷο δικαίωμα τους. κανεὶς σήμερα δέν μπορεῖ νά ὑποχρεώσῃ ἕναν ἅνθρωπο νά διαβάζῃ πορνογραφήματα ἢ νά δώσῃ στα παιδιά του τέτοια βιβλία καὶ περιοδικά καὶ τέτοιες κασσέττες. καὶ κανεὶς δέν μπορεῖ νά γκρινιάζῃ, γιατί οἱ εἰδωλολάτρες τοῦ Δ’ αἰῶνος δέν διάβαζαν τήν Καινή Διαθήκη ἢ γιατί δέν ξόδευαν χρόνο καὶ χρήματα γιά νά κάνουν μερικά ἀντίγραφά της καὶ νά τά διαδώσουν! τόσο αὐτονόητο κι ἀθῷο δικαίωμα ἦταν καὶ τὸ δικαίωμα τῶν Χριστιανῶν ν’ἀδιαφοροῦν γιά τά βιβλία τῶν πάππων τους ἐκεῖνα που ἦταν σκληρῶς ἐτερόθρησκα ἣ πορνογραφικα ἢ κιναιδικά, κι ὅταν ἕνα τέτοιο βιβλίο, γραμμένο σέ πάπυρο ζωῆς 2 αἰώνων, μέ μή σιδηροῦχο μελάνη ζωῆς αἰῶνος, ἐπὶ 1.100 χρόνια δέν βρεθῇ κανεὶς θαυμαστής του καὶ νοσταλγός του νά τὸ διαβάσῃ καὶ νά τὸ ἀνανεώσῃ ἀντιγράφοντάς το, εἶναι εὐνόητο ὅτι ἐξαφανίζεται.

Μπορεῖ κανεὶς σήμερα νά κατηγορήσῃ ἕνα σεμνὸ οἰκογενειάρχη, γιατί δέν μερίμνησε καὶ δέν ξόδεψε, ὥστε νά μὴ χαθῇ ἀπὸ τὴν κυκλοφορία μιά βιντεοκασσέττα μέ πορνικά καὶ κιναιδικα ὂργια τοῦ πατέρα του, ἢ μέ βουδιστικές καὶ ἰσλαμικές διδαχές τοῦ γείτονά του, ἀλλά καὶ νά τὴ διαφυλάξῃ γιά τά παιδιά του; μόνο φρενοβλαβὴς βέβαια μπορεῖ νά τὸν κατηγορήσῃ. καὶ ποιά ἦταν τά πορνικά καὶ κιναιδικά βιβλία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων; ἀσφαλῶς ἐκεῖνα ποῦ χαρακτήρισαν ὡς τέτοια οἱ ἲδιοι οἱ θαυμασταί τους, οἱ εἰδωλολάτρες, λέει λ.χ. ό εἰδωλολάτρης τοῦ Γ’ μ.Χ. αἰῶνος Ἀθήναιος μέ πολὺ καμάρι· «Καὶ ὁ Αἰσχύλος, πού ἦταν μέγας ποιητής, καὶ ὁ Σοφοκλῆς παρουσίαζαν μέ τὶς τραγῳδίες των στά θέατρα τους ἔρωτες (ἐννοεῑ τοῦς κιναιδικούς), ό μέν τὸν ἔρωτα τοῦ Ἀχιλλέως πρὸς τὸν Πάτροκλο, ὁ δέ (Σοφοκλῆς) στὴν τραγῳδία του Νιόβη τὸν ἔρωτα τῶν ἀνηλίκων ἀγοριῶν, γι’ αὐτὸ καὶ μερικοὶ (ἐννοεῖται ἀρχαῖοι γραμματικοὶ) καλοῦσι τήν τραγῳδίαν παιδεράστριαν· καὶ οἱ θεαταὶ ἐδέχοντο τά τοιαῦτα ᾄσματα» (Ἀθήναιος 13,75, σελ. 60lab). οἱ Χριστιανοὶ ὅμως οὔτε νά τά διαβάζουν εἶχαν ὅρεξι αὐτα τά πράγματα, οὔτε νά τ’ ἀγοράζουν, οὔτε νά τ’ ἀντιγράφουν, παρ’ ὅλο ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες τά καμάρωναν ἢ τά νοσταλγοῦσαν. ὅσο ἔνιωθαν ἐκεῖνοι τὸ δικαίωμα νά τά καμαρώνουν, τόσο καὶ οἱ Χριστιανοὶ εἶχαν τὸ δικαίωμα ν’ ἀδιαφοροῦν γι’ αὐτά. οἱ ἲδιοι οἱ εἰδωλολάτρες καμάρωναν τὴν κατ’ ἐξοχὴν κιναιδικὴ λυρική τους ποίησι, καὶ τὸ Σόλωνα που ἔγραφε στα μέν ποιήματά του ποιά μέλη τῶν ἀνηλίκων ἀγοριῶν λαχταροῦσε ν’ ἀπολαύσῃ (Σόλων, Ἀπόσπ. 23 Crucius ἢ Πλούταρχος, Ἐρωτ, 5 σελ. 751bc), στους δέ νόμους του ὅτι μέ ἐλεύθερο αγόρι μόνον ὁ ἐλεύθερος Ἀθηναῖος πολίτης μποροῦσε νά συνουσιάζεται, ὁ δέ δοῦλος πού θα τολμοῦσε νά κάνῃ τὸ ἲδιο ἔπρεπε νά μαστιγώνεται μέ 50 βουρδουλιές (Αἰσχίνης, Τιμ, 138-9, Πλούταρχος, Σόλ. 1,6, Ἰωάννης Χρυσόστομος, εἰς Ῥωμ, ὁμιλ. 4,2)’ ἢ καμάρωναν τὴ Σαπφώ, που στιχουργοῦσε γιά πόσα καὶ ποιά ὀνομαστὶ ἀνήλικα κοριτσάκια ἔνιωθε ἀσυγκράτητο σεξουαλικὸ πόθο πού φώλιαζε μέσα της σαν «ἀκατανίκητο γλυκύπικρο φίδι» (γλυκύπικρον αμαχανον ὄρπετον) ἢ μέ ποιά ἄλλη λεσβία ἀνταγωνιζόταν γιά τὴν ἲδια ἀνήλικη κοπελίτσα (Σαπφώ, Ἀποσπ. 191· 206· 214· 218· 238· Page. Πλούταρχος, Ἐρωτ, 18 σελ. 753a. Ἀθήναιος 13,84 σελ. 605e) ἢ καμάρωναν τὸν Ἀνακρέοντα, πού καυχιόταν στά ποιήματά του γιά τὸ πόσες φορές ἀνέβηκε ἕνα ἀνήλικο ἀγόρι σέ ἕνα μόνο κιναιδικὸ ὅργιο σέ συμπόσιο (Ἀνακρέων, Ἀποσπ. 301· 303· 308· Page)· οἱ Χριστιανοὶ ὅμως δέν εἶχαν καμμια ὄρεξι νά διαβάζουν καὶ ν’ ἀντιγράφουν τέτοια κείμενα, καὶ κανεὶς δέν μπορεῖ νά τοὺς κατηγορήσῃ γι’ αὐτό, ἐκτὸς ἂν διακατέχεται ἀπὸ σκληρὸ καὶ ἀπαιτητικὸ καπρίτσι ν’ ἀσχολοῦνται οἱ ἄλλοι, θέλουν δέν θέλουν, μ’ αὐτά ποὺ ἀρέσουν σ’ αὐτόν. γι’ αὐτὸ καὶ κατα τὴ χριστιανικὴ χιλιετία ἡ λυρικὴ ποίησι τῶν εἰδωλολατρῶν, ἡ ἀπαράδεκτη στὸ χριστιανικὸ αἲσθημα, χάθηκε κατά 99%. τά λίγα ἀποσπάσματα, ποὺ διασώθηκαν μέχρι σήμερα, βρέθηκαν στὸν αἰῶνα μας ἀνασκαφικῶς στοὺς κοπρῶνες τῆς Ὀξυρρύγχου καὶ ἂλλων αἰγυπτιακῶν πόλεων γραμμένα πάνω σ’ αὐτὸ που ὁ Κάτουλλος (36,1· 20) λέει cacata  charta (=σκατωμένο χαρτί), κομμάτια δηλαδὴ παπύρου, σχισμένα ἀπὸ βιβλία, τά ὁποῖα εἶχαν χρησιμοποιηθῆ ὡς χαρτὶ ὑγείας. δέν ἔχουν περάσει ἀπὸ χριστιανικά χέρια τ’ ἀποσπάσματα αὐτά. ὅ,τι ἦταν γιά τοὺς Χριστιανοὺς ἀπαράδεκτο, οἱ Χριστιανοὶ ἀδιαφόρησαν γι’ αὐτό, κι αὐτὸ χάθηκε. διότι ἐπὶ 11 αἰῶνες κανεὶς δέν ἐνδιαφέρθηκε γι’ αὐτό, κι ἐφ’ ὅσον ἡ φυσικὴ βιωσιμότητά του ἦταν 1-2 αἰῶνες (τόσο ἂντεχαν ὁ πάπυρος καὶ ἡ μὴ σιδηροῦχος μελάνη, ὅπως εἶπα), ἦταν φυσικὸ ν’ ἀφανιστῆ, χωρὶς κανεὶς νά ἐπιδιώξῃ τὸν ἀφανισμὸ του.

Λέν μερικοὶ ἀμαθεῖς παγανισταὶ σήμερα μέ φαρμακερὴ πικρία ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἔκαιγαν τά προχριστιανικα βιβλία, φροντίζοντας ἔτσι νά τά ἐξαφανίσουν. αὐτὸ εἶναι χοντροκομμένο ψέμμα ἀγραμμάτων μόνο ἀνθρώπων. διότι ἕνας ποὺ ἔχει καὶ λίγη γεῦσι ἀρχαιογνωσίας ξέρει ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἀπὸ τὸ Β’ κιόλας αἰῶνα στα συγγράμματά τους ἔχουν πλῆθος παραπομπῶν στα εἰδωλολατρικα ἀρχαῖα ἑλληνικα κείμενα. πῶς εἶναι δυνατὸν νά θέλουν νά ἐξαφανίσουν κείμενα στα ὁποῖα παραπέμπουν τόσο συχνά; ἀντίθετα αὐτὸ τὂκαναν οἱ εἰδωλολάτρες εἰς βάρος τῶν Χριστιανῶν μέ μιά πολὺ ἐντυπωσιακὴ καὶ κομπλεξικὴ φθονερότητα. ὁ φιλόσοφος Ἀμέλιος λ.χ., ποὺ φθόνησε τὴ μεγαλοπρεπῆ ἀρχὴ τοῦ Κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου -γιατί νά μὴν εἶναι δική του;- τὴν παραθέτει λέγοντας μόνον «ὅπως λέει κι ὁ βάρβαρος». δέν θέλει μέ κανέναν τρόπο νά τὸν ὀνομάσῃ, γιατὶ πιστεύει αὐτὸ ποὺ λαχταράει, ὅτι ὁ Ἰωάννης καὶ τὸ Εὐαγγέλιό του καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη καὶ οἰ Χριστιανοὶ θα σβήσουν γρήγορα ἀπὸ τὴ μνήμη τῆς ἱστορίας, θα μείνουν δέ μόνον αὐτὸς καὶ οἱ ὅμοιοί του καὶ τά κείμενα τους, καὶ κανεὶς δέν θα ξέρῃ ποιός ἦταν ἐκεῖνος ὁ «βάρβαρος». καὶ ὁ φιλόσοφος Ἐπίκτητος, ποὺ ἔχει διαβάσει τὴν Κ. Διαθήκη, ἔχει κατακλέψει ἀπ’ αὐτὴ πολλὰ ποὺ ζήλεψε φθονερά, ἐπειδὴ ἤλπιζε ὅτι ἡ Κ. Διαθήκη θα ἐξαφανίστῇ. διότι στὶς μέρες τους οἱ αὐτοκράτορες Μάρκος Αὐρήλιος καὶ Διοκλητιανὸς ἐξέδωσαν διατάγματα, που σῴζονται μέχρι σήμερα, νά συλλέγωνται ὅλα τ’ ἀντίγραφα τῆς Κ. Διαθήκης καὶ νά καίγωνται, καὶ νά εἶναι αὐτὸ ῥήτρα γιά νά γλυτώνουν τὸ κεφάλι τους οἱ συλλαμβανόμενοι Χριστιανοί. ποιός ξέρει σήμερα τὸν Ἀμέλιο καὶ τὸν Ἑπίκτητο; δέν εἶναι λοιπὸν ἀλήθεια ὅτι οἱ Χριστιανοὶ ἐπιδίωκαν τὸν ἀφανισμὸ τῆς προχριστιανικῆς γραμματείας. οἱ Χριστιανοὶ ἐκτιμοῦσαν τά ἂξια λόγου προχριστιανικα κείμενα, καὶ τά μετέγραφαν, καὶ τά ἐπιμελοῦνταν, καὶ τά διαιώνιζαν· ποιός διέσωσε 2000 σημερινούς τόμους ἀρχαίων ἑλληνικῶν κειμένων, ἀφοῦ ἐπὶ 16 αἰῶνες δέν ὑπῆρχαν εἰδωλολάτρες, καὶ μόνο γιά 17 μῆνες ἕνας Ἰλλυριὸς (=Ἀλβανὸς) «Ῥωμαῖος» αὐτοκράτορας, ὁ Ἰουλιανὸς ὁ παραβάτης, παλιὸς κατηχούμενος τῆς αἱρέσεως τῶν ἀρειανῶν, λάτρης τῆς περσικῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας τοῦ Μίθρα, τοῦ ὁποίου ἰσχυριζόταν ὅτι εἶναι γιός, καὶ συνήγορος τῶν ἀρειανῶν, ἀπαγόρευσε στοὺς Χριστιανοὺς νά διαβάζουν καὶ νά διδάσκουν τά κείμενα αὐτά, μέ τὸ αἰτιολογικὸ ὅτι «δέν εἶναι δικά τους»· λές καὶ ἦταν πιὸ πολὺ τοῦ Ἰλλυριοῦ αὐτοῦ. οἱ 17 ὅμως ὅλοι κι ὅλοι μῆνες τῆς βασιλείας του δέν ἦταν, νομίζω, ἀρκετοὶ νά βλάψουν τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικα κείμενα στερώντας τά ἀπὸ τὴ σωστικὴ φροντίδα τῶν Χριστιανῶν. οὔτε 17 χρόνια δέν θ’ ἀρκοῦσαν, γιά νά χαθῇ κάποιο βιβλίο· εἶπα ὅτι χρειάζονται 2 αἰῶνες. οὔτε βέβαια καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἔμειναν ἀγράμματοι ἀπὸ ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία, τὴν ἀξιόλογη, γιά μια 17 μηνῶν ἀπαγόρευσι, τὴν ὁποία ἄλλωστε οὔτε καὶ τηροῦσαν· τὴν ἔγραφαν στα παπούτσια τους. εἶναι πανανθρώπινος νόμος ὅτι αὐτὸ ποὺ ἐπιτρέπεται στὸν ἕνα πολίτῃ ἐπιτρέπεται καὶ στὸν ἄλλο. ἂν τηροῦσαν οἱ Χριστιανοὶ τὸ νόμο αὐτὸ τοῦ Ἰουλιανοῦ ἐπὶ 1100 χρόνια, ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία θα εἶχε ἐξαφανιστῆ· δέν θα εἲχαμε σήμερα τοὺς 2000 τόμους της. ό διάδοχος τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἰοβιανός, εἰδωλολάτρης κι αὐτός, μόλις δολοφόνησε τὸν Ἰουλιανὸ καὶ τὸν διαδέχτηκε, τὸ πρῶτο που ἔκανε ἦταν ὅτι ἀκύρωσε τὴν ἀπαγόρευσι αὐτή, κι ἐπέτρεψε στοὺς Χριστιανοὺς νά μελετοῦν νά μεταγράφουν καὶ νά διδάσκουν στα παιδιά τους τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ κείμενα. εὐτυχῶς γιά τά κείμενα αὐτά.

Πρέπει ὅμως νά πῶ καὶ γιά τὴν καῦσι καὶ γενικῶς γιά τὴν καταστροφὴ τῶν ἀρχαίων χειρογράφων, ποὺ εἶναι μέν γεγονός, εἶναι ὅμως ἀξιοθρήνητα παρεξηγημένη ἀπὸ τοῦς σημερινοὺς ἀμαθεῖς παγανιστάς, αὐτὰ τά τσόκαρα. εὐτυχῶς δέ πάλι ποὺ ὑπάρχει ἡ παρεξήγησι αὐτή, γιά νά εἶναι καὶ δείκτης τῆς νοημοσύνης των καὶ τῶν «γνώσεών» τους. ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι ὅλα τά χειρόγραφα τά κατέστρεφαν, ὅταν ἡ φθορά τους ἀπὸ τὴ χρῆσι τους ἔφτανε σέ βαθμὸ ποὺ τά καθιστοῦσε ἐλλιπῆ καὶ ἂχρηστα. τά κατέστρεφαν δέ μέ τρεῖς κυρίως τρόπους.

α’) τά ἔκαιγαν χρησιμοποιώντας τά ὡς καύσιμη ὔλη σέ μυροποιεῖα, σέ πλυντήρια (γναφεῗα), σέ ὑπόκαυστα (καυστῆρες λουτρῶν καὶ καλοριφέρ), σέ ὑαλουργεῖα, καὶ σέ ἄλλα παρόμοια καμίνια.

β’) τά τεμάχιζαν (μόνο τά παπύρινα) φύλλο φύλλο καὶ τά χρησιμοποιοῦσαν ὡς χαρτὶ ὑγείας.

γ’) διάλεγαν μερικά καλά φύλλα τους, τῶν περγαμηνῶν κυρίως, καί, ἀποξύνοντας τὸ παλιό, ξεθωριασμένο ἴσως, κείμενό τους, ἔγραφαν σ’ αὐτὰ ξανὰ ἂλλα κείμενα· αὐτὰ εἶναι τά λεγόμενα παλίμψηστα, σάν τὸ κείμενο τοῦ Ἀρχιμήδους πού ἀκούστηκε τελευταία πολύ. ἔτσι ἔχουμε σήμερα παλίμψηστα μέ ξυμμένο τὸ εἰδωλολατρικὸ κείμενο καὶ δευτερογραμμένο τὸ χριστιανικό, ἢ μέ ξυμμένο τὸ χριστιανικὸ καὶ δευτερογραμμένο τὸ εἰδωλολατρικό, ἢ καὶ στοὺς δύο ἂλλους εὐνοήτους συνδυασμούς. καὶ ὂχι ὅπως φαντάστηκαν οἱ φαντασιοκόποι σημερινοὶ παγανισταί, ποὺ κανείς τους δέν ἔχει ἰδέα ἀπὸ παλαιογραφία καὶ κωδικολογία καὶ γενικῶς ἀπὸ ἀρχαῖα χειρόγραφα, ὅτι δῆθεν οἱ Χριστιανοὶ ἔξυναν τὰ εἰδωλολατρικά, γιά νά γράψουν τὰ δικά τους. ἐννοεῖται ὅτι καὶ χειρόγραφα τῆς Βίβλου, ὅπως τὸν κώδικα C, ἔξυναν, καὶ ἂλλων χριστιανικῶν κειμένων καὶ ἔξυναν καὶ κατέστρεφαν οἱ Χριστιανοί, ὅταν αὐτὰ πάλιωναν. οἱ κανόνες ὅμως τῆς ἐκκλησίας διατάζουν, ὅταν οἱ Χριστιανοὶ καταστρέφουν χειρόγραφα τῆς Βίβλου ἢ τῶν ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων, νά τά καταστρέφουν μόνο μέ τὸν πρῶτο τρόπο, δηλαδὴ μέ καῦσι, καὶ νὰ τὰ καῖνε οἱ ἴδιοι, χωρὶς νά τὰ πουλοῦν γιά καῦσι σέ μυρεψοὺς καὶ ἂλλους καμινευτάς, ἐπειδὴ ἐπάνω τους εἶναι γραμμένα τὸ ὂνομα τοῦ Κυρίου καὶ ὁ λόγος του, ποὺ δέν πρέπει νὰ κυλιοῦνται ἐδῶ κι ἐκεῖ σὰν σέ σωροὺς σκουπιδιῶν καὶ νὰ καταπατοῦνται. οἱ ἂλλοι δύο τρόποι καταστροφῆς ἀπαγορεύονταν γιά χριστιανικά βιβλία. φυσικὰ τά μὴ χριστιανικά καταστρέφονταν, ὅταν ἦταν νά καταστραφοῦν, καὶ μέ τοὺς τρεῖς τρόπους. ἡ ἐκκλησία δέν ἐνδιαφερόταν γιά τὴ σεμνὴ καταστροφὴ ἐκείνων. οὔτε καὶ οἱ ἲδιοι οἱ εἰδωλολάτρες φυσικὰ ἐνδιαφέρονταν. μόνο τῶν σημερινῶν παγανιστῶν τὸ ἂστοχο ἐνδιαφέρον ἠλεκρίστηκε ἐλαττωματικὰ καὶ ἀναφλέχτηκε σέ βραχυκύκλωμα τῆς διανοίας των ἐνδοκρανιακό.

Θέλω νά πῶ δύο λόγια καὶ γιά τὴ διάσωσι τῶν ἀρχαίων κειμένων ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς· γιά τὸ τί εἶδος δηλαδὴ διασώσεως ἔκαναν καὶ ποιοῦ βαθμοῦ. ἡ σῳζόμενη σήμερα ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία διασώθηκε κατὰ 99% ἀπὸ τούς Χριστιανούς, καὶ κατὰ 1% ἢ λιγώτερο ἀπὸ ἄλλους μὴ Χριστιανοὺς ποὺ χρησιμοποίησαν μερικά φύλλα της ὡς ναστν ππυρον, δηλαδὴ πολλαπλᾶ πεπιεσμένα παπύρινα περιτυλίγματα σέ μούμιες, καὶ ὡς διεσκατωμνον χρτην (cacata charta) ἀνευρισκόμενο στοὺς κοπρῶνες τῶν αἰγυπτιακῶν πόλεων. κι αὐτά ἀνευρίσκονται σήμερα ἀνασκαφικῶς. εἶναι δέ σέ ἔκτασι ἡ σῳζόμενη ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία ἡ δεύτερη στὸν κόσμο μετά τὴ χριστιανική. ἀκριβέστερα πρώτη εἶναι ή χριστιανικὴ (λεπτομερέστερα πρώτη ἡ λατινικὴ χριστιανικὴ καὶ δεύτερη ἡ ἑλληνικὴ χριστιανικὴ), δεύτερη ἡ ἑλληνικὴ εἰδωλολατρική, τρίτη ἡ λατινικὴ εἰδωλολατρική, τέταρτη ἡ συριακὴ χριστιανικὴ, πέμπτη ἡ μετὰ Χριστὸν ἰουδαϊκὴ ἑβραϊκή, ἕκτη ἡ ἀραβικὴ χριστιανική, ἑβδόμη ἡ ἰσλαμικὴ ἀραβική, ὀγδόη ἡ εἰδωλολατρικὴ ἰνδική, ἐνάτη ἡ εἰδωλολατρικὴ κινεζική, δεκάτη ἡ εἰδωλολατρικὴ ἰνδοκινεζική· ἔπειτα οἱ ἂλλες ἀρχαῖες καὶ προτυπογραφικές γραμματεῖες (χριστιανικές κοπτική, αἰθιοπική, περσική, γεωργιανή, γοτθική, ἀρμενική, σλαβονική, ἰταλική, ἀγγλική, ἱσπανική, γαλλική, ἀφγανική, μογγολική, καὶ εἰδωλολατρικές ἰαπωνική, κορεατική, θιβετική, μογγολική, καὶ παλαιαμερικανική). ἡ χριστιανικὴ γραμματεία (ἑλληνικὴ καὶ λατινικὴ) ὡς πρώτη, ἡ θύραθεν ἑλληνικὴ ὡς δεύτερη, καὶ ἡ θύραθεν λατινικὴ ὡς τρίτη, ὑπερέχουν πολὺ σέ ἔκτασι ἔναντι ὅλων τῶν ἂλλων γραμματειῶν. ἐδῶ φαίνεται πόσο καλά διέσωσαν ἀποκλειστικῶς οἱ Χριστιανοὶ τὴν προχριστιανικὴ ἑλληνικὴ γραμματεία. διότι οἱ Χριστιανοί, μαζὶ μέ τοῦς προχριστιανικοὺς Ἕλληνες Λατίνους καὶ Ἑβραίους, εἶναι οἱ μόνοι λόγιοι στὴν παγκόσμια ἱστορία ποὺ ἔχουν ἱστορικὰ καὶ λοιπὰ ἐπιστημονικά ἐνδιαφέροντα καὶ ἐρευνοῦν ἀνεξάρτητα ἀπὸ τά φρονήματά τους. ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶναι μυθολόγοι καὶ φανατικοὶ ψευδολόγοι. στούς Χριστιανοὺς λοιπὸν ὀφείλουμε τὴ σῳζόμενη προχριστιανικὴ ἑλληνικὴ γραμματεία κατα 99% (τὴν ἀντίστοιχη λατινικὴ κατα Ι00%), καὶ εἶναι ἡ μεγαλείτερη τοῦ κόσμου μετά τὴ χριστιανικὴ. φυσικὰ τά κείμενα της εἶναι διαλεγμένα μέ κριτήριο τὴν ἀξία τους· Ὅμηρος, Ἱπποκράτης, Ἡρόδοτος, Θουκυδίδης, Ξενοφῶν, Λυσίας, Ἀριστοτέλης, Θεόφραστος, Ἀρχιμήδης, Πολύβιος, Στράβων, 33 τραγῳδίες τῶν τριῶν τραγικῶν ποὺ οἱ Χριστιανοὶ τὶς ἔκριναν κατάλληλες γιά σχολικὰ βιβλία τῶν παιδιῶν τους, κλπ.. ἦταν δέ τὸ κριτήριο τῶν Χριστιανῶν πολὺ ἀνεκτικό, θα ἔλεγα χαλαρὸ γιά τὴν πίστι τους, ἀφοῦ διασώθηκαν καὶ οἱ 11 ἀθυροστομώτατες κωμῳδίες τοῦ Ἀριστοφάνους, καὶ τ’ ἀδιάντροπα ποιήματα τῆς Παλατινῆς ἀνθολογίας, καὶ τ’ ἀνερυθρίαστα ἔργα τοῦ Πλουτάρχου καὶ τοῦ Ἀθηναίου, καὶ τά σκληρῶς ἐτερόδοξα κι ἀντιχριστιανικά κείμενα τοῦ Πλάτωνος ἢ τοῦ Σέξτου Ἐμπειρικοῦ, καὶ τά συκοφαντικά γιά τοὺς Χριστιανοὺς ἔργα τοῦ Λουκιανοῦ, καὶ τά μυθοβριθῆ ἔργα τοῦ Ἀπολλοδώρου καὶ τῶν ὀψίμων ἐπικῶν, καὶ τά σιχαμερά βιβλία τῶν ὀνειροκριτῶν καὶ ἀστρολόγων μάντεων Ἀρτεμιδώρου καὶ Οὐεττίου, κλπ.. χωρὶς τοὺς Χριστιανοὺς οἱ σημερινοὶ παγανισταὶ δέν θα εἶχαν θρήσκευμα! τὸ φανταστήκατε αὐτό;

Ὃποιος ἐκτιμάει καὶ θαυμάζει τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ τά κείμενά τους, ἂν θέλῃ νά εὐγνωμονῇ κάποιον γιά τὸ θησαυρό του αὐτόν, ὀφείλει νά εὐγνωμονῇ μόνο τοὺς Χριστιανοὺς τοῦ Βυζαντίου, διότι μόνο αὐτοί, κινούμενοι ἀπὸ ἱστορικὸ καὶ γενικῶς ἐπιστημονικὸ ἐνδιαφέρον, διέσωσαν τά κείμενα αὐτά, καὶ κανεὶς ἂλλος. καὶ χωρὶς αὐτοὺς δέν θα γνωρίζαμε κανέναν ἀπολύτως ἀρχαῖο Ἕλληνα ποιητὴ ἢ συγγραφέα ἢ ἱστορικὸ ἄντρα καὶ δέν θά εἲχαμε καμμία πληροφορία γιά τὴν ἀρχαία ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους. τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος θα ἦταν ἔθνος χωρὶς ἱστορία, ὅπως τὸ Ἀλβανικὸ πού εἶναι ἐξ ἲσου ἀρχαῖο μέ τὸ Ἑλληνικό, ὅπως μερικά ἔθνη τῆς Κεντρικῆς Ἀφρικῆς. αὐτα εἶναι ἀποκλειστικὴ δωρεὰ τῶν Χριστιανῶν πρὸς τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος εἰδικῶς καὶ πρὸς ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα γενικῶς.

Αὐτά γιά τὴ διάσωσι καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας καὶ ὁποιασδήποτε γραμματείας τῆς ἀνθρωπότητος γενικώς.

Ἡ μελέτη αὐτὴ πρωτοδημοσιεύτηκε τὸ 1999 στὸ περιοδικὸ Σάλπιγξ Ὀρθοδοξίας, σέ 2 συνέχειες, τεύχη 348-350.

——————————————————

Η ΔΙΑΣΩΣΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

Ὅταν οἱ Πέρσες κατέκτησαν καὶ κράτησαν στὴν κατοχή τους γιά 50 μέχρι 170 χρόνια τά τρία τέταρτα τῆς Ἑλλάδος, δηλαδὴ τὴ Μικρασιατικὴ Ἑλλάδα, πού ἦταν ἡ μισή, γιά 170 περίπου χρόνια, κι ἀπὸ τὴ μητροπολιτικὴ Ἑλλάδα τὴ Βόρειο, που ἦταν τὸ ἕνα τέταρτό της, γιά 50 περίπου χρόνια, σεβάστηκαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τῶν ἐκεῖ Ἑλλήνων καὶ δέν τὴν ἐμπόδισαν ποτέ. ὅταν πάλι οἱ Ῥωμαῖοι κατέκτησαν τὴν Ἰταλικὴ καὶ Σικελικὴ Ἑλλάδα στα τέλη τοῦ Γ’ π.Χ. αἰῶνος, τὴ Βόρειο μητροπολιτικὴ τὸ 168 π.Χ., καὶ τὴ Νότιο τὸ 146 π.Χ., ὂχι μόνο σεβάστηκαν, ἀλλά καὶ θαύμασαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τόσο πολύ, ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κιόλας τὴ θεώρησαν ἀνώτερη ἀπὸ τὴ δική τους, κι αὐτὴ καὶ τὴ γραμματεία της, καὶ ὅσοι ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν εὐγενεῖς ἣ εὐκατάστατοι, τὸ θεωροῦσαν ἀπαράδεκτο νά μὴν ξέρουν νά μιλοῦν καὶ νά γράφουν ἑλληνικά. ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ, ὅταν ὑπέτασσε τὴ Γαλατία, γιά νά μὴ μποροῦν νά διαβάζουν οἱ Γαλάτες τὶς διαταγές του, ὅταν ἔπεφταν στα χέρια τους, ἀλλήλογραφοῦσε μέ τοὺς ἀξιωματικούς του στὴν ἑλληνικὴ. καὶ τὴ σεβάστηκαν οἱ Ῥωμαῖοι τὴ γλῶσσα αὐτὴ ὂχι μόνο στά παραπάνω ἑλληνικα ἐδάφη, ἀλλὰ καὶ σέ ξένα ἐδάφη, ὅπως λ.χ. στὴν Παλαιστίνη. ἡ Παλαιστίνη τῶν χρόνων τοῦ Χριστοῦ ἦταν δίγλωσση· δηλαδὴ κι ὁ φτωχὸς καὶ ἀγράμματος λαός της μιλοῦσε παιδιόθεν ὡς μητρικές δύο γλῶσσες, καὶ ἡ μία ἀπ’ αὐτές ἦταν ἡ ἑλληνική. γι’ αὐτὸ καὶ εἶχαν καὶ πολλά ὀνόματα ἑλληνικά ὂχι μόνον οἱ πλούσιοι, ὅπως ὁ βασιλεὺς Ἡρώδης ἢ ὁ πατέρας του Ἀντίπατρος ἢ ὁ γιός του Ἀρχέλαος ἢ ὁ ἀδερφός του Φίλιππος, ἀλλὰ καὶ οἱ φτωχοὶ τοῦ λαοῦ, ὅπως οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος. ὁ Ῥωμαῖος Πιλᾶτος μέ τὸν Ἑβραῖο Χριστὸ συνωμίλησαν ἑλληνικά, διότι οὔτε ό Πιλᾶτος ἤξερε ἑβραϊκα οὔτε ὁ Χριστὸς μιλοῦσε λατινικά, ἡ κυρία γλῶσσα τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ἡ διαφυλετική, δέν ἦταν, ὅπως θα νόμιζε κανείς, ἡ λατινική, ἀλλ’ ἡ ἑλληνική. οἱ Ῥωμαῖοι σέ κάθε χώρα χρησιμοποιοῦσαν ὡς ἐπίσημες κρατικές τρεῖς γλῶσσες· πρώτη καὶ κύρια τὴν έλληνική, δεύτερη τὴν ἐντόπια (λ.χ. συριακή, γαλατική, αἰγυπτιακή, κλπ.), καὶ τρίτη τὴ δική τους τὴ λατινική. γι’ αὐτὸ καὶ στὴν πινακίδα τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ τὸ αἰτιολογικὸ τῆς θανατικῆς του καταδίκης γράφτηκε, ὅπως ἱστοροῦν οἱ εὐαγγελισταί, ἑβραϊστὶ ἑλληνιστὶ ρωμαίστί. αὐτὸς ὁ τρίλεξος ὅρος ἀνευρίσκεται πολλές φορές σέ πολλὰ ἀρχαῖα κείμενα, ἄσχετα μέ τὴ Χριστιανικὴ πίστι ἢ τὸν Ἰουδαϊσμό· μόνο πού στὴν πρώτη θέσι πολλές φορές ἀντὶ ἑβραϊστὶ ἔχει συριστί, αἰγυπτιστί, ἀραβιστί, κλπ.. ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦταν ἡ μόνη κοινὴ γλῶσσα ὅλων τῶν ἐθνῶν τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. γι’ αὐτὸ κι ὁ Ἑβραῖος ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κατά τὴ νομική του ἰθαγένεια Ῥωμαῖος πολίτης, ὅταν γράφῃ Ἐπιστολές πρὸς Ῥωμαίους, πρὸς Γαλάτας, πρὸς Ἑβραίους, γράφει στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. γι’ αὐτὸ καὶ γενικῶς ἡ Κ. Διαθήκη γράφτηκε ὁλόκληρη στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα (δέν ἀληθεύει ὁ μῦθος ὅτι τὸ Κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον γράφτηκε πρῶτα στὴν ἑβραϊκή). αὐτὸς ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὴν ὑπεροχή της ἐκ μέρους τῶν Ῥωμαίων καὶ ἡ ἐπικράτησί της ὡς πρώτης γλώσσης τῆς αὐτοκρατορίας των, μέ δεύτερη τὴ λατινική, διήρκεσε μέχρι τὸ 284 μ.Χ.. καὶ τὴ σεβάστηκαν τὴ γλῶσσα αὐτὴ ὂχι μόνο οἱ καθαρόαιμοι Ῥωμαῖοι αὐτοκράτορες, οἱ μέχρι δηλαδὴ τὸν Ἀδριανό, ἀλλὰ καὶ οἱ Γαλάτες, καὶ οἱ Σύροι, καὶ οἱ Ἄραβες, καὶ οἱ Θρᾷκες αὐτοκράτορες τῆς Ῥωμαῖκῆς αὐτοκρατορίας.

Τὸ 284 μ.Χ. ἀναρριχήθηκε στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο ὁ ἐξ ὑπαξιωματικῶν Ἰλλυριός, ἤτοι Δαλμάτης (= Ἀλβανός), στρατηγὸς Διοκλητιανός. ἕνα ἀπὸ τά πρῶτα ποὺ ἔκανε ὁ βάρβαρος αὐτὸς αὐτοκράτορας, μόλις ἐνθρονίστηκε, ἦταν ὅτι κατήργησε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἀπαγόρευσε τὴν ἐπίσημη χρῆσι της. καὶ ἡ ἀπαγόρευσι αὐτὴ διήρκεσε τρισήμισυ αἰῶνες, μέχρι τὸ 610 ποὺ ἀνατράπηκε ὁ αὐτοκράτορας Φωκᾶς ὁ μέθυσος. τὴν ἐπανέφερε ὡς γλῶσσα τῆς αὐτοκρατορίας, ἐπίσημη καὶ μοναδική, ὁ αὐτοκράτορας Ἡράκλειος ποὺ ἀνέτρεψε τὸ Φωκᾶ. ὁ Διοκλητιανός, ἐπειδὴ φοβόταν τὸν πανίσχυρο Γερμανὸ συστράτηγό του καὶ συναυτοκράτορα Κωνστάντιο, ποὺ βασίλευε στὶς ἐπαρχίες Αὐστρία Γερμανία Ἑλβετία Γαλλία καὶ Ἀγγλία, κι ἐπειδὴ δέν ἔνιωθε -ὁ Διοκλητιανὸς- καθόλου ἀσφαλὴς στὴν καρέκλα του, εἶχε κάνει συναυτοκράτορές του ἄλλους δυὸ Ἰλλυριούς, τὸ γαμπρό του Γαλέριο καὶ τὸν ψυχοπαθῆ φίλο του Μαξιμιανό· ἦταν καὶ οἱ δύο τοῦ χεριοῦ του. ὁ Γερμανὸς Κωνστάντιος ἀπὸ τὴν Ἑλληνίδα γυναῖκα του Ἑλένη, τὴν πρώτη, εἶχε γιὸ τὸ Μ. Κωνσταντῖνο· κι ἀπὸ τὴν Ἰλλυρίδα, τὴ δεύτερη γυναῖκα του, τὴν κόρη τοῦ ψυχασθενοῦς Μαξιμιανοῦ, ἀπέκτησε ἕναν ψυχασθενῆ γιό, τὸν Κωνστάντιο, τὸν πατέρα τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ λεγομένου παραβάτου. μετὰ τὴν ἀπαγόρευσι τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης ἀπὸ τὸ Διοκλητιανό, ὅλοι σχεδὸν οἱ ἐγγράμματοι εἰδωλολάτρες Ἓλληνες -ποὺ ἦταν τότε περίπου τὸ ἕνα τρίτο ἢ τέταρτο τῶν Ἑλλήνων- ἀπαρνήθηκαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἐπειδὴ μ’ αὐτὴ δέν εἶχαν καμμία πρόσβασι στά κρατικά ἀξιώματα καὶ κανένα λαμπρὸ μέλλον, ἔμαθαν καλά τὴ λατινική, κι ἔγραφαν πλέον σ’ αὐτήν, γιατὶ καὶ σ’ αὐτὴ πλέον μιλοῦσαν. ἔτσι λ.χ. οἱ σύγχρονοι τοῦ Ἰωάννου Χρυσοστόμου Ἑλλήνες Ἀμμιανὸς Μαρκελλῖνος ὁ ἱστορικὸς καὶ Μακρόβιος ὁ γραμματικὸς καὶ πάρα πολλοὶ ἄλλοι ὡς συγγραφεῖς εἶναι Λατῖνοι καὶ λατινόγλωσσοι. στὴν ἑλληνικὴ ἔμειναν γιά λίγα χρόνια λίγοι εἰδωλολάτρες Ἓλληνες, οἱ ὁποῖοι γρήγορα κι ἐγκατέλειψαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὅλοι. μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο ἐξέλιπαν οἱ τελευταῖοι Ἓλληνες εἰδωλολάτρες, μηδενὸς διώκοντος. ὡς τυχοδιῶκτες ἐκλατινίστηκαν, γιά νά μὴ χάσουν τὴν ὑψηλὴ κοινωνικὴ τάξι στὴν ὁποία πάσχιζαν νά μποῦν. τά δυὸ ὅμως τρίτα ἢ τρία τέταρτα τῶν Ἑλλήνων ἤδη τῆς ἐποχῆς τοῦ Διοκλητιανοῦ ἦταν, ὅπως εἶπα, Χριστιανοί. κι αὐτοὶ μόνοι κράτησαν μέ πεῖσμα ὡς γλῶσσα τους, καὶ λαλούμενη καὶ γραφόμενη, ἀπὸ ἐγγραμμάτους κι ἀγραμμάτους, τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα· μόνο τὴν ἑλληνική.

Ὅταν 80 χρόνια μετὰ τὸ Διοκλητιανό, ἐπὶ Ἰουλιανοῦ, ἐπανῆλθε ἡ δίωξι τῶν Χριστιανῶν, γιά 17 μόνο μῆνες που βασίλευσε ὁ Ἰουλιανός, ὁ Γερμανοϊλλυριὸς αὐτὸς αὐτοκράτορας ὁ λεγόμενος καὶ παραβάτης (= πρώην Χριστιανὸς ἀποσκιρτήσας), ἐπειδὴ ἀπὸ κατηχούμενος τοῦ ἀρειανισμοῦ, που ἦταν, ἀσπάστηκε τὴν περσικὴ εἰδωλολατρία, γιατὶ μέσα στὴν ψυχασθενική του φαντασίωσι πίστευε ὅτι εἶναι γιὸς τοῦ περσικοῦ θεοῦ Μίθρα, ὁ φρενοβλαβὴς αὐτός, λαμβάνοντας εἰς βάρος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης μέτρα πολὺ σκληρότερα ἐκείνων τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἀπαγόρευσε στούς Χριστιανούς, δηλαδὴ στα 90 ἢ 95% πλέον τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τῆς αὐτοκρατορίας, ἀκόμη καὶ τὴν ἐντελῶς ἰδιωτικὴ διδασκαλία καὶ ἐκμάθησι τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. αὐτὸ τὸ ἔκανε κυρίως, ἐπειδὴ πίστευε ὅτι ἔτσι θα πλήξῃ τὴν Καινὴ Διαθήκη. ἀλλα βέβαια οἱ 17 μῆνες τῆς βασιλείας του γιά τοὺς Χριστιανοὺς ἦταν κουνούπι στοῦ βοδιοῦ τὸ κέρατο· οὔτε πού τὴν κατάλαβαν· διότι γι’ αὐτοὺς σήμαινε μόνον ὅτι τά παιδιά τους στὴν ἐκμάθησι τῆς μητρικῆς των γλώσσης στά σχολεῖα ἔχασαν μόνο μιά χρονιά. τὴν ἀπαγόρευσι τοῦ Ἰουλιανοῦ καὶ τὸν ἲδιο τὸν Ἰουλιανὸ οἱ Χριστιανοὶ οὔτε που τά ἔνιωσαν. γελοῦσαν μέ τά καμώματα τῆς ἀνισορροπίας του. ὁ Μ. Ἀθανάσιος μάλιστα, ἐπίσκοπος τῆς μεγαλείτερης πόλεως τῆς αὐτοκρατορίας, τῆς Ἀλεξανδρείας, τὸν ὁποῖο ὁ Ἰουλιανὸς «ἐξώρισε», οὔτε κἂν ξεκίνησε γιά τὴν ἐξορία ἐκείνη, παρ’ ὅλο που ὸ παλαβὸς προσπαθοῦσε μέ ἀλλεπάλληλες ἐπιστολές νά διεγείρῃ ἐναντίον του τούς Ἀλεξανδρεῖς, λές καὶ αὐτὸς ἦταν ὁ ἀντάρτης, ὁ δέ αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Ἀθανάσιος. τοὺς ἔγραφε μάλιστα, γιά νά τούς φιλοτιμήσῃ, ὅτι εστε πγονοι τολεξνδρου το Μακεδνος, το πι γενναου κα τρομερολληνος, ποος, ν ζοσε σμερα, θα φερνε σ κποια γωνα κμη κι μς τος ωμαους! ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ἔγραψε καὶ δυὸ φαντασιωτικα βιβλία τρελλοῦ, δυὸ ψυχασθενικές λογόρροιες, ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, ἐπειδὴ ἦταν φανατικὸς ἑβραιόφιλος, κι ἐναντίον τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου. τὸ πρῶτο, στὸ ὁποῖο χλευάζει κι ἐξυβρίζει τους Ἓλληνες, τὸ τιτλοφορεῖ Μισλλην, τὸ δεύτερο, στὸ ὁποῖο προσπαθεῖ νά λασπώσῃ τὸν Ἀλέξανδρο μέ πολλὴ μανιακὴ κακία, τὸ τιτλοφορεῖ ΣυμπσιονΚρνια. οἱ σημερινοὶ Ἑλληναρᾶδες ἐξυμνοῦν καὶ θεοποιοῦν τὸν Ἰουλιανὸ γιά δύο λόγους· ἀπὸ ἀντιχριστιανικὴ λύσσα κι ἀπὸ πολλὴ ἀγραμματοσύνή σαν τσόκαρα καὶ στειλιάρια, ποὺ εἶναι, οὔτε διάβασαν τά δυὸ αὐτὰ βιβλία του οὔτε κἂν τὴν ὓπαρξί τους ξέρουν· κούτσουρα. καὶ τὸν λένε «μέγαν Ἰουλιανό», ἐπειδὴ δέν ξέρουν ὅτι βασίλευσε μόνο 17 μῆνες καὶ δέν ἔκανε ἀπολύτως τίποτε. ἦταν δέ καὶ κίναιδος. ὁ Ἀθανάσιος ἐξακολουθοῦσε πολὺ ἐπίσημα νὰ ἐπισκοπεύῃ στὴ μεγαλούπολι καὶ ἔλεγε ὅτι δέν βλέπει νά διαρκέσῃ γιά πολὺ αὐτὴ ἡ παλαβομάρα. μᾶλλον καταλάβαινε ὅτι ἕνα τέτοιο ψυχοπαθές ἂτομο δέν θα τὸ ἀνεχτοῦν στὸ θρόνο οἱ στρατηγοὶ παραπάνω ἀπὸ μιά χρονια περίπου. καὶ φυσικά δέν διαψεύστηκε. ὁ πανίσχυρος εἰδωλολάτρης στρατηγὸς Βαλεντινιανὸς δολοφόνησε τὸν ψυχασθενῆ, διώρισε γιά ἕνα ἔτος αὐτοκράτορα τὸν εἰδωλολάτρη συστράτηγό του Ἰοβιανό, ὥσπου νά δῇ ἂν θά ἐπικρατήσῃ τὸ κίνημα του, κι ὅταν εἶδε ὅτι ἐπικράτησε, δολοφόνησε καὶ τὸν Ἰοβιανό, κι ἔγινε αὐτοκράτορας ὁ ἴδιος γιά πολλά χρόνια. ὅλοι οἱ τότε εἰδωλολάτρες αὐτοκράτορες, Ἰοβιανός, Βαλεντινιανός Α’, Β, Γ’, Βάλης, καὶ Γρατιανός, εὐνόησαν τοὺς Χριστιανούς καὶ τοὺς ἂφησαν ἣσυχους νά διδάσκουν καὶ νά μαθαίνουν ὅ,τι θέλουν. εἶναι οἱ 6 εἰδωλολάτρες αὐτοκράτορες τῆς πραγματικῆς ἀνεξιθρησκίας, οἱ προκάτοχοι τοῦ Θεοδοσίου Α’. ἀλλά κι ὁ Θεοδόσιος, ὁ ἕβδομος τῆς σειρᾶς, ἦταν εἰδωλολάτρης, ὅταν ἔγινε αὐτοκράτορας· ἔπειτα ἔγινε Χριστιανός, ἐπειδὴ σχεδὸν ὅλοι οἱ ὑπήκοοί του ἦταν πλέον Χριστιανοί. τὸ πρῶτο πρᾶγμα που ἀκύρωσε ὁ Ἰοβιανός, μόλις διαδέχτηκε τὸν Ἰουλιανό, ἦταν τὸ διάταγμα τοῦ Ἰουλιανοῦ ποὺ ἀπαγόρευε στοὺς Χριστιανοὺς τὴ σπουδὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. ἦταν ἐξωφρενικό, διότι, ὅπως εἶπα, τὸ 95% τῶν Ἑλλήνων ἦταν τότε Χριστιανοί. ἦταν σα ν’ ἀπαγόρευε κανεὶς στούς Ἓλληνες νά μιλοῦν ἑλληνικά. γι’ αὐτὸ κι ὁ Ἰοβιανὸς ἀκύρωσε τὸ τρελλὸ διάταγμα τοῦ Ἰουλιανοῦ. δέν ἐπανέφεραν ὅμως οἱ αὐτοκράτορες ἐκεῖνοι, οὔτε κανεὶς ἂλλος μέχρι τὸν Ἡράκλειο, ὡς ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ κράτους τὴν ἑλληνική γιά τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι δέν ἦταν Ἓλληνες· δέν τοῦς ἔνοιαζε. οὔτε τὴν ἐπανέφεραν ἀλλ’ οὔτε κι ἐμπόδιζαν τὴν ἰδιωτικὴ μάθησι καὶ χρῆσι της· ἀκριβῶς ὅπως γινόταν ἐπὶ τουρκοκρατίας. οἱ δέ ἐλάχιστοι πλέον εἰδωλολάτρες Ἓλληνες, ἐπειδὴ διακατέχονταν ἀπὸ τυχοδιωκτική καὶ ἀκόρεστη ὅρεξι γιά κρατικά ἀξιώματα, υἱοθετοῦσαν τὴ λατινικὴ γλῶσσα καὶ ἀρνοῦνταν τὴν ἑλληνική. ἀναφέρω τὸ ἐπιφανές παράδειγμα ἑνὸς τέτοιου αὐτοκράτορος μὴ Ἕλληνος, που ἦταν ἀδιάφορος γιά τὴν τύχη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τὴν ὁποία δέν μίλησε ποτέ του, κι ἑνὸς συγχρόνου του ἀξιωματούχου Ἓλληνος εἰδωλολάτρου ἀπὸ κείνους πού ἀπαρνήθηκαν τὴν ἑλληνικὴ μητρική τους γλῶσσα, γιά ν’ ἀναρριχηθοῦν στά ὑψηλὰ ἀξιώματα, πρὸς τὸ τέλος περίπου τῆς μαύρης περιόδου 284 – 610. ὁ Ἰουστινιανὸς (527 – 565) καὶ ὁ ἐπὶ τῆς δικαιοσύνης ὑπουργός του Τριβωνιανός, πού προτίμησε νά κωδικοποιήσῃ τά μέχρι τότε κείμενα τοῦ ῥωμαϊκοῦ δικαίου στὴ λατινικὴ γλῶσσα, καὶ ὂχι ὅπως τά κωδικοποίησαν ἀργότερα οἱ αὐτοκράτορες τῆς Μακεδονικῆς δυναστείας στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. ὁ Ἰουστινιανὸς ἦταν «Χριστιανός», ἀλλά δέν ἦταν Ἕλληνας· ὁ Τριβωνιανὸς ἦταν Ἕλληνας, ἀλλά δέν ἦταν Χριστιανός· ἦταν ἀπὸ τούς τελευταίους εἰδωλολάτρες. καὶ οἰ δυό, καὶ ὁ πανίσχυρος αὐτοκράτορας κι ὁ εὐνοημένος του ὑπουργὸς, συμφωνοῦσαν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα πρέπει νά παραμείνῃ θαμμένη, μέχρι νά σβήσῃ τελείως, ὅτι οἱ νόμοι τοῦ κατὰ 80% ἑλληνικοῦ κράτους πρέπει νά εἶναι γραμμένοι στὴ λατινική, οἱ νομομαθεῖς οἱ δικασταὶ καὶ οἱ δικηγόροι νά μιλοῦν στά δικαστήρια μόνο λατινικά, καὶ ὁ ἁπλὸς λαός, ὁ Ἑλληνικός, τόσο στα δικαστήρια ὅσο καὶ στὸ στρατὸ καὶ σ’ ὅλες ἀνεξαιρέτως τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες πρέπει νά ἐξαναγκάζεται νά μιλάῃ λατινικά. τότε μπῆκαν στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα οἱ σημερινές ἂφθονες λατινικές λέξεις της, ὅπως σπτι πόρτα σκάλα κάγκελλο κολόνα κελλ φροτο φρσκος μαρούλι αδίκι μανκι μουλάρι σκρόφα πουλ κουνλι κτα παϊδάκια φαμλια μπάρμπας κάστρο ταβρνα καὶ χιλιάδες ἂλλες.

Καὶ ποιός κατὰ τή μαύρη ἐκείνη ἐποχὴ τῶν 3,5 αἰώνων ἦταν ὁ μοναδικὸς χρήστης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ποιός ἦταν ἐκεῖνος ποῦ ἐπέμενε μέ πεῖσμα νά μιλάῃ τὴν ἑλληνικὴ καὶ μόνο τὴν ἑλληνική, πού ἂν δέν τὴ μιλοῦσε κι αὐτὸς ὁ τελευταῖος φορέας, ἡ ἑλληνικὴ σ’ ἓναν αἰῶνα θά γινόταν μιά πενιχρὴ γλῶσσα τῶν 3000 λέξεων σάν τὴν τσιγγάνικη, καὶ σ’ ἂλλον ἕναν αἰῶνα θά ἔσβηνε τελείως, ὅπως συνέβη μέ ἂλλες ἐθνικές γλῶσσες σάν τὴν προρρωμαϊκὴ γαλατικὴ καὶ τὴν προρρωμαϊκὴ ἱσπανικὴ καὶ τὴν προαραβικὴ αἰγυπτιακή, ποιός εἶναι ὁ ἕνας καὶ ἀποκλειστικὸς χρήστης καὶ διατηρητὴς καὶ σωτήρας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, πού ὂχι μόνο τὴ διέσωσε, ἀλλὰ καὶ τὴν κράτησε στὸ πιὸ ὑψηλό της ἐπίπεδο, ἐπίπεδο ποὺ δέν δοκίμασε ποτέ ἄλλοτε καμμία γλῶσσα τῆς γῆς, καὶ διατήρησε μαζὶ μ’ αὐτὴ καὶ τὴν ἀρχαία της προχριστιανικὴ γραμματεία, δεύτερη σέ ἔκτασι πάνω σ’ ὅλη τὴ γῆ, κι ἔγραψε σ’ αὐτὴ ἂλλη μιά τεράστια γραμματεία, πρώτη σέ ἔκτασι πάνω σ’ ὅλη τὴ γῆ, ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ μοναδικός χρήστης καὶ σωτήρας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης; ἡ Χριστιανικὴ ἐκκλησία· οἱ Χριστιανοὶ Ἓλληνες. ὅταν οἱ Ἓλληνες εἰδωλολάτρες πρόδωσαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, γιά νά μὴ χάσουν τ’ ἀξιώματα καὶ τὴν ἔνταξί τους στὴν τότε κοινωνικὴ ἐλὶτ καὶ κρατικὴ νομενκλατούρα. δέν ὑπάρχει ἱστορικὸς ἢ γνώστης τῆς ἱστορίας πού θά τολμήσῃ ν’ ἀμφισβητήσῃ αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια. μόνο φρενοβλαβὴς θά τολμοῦσε κάτι τέτοιο.

Βέβαια ἐξ ἲσου ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὸ κίνητρο τῶν Χριστιανῶν γι’ αὐτὴ τὴ μεγάλη πρᾶξι τους ἦταν ἡ Κ. Διαθήκη καὶ ἡ Π. Διαθήκη, τὸ ὅτι δηλαδὴ ἢθελαν πάσῃ θυσία νά κρατήσουν ζωντανὴ τὴ γλῶσσα στὴν ὁποία γράφτηκε πρωτοτύπως ἡ Κ. Διαθήκη καὶ ή αὐθεντικὴ μετάφρασι τῆς Π. Διαθήκης. τὸ κίνητρο ὅμως αὐτὸ δέν μειώνει καθόλου τὴν προσφορά τους στὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, ὅτι μόνοι αὐτοὶ διέσωσαν τὴ γλῶσσα του, τὴ γλῶσσα τους.

Οἱ Χριστιανοί, οἱ ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς, οἱ πατέρες τῆς ἐκκλησίας, ὁ Ἀθανάσιος, ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος, καὶ τόσοι ἄλλοι ἐπέμεναν νά γράφουν, ἁπαξάπαντες καὶ μόνον αὐτοί, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, νά κηρύττουν τὴν πίστι στὴν ἑλληνικὴ, νά χρησιμοποιοῦν στὴ λατρεία τὴν ἑλληνική. καὶ γιά νά τὴ γνωρίζουν εἰς βάθος καὶ ἐκ περισσοῦ, ἔκριναν ὅτι πρέπει νά διαφυλάξουν καὶ νὰ σπουδάζουν καὶ τά προχριστιανικά κείμενά της, 2000 τόμους, τὴ δεύτερη, ὅπως εἶπα, σέ ἔκτασι ἀρχαία γραμματεία τῆς γῆς μετά τὴ χριστιανικὴ. οἱ εἰδωλολάτρες Ἓλληνες ἐν τέλει προσῆλθαν ὅλοι στὴν προσοδοφόρο λατινικὴ κι ἀφωμοιώθηκαν ἀπὸ τὸ λατινισμό, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ μέν Χριστιανοὶ λέγονταν τότε μέ τὴν ἑλληνικὴ λέξι πιστοί, οἱ δέ εἰδωλολάτρες μέ τὴ λατινικὴ λέξι παγάνοι (pagani)· καὶ σήμερα τοὺς λέμε παγανιστάς. διότι ἐκλατινίστηκαν· πρόδωσαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. ὁ τυχοδιώκτης καὶ ὑλόφρων καὶ ἄπληστος εἰδωλολάτρης ποτέ δέν χαλάει τὴ ζαχαρένια του, ἀλλὰ τὸ μόνο πού κυττάει εἶναι τὸ τομαράκι του· καὶ γι’ αὐτὸ θέλει πάντα κοινωνικῶς καὶ κρατικῶς νά ἔχῃ τὸ πάνω χέρι· καὶ γιά νά τὸ ἐπιτύχῃ αὐτό, πουλάει, ὅταν χρειαστῇ, καὶ τὴ γλῶσσα του καὶ τὸ ἔθνος του. εἶναι τέτοιος λόγῳ τῆς ἠθικῆς που τοῦ ὑπαγορεύει ἡ  ἀκάθαρτη θρησκεία του, ἡ θρησκεία τοῦ ψεύτη καὶ κλέφτη Ἑρμοῦ, τῶν φονιάδων Ἀπόλλωνος καὶ Ἄρεως, τοῦ κτηνοβάτου Ποσειδῶνος, τῆς πόρνης Ἀφροδίτης, τῆς μοιχαλίδος Δήμητρος, τοῦ μοιχοῦ καὶ αἶμομίκτου καὶ ἀρσενοκοίτου Διός, καὶ τοῦ κιναίδου Διονύσου, τοῦ ψευδάνορος (= ψευτοάντρα), ὅπως τὸν ἔλεγαν μέ σιχασια στὴ διάλεκτό τους οἱ ἀρχαῖοι Μακεδόνες· τέτοια εἶναι ή ἠθικὴ τῶν φαντασιωτικῶν αὐτῶν προσωποποιήσεων τῆς κακίας τῆς ἀκαθαρσίας καὶ τῆς διαστροφῆς. ποιά ἐθνικὴ γλῶσσα νά διασώσῃ ὁ παγανιστής, ὅταν θα χρειαστῆ νά τὴν προδώσῃ καὶ νά τὴ θάψῃ, γιά νά μὴ χάσῃ τὸ τομαράκι του τὴν καλοπέρασι καὶ τὴν ὑστερικὴ προβολή; οἱ ἐλάχιστοι τελευταῖοι εἰδωλολάτρες τῆς Ἑλλάδος χάθηκαν, ὂχι διότι κάποιος τοὺς κυνήγησε· κανεὶς δέν τοὺς πείραξε μέχρι τὸν Θ’ μ.Χ. αἰῶνα πού ὑπῆρχαν λίγοι ἀκόμη· ἀφοῦ ἀνέβαιναν καὶ στα ὔπατα ἀξιώματα, ὅπως ὁ ἐπὶ Θεοδοσίου πρωθυπουργὸς Εὐτρόπιος κι ὁ ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ ὑπουργὸς Τριβωνιανός, γιά τὸν ὁποῖο ὅλες οἱ πηγές μαρτυροῦν ὅτι ἦταν ὁ μεγαλείτερος μιζαδόρος καὶ δωρολήπτης (δωροδοκῶν) τῆς αὐτοκρατορίας. οἱ Ἓλληνες εἰδωλολάτρες ἐξέλιπαν, ἐπειδὴ ἐκλατινίστηκαν· τότε χάθηκαν γιά τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος· ὅπως ἀκριβῶς χάθηκαν γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐξισλαμισθέντες Βυζαντινοί, ὅσοι ἔγιναν Ἄραβες καὶ Τοῦρκοι, καὶ πασᾶδες καὶ τύραννοι καὶ βασανισταὶ τῶν ἄλλων ἀδερφῶν τους Ἑλλήνων· αὐτὸ ἦταν δική τους ἐπιλογή.

Ἀλλά καὶ λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν τουρκοκρατία, ὁ Γεώργιος Γεμιστὸς καὶ περίπου ἄλλοι 10 τῆς παρέας του, πού ἀπὸ Χριστιανοὶ ἔγιναν εἰδωλολάτρες, γιατὶ φαντάστηκαν ὅτι ἔτσι θα σώσουν τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ὅταν τοὺς παρουσιάστηκε ἡ εὐκαιρία νά πᾶν στὴν Ἰταλία ὡς διαπραγματευταὶ τῆς ἑνώσεως ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν, ξανάγιναν «Χριστιανοὶ» ὀρθόδοξοι, σαν τὸν Καραχαβιάρη καὶ τά ζαγάρια του, πῆγαν στὴν Ἰταλία, ὑπέγραψαν τὴν «ἕνωσι», κι ἐκεῖ, ὅταν ὁ φιλοτομαρισμός τους καὶ ἡ φιλαυτία τους γλυκάθηκαν καὶ ζεστάθηκαν, γιά νά παραμείνουν στὴν Ἰταλία καὶ νά γίνουν ἰταλόγλωσσοι καὶ Ἰταλοί, ἔγιναν παπικοί· δέν ξαναγύρισαν στὴν Ἑλλάδα. χάθηκαν γιά τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, μηδενὸς διώκοντος. διότι δέν μποροῦσε τὸ τομαράκι τους νά ὑπομείνῃ τὴν τουρκοκρατία, ὅπως τὴν ὑπέμειναν καρτερικα καὶ ἡρωϊκὰ οἱ πιστοὶ Χριστιανοί, αὐτοὶ ποὺ διατήρησαν μέχρι τὴν ἀπελευθέρωσί του καὶ τὸ ἔθνος καὶ τὴ γλῶσσα του.

Δεύτερη λοιπὸν φορά ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα κινδύνευσε νά σβήσῃ, μαζὶ καὶ μέ τὴ γραμματεία της καὶ μέ τὸ ἔθνος, κατὰ τοὺς 4 αἰῶνες τῆς τουρκοκρατίας, πού γιά τὸ βόρειο μισὸ τῆς Ἑλλάδος ἦταν 5. τότε ὅλοι οἱ ὑλόφρονες καὶ καιροσκόποι καὶ τυχοδιῶκτες “Έλληνες ἔγιναν Τοῦρκοι καὶ μουσουλμάνοι· καὶ λίγοι που μποροῦσαν νά φύγουν στὸ ἐξωτερικὸ καὶ νά ῥίξουν πίσω τους στὴν πατρίδα μαύρη πέτρα, ἔγιναν παπικοὶ καὶ Ἰταλοί. οἱ δέ πιστοὶ Χριστιανοὶ ἔμειναν Ἓλληνες. πάλι βέβαια τὸ κίνητρό τους ἦταν ἡ πίστι τους ἡ χριστιανική· ἐπειδὴ δέν μποροῦσαν νά γίνουν Τοῦρκοι οὔτε Ἰταλοί, ἂν δέν ἀπαρνοῦνταν αὐτὴ τὴν πίστι· οὔτε αὐτὸ μειώνει ὅμως τὴ μεγάλη πρᾶξι τους, τὴ μόνη πρᾶξι ποὺ διέσωσε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ φυσικα καὶ τὸ ἔθνος τὸ Ἑλληνικό. οὔτε αὐτὸ εἶναι σύμπτωσι, οὔτε ἂσχετο μέ τὴ θεία πρόνοια. ὅσοι δέν κρατήθηκαν πιστά μέλη τῆς Χριστιανικῆς πίστεως καὶ ἐκκλησίας, ἔχασαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα· καὶ τὴν ἐθνικότητά τους βέβαια. γιά κείνους ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔσβησε· χάθηκε. σήμερα μιλοῦν τουρκικά καὶ ἰταλικά· κι ἔχουν καὶ τὴν ἀντίστοιχη ἐθνικὴ συνείδησι· κι ἐπιβουλεύονται κιόλας τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος καὶ τὴ γλῶσσα του. μόνη ἡ ἐκκλησία διέσωσε, γιὰ δεύτερη φορα στὴν ἱστορία, τὴ γλῶσσα αὐτὴ τὴν ἑλληνική. οἱ Ἓλληνες γιά 4-5 αἰῶνες καὶ στα δικαστήρια καὶ στὶς κρατικές ὑπηρεσίες ἦταν ἀναγκασμένοι νά μιλοῦν τουρκικά, μόνο στὴν ἐκκλησία μιλοῦσαν ἑλληνικά, καὶ στὸ σπίτι τους βέβαια ὡς Χριστιανοί. ἡ ἐκκλησία κράτησε καὶ στὴ λατρεία της καὶ στὸ κήρυγμά της καὶ σέ κάθε χρῆσι της μόνο τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. μόνη ἡ ἐκκλησία. δέν ὑπῆρξε ἄλλος φορεὺς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τότε. κι ἂν χανόταν ἡ γλῶσσα βέβαια, θα χανόταν καὶ ἡ γραμματεία της καὶ ή ἱστορία καὶ τὸ ἔθνος.

Καὶ παρ’ ὅλες τὶς δυσμενεῖς, δυσμενέστατες κι ἐπικίνδυνες, συνθῆκες ἡ ἐκκλησία τὴ γλῶσσα τὴν ἑλληνικὴ τὴν κράτησε σ’ ὅλο τὸ ὔψος της καὶ σ’ ὅλη τὴν καθαρότητά της. ἀφήνω τοὺς λογίους ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες, σαν τοὺς κληρικοὺς Μελέτιο Πηγᾶ, Εὐγένιο Βούλγαρι, Νικηφόρο Θεοτόκη, Νεόφυτο Δούκα, Ἀθανάσιο Πάριο, Θεόφιλο Καμπανίας Θεσσαλονίκης, καὶ τόσους ἄλλους, πού ἔγραφαν σέ ἀρχαΐζουσα γλῶσσα. παίρνω τὶς ἁπλές Διδαχές τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ! τί δημοτικὴ ἑλληνική! τί καθαρότητα ἑλληνικῆς γλώσσης! κάνετε ἕνα πείραμα. πάρετε τρία δημοτικὰ κείμενα τῆς τουρκοκρατίας, δυὸ ἰδιωτικὰ κι ἕνα ἐκκλησιαστικό· ἕνα τοῦ ΙΖ’ αἰῶνος, ἓνα τοῦ ΙΗ’, κι ἕνα τοῦ ΙΘ’· τὸ Χρονικὸ τοῦ Παπασυναδινοῦ τοῦ Σερραίου (ΙΖ’), τὶς Διδαχές τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ (ΙΗ’), καὶ τὸ Στορικὸν (= Ἱστορικὸν) τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη (ΙΘ’), δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ λέμε Ἀπομνημονεύματα του· (διότι ὁ Μακρυγιάννης μπορεῖ νἂγραψε τὸ κείμενό του μετὰ τὴν τουρκοκρατία, ἀλλὰ τὴ γλῶσσα του τὴν ἔμαθε ὡς μητρικὴ καὶ τὴ μιλοῦσε ὡς ὥριμος πλέον ἂντρας ἤδη ἐπὶ τουρκοκρατίας). πάρτε τά κείμενα αὐτά καὶ χτενίστε τὸ λεξιλόγιό τους. στα δύο, Παπασυναδινὸ και Μακρυγιάννη, θά βρῆτε μιά δημοτικὴ ἑλληνικὴ κατάφορτη ἀπὸ τουρκικές λέξεις· τί ἀμανάτι καὶ τί τζιβαέρι καὶ τί χαζίρι! κατάφορτη. διαβάστε καὶ τὶς Διδαχές τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τὸ χριστιανικὸ κήρυγμα τῆς ἐκκλησίας· τὸ δημῶδες, τὸ ἄκρως λαϊκό· δέν θά βρῆτε τέτοιες λέξεις· θα βρῆτε ὁλοκάθαρα ἑλληνικά. γιατί; γιατὶ ἡ ἐκκλησία τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ τὴν ἀρχαΐζουσα στὴ λατρεία της καὶ τὴ δημοτικὴ στὸ κήρυγμά της, τὴ μιλοῦσε μόνο καθαρή· μ’ ἕνα αἰσθητήριο ἀλάθητο. ξένες λέξεις δέν δεχόταν στὴ λαλιά της. δέν κακίζω τοὺς ἂλλους δύο συγγραφεῖς· ἂνθρωποι ἁπλοϊκοὶ ἦταν· ἦταν φυσικὸ νά δεχτοῦν τουρκικές λέξεις· δέν ἤξεραν κἂν ποιές ἀκριβῶς εἶναι τουρκικές καὶ ποιές καθαρόαιμες ἑλληνικές. δέν ἦταν φιλόλογοι οἱ ἅνθρωποι. ἡ ἐκκλησία ὅμως οὔτε αὐτὸ τὸ ἁπλοϊκὸ καὶ ἀπολύτως δικαιολογημένο μειονέκτημα εἶχε στὴ γλῶσσα τὴς καὶ τὴ δημοτικὴ καὶ τὴν ἀρχαΐζουσα. ἡ ἐκκλησία μιλοῦσε μόνο καθαρὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα, πεντακάθαρη· μόνη αὐτή. ἀλλά καὶ οἱ ἄλλοι, ὅση ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦξεραν, στὴν ἐκκλησία τὴ μάθαιναν· ἐκεῖ τὴ φρεσκάριζαν, ἐκεῖ τὴ διατηροῦσαν καὶ τὴ συντηροῦσαν, γιά χάρι τῆς Χριστιανικῆς πίστεως τὴν κράτησαν. γιά κανέναν ἄλλο λόγο.

Λέμε συνήθως· τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος χάρισε στὴ Χριστιανικὴ πίστι τὴ γλῶσσα του γιά τὴ Βίβλο της. ναί· ἀλλα καὶ ἡ Χριστιανικὴ πίστι, δύο φορές αὐτή, χάρισε στὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος τὴ γλῶσσα του. τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος σέ ἕναν μόνο ὀφείλει εὐγνωμοσύνη, διότι δύο φορές διέσωσε μόνος αὐτὸς τὴ γλῶσσα του καί γε τὴν ἐπιβίωσί του ὡς ἔθνους· στὴ Χριστιανικὴ πίστι, στὴ Χριστιανικὴ ἐκκλησία. ποῦ ἦταν τότε οἰ παγανισταί, αὐτὰ τά τσόκαρα, αὐτὰ τ’ ἀγράμματα κι ἀπελέκητα σαχλοκούδουνα; ὅλοι τούς πρόδωσαν κι αὐτομόλησαν τὴ μιά φορὰ στὸ λατινισμὸ τὴν ἄλλη στὸ ἰσλάμ, κι ἔσβησαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τους. αὐτὸ τοὺς ὑπαγορεύει πάντα τὸ θεοποιημένο τομαράκι τους. ἡ Χριστιανικὴ πίστι διέσωσε, δίς, τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ γιά πάντα τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία καὶ τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία. τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος ὀφείλει τὴ σημερινὴ ὓπαρξί του μόνο στὴ Χριστιανικὴ πίστι, στὴν ἐκκλησία. σέ κανέναν ἄλλο· καὶ κυρίως σέ κανένα πατριδοκάπηλο, σέ κανένα ψιλικατζῆ ὀλυμπιακῆς φανφάρας. ξέρετε τώρα ποῦ θ’ αὐτομολήσουν αὐτοὶ σέ περίπτωσι πού ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα θά κινδυνεύσῃ. γιά χάρι τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης διέσωσαν δὶς οἱ Χριστιανοὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, μέ συνέπεια νά διασωθῇ καὶ ἡ ἑλληνικὴ γραμματεία καὶ ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος. γι’ αὐτὸ ἄλλωστε κι ὁ διαμορφωτὴς πού διέπλασε τὴ νεώτερη ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι μόνο ἕνας· ἡ Βίβλος· ἡ Παλαιὰ Διαθήκη κατά τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ μετάφρασι τῶν Ἑβδομήκοντα καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη ὅπως γράφτηκε ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. ἡ Βίβλος διέπλασε πρῶτα τὴ γλῶσσα τῆς χριστιανικῆς λατρείας καὶ τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος κι ἔπειτα ὅλη τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα.

Ἡ μελέτη αὐτὴ πρωτοδημοσιεύτηκε τὸ 1999 στὸ περιοδικὸ Σάλπιγξ Ὀρθοδοξίας, σέ 3 συνέχειες, τεύχη 354-6.

 

Πηγή: Περιοδικό «Μελέτες» τεύχος 12, Μάρτιος 2013, Εκδόσεις Δόναξ, Θεσσαλονίκη.

http://philologus.gr/files/MELET12.PDF

Συγγραφέας: Δρ. Κωνσταντίνος Σιαμάκης

Advertisements

Ιστορίες γι’ αγρίους 2: «Ανώνυμος μοναχός», «γνώστης περί των πολεμικών τεχνών», κατά της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας Μαρτίου 19, 2016

Posted by expaganus in προπαγάνδα, προβοκάτσια, παγανισμός, Επικαιρότητα, Ορθοδοξία, μοναχισμός.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
4 Σχόλια

Σεβαστοί αναγνώστες και σεβαστές αναγνώστριες,

Τον τελευταίο καιρό είδαμε μια μητρόπολη να παίρνει ξεκάθαρη θέση για τις πολεμικές τέχνες. Πρόκειται για την Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης (Βαρκίζης), την ανακοίνωση της οποίας μπορείτε να δείτε εδώ, με τον τίτλο «ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ Ι.Μ. ΓΛΥΦΑΔΑΣ Ε.Β.Β. & Β. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ». Βέβαια όλοι ξέρουμε ότι πίσω από τις πολεμικές τέχνες υπάρχουν διάφορα συμφέροντα, μεταξύ των οποίων και οικονομικά, οπότε οι αντιδράσεις απέναντι στον μητροπολίτη που είπε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη ήταν αναμενόμενες. Στα πλαίσια αυτών των αντιδράσεων, ένα κείμενο γεμάτο γραμματικά, συντακτικά και – αλλίμονο – θεολογικά λάθη, βρήκε το δρόμο του σε διάφορες σελίδες και ιστολόγια που ασχολούνται με χριστιανικά θέματα. Σύμφωνα με το «Πενταπόσταγμα», που το δημοσίευσε με τον τίτλο «Απαντήσεις – περί πολεμικών τεχνών από την Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας», «το κείμενο γράφτηκε από κάποιον Ορθόδοξο χριστιανό ιερομόναχο π.Θ. ο οποίος παλαιότερα είχε συμμετάσχει και είναι γνώστης περί των πολεμικών τεχνών», και «αν και η άποψή τους είναι πιο κοντά στον Σεβασμιώτατο Γλυφάδας, το δημοσιεύουν με σκοπό να ακουστεί και αυτή η άποψη».

Το παραθέτω με δικά μου σχόλια, χωρίς καμμιά αλλαγή:

Είναι άδικο να συσχετίζονται απόλυτα οι πολεμικές σχολές και τέχνες με τον ψεύτικο βουδισμό και άλλες θρησκείες. Ανέκαθεν και απο αρχαιοτάτων χρόνων υπήρχαν πολεμικές τέχνες και σχολές εκτός βουδισμού, που ΠΟΤΕ δεν καταδίκασε και δεν κατέκρινε στο παραμικρό εδώ και χιλιάδες χρόνια η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το αντίθετο μάλιστα! Απο την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας εώς τις ημέρες μας, υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα αγιασμού και αγίων σε γνώστες πολεμικών τεχνών!!!

Από την αρχή του κειμένου λοιπόν, ο γράφων κατηγορεί τον μητροπολίτη Γλυφάδας ότι είναι άδικος, αφού καταπώς μας λέει, άδικα «συσχετίζει απόλυτα τις πολεμικές σχολές και τέχνες με τον ψεύτικο βουδισμό και άλλες θρησκείες». Βέβαια, ο μητροπολίτης Γλυφάδας ξέρουμε ποιος είναι, αφού δεν φοβάται να διατυπώσει εκκλησιαστικό λόγο επώνυμα και ενυπόγραφα. Οπότε, γεννώνται σοβαρά ερωτήματα:

  • Ποιος είναι αυτός που ανώνυμα κατηγορεί τον μητροπολίτη Παύλο για αδικία; Σε ποια μονή μονάζει;
  • Έχει ευλογία να μπαίνει στο διαδίκτυο; Είχε ευλογία του γέροντά του για να γράψει επιστολή, και μάλιστα ανώνυμη, και να την στέλνει εδώ κι εκεί; Είχε την ευλογία του ηγουμένου του;
  • Συμφωνούν οι παραπάνω με τα γραφόμενά του, και τι γνωρίζουν για τις πολεμικές τέχνες;
  • Είναι θεμιτό στην εκκλησιαστική μας παράδοση, ένας μοναχός που άφησε τα εγκόσμια για να προσευχηθεί για τις αμαρτίες του και για όλους εμάς, να κάθεται και να αρθρογραφεί ανώνυμα, κατηγορώντας κι από πάνω έναν άξιο μητροπολίτη για «αδικία»;
  • Μήπως τελικά, πίσω από αυτή την επιστολή δεν κρύβεται ένας μοναχός που φέρεται αμόναχα, αλλά κάτι άλλο;

Φοβάμαι ότι στο «Πενταπόσταγμα» και στις άλλες σελίδες που δημοσίευσαν αυτή την επιστολή όχι μόνο δεν την «απέσταξαν», αλλά ότι κανείς δεν κάθισε να διερωτηθεί γι’ αυτά τα πράγματα. Απλά παρουσίασαν τον ανώνυμο γράφοντα στους αναγνώστες τους ως Ορθόδοξο μοναχό, όπως δηλαδή τους παρουσιάστηκε και εκείνος μέσω e-mail, και το ανώνυμο πόνημά του ως «απαντήσεις» στην σοβαρή, υπεύθυνη και πλήρως τεκμηριωμένη ανακοίνωση της Ι. Μ. Γλυφάδας. Δεν μπορώ να μην θυμηθώ αυτήν εδώ την κραυγαλέα περίπτωση, όπου σοβαρές και δήθεν σοβαρές ιστοσελίδες αναπαρήγαγαν για μέρες μια ολοφάνερη φάρσα, οπότε η αφέλεια και η ανευθυνότητα όσων δημοσίευσαν αυτή την επιστολή χωρίς να δηλώσουν σε κάποιον δικό τους πρόλογο την παραμικρή επιφύλαξη σχετικά με την ταυτότητα του συντάκτη της, δεν είναι πρωτοφανείς. Εξάλλου, όπως πρωτοείπε ο Τζαβαλάς Καρούσος και διέδωσε ο Γιάννης Τσαρούχης, «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις».

Λέει λοιπόν ο «μοναχός»:

Το ποιό τρανταχτό παράδειγμα στην Παλαιά Διαθήκη είναι ο Δαυίδ, ο οποίος εκτός ότι σε πολλές μάχες που είχε πάρει, σκοτώνοντας αρκετούς εχθρούς που ήθελαν να κατακτήσουν παρανόμως την χώρα τους, κατάφερε και σκότωσε σε προσωπική μάχη τον Σαμψών και μάλιστα του έδωσε την χαριστική βολή με το ίδιο το σπαθί του ειδωλολάτρη Σαμψών.

Προφανώς ο γράφων εννοεί τον Γολιάθ, αφού ο Σαμψών δεν ήταν «Φιλισταίος ειδωλολάτρης» αλλά Εβραίος ήρωας, αφιερωμένος στον Θεό «εκ κοιλίας μητρός του», και μάλιστα ένας ήρωας που έτρεμαν οι «Φιλισταίοι ειδωλολάτρες». Πολύ περίεργο λάθος για έναν μοναχό, από τον οποίο θα περίμενε κανείς να γνωρίζει αυτό το τόσο βασικό σημείο της Παλαιάς Διαθήκης… Ακόμα πιο περίεργο είναι ότι το λάθος επαναλαμβάνεται δυο φορές, άρα δεν γίνεται εκ παραδρομής.

Προσέξτε όμως πώς το κείμενο ξεκινά με «πολεμικές τέχνες και σχολές εκτός βουδισμού» και «αγιασμό σε γνώστες πολεμικών τεχνών», δημιουργώντας την εντύπωση ότι θα μας τις παρουσιάσει. Στη συνέχεια όμως, δεν αναφέρει ΟΥΔΕΜΙΑ «πολεμική τέχνη και σχολή εκτός βουδισμού», παρά μας αναφέρει ως παράδειγμα αγιασμού «χρήστη πολεμικών τεχνών» τον Δαυίδ. Ο Δαυίδ όμως, όταν απάντησε στην πρόκληση του Γολιάθ κατά του λαού του, δεν εξασκείτο με τις ώρες για να συντρίψει φανταστικούς αντιπάλους, όπως κάνουν στις σχολές πολεμικών τεχνών. Ήταν ένας βοσκός που φρόντιζε τα κοπάδια του πατέρα του, και για να τα προστατέψει σκότωνε λύκους και αρκούδες που τους επιτίθονταν. Και δεν ήρθε στον τόπο της μονομαχίας ως μαχητής προετοιμασμένος να πολεμήσει τους Φιλισταίους, ήρθε για να φέρει φαγητό στους αδελφούς του που βρίσκονταν εκεί.

Και συνεχίζει ο «μοναχός»:

Το ίδιο αυτό πολεμικό όπλο του ειδωλολάτρη σαμψών δεν το απέριψε ο δαυίδ επειδή ήταν ειδωλολατρικό, αλλά το χρησιμοποίησε αυτό το σπαθί και σε πολλές μάχες που είχε κάνει εν συνεχεία ο Δαυίδ! και όταν τελείωσαν οι μάχες δεν το πέταξε ο Δαυίδ αλλά το έβαλε ως τρόπαιο-έμβλημα μέσα στην κατοικία του!

Μισό λεπτό: Μπορεί ένα σπαθί να είναι «ειδωλολατρικό», να λατρεύει δηλαδή ένα άψυχο αντικείμενο τα είδωλα; Ή μήπως πρόβαλε κανείς την απαίτηση να μην χρησιμοποιήσει ο Δαυίδ το σπαθί του «Σαμψών» (τρίτη φορά το ίδιο λάθος…) επειδή τάχα ήταν «ειδωλολατρικό»; Όχι βέβαια… Οπότε μάλλον ο «μοναχός»

α) χρησιμοποιεί την τεχνική που λέμε «κατάρριψη αχυρανθρώπου», για να φανεί ότι έχει δίκιο έναντι ενός αντιπάλου που όμως, δεν υπάρχει και

β) παραλληλίζει το σπαθί του «Σαμψών», δηλαδή του Γολιάθ, με τις πολεμικές τέχνες, τις οποίες δήθεν, μπορεί ένας άγιος του Θεού να μην τις απορρίπτει αλλά να τις χρησιμοποιεί, κι ας είναι «ειδωλολατρικές».

Για την ιστορία, ας αναφέρουμε ότι ο Δαυίδ δεν είχε δικό του σπαθί σ’ αυτή τη μονομαχία, καθώς το σπαθί και η πανοπλία που του έδωσε ο Σαούλ του έπεφταν βαριά, οπότε τα έβγαλε και αντιμετώπισε τον Γολιάθ χωρίς αυτά. Έτσι, όταν τον νίκησε και ήρθε η ώρα να τον σκοτώσει, όπως γινόταν τότε σε αυτού του είδους τις μονομαχίες, καθώς δεν είχε σπαθί δικό του, χρησιμοποίησε αυτό του νικημένου. Πιο κάτω (Α’ Βασιλειών 21,2-10) που ο Δαυίδ έχει διαφύγει από τον Σαούλ, ρωτά τον Αβιμέλεχ εάν υπάρχει κάποιο ακόντιο ή ξίφος, γιατί δεν είχε όπλο, κι αυτός του λέει ότι έχει μόνο το ξίφος του Γολιάθ του Φιλισταίου, που ο ίδιος ο Δαυίδ  είχε σκοτώσει. Άρα ο Δαυίδ δεν πήρε από μόνος του το «ειδωλολατρικό σπαθί» του Γολιάθ για να το έχει ως τρόπαιο, αλλά το απέρριψε, αφού βρέθηκε στην κατοχή κάποιου άλλου. Και όταν ο Αβιμέλεχ του το έδωσε ως το μοναδικό όπλο που είχε, ο Δαυίδ το πήρε και συνέχισε τον δρόμο του μακριά από τον Σαούλ. Συνεπώς, αν δεν του έδινε ο Αβιμέλεχ το σπαθί του Γολιάθ αλλά κάποιο άλλο, πολύ απλά θα χρησιμοποιούσε το άλλο… Επίσης, αν ο «ανώνυμος μοναχός» παραλληλίζει το «ειδωλολατρικό» σπαθί του Γολιάθ με τις πολεμικές τέχνες, τις οποίες δήθεν μπορούν να χρησιμοποιούν οι χριστιανοί κι ας είναι ειδωλολατρικές, ας μου επιτραπεί κι εμένα να παραλληλίσω τη χωρίς πανοπλία και χωρίς ειδική πολεμική προετοιμασία νίκη του Δαυίδ επί του Γολιάθ με την ΜΗ ενασχόληση των χριστιανών με τις πολεμικές τέχνες και την εναπόθεση των ελπίδων τους στην πρόνοια του Θεού, η οποία αρκεί για να τους αναδείξει νικητές.

Και συνεχίζει ο «ανώνυμος μοναχός»:

Επίσης αυτός ο μεγάλος πολεμιστής και γνώστης πολεμικών τεχνών προφήτης Δαύιδ δημιούργησε και το υμνολογικό βιβλίο και προσευχητάριο «το ψαλτήρι» που είναι το μοναδικό βιβλίο που οι προσευχές-ψαλμοί του υπάρχουν σε ΟΛΕΣ τις ακολουθείες και προσευχές της Ορθόδοξης Εκκλησίας!

Βέβαια αυτό είναι επίσης άσχετο με τις πολεμικές τέχνες και μόνο χάριν εντυπωσιασμού θα μπορούσε να το αναφέρει κανείς, πρόκειται όμως για εντυπωσιασμό άνευ ουσίας: Σίγουρα, ο Δαυίδ είχε το χάρισμα να παίζει μουσική και να συνθέτει τραγούδια, όμως προφανώς αυτό δεν «πάει πακέτο» με την ενασχόληση με «πολεμικές τέχνες» και προφανέστερα, ο Δαυίδ θα αξιοποιούσε αυτό το τάλαντο που του έδωσε ο Θεός είτε ασχολιόταν με «πολεμικές τέχνες» είτε όχι. Εξάλλου στους Ψαλμούς του υμνεί τον Θεό, όχι τις πολεμικές τέχνες… Και βέβαια, το ότι «οι προσευχές-ψαλμοί του Δαυίδ υπάρχουν σε όλες τις ακολουθίες και προσευχές της Ορθόδοξης Εκκλησίας» ούτε σχέση με την πολεμική του δραστηριότητα έχει, ούτε νομιμοποιεί τους χριστιανούς να ασχολούνται με πολεμικές τέχνες.

«Επίσης βλέπουμε πολλά τέτοια παραδείγμα μέσα στην Παλαιά Διαθήκη» συνεχίζει ο «ανώνυμος μοναχός», κι εδώ έχει επιτέλους εν μέρει δίκιο: Πραγματικά, στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης έχουμε παραδείγματα Εβραίων εκλεκτών του Θεού που πολεμούν με φυσικά όπλα εναντίον ειδωλολατρικών λαών, όπως έκανε ο Δαυίδ. Όμως, εκτός του ότι ο αγώνας των πιστών του Θεού πάντα ήταν κυρίως πνευματικός, η εποχή της Παλαιάς Διαθήκης έχει παρέλθει και δεν υπάρχουν οι ειδικές συνθήκες που υπήρχαν τότε. Και να υπήρχαν, αυτό δεν θα σήμαινε ότι μπορούν να πηγαίνουν σε σχολές πολεμικών τεχνών οι χριστιανοί. Ούτε θα σήμαινε ότι οι χριστιανοί πρέπει να επικροτήσουν όταν,

«ενώ επιχειρείται στα σχολεία η απορθοδοξοποίηση του μαθήματος των Θρησκευτικών και η κατάργηση του κατηχητικού χαρακτήρα του, κάτι που στερεί από τους Ορθόδοξους μαθητές το δικαίωμα να μάθουν την πίστη τους, ταυτόχρονα εισάγεται, δια της πλαγίας οδού, η κατήχηση σε βουδιστικά και ανατολικά φιλοσοφικο-θρησκευτικά συστήματα, όπως είναι αυτό της γιόγκα και των πολεμικών τεχνών». (Βλ. Ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας).

Και ο «μοναχός» συνεχίζει:

Ακόμα υπάρχουν πολλοί μεγάλοι άγιοι της Εκκλησίας πού ήταν (ορισμένοι άριστοι) γνώστες πολεμικών τεχνών. Τρανό και μεγάλο παράδειγμα είναι ο Άγιος Γεώργιος ο οποίος ανήκε στον Ρωμαϊκό Στρατό και ήξερε τόσο καλά τις πολεμικές τέχνες και είχε τέτοια επιτυχία σε μάχες, που άνηκε στην ομάδα των «αηττήτων» του Ρωμαϊκού Στρατού. Το ίδιο σχεδόν θα μπορούσαμε να πούμε και γιά τον Άγιο Δημήτριο, τον άγιο Κωνσταντίνο, τον άγιο Θεόδωρο, τον άγιο Μερκούριο αλλά και γιά πλειάδα πολλών χιλιάδων στρατιωτικών αγίων της Ορθοδοξίας.

Οι στρατιωτικοί άγιοι, τους οποίους ο «ανώνυμος μοναχός» αναγάγει σε «πολλές χιλιάδες», αγίασαν άραγε επειδή γνώριζαν να πολεμούν ή επειδή παραδόθηκαν ψυχή τε και σώματι στον Χριστό; Ή μήπως όλοι οι πολεμιστές που είχαν γίνει χριστιανοί αγίασαν; Διερωτάται καθόλου ο «μοναχός» αν κάποιοι χριστιανοί δεν ήθελαν να ασχολούνται με τον πόλεμο μετά τον εκχριστιανισμό τους, και πόσοι ήταν αυτοί; Στο κείμενο δεν φαίνεται κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, ο «μοναχός» θεωρεί δεδομένο ότι

«όχι μόνο δεν ήταν εμπόδιο οι γνώσεις τους σε πολεμικές τέχνες, αλλά σχεδόν υποβοηθούσαν προς τον αγιασμό και προς την ετοιμότητα και αντιμετώπιση εναντίων των μαρτυρικών πόνων και στα σκληρά μαρτύρια που αντιμετώπισαν, νίκησαν και επιβλήθηκαν και είχαν ως τελικό αποτέλεσμα τον μεγάλο αγιασμό και το Θεϊκό παράδειγμά αυτών των μάχιμων αγίων σε όλο τον κόσμο.»

Φοβάμαι ότι εδώ ξεφεύγουμε πολύ από το νόημα της πίστης στον Χριστό αλλά και από αυτό που μας διδάσκει το παράδειγμα του Δαυίδ: Ότι η δύναμη του χριστιανού είναι ο Θεός, όχι οι όποιες γνώσεις και η όποια προετοιμασία για το μαρτύριο, και αυτή η δύναμη είναι που του δίνει την αντοχή και τη νίκη. Αλλιώς, ας μας πει ο μοναχός ποια γνώση σε πολεμικές τέχνες βοήθησε τον απόστολο Πέτρο και τον άγιο Εφραίμ, που μαρτύρησαν και δεν ήταν στρατιώτες, ας μας πει τι είδους εκπαίδευση σε πολεμικές τέχνες είχαν οι χιλιάδες γυναικών, παιδιών, υπερηλίκων, κηπουρών, αγροτών, αρτοποιών, τεχνιτών και τόσων άλλων, οι οποίοι βασανίστηκαν απάνθρωπα επί ώρες, ακόμα κι επί μέρες, κι ωστόσο άντεξαν τα σκληρά μαρτύρια και αγίασαν;

Αντί γι’ αυτό, ο «ανώνυμος μοναχός» μας λέει:

«Δυστυχώς ο αγαπητός μητροπολίτης Γλυφάδας επιρρεάστηκε από διάφορους «γνώστες» και «απόλυτους» που νομίζουν ότι αυτά που συμβαίνουν δυστυχώς σε διάφορες βουδιστικές πολεμικές σχολές, συμβαίνουν και σε όλες τις άλλες πολεμικές σχολές!»

Εδώ ο αυτοπαρουσιαζόμενος ως μοναχός επιτίθεται εκ νέου προσωπικά στον μητροπολίτη Γλυφάδας και τον παρουσιάζει ως έρμαιο επηρεασμένο από «διάφορους» εντός εισαγωγικών «γνώστες», κοινώς, ανθρώπους που παριστάνουν ότι είναι γνώστες χωρίς να είναι… Μήπως τελικά δεν διάβασε καθόλου το άρθρο της μητρόπολης Γλυφάδας; Γιατί όποιος το διαβάζει βλέπει ότι στηρίζεται σε έγκυρη βιβλιογραφία σχετική με τις πολεμικές τέχνες και σε πορίσματα πανορθοδόξων συνδιασκέψεων, όχι σε «διάφορους» που «νομίζουν» και μάλιστα ανωνύμως. Όμως, παρακάτω ο αυτοπαρουσιαζόμενος ως μοναχός μας παρουσιάζει κάποιον που είναι πραγματικός «γνώστης», και δεν είναι άλλος από τον εαυτό του:

«Από προσωπική εμπειρία μπορώ να πώ ότι τουλάχιστον πάνω από το 90% των πολεμικών σχολών δεν συμβαίνει (όχι μονο) η παραμικρή προπαγάνδα του βουδισμού και άλλων θρησκειών αλλά αντίθετα στις περισσότερες σχολές πολεμικών τεχνών σε όλο τον κόσμο διδάσκονται από δασκάλους που οικειοθελώς έχουν Χριστιανική πίστη και θρησκεία! Σε πάρα πολλές σχολές οι δάσκαλοι των πολεμικών σχολών αυτοί έχουν και χριστιανικές εικόνες και σταυρούς, άλλοι είναι σε θέαση αλλά και άλλοι είναι τοποθετημένοι σε προσωπικά μέρη.»

Και εδώ μπορεί κανείς δικαιολογημένα να αναρωτηθεί, τι είδους «προσωπική εμπειρία» έχει ο «μοναχός» ώστε να γνωρίζει τι συμβαίνει σε «πάνω από το 90% των πολεμικών σχολών» και μάλιστα «σε όλο τον κόσμο»; Είναι υπεράνθρωπος, είναι διορατικός, έχει ξοδέψει δεκαετίες ταξιδεύοντας στην υφήλιο για να γνωρίσει πάνω από το 90% των σχολών και των δασκάλων πολεμικών τεχνών; Και είναι σοβαρό να υποστηρίζουμε ότι κάποιος έχει «χριστιανική πίστη και θρησκεία» επειδή έχει «σε θέαση» «χριστιανικές εικόνες και σταυρούς», τη στιγμή που τόσοι μάγοι και τσαρλατάνοι κάνουν το ίδιο για να μας πείσουν ότι τα έργα τους είναι σύμφωνα με τη χριστιανική πίστη; Αυτή είναι η χριστιανική διάκριση, το να αποφαινόμαστε βάσει της επιφάνειας; Δεν του περνάει του «γνώστη» γράφοντος από το μυαλό ότι είναι λογικό και αναμενόμενο, σε μια χώρα που οι περισσότεροι γηγενείς αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί και είναι καχύποπτοι απέναντι σε μη-χριστιανικές κινήσεις, αυτοί που θέλουν να τους πιάσουν πελάτες και γνωρίζουν ότι εύκολα μπορεί να θεωρηθούν φορείς αντιχριστιανικών πρακτικών και ιδεών, να τοποθετούν στις επιχειρήσεις τους εικόνες και σταυρούς και να φέρνουν ιερείς για αγιασμούς, δημοσιοποιώντας στη συνέχεια το γεγονός; Ή δεν ξέρει ότι πολλές φορές οι άνθρωποι παρουσιάζονται ως φορείς κάποιας πίστης ή και ιδεολογίας επειδή νομίζουν ότι την πρεσβεύουν, χωρίς πραγματικά να καταλαβαίνουν τι συνεπάγεται αυτή; Φαίνεται πως όχι. Φαίνεται πως για τον γράφοντα αρκεί το ότι κάποιοι δηλώνουν χριστιανοί. Εξάλλου όπως είπαμε, στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις.

«Μάλιστα αρκετοί είναι και οι ιερείς-παπάδες που αντέδρασαν σε ορισμένα κατηγορώ εναντίον των πολεμικών τεχνών της ανακοίνωσης που έβγαλε η μητρόπολη Γλυφάδας.»

Ώστε ο «ανώνυμος μοναχός» όχι μόνο γνωρίζει τι γίνεται στο «90% των σχολών σε όλο τον κόσμο» και σε «προσωπικά μέρη» δασκάλων πολεμικών τεχνών, γνωρίζει και τις αντιδράσεις «αρκετών ιερέων-παπάδων». Δεν γνωρίζει όμως ότι το να είναι κάποιος ιερέας, δεν σημαίνει και ότι είναι ειδικός σε συγκεκριμένα εξειδικευμένα θέματα ή ότι έχει οπωσδήποτε πνευματική διάκριση. Ας μάθει ότι και ένας ιερέας μπορεί να τρέφει πάθη και προσκολλήσεις σε παλιές ενασχολήσεις, όχι απαραίτητα χριστιανικές. Επίσης, μάλλον δεν γνωρίζει ούτε ότι οι «ιερείς» και οι «παπάδες» είναι το ίδιο, οπότε είναι λάθος το να γράφει «ιερείς-παπάδες». Κάποιος πρέπει να του το πει, για να μην εκτίθεται όταν γράφει επιστολές.

Και συνεχίζει:

«Ενώ ορθά και σωστά θα λέγαμε ότι εν συνόλο η Εκκλησία απέρριψε την γιόγκα διότι αυτή είναι ΚΑΘΑΡΑ θρησκευτική πρακτική των Ινδουϊστών, όπως λένε και οι ίδιοι οι ινδουϊστές και καθόλου δεν είναι γυμναστική όπως ομολογούν και αρκετοί αθλίατροι κ.α. σε όλο τον κόσμο. Δεν σημαίνει και δεν συμβαίνει ΚΑΘΟΛΟΥ το ίδιο με τις σχολές και τα συστήματα των πολεμικών τεχνών. Που πολλές (ίσως και οι περισσότερες) δεν έχουν σχέσεις με τον βουδισμό, και με άλλες ανατολικές θρησκείες. Ακόμα και σε ορισμένες λίγες πολεμικές σχολές και συστήματα ίσως να ξεκίνησαν από κάποιους βουδιστές κ.α. αλλά με τα χρόνια, αυτά τα ανατολικών θρησκειών στοιχεία απορρίφθηκαν και αφαιρέθηκαν από τις πολεμικές τέχνες.(αν όχι σε όλες, σχεδόν σε όλες τις πολεμικές σχολές).»

Πλέον ο «μοναχός» εγκαταλείπει την βεβαιότητα, την οποία εξέφραζε λίγο πριν ώστε να δημιουργήσει εντυπώσεις, και καταφεύγει στα «ίσως», συνδυασμένα με διάφορα κεφαλαία. Και για άλλη μια φορά δίνει την εντύπωση ότι ΔΕΝ διάβασε την ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας,ούτε άλλα σχετικά κείμενα, που δείχνουν ξεκάθαρα ότι αυτά που γράφει εκείνος δεν ισχύουν. Στη συνέχεια μας λέει «να πηγαίνει ο ενδιαφερόμενος σε ΑΛΗΘΙΝΗ σχολή πολεμικών τεχνών» για να αποφεύγει «σημάδια διαφήμισης και προσυλητισμού σε βουδισμό και άλλες ανατολικές θρησκείες σε πολεμικές σχολές όπως μπορεί να συμβαίνει με το σύστημα π.χ. shaolin kung-fu» «σε σπάνιες περιπτώσεις». Δηλαδή οι σχολές που δεν εγκαταλείπουν τις θρησκευτικές ρίζες του συστήματός τους είναι ψεύτικες; Και συνεχίζει:

Το ζίου ζίτσου και το τζούντο δεν δημιουργήθηκαν ΚΑΘΟΛΟΥ από Βουδιστές κ.α. αλλά δημιουργήθηκαν αυτές οι πολεμικές τέχνες το 12ο αιώνα από Ιάπωνες Σαμουράϊ επειδή οι σαμουράϊ φορούσαν βαριές πανοπλίες με αποτέλεσμα στα πεδία των μαχών όταν σε περιπτώσεις που βρισκοντουσαν άμεσα και κοντά στον αντίπαλο που πολεμούσαν επειδή οι πανοπλίες τους ήταν βαριές χρησιμοποιούσαν ειδικές λαβές και κινήσεις δηλαδή την πολεμική τέχνη ζίου ζίτζου και η μετέπειτα εξελιξή του το τζούντο κ.α. που μπορούσαν με αυτές να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο.

Προφανώς λοιπόν, σύμφωνα με τον γράφοντα, οι σαμουράι δεν ήταν βουδιστές. Τι ήταν λοιπόν; Ας μας πει εκείνος που ξέρει, τι θρησκεία πρέσβευαν και σε ποιους ναούς και μοναστήρια πήγαιναν για πνευματική καθοδήγηση.

Το Καράτε επίσης δεν δημιουργήθηκε καθόλου από βουδιστές και από άλλες ανατολικές θρησκείες. Το Καράτε δημιουργήθηκε το 17ο αιώνα από άοπλους χωρικούς στο Νησί Οκινάουα της Ιαπωνίας. Έπειτα στις αρχές του 20ου αιώνα απλώθηκε και σε όλη την υπόλοιπη Ιαπωνία και σε όλο τον κόσμο. Παρόμοιες ιστορίες μπορείτε να βρείτε και γιά αρκετές πολεμικές τέχνες.

Μάλλον ο «μοναχός» εννοεί πως ούτε και οι χωρικοί της Οκινάουα ήταν βουδιστές ή οπαδοί άλλων ανατολικών θρησκειών, και δεν είχαν τέτοιους ως καθοδηγητές τους… Τι κρίμα που τον διαψεύδουν οι «παρόμοιες ιστορίες» που βρίσκουμε «για αρκετές πολεμικές τέχνες».

Φυσικά όσον αφορά γιά το θέμα των χτυπημάτων και των τραυματισμών και εν σχέση με τα παλαιότερα χρόνια υπάρχει πολύ περισσότερη προσοχή από τους πολεμιστές-δασκάλους των πολεμικών τεχνών ώστε να μην υπάρχει ο παραμικρός τραυματισμός. Εάν ήταν έτσι (πώς;) δεν θα έπρεπε ούτε στρατό, αλλά ούτε και στην αστυνομία να κατάγονται ορισμένοι. Ακόμα περισσότερο δεν θα έπρεπε να ασχολούνται και με το ποδόσφαιρο και με άλλα αθλήματα όπου και εκεί υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι τραυματισμών και χτυπημάτων!

Το θέμα, που και ο ίδιος ο γράφων αναφέρει, είναι: Ο κίνδυνος τραυματισμού υπάρχει στις πολεμικές τέχνες, ναι ή όχι; Σε αυτό δεν απαντά ο «μοναχός», είναι φανερό όμως από τα συμφραζόμενα ότι ισχύει το «ναι». Τα άλλα προβλήματα που αναφέρει η ανακοίνωση της ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας, ο «μοναχός» τα προσπερνά χωρίς να τα αναφέρει.

Αναφέρει όμως:

«Επίσης ΠΟΤΕ οι πολεμικές τέχνες και σχολές δεν πρέπει και δεν χρησιμοποιούν τα πολεμικά συστήματα τους επιθετικά και εναντίον των συνανθρώπων μας. ΠΟΤΕ ! Πάντοτε χρησιμοποιείται ΜΟΝΟ γιά αναγκαία αυτοάμυνα, αυτοπροστασία από άμεσους κινδύνους και γιά προστασία των συνανθρώπων μας από διάφορους κινδύνους. Αυτός είναι (και πρέπει να είναι) ο απόλυτος και σεβαστός κανόνας όλων των πολεμικών τεχνών.»

Αν όντως τηρείται ο κανόνας αυτός, όλοι αυτοί που έμαθαν πολεμικές τέχνες σε σχολές και απασχολούνται ως σωματοφύλακες και εκτελεστές εντολών διαφόρων νονών της νύχτας, βαρώνων ναρκωτικών και μεγαλομαστρωπών, και διαπρέπουν στην προστασία μαγαζιών και άλλες παράνομες δραστηριότητες ή έχουν κλειστεί για τέτοιους λόγους στις φυλακές ανά τον κόσμο, πώς προέκυψαν; Αυτό ο «γνώστης» μοναχός το γνωρίζει να μας το πει; Φαίνεται πως όχι… Και συνεχίζει:

Επίσης ΠΟΤΕ καμία εκκλησιαστική σύνοδος όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια, αλλά ούτε ΠΟΤΕ κανένας άγιος της Εκκλησίας δεν επέκρινε και δεν καταδίκασε καμία πολεμική τέχνη (Καράτε, Κουνγκ φου κ.α.) αντιθέτως υπάρχει και ένα παράδειγμα στο βιβλίο του Νικ. Ζουρνατζόγλου γιά τον άγιο Παΐσιο που υπήρχε μιά χρονική περίοδος που κάποιοι κακοποιοί απειλούσαν να δολοφονήσουν τον άγιο Παϊσιο και εκείνη την στιγμή ήταν και ένα πνευματικοπαίδι του δίπλα στον άγιο Παϊσιο ο οποίος ήταν γνώστης (και μάλλον δάσκαλος) πολεμικών τεχνών. Και του λέει «εσύ ξέρεις Καράτε κάτσε κοντά για να με προστατεύεις.» Και λέει και αυτός «να ‘ναι ευλογημένο γέροντα». Μετά από λίγο άλλαξε γνώμη ο γέροντας και λέει στο πνευματικοπαίδι του, «άσε ρε παιδί μου, δεν χρειάζεται, θα φρονίσει (θα προστατεύσει) ο Θεός!» Δεν επέκρινε και ποτέ ο άγιος Παϊσιος δεν σταμάτησε αυτό το άτομο να μην κάνει πολεμικές τέχνες! Όπως κ.α. άγιοι!

Φαίνεται πως ο γράφων δεν γνωρίζει για τις πανορθόδοξες συνδιασκέψεις που αναφέρονται και στις πολεμικές τέχνες, όπως γνωρίζουν στην Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας, στην ιστοσελίδα της οποίας παρατίθενται τα πορίσματά τους. Αν ο γράφων διέθετε έστω το μισό χρόνο που διέθεσε για τη διάδοση του πονήματός του στο Ίντερνετ, για να ψάξει στην ιστοσελίδα της Ι. Μ. Γλυφάδας με τις λέξεις-κλειδιά «πολεμικές τέχνες» θα μάθαινε κι εκείνος. Επίσης εγώ, που δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του κ. Ζουρνατζόγλου για τον άγιο Παΐσιο, από αυτά που παραθέτει αόριστα ο γράφων προς υπεράσπιση των πολεμικών τεχνών, βγάζω άλλο συμπέρασμα από εκείνον: Ότι ο άγιος δεν «άλλαξε γνώμη» αλλά προσπάθησε, εμμέσως πλην σαφώς, να δείξει στον δάσκαλο πολεμικών τεχνών, χωρίς να τον επικρίνει, ότι ακόμα και για κάτι τόσο επικίνδυνο όσο οι κακοποιοί που θέλουν να μας δολοφονήσουν ΔΕΝ χρειάζονται πολεμικές τέχνες , γιατί μας φροντίζει ο Θεός. Και καλό είναι ο «ανώνυμος μοναχός» να μάθει ότι πολλοί έμπειροι πνευματικοί δεν ζητούν από πνευματικά τους παιδιά να κάνουν κάτι, αν κρίνουν ότι δεν είναι έτοιμα για αυτό. Κάποιος που κάνει πολεμικές τέχνες ή κάτι άλλο, μπορεί να έχει και άλλα σοβαρότερα θέματα στη σχέση του με τον Χριστό, τα οποία ο πνευματικός πρέπει να αντιμετωπίσει πριν φτάσει σε αυτό.

Και ο «γνώστης» που τόσα πράγματα αγνοεί, συνεχίζει:

Και το πιό τρανταχτό και μεγαλύτερο παράδειγμα είναι ο Τίμιος Σταυρός και γενικώς οι σταυροί που η πρωτοδημιουργία τους έγινε από αλλόθρησκους προ Χριστού ως πολεμικό και φονικό όπλο και ενώ φτιάχτηκε από ειδωλολάτρες ο σταυρός γιά να στυρώσουν τον Χριστό, αυτός ο Κύριος Ιησούς Χριστός όχι μόνο εν συνεχεία δεν απέρριψε το όπλο αυτό, αλλά το πήρε και χρησιμοποίησε τον Σταυρό αλλά και την σταύρωση που υπέμεινε ως δικό του όπλο, καθιστώντας το ώς το υπέρατο πολεμικό όπλο εναντίων των αισχρών και πονηρών δαιμονικών δυνάμεων και υπέρ της νίκης των ανθρώπων στον κόσμο.

Παραλληλισμό της χρήσης πολεμικών τεχνών από χριστιανούς με τον σταυρό του Κυρίου δεν περίμενα να δω… Όμως, ανώνυμε που αυτοπαρουσιάζεσαι ως μοναχός, είναι γνωστό ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός θερίζει κι εκεί όπου έσπειρε ο διάβολος. Γι’ αυτό άλλωστε και άνθρωποι που επί πολλά χρόνια υπηρέτησαν πιστά τις πολεμικές τέχνες, τελικά τις παράτησαν ολοκληρωτικά κι ακολούθησαν τον Χριστό. Και αυτοί, οι πραγματικοί γνώστες, όχι μόνο γράφουν επώνυμα, αλλά λένε άλλα πράγματα από σένα για τις πολεμικές τέχνες.

Υπογράψτε για τον Σπύρο Νοέμβριος 15, 2015

Posted by expaganus in προβοκάτσια, Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Προσευχές, Σύγχρονα προβλήματα, Uncategorized.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Ο Σπύρος γλύτωσε από του χάρου τα δόντια και βρίσκεται στην Ελλάδα. Δείτε λεπτομέρειες εδώ και εδώ.

————————————————————————————

Αδελφοί και αδελφές, χωρίς πολλά λόγια: Ο Σπύρος-Ρίτσαρντ Χαγκαμπιμάνα είναι ένας αδελφός Ορθόδοξος από το Μπουρούντι, που έχει ζήσει πολλά χρόνια στην Ελλάδα, έχει σπουδάσει στην Ελλάδα, έχει ελληνική υπηκοότητα και κρατείται στις φυλακές της πατρίδας του επειδή, ως υψηλόβαθμος αστυνομικός που ήταν, αρνήθηκε να ανοίξει πυρ σε άοπλους διαδηλωτές. Έκανε δηλαδή, ό,τι θα έκανε κάθε Ορθόδοξος με συνείδηση… Οι αρχές του Μπουρούντι θέλουν να εκτελεστεί και μέχρι τώρα έχει βασανιστεί και μεταφέρεται από φυλακή σε φυλακή. Υπάρχουν ψηφίσματα για την απελευθέρωσή του εδώ

https://secure.avaaz.org/en/petition/UN_SecretaryGeneral_President_of_Burundi_P_Representative_to_the_UN_Free_RichardSpiros_Hagabimana

και εδώ https://secure.avaaz.org/en/petition/Presvys_Elladas_stin_Kenya_E_Koyvaritakis_Proxenos_G_Koykoylis_Kaloyme_kathe_energeia_gia_tin_apeleytherosi_toy_Ritsarnt/?sXCMseb

ένα μπλογκ για την περίπτωση εδώ: https://freerichardspyros.wordpress.com/

και για όσους έχουν Facebook, μια ομάδα υποστήριξης εδώ:

https://www.facebook.com/groups/727427044051441

Παρακαλώ πολλοί αδελφοί και αδελφές, πράξτε τα δέοντα. Μια υπογραφή δεν στοιχίζει τίποτα και η προσευχή μας είναι απαραίτητη!

Ψήφισες; Το δημοσίευσες; Ιανουαρίου 3, 2015

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα, Uncategorized.
Tags: , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια
handcuffs

Θα ήθελα να υπενθυμίσω στην ΑΓΑΠΗ σας το ψήφισμα που τρέχει για την απελευθέρωση του αρχιεπισκόπου Αχρίδος Ιωάννη από τις φυλακές των Σκοπίων, όπου κρατείται με χαλκευμένες κατηγορίες, σε απαράδεκτες συνθήκες, για λόγους πολιτικούς και θρησκευτικούς.

Η ιστοσελίδα που έχει δημιουργηθεί για το ψήφισμα είναι αυτή.

Έχοντας παρακολουθήσει, με τη χάρη του Θεού, αυτόν τον αγώνα από την αρχή, διαβεβαιώνω ότι πρόκειται για μια ειλικρινή προσπάθεια υπέρ ενός ανθρώπου. Παρακαλώ θερμά για τη συμμετοχή σας. Όχι μόνο για την ψήφο σας, αλλά και για την αναδημοσίευση του θέματος στα ιστολόγιά σας και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπου πιθανόν συμμετέχετε.

Το ψήφισμα είναι ήδη μεταφρασμένο σε αρκετές γλώσσες και ολοένα μεταφράζεται από φίλους, με τη χάρη του Θεού, και σε άλλες. Όσοι λοιπόν έχετε επαφές με ξενόγλωσσες ιστοσελίδες ή φόρα κ.τ.λ., μπορείτε να το προωθήσετε.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Δεν είναι σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Δεν είναι ψηφοφορία για να δούμε πόσοι είμαστε ή πόσοι θα μαζευτούμε κ.τ.λ. Είναι αγώνας για τη διάσωση της ζωής ενός ανθρώπου – και μάλιστα, ενός ορθόδοξου ομολογητή.

Οι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι του Διαδικτύου – ας ονομάσω έτσι τους ορθόδοξους bloggers – κάνουμε τον αγώνα μας, είτε καλώς είτε κακώς, για την ποιότητα ζωής και την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Πολλοί από μας δίνουν μάχη και για μεγάλα πολιτικά ή/και κοινωνικά προβλήματα. Δεν είναι λοιπόν μόνο αυτό το θέμα που μας αφύπνισε, αλλά είναι ΚΑΙ αυτό το θέμα.

Παρακάτω δημοσιεύουμε τις παραπομπές στις γλώσσες που είναι μεταφρασμένο το σχετικό κείμενο.

Ο Θεός μαζί σας. Ευχαριστούμε.

Πηγή: http://o-nekros.blogspot.gr/2015/01/blog-post_2.html

Ελευθερώστε τον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη! Δεκέμβριος 15, 2014

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
1 comment so far

Πληροφορήθηκα ότι υπάρχει ένα ψήφισμα για τον Αρχιπίσκοπο Αχρίδος Ιωάννη Βρανίσκοφσκι, ο οποίος είναι και πάλι στη φυλακή… Όποιος δεν γνωρίζει τη σκανδαλώδη αυτή υπόθεση, υπάρχουν κάποια άρθρα εδώ

http://www.oodegr.co/oode/ierapostoli/xwres/skopia1.htm

http://www.oodegr.co/oode/epitheseis/fyrom1.htm

http://www.oodegr.co/oode/epitheseis/fyrom2.htm

http://www.oodegr.co/oode/epitheseis/fyrom3.htm (όλα στα ελληνικά)

και

http://www.freearchbishop.com/ (στα αγγλικά)

Υπάρχει επίσης ένα κατατοπιστικό άρθρο του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και Καθηγητή της Ιστορίας και του Συγχρόνου Βίου των Σλαβικών και λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών Μιχαήλ Τρίτου εδώ και μια συνέντευξή του εδώ.

Το ψήφισμα, που έχει τη μορφή επιστολής προς διάφορους που μπορούν να επηρεάσουν την εξέλιξη της κατάστασης, έχει κι αυτό μια σύντομη αναδρομή στα γεγονότα:

Προς:

Αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (Joe Biden)

Αξιότιμο John F. Kerry, Γραμματέα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής

Εξοχότατους
Ban Ki-moon, Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ
Nikola Gruevski, Πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ
Dr Gjorge Ivanov, Πρόεδρο της ΠΓΔΜ
Pajo Avirovik, Μόνιμο Αντιπρόσωπο της ΠΓΔΜ στα Ηνωμένα Έθνη

Αξιότιμο Adnan Jashari, Υπουργό Δικαιοσύνης της ΠΓΔΜ

Εξοχότατοι,

Στον επίσημο ιστότοπο της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ (http://vlada.mk/node/299?language=en-gb) διαβάζουμε ότι ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρουέφσκι «έχει ισχυρή πίστη στο Θεό και καθοδηγείται από το ιδεώδες της σταθερής και πραγματικά αφοσιωμένης εργασίας για την ευημερία και την ευμάρεια της χώρας του».

Σε ένα άρθρο στη σελίδα της μόνιμης αντιπροσωπείας της ΠΓΔΜ στον ιστότοπο του ΟΗΕ, με τίτλο «Επιστολές εκτίμησης από τον Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι-Μουν» και με ημερομηνία 24/08/2012 (http://www.missions.gov.mk/un-newyork/media-center/press-releases/letters-of-appreciation-from-the-united-nations-se/), διαβάζουμε ότι ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών «υπογραμμίζει τις θετικές εντυπώσεις του από την επίσκεψη και συνομιλίες με ανώτερους αξιωματούχους της χώρας».

Ο Εξοχότατος Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, γνωρίζει για την επί πολύ καιρό εφαρμοζόμενη ολοκληρωτική τακτική του κράτους της ΠΓΔΜ, να προσπαθεί να ελέγξει την Εκκλησία με βάναυσες εκστρατείες εκφοβισμού και τρομοκρατίας;

Ξέρει ότι τα τελευταία δώδεκα χρόνια ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και Μητροπολίτης Σκοπίων Ιωάννης (Γιόβαν Βρανίσκοφσκι), ο οποίος είναι ο παν-ορθόδοξα γνωστός και αναγνωρισμένος κανονικός Προκαθήμενος της αρχαίας Αρχιεπισκοπής της Aχρίδας, ήταν επτά φορές είτε φυλακισμένος είτε υπό κράτηση, για φανταστικές «εγκληματικές δραστηριότητες»;

Γνωρίζει ότι ο λόγος πίσω από αυτό τον κρατικό βασανισμό είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης δεν ακολούθησε την, διατεταγμένη από το κράτος της ΠΓΔΜ, κατάργηση της «Συμφωνίας για την αποκατάσταση της εκκλησιαστικής Ενότητας», που υπεγράφη τον Μάιο του 2002 από τους εκπροσώπους της λεγόμενης «Μακεδονικής Εκκλησίας» και του Σερβικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου, αλλά αντίθετα εισήλθε σε λειτουργική και κανονική ενότητα με το Σερβικό Πατριαρχείο και ως εκ τούτου με τις Ορθόδοξες εκκλησίες σε όλο τον κόσμο;

Γνωρίζει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης και άλλα μέλη της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής της Aχρίδας έχουν σε αρκετές περιπτώσεις υποστεί σωματικές επιθέσεις, και ότι οι ναοί που έχουν κατασκευάσει ή χρησιμοποιήσει έχουν καταστραφεί, όπως επιβεβαιώνει η έκθεση του Freedom House για την ΠΓΔΜ το 2006;

Γνωρίζει για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη –κλειδωμένος σε ένα κελί επί είκοσι τρεις ώρες ανά ημέρα, με μόνο μία ώρα για περπάτημα, με απαγόρευση επισκέψεων, ακόμη και από τη μητέρα και την αδελφή του, με απαγόρευση ανάγνωσης βιβλίων κλπ, με άρνηση αδειών εξόδου, του δικαιώματός του να λάβει Θεία Κοινωνία, ακόμα και να εξομολογηθεί – παρά το γεγονός ότι έχει διαβήτη και σοβαρά προβλήματα με τη σπονδυλική του στήλη;

Γνωρίζει ότι η Διεθνής Αμνηστία διαπίστωσε ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης είναι κρατούμενος συνείδησης;

Ή μήπως η σκληρή και συνεχής δίωξη του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη, κατά την οποία η αστυνομία δεν μπορεί ποτέ να εξακριβώσει την ταυτότητα των επιτιθέμενων εναντίον του, δείχνει «ισχυρή πίστη στο Θεό» και «καθοδήγηση από το ιδανικό της σταθερής και πραγματικά αφοσιωμένης εργασίας για την ευημερία και την ευμάρεια της χώρας τους» εκ μέρους των διωκτών του; Τι άλλο χειρότερο θα διέπραττε η κυβέρνηση του κ. Grueski κατά των πολιτών της, αν αυτός δεν ήταν ο πιστός Χριστιανός που ισχυρίζεται ότι είναι;

Εμείς, οι υπογράφοντες, δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί συνένοχοι σ’ αυτό το έγκλημα και απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Ιωάννη!

Ο ίδιος και το ποίμνιό του θα πρέπει να αφεθούν ήσυχοι, στην Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας θα πρέπει να δοθεί το δικαίωμα να εγγραφεί στα κρατικά μητρώα ως θρησκευτική κοινότητα και τα μέλη της θα πρέπει να πάρουν πίσω την κατασχεμένη περιουσία τους – χωρίς τον απαράδεκτο εκβιασμό, ότι η απελευθέρωση του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη προϋποθέτει εκείνος να εγκαταλείψει για πάντα την ΠΓΔΜ! Τέτοιοι εκβιασμοί δεν μπορούν να γίνουν ανεκτοί στον ελεύθερο κόσμο, όπου το κράτος της ΠΓΔΜ ισχυρίζεται ότι ανήκει! Επειδή τα λόγια είναι φτηνά, γιατί δεν μας δίνουν ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ των ισχυρισμών τους; Ας σταματήσουν τον, διατεταγμένο από το κράτος, διωγμό του Αρχιεπισκόπου Ιωάννη και όλη αυτή την αδικία ΤΩΡΑ!

Παρακαλούμε τις εξοχότητές σας να χρησιμοποιήσουν αμέσως όλα τα δυνατά μέσα, έτσι ώστε αυτό το έγκλημα να σταματήσει να διαπράττεται, μια για πάντα, πριν από την άφιξη του νέου έτους. Κάντε τις θρησκευτικές διώξεις ιστορία. Φτάνει πια, οι καιροί αλλάζουν. «Δικαιοσύνη για όλους!»

Ο δεσμός για να υπογράψει όποιος θέλει βρίσκεται εδώ:

http://www.avaaz.org/el/petition/Joe_Biden_John_Kerry_Ban_Kimoon_Nikola_Gruevski_Gjorge_Ivanov_Free_Archbishop_Jovan/?cpKPugb

Είναι ένα ελάχιστο δώρο που μπορούμε να κάνουμε προς τον μαρτυρικό Αρχιεπίσκοπο και το ποίμνιό του… Μετά τη θερμή προσευχή μας, ασφαλώς!

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός; Ιουλίου 28, 2014

Posted by expaganus in Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Uncategorized.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

Δεν είναι απλά ότι ο κλασικός πολυάσχολος expaganus που ξέρετε, βρήκε ξανά τρόπο να αναρτήσει δημοσίευση χωρίς να γράψει τίποτα. Το άρθρο αυτό του Θ. Ι. Ρηγινιώτη από εδώ με συγκινεί βαθιά. Βλέπετε ήμουν από εκείνους «που, ενώ κάποτε βαφτίστηκαν χριστιανοί, τώρα απορρίπτουν το βάφτισμά τους ή αμφιβάλλουν αν έπρεπε να τους έχουν βαφτίσει (και μάλιστα «χωρίς να τους ρωτήσουν» – το επόμενο βήμα είναι ότι πολλοί αγανακτούν γιατί τους γέννησαν χωρίς να τους ρωτήσουν, αφού καμιά αληθινή χαρά δε βρίσκουν στον κόσμο).» Αυτή η εποχή έχει περάσει εδώ και καιρό για μένα, δόξα τω Θεώ! Εύχομαι καλή σας ανάγνωση, κι αν τυχαίνει να είστε κι εσείς όπως ήμουν κάποτε εγώ, η ανάγνωση του άρθρου να σας φέρει πιο κοντά στην αλήθινή χαρά…

————————————

Θ. Ι. Ρηγινιώτης, Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;

Το ερώτημα δεν αφορά μόνο στους αλλόθρησκους, αλλά και σε όλους τους βαφτισμένους ορθόδοξους χριστιανούς, που παλαντζάρουν ανάμεσα στην αμφιβολία και την απιστία, καθώς και τους χιλιάδες συμπατριώτες μας, που συνειδητά έχουν αρνηθεί το ορθόδοξο βάφτισμα, που τους πρόσφεραν κάποτε οι γονείς τους, κι έχουν διαγράψει τον εαυτό τους από μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Πολλοί απ’ αυτούς μάλιστα τώρα πολεμούν κιόλας την Εκκλησία και τη χριστιανική πίστη ή τη διασκευάζουν τροποποιώντας την «κατά τις απόψεις τους».
Επίσης, το ερώτημα αφορά και τους λεγόμενους «χριστιανούς της ταυτότητας» (αν και τώρα ούτε η ταυτότητα γράφει κάτι τέτοιο), δηλ. εκείνους που τυπικά είναι χριστιανοί, αλλά στη ζωή τους δε σκέφτονται ποτέ το Χριστό, εκτός αν είναι να Τον βλαστημήσουν (και τότε ακόμα δε σκέφτονται), ούτε πάνε στην εκκλησία (εκτός για κανένα μνημόσυνο), ούτε προσεύχονται και φυσικά για νηστεία ή εξομολόγηση ούτε λόγος…
Όλους αυτούς δεν τους κρίνω, απλώς επισημαίνω ότι τους αφορά το ερώτημα «γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;».
Ένας λόγος λοιπόν, για να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, είναι ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη θρησκεία, που διδάσκει ένα Θεό, ο οποίος έγινε άνθρωπος και άφησε τους ανθρώπους να τον βασανίσουν και να τον σκοτώσουν φρικτά, για να δώσει σε όλους τους ανθρώπους – ακόμα και στους βασανιστές Του – τη δυνατότητα να Τον γνωρίσουν, να Τον πλησιάσουν, να ενωθούν μαζί Του και να σωθούν στην αιωνιότητα.
Έγινε άνθρωπος και πέθανε ως άνθρωπος, για να καλέσει κοντά Του την ανθρωπότητα, που βασανιζόταν από το κακό, το θάνατο και το διάβολο, να την ενώσει σε ένα σώμα (την Εκκλησία*) και να της δώσει τη δυνατότητα απελευθέρωσης και αθανασίας. Το έκανε μάλιστα έτσι, με το να πεθάνει – αντί να επέμβει δυναμικά, ως παντοδύναμος, και να συντρίψει τους αμαρτωλούς – για να Τον πλησιάσει όποιος θέλει, ελεύθερα, χωρίς να επιβάλει σε κανέναν να Τον πιστεύει και να Τον λατρεύει. Και το έκανε από καθαρή και ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς ο ίδιος να έχει να κερδίσει απολύτως τίποτα.
Μετά απ’ αυτό, νομίζω πως είναι φανερό ότι η οργισμένη διαμαρτυρία των ανθρώπων «γιατί υπάρχει το κακό και ο θάνατος στον κόσμο» έχει πάρει την απάντησή της. Το κακό και ο θάνατος έχουν νικηθεί κατά κράτος από το Θεό που έγινε άνθρωπος. Μόνο που Εκείνος προσκαλεί τον καθένα μας να πάρει μερίδιο απ’ αυτή τη νίκη με το να γίνει μέλος του πανανθρώπινου Σώματος του Χριστού, της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκεί που ο άνθρωπος γίνεται άγιος και ζει αιώνια ενωμένος όχι μόνο με το Θεό, αλλά και με τους συνανθρώπους του και με τους αγγέλους και ακόμη και με όλα τα πλάσματα της Δημιουργίας.
Το κακό και ο θάνατος συνεχίζουν να υπάρχουν και να έχουν δύναμη (όχι όμως ενάντια στους αληθινούς χριστιανούς), επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούμαστε αυτή την πρόσκληση. Όποιος τη δέχεται, μπαίνει στην αφετηρία για ένα δρόμο ανηφορικό μεν, αλλά γεμάτο Φως, Αγάπη και Χαρά – γεμάτο Χριστό.
Μόνο που, όποιος δεχτεί την πρόσκληση, πρέπει ν’ αρνηθεί τον εγωισμό του και τις εγωιστικές νίκες και χαρές που είχε ώς τώρα, το παράνομο κέρδος, την κακία, τις αμαρτίες του κι ένα σωρό άλλα που τον κρατάνε υποχείριο του κακού και του θανάτου. Ν’ αρνηθεί ακόμα και την υποτιθέμενη καλοσύνη του και να την αντικαταστήσει με μια άλλη ιδιότητα: τη συγχώρηση (ακόμα και εκείνων που, με ανθρώπινα κριτήρια, «δεν αξίζουν» συγχώρηση). Κι όλα αυτά χρειάζονται αγώνα και στην αρχή πονάνε. Γι’ αυτό, λίγοι δέχονται την πρόσκληση.
Εκείνοι που, ενώ κάποτε βαφτίστηκαν χριστιανοί, τώρα απορρίπτουν το βάφτισμά τους ή αμφιβάλλουν αν έπρεπε να τους έχουν βαφτίσει (και μάλιστα «χωρίς να τους ρωτήσουν» – το επόμενο βήμα είναι ότι πολλοί αγανακτούν γιατί τους γέννησαν χωρίς να τους ρωτήσουν, αφού καμιά αληθινή χαρά δε βρίσκουν στον κόσμο), αγνοούν μερικά βασικά πράγματα για την Ορθοδοξία. Σ’ αυτό δεν φταίνε μόνο οι παπάδες, αλλά και ο καθένας από μας, γιατί σήμερα ακόμη και μέσω Ίντερνετ μπορείς να βρεις (εκτός από σαβούρα) και να μάθεις και μερικά σοβαρά πράγματα.
Αγνοούν ότι σκοπός του χριστιανικού ηθικού αγώνα δεν είναι η αποφυγή αμαρτωλών πράξεων (αφήνοντας την ψυχή να βράζει από καταπιεσμένες επιθυμίες, που γεννούν παθολογικές καταστάσεις και κάποτε εκρήγνυνται), αλλά η «νέκρωση των παθών», δηλαδή των εξαρτήσεων που, ριζωμένες στα βάθη της ψυχοσωματικής μας ύπαρξης, εμποδίζουν τον άνθρωπο ν’ ανοιχτεί με αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και τα άλλα πλάσματα της δημιουργίας. Στην πραγματικότητα, η «νέκρωση» αυτή δεν είναι ακρωτηριασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά μεταμόρφωση των ψυχοσωματικών δυνάμεων από εμπαθείς σε απαθείς, δηλαδή σε δυνάμεις που προωθούν την αγάπη προς τον άλλο (Θεό, συνάνθρωπο, άλλα όντα) αντί να συστρέφουν τον άνθρωπο προς τον εαυτό του.
Ότι το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα δεν είναι κάποια «μετά θάνατον» ανταμοιβή, έναντι της ασκητικής στέρησης κάθε απόλαυσης στην παρούσα ζωή (πράγμα εξαιρετικά ύποπτο, αφού έτσι «η Εκκλησία σου πουλάει κάτι, που δε μπορείς να το ελέγξεις παρά μόνο μετά το θάνατό σου»), αλλά η εδώ και τώρα μεταβολή του ανθρώπου σε θείο ον, που μπορεί να συμβεί στον καθένα – με προσπάθεια φυσικά – και να επαληθευτεί άμεσα με έρευνα στους γνωστούς ζώντες αγίους κάθε γενιάς.
Ότι χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα δεν είναι η πειθήνια αποδοχή κάποιων αυθαίρετων κατασκευασμένων «δογμάτων», άνωθεν επιβαλλόμενων με τη βία ή την προπαγάνδα, όπως συνέβη στη μεσαιωνική δύση, αλλά η άμεση γνώση του Θεού, συσσωρευμένη μέσα στους αιώνες και ελεγμένη τόσο προσεχτικά, όσο η γνώση σε κάθε άλλο τομέα, όσο κάθε επιστήμη ελέγχει τη γνώση που αποκτάται με τις μεθόδους της. «Πίστη», στην ορολογία της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων (των αγίων διδασκάλων του χριστιανισμού), δε σημαίνει αποδοχή της ιδέας ότι υπάρχει Θεός (σημασία που έλαβε ο όρος στην εποχή μας), αλλά εμπιστοσύνη στο Θεό (για τον οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα και δεν πιστεύουμε μόνον ότι υπάρχει) ότι η υπόσχεση για την ανάσταση των νεκρών και τη βασιλεία Του είναι αληθινή.
Ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι «νόμος», που η παράβασή του επιφέρει την (ανελέητη μάλιστα και αιώνια) τιμωρία του αδύναμου παραβάτη από τον παντοδύναμο νομοθέτη, αλλά «αποκάλυψη στον κόσμο του τρόπου ζωής του Θεού» (της αγάπης) και οδηγίες προς τον άνθρωπο για μίμηση αυτού του τρόπου – η μίμηση αυτή θα θεραπεύσει τον άνθρωπο από τη μεγάλη ασθένεια, το θάνατο, φέρνοντάς τον σε ενότητα με το Θεό (παράδεισος), αντί του χωρισμού από αυτόν, που προκαλεί την απερίγραπτη οδύνη, την οποία ονομάζουμε κόλαση. «Πρέπει να ξέρουμε», γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «ότι ο Θεός δεν κολάζει κανένα, αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του κατάλληλο για μετοχή στο Θεό [δηλ. ένωση με το Θεό]. Η μετοχή στο Θεό είναι απόλαυση και η αμεθεξία στο Θεό κόλαση».
***
Όλα αυτά βέβαια έχουν κάποια αξία μόνο αν είναι αληθινά. Αν ο Θεός είναι κάτι υποκειμενικό και αναπόδεικτο, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά λόγια.
Όμως η ίδια η χριστιανική ζωή είναι η απόδειξη για όλ’ αυτά. Ζώντας αυτή τη ζωή, χιλιάδες άνθρωποι έχουν γίνει άγιοι, ακόμη και στην εποχή μας. Δε θέλεις να ψάξεις για τους γνωστούς σύγχρονους αγίους, π.χ. Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο της Εύβοιας, Ευμένιο από τα Ρούστικα κτλ; Πήγαινε στον παπά της ενορίας σου (δηλαδή της εκκλησίας που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο σπίτι σου) ή σ’ ένα μοναχό ή μοναχή σε κάποιο μοναστήρι κοντά στον τόπο σου και ζήτησέ του / ζήτησέ της να σου μιλήσει για σύγχρονους αγίους, να σου πει εμπειρίες από σύγχρονους αγίους ή και να σου υποδείξει αγίους που έζησαν ή ζουν στον ίδιο τόπο με σένα.
Πρόσεξε, υπάρχει περίπτωση να βρεθείς μπροστά σ’ έναν ολόκληρο κόσμο που ούτε φανταζόσουν ότι υπάρχει. Αλλά μετά, θα έχεις κι εσύ υποχρεώσεις, γιατί δε θα έχεις πλέον πλήρη άγνοια – υποχρεώσεις απέναντι στον εαυτό σου και τους δικούς σου, εννοώ, όχι «απέναντι στο Θεό», γιατί το Θεό δε μπορούμε ούτε να Τον ωφελήσουμε ούτε να Τον βλάψουμε. Υποχρεώσεις για τον τρόπο ζωής σου, για τον τρόπο ζωής μας.
Θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, γιατί βλέπω τον κόσμο και είναι χάλια, βλέπω τον εαυτό μου και είναι χάλια, βλέπω το διπλανό μου και είναι χάλια, βλέπω τους έφηβους μαθητές μου και είναι χάλια, και όλοι εμείς / εσείς / αυτοί είμαστε «απελευθερωμένοι από τη θρησκεία του παππού μας» και ζούμε κυνηγώντας τις νέες «προσωπικές αξίες» που έφερε η προπαγάνδα της εποχής μας: το χρήμα, το σεξ, την «επιτυχία», την καριέρα, το «να κάνουμε ό,τι θέλουμε»… Όμως αυτά δεν έχουν κάνει τον κόσμο παράδεισο, αλλά τον έχουν παραδώσει στα χέρια των Πολυεθνικών, κάνοντας τους ανθρώπους σκλάβους τους. Μυρμηγκιές σκλάβων, καλωδιωμένων στους υπολογιστές και τα smartphones, που ψάχνουν παρηγοριά στο Facebook και τα σαββατιάτικα μπαρ ή στη γιόγκα και τα γυμναστήρια…
Ξέρω όμως ότι κανείς ινδουιστής γκουρού και κανείς «γκουρού της τεχνολογίας» δε θα δώσει τη λύση (μάλλον θα μας περιπλέξει ακόμη περισσότερο), για τον απλό λόγο ότι δε μας οδηγεί στο Χριστό. Και ότι ο Χριστός είναι η λύση – η νίκη κατά του θανάτου και κάθε δυστυχίας – το ξέρω πια, μετά από τόσους αιώνες χριστιανισμού στον τόπο μου, όπως το ξέρουν όλοι οι άγιοί μου και το ξέρανε και οι ταπεινές γιαγιάδες μας. Όπως το ξέρουν και σήμερα πολλοί άνθρωποι, ακόμη και καθηγητές πανεπιστημίου, που είναι πιστοί και ταπεινοί ορθόδοξοι χριστιανοί.
Να διευκρινίσουμε ότι χρειάζεται ταπείνωση για να εντάξει κάποιος τον εαυτό του στην Εκκλησία, την κατεξοχήν κοινωνία της ταπείνωσης, όπου στέκεσαι δίπλα στον εχθρό σου, κοινωνείς το ίδιο σώμα Χριστού και από το ίδιο Ποτήρι με τον εχθρό σου και προσεύχεσαι μαζί με τον εχθρό σου, και όπου εξομολογείσαι, δίνοντας τη μεγάλη μάχη κατά του εγωισμού και υπέρ της ταπείνωσης, που είναι το θεμέλιο ολόκληρης της πνευματικής προόδου.
Εδώ τελειώνω. Τα ’γραψα όλα αυτά – και συγχωρέστε με – γιατί «μέθυσα» απόψε από τον πόνο και την απελπισία που βλέπω στα δελτία ειδήσεων, στις ταινίες, στα σήριαλ, αλλά και στη ρηχότητα των πρωινάδικων και των δήθεν λύσεων μαζικής κατανάλωση που προτείνονται γύρω μου. Μέθυσα κι από το κρασί της Ανάστασης του Θεού μου, που προσφέρεται δωρεάν κάθε Κυριακή στις εκκλησιές μας, που έχουν ηλικία αιώνων και ένωσαν και ενώνουν το λαό μου εδώ και αιώνες.
Αλλά το κρασί αυτό δεν το πίνουμε ο καθένας μόνος του – προσφέρεται μέσα στην εκκλησία, όπου συναντιόμαστε όλοι μαζί, για να μάθουμε να συγχωρούμε, να συνυπάρχουμε και ν’ αγαπάμε. Προσφέρεται μέσα από την εξομολόγηση και τη θεία μετάληψη, που είναι η αρχή της θεραπείας της ψυχής μας από κάθε εξάρτηση, κάθε πάθος και κάθε πόνο, και κάθε αμαρτία, για να ντυθεί στα λευκά, σα νεογέννητο.
Και τα λόγια ενός «μεθυσμένου» τι αξία έχουν; Εκτός αν, μέσα στο «μεθύσι» του, λέει λόγια που ένας ξεμέθυστος δεν έχει το θάρρος να ξεστομίσει.
Σημείωση:
(*) Εκκλησία σημαίνει συγκέντρωση, συνάντηση (π.χ. η «εκκλησία του δήμου» στην αρχαία Αθήνα, που ήταν η συνέλευση των πολιτών). Στο χριστιανισμό «Εκκλησία» λέμε το σύνολο των χριστιανών, στις μεταξύ τους σχέσεις. Ο Χριστός είναι «η κεφαλή» της Εκκλησίας, που φροντίζει και υπερασπίζεται «τα μέλη», δηλ. όλους τους χριστιανούς – με αυτή την έννοια και ο απόστολος Παύλος γράφει ότι ο άντρας είναι «κεφαλή της γυναίκας», επειδή «η κεφαλή φροντίζει και τρέφει το σώμα της» κι όχι με την έννοια της εξουσίας (επιστολή του Παύλου προς Εφεσίους, κεφ. 5, στίχ. 28-29).
Εκκλησία λοιπόν δεν είναι το κτήριο, όπου γίνονται οι χριστιανικές τελετές (λειτουργίες κ.τ.λ.). Αυτό ονομάζεται «ναός». Επειδή όμως οι χριστιανοί (δηλ. η Εκκλησία) συγκεντρωνόμαστε στο ναό, έχει επικρατήσει οι ναοί να ονομάζονται «εκκλησίες» (=συγκεντρώσεις).
ΥΓ. Θα ήθελα να διαβάσετε και το άρθρο «Οι αμαρτίες έχουν το δικό τους Θεό» του καθηγητή του πανεπιστημίου Βελιγραδίου και σύγχρονου αγίου της Σερβίας Ιουστίνου Πόποβιτς. Ευχαριστώ.

Η αντίσταση ενός αγίου στο Ναζισμό Μαρτίου 14, 2013

Posted by expaganus in προπαγάνδα, πόλεμος, Ορθοδοξία, αντιπολεμικά.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Αφιερωμένο σε όσους δηλώνουν χριστιανοί και υποστηρίζουν τη «Χρυσή Αυγή», την ομάδα που ακολουθεί πιστά τις τακτικές που εφάρμοζε το γερμανικό εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ΠΡΙΝ ανέβει στην εξουσία.

Ὁ νεομάρτυρας Ἀλέξανδρος ὁ ἐν Μονάχῳ μαρτυρήσας.

Μέσα στὴ καρδιὰ τοῦ Ναζισμοῦ ἕνα ὀρθόδοξο φῶς.

AgAlexandrosMonaxoΣτὶς 4 Φεβρουαρίου 2012 ἔλαβε χώρα ἡ τελετὴ τῆς ἁγιοποίησης τοῦ Ἀλέξανδρου Schmorell ἀπὸ τὴν Ρώσικη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς διασπορᾶς καὶ ἀναγνωρίστηκε ἀργότερα καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ρώσικη ἐκκλησία. Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου τοῦ Μονάχου τελεῖται  τὴν 13 Ἰουλίου.

Ὅπως καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Γερμανίας (Ρόστοκ καὶ Κάσελ) καὶ στὸ Μόναχο, πλατείες, σχολεῖα καὶ δρόμοι ἀφιερώθηκαν στὴ μνήμη τοῦ Ἀλέξανδρου Schmorell καὶ ἄλλων μελῶν τῆς ὁμάδας «Λευκὸ Ρόδο (White Rose)» – νεαροὶ φοιτητὲς Χριστιανοὶ – οἱ ὁποῖοι ἀντιστάθηκαν στὸ τέρας τοῦ ναζισμοῦ, κατὰ τοῦ Φύρερ τῆς NSDAP καὶ καταδικάστηκαν σὲ θάνατο.

Ὁ Ἀλέξανδρος Schmorell γεννήθηκε στὶς 16 Σεπτεμβρίου 1917  στὸ Ὄρενμπουρκ τῆς  Ρωσίας ἀπὸ πατέρα Γερμανό, τὸν Hugo Schmorell, ἕνα φημισμένο γιατρό, καὶ μητέρα Ρωσίδα, τὴν Ναταλία Vedenskaja, κόρη ἑνὸς ὀρθόδοξου ἱερέα καὶ φοιτήτρια τῆς οἰκονομίας, ἡ ὁποία βάφτισε τὸ παιδὶ ὀρθόδοξο. Ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν 2 ἐτῶν ἔχασε τὴν μητέρα τοῦ στὸ ἐμφύλιο πόλεμο ἀπὸ τύφο. Ὁ πατέρας φρόντισε νὰ μεγαλώσει τὸ παιδὶ Ὀρθόδοξα μὲ τὴν Ρωσίδα γκουβερνάντα Feodosija Lapschina (Nanny), μία εὐσεβῆ μὲ θερμὴ πίστη γυναίκα, ἐνῶ ξαναπαντρεύτηκε, μία καθολικὴ Γερμανίδα τὴν Ἐλισάβετ. Μετὰ τὴν κατάληψη τῆς χώρας ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸ καθεστὼς ἡ οἰκογένεια ἀναγκάζεται νὰ μεταναστεύσει. Ὁ Ἀλέξανδρος εἶναι μόλις 4 ἐτῶν καὶ οἱ γονεῖς παίρνουν μαζί τους στὸ Μόναχο καὶ τὴν ἀφοσιωμένη  γκουβερνάντα Nanny. Ἐκεῖ ὁ Ἀλέξανδρος πηγαίνει στὸ σχολεῖο καὶ συνεχίζει τὴν πνευματική του ζωὴ  στὴν Ὀρθόδοξη Ρωσικὴ Ἐκκλησία τοῦ Μονάχου μὲ τὴν ὁποία πάντα τὸν συνέδεε ἐσωτερικὰ ἡ εἰκόνα τῆς μητέρας του,  ἀλλὰ καὶ ἡ ὀρθόδοξη στάση καὶ ἐκπαίδευση τῆς ἁπλῆς καὶ πιστῆς γκουβερνάντας του.

Ὅταν ἦταν φοιτητὴς τῆς ἰατρικῆς, ξεσπάει ὁ Β Παγκόσμιος πόλεμος καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ὑπηρετεῖ στὸ Γερμανικὸ στρατὸ στὴν Τσεχοσλοβακία καὶ ἀργότερα στὴν Γαλλία μαζὶ μὲ τὸν φίλο του Hans Scholl, ἐπίσης  φοιτητῆ τῆς ἰατρικῆς. Καὶ οἱ δυὸ σηκώνουν τὴν μονότονη στρατιωτικὴ καθημερινότητα, ἀλλὰ  ὁ Ἀλέξανδρος ξεχωρίζει μὲ τὸ μεγαλόψυχο χαρακτήρα του, γεμάτο χαρὰ καὶ ἐλευθερία. Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν εὐθυμία ὅμως διακρινόταν κάποιες φορὲς  μία βαθειὰ ἀναζήτηση καὶ  σοβαρότητα.

«Πῆγα ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο». Ἔτσι σχολίασε ὁ Ἀλέξανδρος τὴν μετανάστευσή τους  ἀπὸ τὴν ἐπαναστατημένη  Ρωσία στὸ ναζιστικὸ Μόναχο. Πάντα ἐπισήμαινε, ὅτι τὸ καθεστὼς τοῦ Stalin καὶ τὸ καθεστὼς τοῦ Hitler ἦταν καὶ οἱ δυὸ ἀντίχριστα, εἶχαν τὴν ἴδια κακὴ ρίζα.

Μετὰ τὶς ἐμπειρίες στὸ μέτωπο – ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ Hans Scholl καὶ ὁ Willi Graf παρακολούθησαν ὁμαδικοὺς φόνους στὴν Πολωνία καὶ τὴν δυστυχία στὸ Γκέτο τῆς Βαρσοβίας – ὁ Ἀλέξανδρος ἀποφάσισε τὸν Ἰούνιο 1942, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε πιὰ νὰ  ἀκοῦνε συζητήσεις, ἀλλὰ χρειαζόταν δράση. Ἔτσι πῆρε τὴν πρωτοβουλία μαζὶ μὲ τὸν Hans Scholl καὶ σύνταξαν τὶς πρῶτες τέσσερεις προκηρύξεις, οἱ ὁποῖες μοιράστηκαν ἀνώνυμα μὲ τὸ ταχυδρομεῖο. Ὀνομάσανε τὸ κίνημα ἀντίστασης «Λευκὸ Ρόδο (White Rose)»    ῾Η ὀνομασία προτάθηκε ἀπὸ τὸν Νεομάρτυρα, ἐμπνευσμένη ἀπὸ ἕνα ἀπόσπασμα τῶν «᾿Αδελφῶν Καραμαζώφ» τοῦ Ντοστογέφσκυ, τοῦ ἀγαπημένου του συγγραφέα· Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ περιγράφεται ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ Χριστοῦ στὴ γῆ, γιὰ νὰ ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν ἕνα κοριτσάκι. «Τὸ κοριτσάκι ἀνασηκώνεται στὸ φέρετρο καὶ κοιτάζει τριγύρω, χαμογελώντας μὲ ὀρθάνοιχτα ἀπορημένα μάτια, κρατώντας ἕνα μάτσο ἀπὸ ἄσπρα τριαντάφυλλα, ποὺ εἶχαν βάλει στὰ χέρια της…». Τότε, ὁ Μέγας ῾Ιεροεξεταστὴς ἀναγνώρισε καὶ συνέλαβε τὸν Χριστὸ καὶ ἀκολούθησε ὁ περίφημος μονόλογός του…῾Αργότερα ἦρθε καὶ ὁ φοιτητὴς τῆς ἰατρικῆς Christoph Probst, μὲ τὸν ὁποῖο συνδέθηκε μία παλιὰ φιλία ἀπὸ τὸ σχολεῖο καὶ ἡ ἀδελφή του Hans, ἡ Sophia  Magdalena Scholl, φοιτήτρια τῆς Βιολογίας καὶ Φιλοσοφίας, καθὼς καὶ ὁ Willi Graf, καὶ αὐτὸς φοιτητὴς τῆς ἰατρικῆς.

Αὐτόπτες μάρτυρες ἀναφέρουν, ὅτι μία βαθειὰ πίστη ὁδηγοῦσε αὐτὰ τὰ παιδιὰ νὰ ἀντισταθοῦν. Ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ ὁποῖος ἀποδεδειγμένα ἀπὸ ἔγκυρες πηγές, ξεκίνησε τὴν ἀντίσταση – κάτι, ποὺ οἱ Γερμανικὲς ἀρχὲς στὶς ἐπίσημες γιορτὲς καὶ ἀναφορὲς ἀποσιωποῦνε – τοὺς ἐνέπνευσε μὲ ἱστορίες καὶ ποιήματα γεμάτα πνευματικότητα ἀπὸ τὴν Ρωσία, ὁδηγώντας τοὺς πνευματικά. Συχνὰ συγκεντρώνονταν  στὸ σπίτι τοῦ Hans γιὰ νὰ διαβάζουν ποιήματα καὶ ἐντρυφοῦσαν στὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν σὲ θέση νὰ τοὺς ἀνοίξει τὸν θησαυρὸ τῆς ὀρθόδοξης πίστης. Σὲ γράμματα στὴν ἀδελφή της Inge ἀναφέρει ἡ Sophia, ὅτι ἦταν ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ ὁποῖος τοὺς στήριξε ἠθικὰ καὶ πνευματικά. Εἶχε, λέει ἡ Sophia, μία εὐθυμία καὶ δύναμη, ἡ ὁποία σὲ ἀνέβασε πάνω ἀπὸ κάθε μικροψυχία καὶ ἀμφιβολία γιὰ τὴν πίστη.

Ἂν καὶ οἱ δυό, ὁ Hans καὶ ἡ Sophie, μεγαλώσανε μὲ πολὺ πίστη καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ἀλέξανδρος μὲ τῆς πρεσβεῖες στὴν Παναγία καὶ στοὺς Ἁγίους της Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοὺς ἐνθάρρυνε καὶ τοὺς ἐνέπνευσε γιὰ νὰ ἔχουν τὸ θάρρος τῆς γνώμης καὶ ἀποκλειστικὰ  τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν ἀλήθεια. Ἔχοντας τὴν βαθειὰ πεποίθηση καὶ σιγουριά, ὅτι θὰ δώσουμε λόγο γιὰ ὁ, τί πράττουμε καὶ πιστεύουμε, ὁμολόγησαν χωρὶς κανέναν δισταγμὸ μπροστὰ στὰ  SS καὶ ἀργότερα στὸ ναζιστικὸ δικαστήριο, ὅτι πράγματι πολέμησαν ἕνα κράτος, τὸ ὁποῖο ἦταν ἐνάντια σὲ κάθε ἠθικὴ καὶ τὴν χριστιανικὴ πίστη.

Ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Hans ξεκίνησαν τὴν ἀντίσταση, ὅταν οἱ SS μαζεύανε τὰ ἀνάπηρα παιδιὰ ἀπὸ τὰ ἱδρύματα καὶ τὰ πήγαινε γιὰ ἐκτέλεση ἢ θανάτωση μὲ ἀέριο. Τὸ «Λευκὸ Ρόδο»  φωτοτύπησε ἀντιφασιστικὰ ποιήματα μὲ τὴν ἔκκληση στὸ Γερμανικὸ λαὸ γιὰ ἀντίσταση. Οἱ πρῶτες τέσσερες προκηρύξεις δημιουργήθηκαν ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο καὶ τὸν Hans τὸ Μάιο μέχρι τὸν Ἰούλιο τοῦ 1942 καὶ στάλθηκαν στὸ σπίτια τῆς Νότιας Γερμανίας καὶ τῆς Αὐστρίας.

Ὅταν οἱ πρῶτες προκηρύξεις ἐμφανιστῆκαν καὶ στὸ πανεπιστήμιο τοῦ Μονάχου καὶ ἔκαναν τὸν κύκλο στοὺς φοιτητές, – μία ἔκκληση νὰ πάρει κάθε πολίτης τὴν εὐθύνη ἐναντίον στὶς σκοτεινὲς ἐνέργειες μίας κλίκας τυραννίας  καὶ ὁ καθένας νὰ προβάλλει παθητικὴ ἀντίσταση, γιὰ νὰ ἀναχαιτιστεῖ ἡ συνέχεια αὐτῆς τῆς ἀθεϊστικῆς μηχανῆς πολέμου – πολλοὶ φοιτητὲς ἀντέδρασαν παράξενα, μὲ ἕνα εἶδος ἐνθουσιασμοῦ.  Ἄλλοι ὅμως ἀπέρριψαν αὐτὲς  τὶς προκηρύξεις μὲ θυμό.

Στὰ  τέλη Ἰουλίου τοῦ 1942 ὁ Ἀλέξανδρος παίρνει μέρος ἀναγκαστικὰ ὡς  λοχίας ὑγειονομικοῦ στὴν ἐκστρατεία τοῦ γερμανικοῦ στρατοῦ κατὰ τῆς Ρωσίας μαζὶ μὲ τὸν Hans Scholl καὶ τὸν Willi Graf, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπεκόμισε μία καλύτερη κατανόηση τῆς πατρίδας του.

Μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ Μόναχο στὶς σπουδές του, στὶς 30 Ὀκτωβρίου, ὁ Ἀλέξανδρος ἦρθε σὲ ἐπαφὴ μὲ ἄλλες ἀντιστασιακὲς ὀργανώσεις στὸ Βερολίνο καὶ τὸ «Λευκὸ Ρόδο» συντάσσει τὴν 5ο προκήρυξη   – μὲ ἀριθμὸς ἀντιτύπων 6000 – 9000 – , τὸ ὁποῖο μοιράστηκε στὸ πανεπιστήμιο καὶ στὰ γραμματοκιβώτια σὲ ὁρισμένες πόλεις τῆς Γερμανίας,  μέχρι καὶ τὴν Αὐστρία καὶ στὴν Ἀγγλία.

Τέλος Ἰανουαρίου, μετὰ τὴν μάχη τοῦ Στάλινγκραντ, ξεσπάει μία φοιτητικὴ πορεία ἐναντίων του πολέμου καὶ μὲ τὴν ἀφορμὴ αὐτὴ συντάχτηκε ἀπὸ τὸ «Λευκὸ Ρόδο»  ἡ 6ο προκήρυξη, ἡ ὁποία μοιράστηκε στὰ σπίτια τοῦ Μονάχου. Στὶς 18 Φεβρουαρίου τὰ ἀδέλφια  Sophie  καὶ Hans Scholl πῆραν καὶ μοίρασαν τὰ ὑπόλοιπα φυλλάδια στὸ πανεπιστήμιο τοῦ  Μονάχου. Τοὺς παρακολούθησε ὅμως ὁ θυρωρὸς Jakob Schmid καὶ ἐνημέρωσε τὰ SS. Τὰ παιδιὰ συλλαμβάνονται ἔπ΄ αὐτοφώρω καὶ ὁδηγοῦνται στὴν  GESTAPO. Στὴ συνέχεια συλλαμβάνεται καὶ ὁ Christoph Probst  ἐνῶ ὁ Ἀλέξανδρος Schmorell διαφεύγει πρὸς στιγμὴν τὴν σύλληψη.

Λίγες μέρες ἀργότερα, τὶς 22 Φεβρουαρίου γίνεται ἡ πρώτη δίκη καὶ  τὰ τρία παιδιὰ καταδικάζονται ἀπὸ τὸν δικαστὴ Roland Freisler ἐν καιρῷ πολέμου γιὰ ἐσχάτη προδοσία  σὲ θάνατο διὰ τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ μὲ λαιμητόμο.   Ο Hans Scholl, 25 ἐτῶν, ἡ Sophia Magdalena Scholl, 22 ἐτῶν καὶ ὁ Christoph Probst, 24 ἐτῶν, ἐκτελέστηκαν τὶς 22 Φεβρουαρίου τοῦ 1943, – κατὰ παράβαση τοῦ νόμου – τὴν ἴδια μέρα τῆς δίκης.

Ὁ Ἀλέξανδρος συλλαμβάνεται στὶς 24 Φεβρουαρίου καὶ καταδικάζεται στὶς 19 Ἀπριλίου στὴν δεύτερη δίκη, ἐπίσης ἀπὸ τὸν Roland Freisler μαζὶ μὲ τὸν Willi Graf καὶ τὸν καθηγητὴ τοὺς Prof. Kurt Huber γιὰ ἐσχάτη προδοσία σὲ θάνατο διὰ τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ μὲ λαιμητόμο. Ὁ Ἀλέξανδρος Schmorell, 25 ἐτῶν, ὁ Kurt Huber, 50 ἐτῶν καὶ ὁ Wilhelm Graf,25 ἐτῶν, ἐκτελοῦνται στὶς 13 Ἰουλίου τοῦ 1943.

Γράμμα τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου στοὺς γονεῖς του ἀπὸ τὴ φυλακὴ Σταντελχάϊμ τοῦ Μονάχου στὶς 18 Mαΐου 1943

Ἀγαπητοί μου γονεῖς…διάβασα πρόσφατα κάτι σὲ ἕνα πολὺ καλὸ μὲ βαθιὰ νοήματα βιβλίο ποὺ φαίνεται νὰ ταιριάζει σὲ ὅλους  : «ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ τραγωδία στὴ ζωὴ κάποιου, τόσο δυνατότερη πρέπει νὰ εἶναι ἡ πίστη του.  ?σὸ πιὸ πολὺ φαίνεται ὅτι εἴμαστε ἐγκαταλελειμμένοι, τόσο περισσότερο πρέπει μὲ ἐμπιστοσύνη νὰ ἐγκαταλείψουμε τὶς ψυχές μας στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας».  Ὁ Ἀββᾶς Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἔγραψε  :  «Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸ γιὰ τὶς συμφορές μου καὶ ὑποτάσσομαι τελείως στὶς ἀνεξιχνίαστες βουλὲς τῆς προνοίας Του.  Αὐτὸς μὲ τὴν ἀγαθότητά Του γνωρίζει ἤδη ἀπὸ τὸν καιρὸ ποὺ δημιούργησε τὸν κόσμο τὸν χρόνο καὶ τὸν τόπο τοῦ θανάτου γιὰ κάθε ἄνθρωπο».  Αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο πού σας εἶχα ἤδη γράψει.  Θὰ ἤμουν πολὺ χαρούμενος, ἂν μπορούσατε νὰ σκὲ φτεστε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Τότε  θὰ ἔφευγε  μακριά σας ἕνα μεγάλο μέρος λύπης καὶ πόνου…

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ τελευταῖο γράμμα τοῦ Ἀλέξανδρου στοὺς γονεῖς του, λίγο πρὶν τὴν ἐκτέλεση

«Μόναχο, 2 Ἰουλίου 1943

… Ἀλλὰ τώρα εἶμαι στὸ σημεῖο, ποὺ – ἀκόμα καὶ στὴ σημερινὴ κατάσταση – εἶμαι χαρούμενος, ἤρεμος καὶ αἰσιόδοξος. Μπορεῖ νὰ ἔρθει ὁ, τι θέλει. Ἐλπίζω, ὅτι ἔχετε περάσει μία παρόμοια πορεία καὶ ὅτι μετὰ τὸ βαθὺ πόνο τοῦ χωρισμοῦ μας, φτάσατε μαζί μου στὸ σημεῖο, ποὺ εὐχαριστεῖτε γιὰ τὰ πάντα τὸν Θεό.

Ὅλο αὐτὸ τὸ κακὸ ἦταν ἀπαραίτητο γιὰ μένα, νὰ ἀνοίξω τὰ μάτια μου – ὄχι μόνο γιὰ μένα, ἀλλὰ γιὰ ὅλους μας, ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι παθόντες καὶ ἡ οἰκογένειά μας. Ἂς ἐλπίζουμε, ὅτι καὶ ἐσεῖς ἔχετε καταλάβει τὴ ὑπόδειξη τοῦ Θεοῦ.

Ἕνα σας παρακαλῶ ἀπὸ καρδιᾶς: Μὴ ξεχάστε τὸν Θεὸ !!!»

Ἀπόσπασμα τῆς 4ης προκήρυξης

«Κάθε λέξη ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χίτλερ εἶναι ἕνα ψέμα. Ὅταν μιλᾶ γιὰ εἰρήνη, ἐννοεῖ τὸν πόλεμο καὶ ὅταν κατὰ τρόπο βλάσφημο χρησιμοποιεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Παντοδύναμου, ἐννοεῖ τὴ δύναμη τοῦ κακοῦ, τὸν ἐκπεσόντα ἄγγελο, τὸ Σατανᾶ. Τὸ στόμα τοῦ εἶναι τὸ δύσοσμο στόμιο τῆς Κολάσεως καὶ ἡ ἰσχὺς τοῦ ἐκ βάθρων καταραμένη.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε κατὰ τοῦ ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ τρομοκρατικοῦ κράτους μὲ ὀρθολογικὰ μέσα. Ὅμως, ὁποιοσδήποτε ἐξακολουθεῖ νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν πραγματικότητα, τὴν ὕπαρξη δαιμονικῶν δυνάμεων, θὰ ἔχει ἀποτύχει σὲ μεγάλο βαθμὸ νὰ ἀντιληφθεῖ τὴ μεταφυσικὴ διάσταση αὐτοῦ τοῦ πολέμου. Πίσω ἀπὸ τὰ συγκεκριμένα, ὁρατὰ περιστατικά, πίσω ἀπὸ ὅλες τὶς ἀντικειμενικὲς καὶ λογικὲς διαπιστώσεις, βρίσκουμε τὸ ὑπέρλογο στοιχεῖο: Τὸν ἀγώνα ἐνάντια στὸ δαίμονα, ἐνάντια στοὺς ὑπηρέτες τοῦ Ἀντιχρίστου.

Παντοῦ καὶ πάντοτε, οἱ δαίμονες παραμόνευαν στὸ σκοτάδι, περιμένοντας τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀδύναμος: ὅταν μὲ τὴ δική του βούληση ἐγκαταλείπει τὴ θέση του στὴν τάξη τῆς Δημιουργίας, ὅπως δημιουργήθηκε γι’ αὐτὸν ἀπὸ τὸ Θεὸ ἐν ἐλευθερίᾳ – ὅταν ὑποχωρεῖ στὴ δύναμη τοῦ κακοῦ καὶ ἀποχωρίζεται ἀπὸ τὶς ἄνωθεν δυνάμεις – κι ἀφοῦ θεληματικᾶ κάνει τὸ πρῶτο βῆμα, ὁδηγεῖται ὀλένα στὸ ἑπόμενο μὲ ραγδαία ἐπιταχυνόμενο ρυθμό.

Παντοῦ καὶ σὲ ὅλους τους καιροὺς τῆς μεγαλύτερης κρίσης, ἔχουν ἐμφανισθεῖ ἄνθρωποι, προφῆτες καὶ ἅγιοι, ποὺ  πονοῦσαν  γιὰ τὴν ἐλευθερία, κήρυξαν τὸν Μοναδικὸ Θεό, καὶ μὲ τὴ βοήθειά Του ὁδήγησαν τὸ λαὸ στὴν ἀντιστροφὴ τῆς πτωτικῆς του πορείας.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι, βέβαια, ἐλεύθερος, ἀλλὰ χωρὶς τὸν ἀληθινὸ Θεὸ εἶναι ἀνυπεράσπιστος ἐνάντια στὸ κακό. Εἶναι σὰν καράβι χωρὶς πηδάλιο, στὸ ἔλεος τῆς θύελλας, σὰν μικρὸ παιδὶ χωρὶς τὴ μητέρα του, σὰν σύννεφο ποὺ διαλύεται στὸν ἀέρα. Καὶ σὲ ρωτάω, σὰν Χριστιανὸ ποὺ ἀγωνίζεσαι γιὰ τὴ διαφύλαξη τοῦ πιὸ πολύτιμου θησαυροῦ σου, μήπως διστάζεις, μήπως ξεπέφτεις στὴ δολιότητα, τὸν ὑπολογισμὸ καὶ τὴν ἀναβλητικότητα, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποιος ἄλλος θὰ σηκώσει τὸ χέρι γιὰ νὰ σὲ ὑπερασπίσει; Δὲν σοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς τὴ δύναμη καὶ τὴ θέληση νὰ ἀγωνιστεῖς; Πρέπει νὰ χτυπήσουμε τὸ κακὸ ἐκεῖ ποὺ εἶναι πιὸ δυνατό, καὶ εἶναι πιὸ δυνατὸ στὴν ἐξουσία τοῦ Χίτλερ».

Από τη σελίδα  http://www.orthros.eu/2010-10-04-06-28-23/2010-10-04-06-31-38/517-%E1%BD%81-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%B1%CF%82-%E1%BC%85%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%E1%BC%80%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82-%E1%BD%81-%E1%BC%90%CE%BD-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CF%87%E1%BF%B3-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B1%CF%82.html

Δείτε και τη σελίδα για την ομάδα «Λευκό Ρόδο» στη Βικιπαίδεια.

«Εξεγείρω τα τέκνα σου Σιών κατά των τέκνων σου Ελλάς» (Ζαχαρίας Θ΄ 13-14) Ιανουαρίου 29, 2013

Posted by expaganus in προπαγάνδα, παγανισμός, Επικαιρότητα, Ορθοδοξία.
Tags: , ,
3 Σχόλια

Η συγκεκριμένη προφητεία του Ζαχαρία έχει κυριολεκτικά στοιχειώσει ελληνικές ιστοσελίδες και ιστολόγια. Απασχολεί δεκάδες δημοσιεύσεις, οι περισσότερες απ’ τις οποίες βρίθουν προκατάληψης, ανορθογραφίας και αμορφωσιάς, αλλά και μανίας καταδιώξεως και παραληρήματος μεγαλείου. Συνήθως πρόκειται για ανακύκλωση των ίδιων άρθρων, γραμμένων από επαγγελματίες αντιχριστιανούς όπως ο απόγονος νύμφης Μιχάλης Καλόπουλος, και άλλους που δηλώνουν χριστιανοί και ισχυρίζονται ότι αν ο Ζαχαρίας δεν έχει παραποιηθεί «»απο το κοματι του Εβραικου λαου που πιστευει εδω και χιλιαδες χρονια στον εωσφορο» τότε οπωσδήποτε «δεν ειναι προφητης του θεου,αλλα του εωσφορου». Ο αρθρογράφος που ανακάλυψε τον… εωσφορισμό του Ζαχαρία,  μας αποκαλύπτει – μεταξύ πολλών άλλων – και τα παρακάτω «για τους Εβραίους» (διατηρείται η ορθογραφία του):

«Εισχωρησαν με δολο μεσα στα παγκοσμια επιστημονικα κεντρα των Ελληνων
την Ελευσινα,τους Δελφους κλπ ,τα οποια εδιναν ΓΝΩΣΗ-ΖΩΗ ΣΕ ΟΛΟ
ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ,ΦΥΣΙΚΗ,ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ,ΙΑ-
ΤΡΙΚΗΚΛΠ)τα μετατρεπουν σε κεντρα μαυρης μαγειας,ταλμουδ,
καμπαλα, σεξουαλικων οργιων που συνοδευουν ολες αυτες της τελετες,
στηνοντας πανω απο ολα και τα μαγαζακια τους τα γελια ψευδομαντεια,
οπου ολοι απαραιτητος επρεπε να περασουν να παρουν χρησμο απο της μα-
στουρωμενες εβραιες ιερειες ,ειδικα οι εβραιοι της δωδωνης ειχαν γινει
ξεφτιλα παγκοσμιος για της απατες τους αλλα τους καλυπταν τα γνωστα
παπαγαλακια εκεινης της εποχης.
Δεν υπηρξε μεγαλυτερη παγκοσμιος προσβολη για τον Ελληνισμο απο αυτη
που εκαναν οι εβραιοι μετατρεποντας το κορυφαιο πανεπιστημονικο κεντρο
του μεγιστου Πανεπιστημονα Βασιλια,Γεναρχη,ΑΠΟΛΛΩΝΑ(βλεπε και
Αισχυλο που αναφερει τους ολυμπιους ως βασιλιαδες κλπ)να το καταντησουν
τεκε μαστουρομενων εβραιων,οπου εναντι αδρας αμοιβης εδιναν διφορουμενες
απαντησεις σε ολους για να πεφτουν παντοτε μεσα σε καθε «προφητεια» .
Επειδη ηταν ομως η εξουσια στην Ελλαδα εφαγαν και τον Σωκρατη για πα-
ραδειγματισμο σχεδον κανεις δεν τολμουσε να τους σταματησει.»

Σκέφτηκα να ζητήσω από τον γράφοντα πηγές και να γράψω ότι ο Αισχύλος αναφέρει τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο ως ερωτικό ζευγάρι, κάτι που ούτε διανοείται ο Όμηρος, και άλλα πολλά. Τελικά όμως προτίμησα να αναδημοσιεύσω ένα σοβαρό άρθρο που πραγματεύεται τη συγκεκριμένη προφητεία του Ζαχαρία, αλλά και γενικότερα τη θέση των Ελλήνων στην Παλαιά Διαθήκη. Έχει τίτλο «OΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ», είναι του φιλολόγου (και Δρος Θεολογίας) Κων/νου Σιαμάκη και προέρχεται από το σάιτ του. Διατηρώ και εδώ την ορθογραφία του γράφοντος – την αιτιολόγηση της οποίας μπορείτε να βρείτε εδώ, αν σας παραξενεύει.

Οἱ Ἕλληνες στὴν Π. Διαθήκη ἀναφέρονται γύρω στὶς 30 φορὲς ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εὐφήμως. τοὺς ἀναφέρουν ὀχτὼ προφῆτες˙ ὁ ἄγνωστος ψαλμῳδὸς τοῦ ψαλμοῦ 71, καὶ οἱ μεταγενέστεροί του προφῆτες Ἠσαΐας Σοφονίας Ἰερεμίας Ἰωὴλ Ἰεζεκιὴλ Δανιὴλ καὶ Ζαχαρίας, ποὺ ἔζησαν ἀπὸ τὸν ΙΑ’ μέχρι τὸν F’ π.Χ. αἰῶνα. (ἔχω πολὺ καλὰ ὑπ̉ ὄψι μου τὶς μεταχρονολογήσεις τῶν σημερινῶν «βιβλικῶν» καὶ τὰ «ἐπιχειρήματά» τους, ἀλλὰ τὶς ἀπορρίπτω ὡς ἀκάθαρτα σκουπίδια καὶ σκύβαλα˙ διότι «βασίζονται» σὲ τέσσερες σάπιες βάσεις˙ στὴν πολὺ περιωρισμένη νοημοσύνη τους, στὴν ἀπουσία ἐπιστημονικῆς καταρτίσεως, στὴν ἐμπάθεια τῆς ἀπιστίας των, καὶ στὸ φρόνημα τῆς μειονεξίας των τὸ δουλικὰ πρόθυμο νὰ μειοδοτῇ). οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καὶ ἡ χώρα τους στὴν Π. Διαθήκη ἀναφέρονται μὲ δύο ὀνόματα, Νῆσοι καὶ Ἕλληνες. στὸ μασοριτικὸ ἑβραϊκὸ κείμενό της τὸ Νῆσοι γράφεται Αιιμ καὶ τὸ Ἕλληνες Ιυνιμ˙ προφορὰ Ἀγὶμ καὶ Ἰωνίμ, δηλαδὴ Ἴωνες. τοὺς Ἕλληνες οἱ ἀνατολικῶς τῆς Ἑλλάδος τοὺς ἔλεγαν Ἴωνες καὶ οἱ δυτικῶς Γραικούς, ὀνόματα ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ ἀνευρίσκονται στὸν Ὅμηρο (Ν 685 Ἰάονες) καὶ στὸν Ἀριστοτέλη (Μετεωρ. 1,14) ἀντιστοίχως. τὰ ἔδωσαν στοὺς ξένους οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ σημεῖο γειτνιάσεως πρὸς τὸν καθένα. Ἕλληνες ὀνομάζονται γιὰ πρώτη φορὰ ὅλο τὸ ἔθνος τὸ 584 π.Χ. στὸ ἐπίγραμμα τοῦ Ἐχεμβρότου (Παυσανίας 10,7,6), ὁπότε κι ὁ τελευταῖος ἀπὸ τοὺς προειρημένους προφῆτες, ὁ Ζαχαρίας, ποὺ ἔζησε τὸν F’ π.Χ. αἰῶνα, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ τοὺς λέῃ μ̉ αὐτὸ τὸ ὄνομα. στὴ μετάφρασι τῶν Ο’ ὅμως τὸ Ἰωνὶμ – Ἴωνες μεταφράζεται Ἕλληνες. λέγονται οἱ Ἕλληνες στοὺς μὲν τρεῖς ἀρχαιοτέρους, ψαλμῳδὸ καὶ Ἠσαΐα καὶ Σοφονία, πάντοτε Νῆσοι (Ἀγὶμ) στοὺς δὲ νεωτέρους λοιποὺς ἄλλοτε πάλι ἔτσι κι ἄλλοτε Ἰωνὶμ Ἕλληνες. Νῆσοι λέγεται ἡ Ἑλλὰς καὶ κατὰ συνεκδοχὴν οἱ Ἕλληνες, ἐπειδὴ εἶναι τὰ μόνα νησιὰ τῆς ὑφηλίου ποὺ γνωρίζει ὁ βιβλικὸς Ἰσραὴλ καὶ γενικὰ ὁ ἀρχαϊκὸς παραμεσόγειος κόσμος. εἶχαν βέβαια ἀκουστὰ γιὰ τὸν Ἀτλαντικὸ ὠκεανὸ καὶ γιὰ τὸν Ἰνδικό, τοῦ ὁποίου κόλπος εἶναι ἡ Ἐρυθρὰ Θάλασσα, ἀλλὰ δὲν τοὺς εἶχαν δῆ κιόλας οὔτε γνώριζαν τὰ νησιά τους ἢ ἂν εἶχαν νησιά. γνώριζαν μόνο τὴ Μεσόγειο Θάλασσα καὶ τὰ νησιὰ τῆς ἀνατολικῆς λεκάνης της. τὰ δὲ νησιὰ τῆς Ἀ. Μεσογείου ὅλα, ἀπὸ τὴν Κύπρο μέχρι τὴ Σικελία, ἦταν Ἑλλάς˙ καὶ οἱ τρεῖς χερσόνησοι τῆς Ἀ. Μεσογείου, Ἀσία Ἑλλὰς Ἰταλία, ἦταν Ἑλλάς. φαινόταν δὲ ἡ Ἑλλὰς αὐτὴ ὁλόκληρη ἀπὸ τὸ νότο καὶ τὴν Παλαιστίνη σὰ μιὰ Πολυνησία, ἡ μόνη Πολυνησία τῆς γῆς. γι̉ αὐτὸ ἡ Ἑλλὰς στὴν Π.Διαθήκη λέγεται αἱ Νῆσοι.

      Ἐξ ἄλλου στὴ βιβλικὴ ἑβραϊκὴ μὲ τὴν ἴδια λέξι αιιμ (=ἀγὶμ=νῆσοι) δηλώνεται καὶ ἡ χερσόνησος καὶ ἡ παραλία˙ καὶ ἡ Ἑλλάς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Πολυνησία της, ἦταν τρεῖς μεγάλες χερσόνησοι, Μ. Ἀσία Ἑλλὰς Ἰταλία, καὶ χώρα κατ̉ ἐξοχὴν παραθαλάσσια. καὶ γι̉ αὐτὸ λοιπὸν τὸ λόγο λέγεται στὴν Π. Διαθήκη Νῆσοι. κι ἂν δηλαδὴ οἱ προφῆτες τῆς Π. Διαθήκης γνώριζαν ὅτι οἱ τρεῖς μεγάλες χερσόνησοι ἀπὸ τὸ πάνω μέρος, τὸ βόρειο, εἶναι συνέχειες τῶν ἠπείρων Εὐρώπης καὶ Ἀσίας, πάλι θὰ ἔλεγαν τὴν Ἑλλάδα Νήσους. καὶ φυσικὰ τὸ ἑβραϊκὸ Αιὶμ στοὺς Ο’ μεταφράζεται πάντοτε Νῆσοι.
      Ὁ ψαλμὸς 71 εἶναι γραμμένος ἀπὸ ποιητὴ τῶν χρόνων τοῦ Δαυΐδ˙ ἀπὸ ἄνθρωπο τοῦ περιβάλλοντός του. εἶναι τὸ ἀρχαιότερο στὴν παγκόσμια γραμματεία κείμενο ποὺ ἀναφέρει τὴν Ἑλλάδα˙ καί, ὅπως εἶπα, τὴν ἀναφέρει (71,10) ὡς Νήσους. λέει˙
 
Βασιλεῖς Θαρσὶς καὶ Νῆσοι δῶρα προσοίσουσιν. 
 
ὁ ψαλμῳδὸς προφητεύει τὴν προσέλευσι τῆς Ἑλλάδος στὸ Χριστό. τὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη, τ̉ ἀρχαιότερα ἑλληνικὰ κείμενα, εἶναι νεώτερα τοῦ ψαλμοῦ αὐτοῦ. ἄρα στὴν παγκόσμια γραμματεία καὶ μ̉ ὁποιοδήποτε ὄνομα της ἡ Ἑλλὰς ἀναφέρεται γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Π. Διαθήκη.
            Ὁ προφήτης Ἠσαΐας ἀναφέρει τὴν Ἑλλάδα, πάλι ὡς Νήσους, περισσότερο ἀπ̉ ὅλους, δέκα φορές, καὶ πάντοτε εὐφήμως (Ἠσ 24,15˙ 41,1˙ 42,10˙ 42,12˙ 45,16˙ 49,1˙ 49,22˙ 51,1˙ 60,9˙ 66,19). ὁ Κύριος κατὰ τὸν Ἠσαΐα σχεδιάζει κι ἑτοιμάζει πολὺ λαμπρὲς σχέσεις μὲ τὰς Νήσους καὶ τοὺς κατοικοῦντας αὐτάς, τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες, καὶ νοερῶς συμβολικῶς καὶ προκαταβολικῶς ἀπευθύνεται πρὸς αὐτοὺς σὰν ἐραστὴς καὶ μνηστήρας ἤδη ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ ἐν λόγῳ προφήτου, τὰ ὁποῖα γιὰ τοὺς Ἕλληνες εἶναι ἀκόμη ἡ πρωτοϊστορικὴ ἀρχαϊκὴ καὶ «γεωμετρικὴ» λεγόμενη ἐποχή τους (Θ’-Η’ π.Χ. αἰώνας). Ἐγκαινίζεσθε πρός με, Νῆσοι, τοὺς εἰδοποιεῖ δύο φορές, «Ἀρχίστε μαζί μου μιὰ σχέσι καινούργια», πρᾶγμα ποὺ ἐμφανίζει ὡς παλιὰ καὶ φθαρμένη καὶ κρυωμένη τὴ σχέσι του μὲ τὸν Ἰσραήλ. τοὺς φλερτάρει, τοὺς στέλνει τὸ σύσσημον αὐτοῦ, τὸ σινιάλο του, τὸ «μήνυμά του» καὶ τὰ σημεῖα αὐτοῦ, ἀρραβῶνα καὶ κοσμήματα ποὺ στέλνει ὁ μνηστήρας στὴ μνηστή του, ὑπόσχεται ὅτι θὰ τοὺς στείλῃ τοὺς ἀπεσταλμένους του, τοὺς προξενητᾶδες, τὸν Παῦλο ἂς ποῦμε καὶ τοὺς συνεργάτες του, δηλώνει ὅτι τοὺς ἀγαπάει ἰδιαίτερα ( ἐρωτικὴ ἐξομολόγησι), τόσο ποὺ θὰ τοῦ ἐρχόταν κανενὸς νὰ τοὺς θεωρήσῃ ἕνα δεύτερο περιούσιο λαό του, ἢ ἔστω τὴν κυριώτερη ἐθνότητα τοῦ δευτέρου καὶ ὑπερεθνικοῦ περιουσίου λαοῦ του, τῆς Χριστιανωσύνης. οἱ Ἕλληνες τὸν «περιμένουν» μὲ χαρὰ καὶ ἀγάπη, «θὰ τὸν δεχτοῦν», «θὰ στηρίξουν τὴν ἐλπίδα τους στὸ ῥωμαλέο μπράτσο του», ὅπως κάθε μνηστὴ στὸ μπράτσο τοῦ μνηστῆρος της, θὰ τὸν «προσέχουν» στὰ μάτια καὶ θὰ «ὑπακοῦν» στὸ λόγο του, θὰ ἔχουν νὰ λὲν γιὰ τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ, τὴν ἀντρειά του καὶ τὴν παλληκαριά του, θὰ τὸν «δοξάζουν», θὰ τὸν ὑμνοῦν μὲ ὕμνον καινόν, τὸ ῥομαντικὸ τραγούδι τῶν ἐρωτευμένων, ἡ δόξα Κυρίου θὰ θρονιαστῇ στὴν Ἑλλάδα, ὅπως κάθε μνηστήρας θρονιάζεται κυρίως ἢ λαχταράει νὰ θρονιαστῇ στὸ σπίτι τῆς μνηστῆς του, γιατὶ ἐκεῖ περνάει ὄμορφα.
            Δὲν εἶμαι καθόλου ἐθνικιστὴς καὶ πιστεύω ὅτι μετὰ Χριστὸν ὁ περιούσιος λαὸς τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι κανένα ἔθνος ὡς ἔθνος, ὅπως ἦταν πρὸ Χριστοῦ ὁ Ἰσραήλ, ἀλλὰ τὸ σύνολο τῶν πιστευόντων σ̉ αὐτόν, τὸ σύνολο τῶν ὁποιασδήποτε ἐθνικότητος Χριστιανῶν. ὁ νέος περιούσιος λαὸς εἶναι φρονηματικὸς καὶ ὄχι φυλετικός˙ πνευματικὸς καὶ ὄχι βιολογικός. ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ κρύψω ἢ νὰ παραγνωρίσω τὸ ὅτι στὴν Π. Διαθήκη κανένα ἔθνος δὲν ἐξυμνεῖται τόσο ὡς τὸ «καινούργιο φλὲρτ » τοῦ Κυρίου ὅσο οἱ Ἕλληνες. καὶ φυσικὰ στὴν Π. Διαθήκη δὲν ὑπάρχει ἀκόμη ἡ ῥωμαϊκὴ χρῆσι τοῦ ὀνόματος Ἕλληνες μὲ τὴ σημασία «εἰδωλολάτρες», μιὰ μὴ ἐθνικὴ σημασία ποὺ ἐμφανίζεται μόνο κατὰ τὰ ἑλληνορρωμαϊκὰ χρόνια στὴν Κ. Διαθήκη, ὅπου εἶναι καὶ ἡ μοναδικὴ σημασία τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. στὴν Π. Διαθήκη τὸ ὄνομα Ἕλληνες εἶναι ἀποκλειστικῶς ἐθνικό, σημαίνει ὅ,τι ἀκριβῶς καὶ σήμερα, τὸ ἔθνος τῶν Ἑλλήνων. αὐτὰ ποὺ λέγονται λοιπὸν γιὰ τοὺς Ἕλληνες στὸν Ἠσαΐα, σ̉ ὅλα τὰ προσημειωμένα χωρία του εἶναι ἄκρως κολακευτικὰ γιὰ τὸ ἔθνος αὐτό. καὶ ἐντελῶς ἐκ τῶν ὑστέρων εἶναι πασίγνωστο ὅτι οἱ πρῶτοι Χριστιανοί, οἱ τῶν ἀποστολικῶν χρόνων δηλαδή, ἐκτὸς ἀπὸ λίγους Ἑβραίους, ποὺ ἐν τέλει ἐξελληνίστηκαν, ἦταν κυρίως Ἕλληνες, ὅτι ἀποστολικὰ πρόσωπα σὰν τοὺς Τιμόθεο, Λουκᾶ, Τίτο, Ἀρίσταρχο, καὶ ἄλλους, ἐκτὸς ἀπὸ Ἑβραίους, ὑπῆρξαν ἀπὸ μία μόνο ἐθνότητα, ἀπὸ τὴν Ἑλληνική, ὅτι οἱ Ἕλληνες ὡς ἐνδιάμεσοι μεταξὺ Χριστοῦ καὶ ἀνθρώπων ἐκχριστιάνισαν ἄμεσα ἢ ἔμμεσα ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη, ὅτι ὁ Μ. Κωνσταντῖνος, ποὺ ἤθελε τὴ Ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία του χριστιανική, στὰ ἑλληνικὰ μέρη μετέφερε τὴ νέα Ῥώμη του, καὶ κυρίως ὅτι —αὐτὸ εἶναι τεκμήριο τῶν λεγομένων μου— ἡ Κ. Διαθήκη, τὸ νέο συμβόλαιο τοῦ Κυρίου μὲ τοὺς ἀνθρώπους, γράφτηκε στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀκόμα κι ὅταν μερικὲς Ἐπιστολές της ἀπευθύνονται πρὸς Γαλάτας, πρὸς Ῥωμαίους, πρὸς Ἑβραίους. οἱ προφητεῖες λοιπὸν τοῦ Ἠσαΐου γιὰ τοὺς Ἕλληνες οἱ πολλὲς —δέκα— βρίσκουν τὸ στόχο τους ἀκριβῶς. ὁ Ἠσαΐας, ὅπως εἶναι ὁ κυριώτερος πρὸ Χριστοῦ εὐαγγελιστὴς γενικῶς, εἶναι καὶ εἰδικῶς γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὁ κυριώτερος τέτοιος εὐαγγελιστής των. τὰ λόγια του γιὰ τοὺς Ἕλληνες θὰ τὰ ζήλευε κάθε ἔθνος, ἀλλὰ λέγονται μόνο γι̉ αὐτούς.
            Μία μόνο προφητεία, ἀντὶ γιὰ δέκα, ἔχει γιὰ τοὺς Ἕλληνες, τὰς Νήσους, ὁ Σοφονίας (2,11), τοῦ ὁποίου τὸ βιβλίο εἶναι εἴκοσι φορὲς μικρότερο ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἠσαΐου˙ ἔχει δηλαδὴ ἀναλογικῶς διπλάσιες προφητεῖες. ὁ Σοφονίας προφητεύει ὅτι οἱ Ἕλληνες προσκυνήσουσι τὸν Κύριο ἀπὸ τὸν τόπον αὐτῶν˙ δὲν θὰ ἔρθουν νὰ τὸ κάνουν αὐτὸ στὸν Ἰσραήλ, ὅπως ἔκαναν τόσοι προσήλυτοι ἀπὸ τὸ Δαυῒδ μέχρι τὴ βαβυλώνιο αἰχμαλωσία. αὐτὸ σημαίνει ὅτι τότε ὁ Κύριος δὲν θὰ ἑδρεύῃ πλέον στὴν Ἰερουσαλήμ. ἀνησυχητικὸ αὐτὸ κατὰ βάθος γιὰ τὸν ἑβραϊκὸ ἐθνικισμό. ἡ ἀντεράστρια θὰ ἔχῃ κάνει πέρα τὴν τέως.
            Μέχρι καὶ τὸ Σοφονία οἱ προφῆτες ὀνομάζουν τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὸν τόπο τους˙ αἱ Νῆσοι. στὸν Ἰερεμία, σύγχρονο ἀλλὰ νεώτερο τοῦ Σοφονίου, περίπου διάδοχό του (Ζ π.Χ. αἰ.), ἐμφανίζεται καὶ τὸ ὄνομα τῶν Ἑλλήνων Ιωνιμ˙ Ἴωνες. ἀκριβέστερα τὸ ὄνομα Ιυν (Ἴων) ἀπαντᾶται καὶ τὶς δύο φορὲς σὲ γενικὴ ἑνικοῦ, σὰ νὰ λέῃ Ἴωνος (=Ἕλληνος). ἀπὸ τὶς τέσσερες δηλαδὴ προφητεῖες του γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὁ Ἰερεμίας στὶς δύο τοὺς λέει Νήσους, ἀπὸ τὴ χώρα τους, καὶ στὶς δύο μὲ τὸ ἐθνικό τους ὄνομα Ἴωνες (=Ἕλληνες), καθὼς μιλάει γιὰ μάχαιραν ἑλληνικήν, ἑλληνικὸ σπαθί, ποὺ θὰ συντρίψῃ κατατροπώσῃ κι ἐξολοθρεύσῃ τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Βαβυλωνίους, τὶς δυὸ μεγάλες δυνάμεις, ποὺ στὶς μέρες του ἀπειλοῦν τὴν Ἰερουσαλήμ. ὅταν λέῃ τοὺς Ἕλληνες Νήσους (Αιιμ), λέει ὅτι στὶς Νήσους θὰ ἐξαπλωθῇ τὸ κήρυγμα τοῦ Κυρίου (2,10˙ 38,10)˙ ἐνῷ ὅταν τοὺς λέῃ Ἴωνες, λέει τὴ μιὰ φορὰ ὅτι οἱ Αἰγύπτιοι, τρεπόμενοι σὲ φυγή, λὲν μεταξύ τους «Τρέξετε νὰ καταφύγουμε στὴν πατρίδα μας φεύγοντας ἀπὸ προσώπου μαχαίρας ἑλληνικῆς», καὶ τὴν ἄλλη ὅτι ὁ Κύριος δίνει ἐντολὴ νὰ ἐξολοθρευτοῦν οἱ Βαβυλώνιοι πάλι ἀπὸ προσώπου μαχαίρας ἑλληνικῆς˙ ἐπαναλαμβάνεται ὁ ἴδιος στίχος (Ἰε 26,16˙ 27,16). ἔτσι μεταφράζουν οἱ Ο’˙ τὸ δὲ ἑβραϊκὸ ἔχει μαχαίρας Ἴωνος (Ιυν) δηλαδὴ Ἕλληνος. οἱ δυὸ δεύτερες προφητεῖες τοῦ Ἰερεμίου ἀποτελοῦν καὶ τὴν ἀρχαιότερη μαρτυρία γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῶν Μακεδόνων. διότι «σπαθὶ Ἴωνος» ἢ «σπαθὶ Ἕλληνος» ἢ «σπαθὶ ἑλληνικό», ποὺ συνέτριψε τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Βαβυλωνίους, εἶναι βέβαια μόνο τὸ σπαθὶ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου. πανάρχαιη μαρτυρία τῆς προκλασσικῆς ἐποχῆς, κατατεθειμένη σὲ ἀνύποπτο χρόνο, καὶ ξένη μαρτυρία ὑψηλῆς ἀξιοπιστίας, κατατεθειμένη ἀπὸ ἄνθρωπο ἀδιάφορο γιὰ τὰ ἐθνικὰ προβλήματα τῶν Μακεδόνων Ἑλλήνων, ἡ μαρτυρία τοῦ προφήτου Ἰερεμίου. εἶναι ἡ ἀρχαιότερη ὅλων. οὔτε στ̉ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ κείμενα τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἰερεμίου δὲν ἀναφέρονται ἀκόμη οἱ Μακεδόνες ἢ τὸ ὄνομα Ἕλληνες ὡς κοινὸ ὄνομα τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων.
            Οἱ μεταφρασταὶ τῆς λατινικῆς βουλγάτας Ἰουδαῖος Βαρανίνα καὶ μοναχὸς Ἱερώνυμος, οἱ ὁποῖοι ἀντὶ Ἴωνος (Ιυν) διαβάζουν Ιωνα καὶ μεταφράζουν περιστέρα (columba)— αὐτὸ σημαίνει, ὡς γνωστόν, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ—, καὶ οἱ προτεσταντικὲς μεταφράσεις γερμανικὴ τοῦ Λουθήρου, γαλλική, ἱσπανική, ἰταλική, καὶ ἀγγλικὴ τοῦ 1611, καὶ οἱ μεταφρασταὶ τῶν νεοελληνικῶν μεταφράσεων «ἐκ τῶν θείων ἀρχετύπων» Βάμβας καὶ Τυπάλδος, Χαστούπης, χιλιασταί, Βέλλας, Ἠ. Οἰκονόμου, Ν. Παπαδόπουλος, Π. Σιμωτᾶς, Β. Τσάκωνας, καὶ Μ. Κωνσταντίνου, οἱ ὁποῖοι μεταφράζουν ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ ἢ τὴ γερμανικὴ μετάφρασι, καὶ ὄχι, ὅπως λένε ἀναληθῶς, ἀπὸ τὰ ἑβραϊκά, τὰ ὁποῖα δὲν καταλαβαίνουν, ἀντὶ Ἴωνος (Ιυν)Ἕλληνοςἑλληνικῆς μεταφράζουν «πορθητοῦ», «ἐξολοθρευτοῦ», «θανατηφόρου», «ἐχθροῦ», «πολέμου», «κακομεταχειρίσεως», δὲν εἶναι ἄξιοι προσοχῆς. οὐκ ἂν λάβοις ποτὲ τίποτε παρὰ τοῦ μὴ ξέροντος.
            Ὁ προφήτης Ἰωὴλ (4,6) στὴ μοναδικὴ ἀναφορά του στοὺς Ἕλληνες (Ιωνιμ) τῶν ἡμερῶν του, ποὺ εἶναι ἱστορικὴ καὶ ὄχι προφητική, ἐλέγχοντας φαύλους Ἰουδαίους γιὰ ἔγκλημα ἀνδραποδισμοῦ καὶ δουλεμπορίας, λέει˙ Τοὺς υἱοὺς Ἰούδα καὶ τοὺς υἱοὺς Ἰερουσαλὴμ ἀπέδοσθε τοῖς υἱοῖς τῶν Ἑλλήνων, ὅπως ἐξώσητε αὐτοὺς ἐκ τῶν ὁρίων αὐτῶν˙ δηλαδὴ «Πουλᾶτε Ἰουδαίους καὶ Ἰεροσολυμῖτες στοὺς Ἕλληνες, γιὰ νὰ τοὺς πετάξετε ἔξω ἀπὸ τὰ οἰκόπεδά τους καὶ τὰ χωράφια τους». ἐννοεῖται ὅτι πρόκειται γιὰ φτωχοὺς Ἑβραίους, ποὺ χρεώνονται σὲ ὁμοεθνεῖς των τοκογλύφους, κι ἐκεῖνοι, γιὰ νὰ εἰσπράξουν τὰ διωγκωμένα χρεωστούμενα δάνεια, πουλοῦν τοὺς χρεωμένους σὲ Ἕλληνες δουλεμπόρους, ποὺ ἀσκοῦν τὸ δουλεμπόριό τους στὰ παράλια τῆς Παλαιστίνης. αὐτὸ τὸ δουλεμπόριο τῶν Ἑλλήνων, ποὺ δροῦσαν ὡς ἀπαγωγεῖς καὶ ἀνδραποδισταὶ πειραταὶ στ̉ ἀνατολικὰ παράλια τῶν παραμεσογείων χωρῶν, τὸ μαρτυρεῖ κι ὁ Ὅμηρος. στὴν Ὀδύσσεια ὁ Ὀδυσσεὺς συστήνεται ψευδῶς, στὸ χοιροβοσκό του Εὔμαιο, ποὺ δὲν τὸν ἔχει ἀναγνωρίσει, ὡς Κρητικὸς πειρατὴς ποὺ κάνει ἐπιδρομὲς σὲ παράλια ξένων χωρῶν καὶ τὰ λεηλατεῖ, κι ἔτσι πλουτίζει˙ τὸ λέει δὲ αὐτὸ σὰ νὰ πρόκηται γιὰ ἕνα ἀποδεκτὸ καὶ εὐυπόληπτο ἐπάγγελμα (ξ 199˙ 229-234). ἔπειτα ὁ Εὔμαιος τοῦ λέει ὅτι ἦταν γιὸς τοῦ βασιλέως τῆς Συρίας καὶ κατέληξε δοῦλος τοῦ Ὀδυσσέως ὡς ἑξῆς. Ἕλληνες πειραταὶ καὶ δουλέμποροι ἀπήγαγαν ἀπὸ τὰ παράλια τῆς Σιδῶνος μιὰ κοπέλλα καὶ τὴν πούλησαν ὡς δούλη στὸ βασιλέα τῆς Συρίας. ἐκεῖ ἀργότερα ἡ ἀνακτορικὴ αὐτὴ δούλη βοήθησε Φοίνικες πειρατὰς καὶ δουλεμπόρους ν̉ ἀπαγάγουν τὸ νήπιο γιὸ τοῦ βασιλέως Εὔμαιο, τὸν ὁποῖο ἐν τέλει ἐκεῖνοι πούλησαν σὲ Ἕλληνες, κι ἔτσι ὁ Εὔμαιος κατέληξε δοῦλος καὶ χοιροβοσκὸς τοῦ Ὀδυσσέως (ο 403-484). ἡ ἀναφορὰ τοῦ Ἰωὴλ στοὺς Ἕλληνες δουλεμπόρους εἶναι ἐντελῶς ἀπαθὴς οὐδέτερη καὶ ὡς ἐν παρόδῳ. ἐλέγχει μόνο τοὺς Ἰουδαίους πωλητάς, καὶ ὄχι καθόλου τοὺς Ἕλληνες ἀγοραστὰς καὶ μεταπράτες τῶν δούλων.
            Γιὰ τὸ ἴδιο δουλεμπόριο τῶν Ἑλλήνων στὶς χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου μιλάει κι ὁ Ἰεζεκιήλ, ὁ προφήτης τῆς βαβυλωνίου αἰχμαλωσίας (635 π. Χ. καὶ ἑξῆς). λέει ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς Ἑλλάδος στὸ ἐμπόριό τους μὲ τὴν Τύρο τῆς Φοινίκης ἐμπορεύονταν καὶ ψυχὰς ἀνθρώπων, δηλαδὴ «ἀνθρώπινες ὑπάρξεις», δούλους (Ἰζ 27,13). στὶς συνολικὰ πέντε ἀναφορές του στὰς ΝήσουςΝήσους ἘλισαΐἙλλάδαῬοδίους, ἀναφορὲς ἱστορικὲς καὶ ὄχι προφητικές, ἐμφανίζει τοὺς Ἕλληνες σοκαρισμένους ἀπὸ τὴν πτῶσι τῆς Τύρου στὰ χέρια τῶν Βαβυλωνίων πορθητῶν της καὶ τὸ ἐμπόριο τῶν Ἑλλήνων μὲ τὴν Τύρο στραπατσαρισμένο (Ἰζ 26,15˙ 26,18˙ 27,7˙ 27,13˙ 27,15). καὶ οἱ ἀναφορὲς ὅλες τοῦ Ἰεζεκιὴλ στοὺς Ἕλληνες δουλεμπόρους ἢ ἐμπόρους εἶναι τελείως ἀπαθεῖς οὐδέτερες καὶ ὡς ἐν παρόδῳ, ὅπως καὶ τοῦ Ἰωήλ. ὁ Ἰεζεκιὴλ ἐλέγχει καὶ ὀνειδίζει τὴν Τύρο μόνο, καὶ μάλιστα ὄχι εἰδικὰ γιὰ τὸ δουλεμπόριο.
            Στὸν προφήτη Δανιὴλ οἱ Ἕλληνες ἐμφανίζονται ἓξ φορές. τὴν πρώτη ἐμφανίζονται ἀνωνύμως στὸ ὄνειρο τοῦ Ναβουχοδονόσορ μὲ τὸν ἀνδριάντα, ποὺ ἐξήγησε ὁ Δανιήλ. ὁ ἀνδριάντας εἶχε τὸ κεφάλι χρυσό, τὸ στῆθος καὶ τὰ χέρια ἀπὸ τὸ λαιμὸ μέχρι τὴ ζώνη ἀργυρᾶ, τὴν κοιλιὰ καὶ τοὺς μηροὺς ἀπὸ τὴ ζώνη μέχρι τὰ γόνατα χάλκινα, καὶ τὰ πόδια ἀπὸ τὰ γόνατα καὶ κάτω σιδερένια (Δα 2,32). κι ὁ Δανιὴλ ἑρμηνεύει ὅτι τὰ τέσσερα μέρη τοῦ ἀνδριάντος εἶναι τέσσερες διαδοχικὲς αὐτοκρατορίες ἀπὸ τὶς μέρες του κι ἔπειτα, ποὺ ἐπικρατοῦν στὴ Δ. Ἀσία καὶ στὴ Μεσόγειο Θάλασσα˙ βαβυλωνιακή, περσική, μακεδονική, ῥωμαϊκή. γιὰ τὴν τρίτη λέει˙ Βασιλεία τρίτη, ἥτις ἐστὶν ὁ χαλκός, ἣ κυριεύσει πάσης τῆς γῆς (Δα 2,39). ἐννοεῖ ὅτι θὰ εἶναι ἡ ἐπικυρίαρχη δύναμι˙ κι ἐννοεῖ τὸ κράτος τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου καὶ τῶν διαδόχων του.
            Τὴ δεύτερη φορὰ οἱ Ἕλληνες ἐμφανίζονται πάλι ἀνωνύμως στὴν πρώτη ἀπὸ τὶς τέσσερες ἀποκαλυπτικές, δηλαδὴ ἐκστασιακές, προφητεῖες τοῦ Δανιήλ, τὸ ὅραμα μὲ τὰ τέσσερα θηρία, ποὺ συμβολίζουν αὐτοκρατορίες. τὸ πρῶτο θηρίο εἶναι λέαινα μὲ φτεροῦγες ἀετοῦ καὶ λογικὸ ἀνθρώπου˙ τὸ λογικὸ ἐννοεῖται καὶ γιὰ τὰ τέσσερα θηρία. τὸ δεύτερο ἀρκούδα. τὸ τρίτο πάρδαλις μὲ τέσσερες φτεροῦγες ποὺ σὲ ὕστερο χρόνο ἀπέκτησε τέσσερα κεφάλια. τὸ τέταρτο θηρίο εἶναι παμφάγο τέρας μὲ σιδερένια δόντια καὶ δέκα κέρατα. πρόκειται γιὰ τὶς ἴδιες τέσσερες διαδοχικὲς αὐτοκρατορίες τοῦ ἴδιου βιβλικοῦ χώρου, βαβυλωνιακή, περσική, μεκεδονική, ῥωμαϊκή. ἡ πάρδαλις μὲ τὶς τέσσερες φτεροῦγες, δεῖγμα κεραυνοβόλου ὁρμητικότητος, εἶναι ὁ Μ. Ἀλέξανδρος, καὶ τὰ τέσσερα ὕστερα κεφάλια εἶναι τὰ τέσσερα ἰσχυρὰ κράτη ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴ διάσπασι τῆς αὐτοκρατορίας ἐκείνου (Δα 7,6˙ 17).
            Τὴν τρίτη φορὰ οἱ Ἕλληνες στὸ Δανιὴλ ἐμφανίζονται ὀνομαστικῶς στὴ δεύτερη ἀποκάλυψί του μὲ τὰ δύο ζῷα, τὸν κριὸ ποὺ κερατίζει πρὸς ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος καὶ ποδοπατεῖ ὅλα τὰ ζῷα, δηλαδὴ τὸ Περσικὸ κράτος, καὶ τὸν τράγο ποὺ ἐξοντώνει κι ἀντικαθιστᾷ τὸν κριό, κι αὐτὸς εἶναι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων, ὁ Μ. Ἀλέξανδρος πάλι. λέει γι̉ αὐτὸν ὅτι εἶχε πολὺ μεγάλο κέρατο κι ὅτι ἐρχόταν ἀπὸ τὴ δύσι, διατρέχοντας ὅλες τὶς χῶρες, κι ἀπὸ τὴν ταχύτητά του τὰ πόδια του δὲν ἄγγιζαν τὸ ἔδαφος. ὥρμησε ἐξαγριωμένος ἐναντίον τοῦ κριοῦ, τὸν χτύπησε, τοῦ ἔσπασε τὰ κέρατά του, τὸν ἔρριξε κατὰ γῆς, καὶ τὸν ποδοπάτησε˙ καὶ δὲν ὑπῆρχε κανεὶς ποὺ θὰ μποροῦσε νἀ γλυτώσῃ τὸν κριὸ ἀπὸ τὸν τράγο˙ τὸν ἐξώντωσε. ἔπειτα ὁ τράγος ἔγινε πολὺ μέγας, ἀλλὰ πάνω στὸ κορύφωμα τῆς δυνάμεώς του τὸ μέγα κέρατό του συνετρίβη, καὶ στὴ θέσι του φύτρωσαν τέσσερα ἄλλα κέρατα, ἀνατολικὰ δυτικὰ βόρεια καὶ νότια. ἔπειτα, ἀπὸ τὸ ἕνα ἀπ̉ αὐτὰ φύτρωσε ἕνα ἰσχυρὸ κέρατο καὶ κακοποίησε τὸ λαὸ τοῦ Κυρίου. μετὰ τὸ ὅραμα ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ τὸ ἐξηγεῖ στὸ Δανιήλ. ὁ κριὸς εἶναι ὁ βασιλεὺς Μήδων καὶ Περσῶν˙ ὁ τράγος εἶναι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων,… ὁ βασιλεὺς ὁ πρῶτος (Δα 8,1-21).
            Τὴν τέταρτη φορὰ στὸ τέταρτο καὶ τελευταῖο ὅραμά του στὴν ὄχθη τοῦ Τίγρητος ποταμοῦ ὁ Δανιὴλ ἀναφέρει ὀνομαστικὰ τοὺς Ἕλληνες παρεμπιπτόντως. στὸ ὅραμα δηλαδὴ ἀναφέρονται τρεῖς ἄγγελοι ἄρχοντες λαῶν˙ Μιχαὴλ ὁ ἄρχων τοῦ λαοῦ τοῦ Κυρίου, ὁ ἄρχων τῶν Περσῶν, καὶ ἄρχων τῶν Ἑλλήνων. ἐννοεῖται δὲ ὅτι οἱ ἄρχοντες ἄγγελοι τῶν Περσῶν καὶ τῶν Ἑλλήνων εἶναι πονηροὶ ἀρχάγγελοι ποὺ πολεμοῦν ἐναντίον τοῦ ἁγίου ἀρχαγγέλου Μιχαήλ˙ εἶναι οἱ ὑποκινοῦντες τοὺς λαούς των, τοὺς κατακτητὰς τοῦ λαοῦ τοῦ Κυρίου, νὰ καταδυναστεύουν τὸν ἅγιο αὐτὸ λαό του (Δα 10,13˙ 10,21˙ 12,1˙ πρβλ. καὶ Ἰδ, 9). προκειμένου γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἐννοοῦνται ἐκεῖνοι τοῦ Β’ π. Χ. αἰῶνος ποὺ κατέτρεχαν τὸν Ἰσραήλ.
            Τὴν πέμπτη φορὰ στὸ ἴδιο ὅραμά του ὁ Δανιήλ, προφητεύοντας κατὰ τὸ τρίτο ἔτος τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Κύρου, ἀκούει θεόθεν ὅτι μετὰ τὸν Κῦρο θὰ βασιλεύσουν ἔτι τρεῖς βασιλεῖς τῶν Περσῶν (Καμβύσης, Ψευδοσμέρδις, Δαρεῖος), καὶ ὁ τέταρτος (ὁ Ξέρξης) θὰ ἐπιτεθῇ πάσαις ταῖς βασιλείαις τῶν Ἑλλήνων (Δα 11,2). ἐννοοῦνται τὰ Ἑλληνικὰ κράτη, ἐναντίον τῶν ὁποίων ὁ Ξέρξης ἐπιτέθηκε στὴ Μακεδονία, στὶς Θερμοπύλες, στὸ Ἀρτεμίσιο, στὴ Σαλαμῖνα, καὶ στὶς Πλαταιές, μέσα σ̉ ἕνα ἔτος˙ ἀνεπιτυχῶς βέβαια.
            Καὶ τὴν ἕκτη φορὰ ὁ Δανιήλ, στὸ ἴδιο αὐτὸ τέταρτο ὅραμά του, προφητεύοντας γιὰ τὸν ὑπερόπτη καὶ σκληρὸ κι ἀπάνθρωπο Σελευκίδη βασιλέα Ἀντίοχο Δ’, ἀκούει θεόθεν γιὰ τὴν ἐξάπλωσι τῆς ἐξουσίας ἐκείνου ὅτι θὰ στραφῇ εἰς τὰς Νήσους καὶ συλλήψεται πολλάς (Δα 11,8). πράγματι ὁ Ἀντίοχος Δ’ κατὰ τοὺς ἐμφυλίους πολέμους του κατέλαβε πολλὰ νησιὰ κι ἐδάφη τῆς Ἑλλάδος. μόνο αὐτὴ τὴ φορὰ ὁ Δανιὴλ λέει τὴν Ἑλλάδα Νήσους, κατὰ τὸν ἀρχαῖο ἰσραηλιτικὸ τρόπο, προφανῶς ἐπειδὴ ἐδῶ ἀναφέρεται στὴ χώρα, καὶ ὄχι στὸ ἔθνος ὅπως τὶς ἄλλες πέντε φορές.
            Τέλος ὁ προφήτης τοῦ F’ π. Χ. αἰῶνος Ζαχαρίας σὲ μιὰ ἔμμετρη προφητεία του, ἀναφερόμενος στὸν ἴδιο ἀλαζόνα ἀπάνθρωπο μισαλλόδοξο καὶ παράφρονα Σελευκίδη βασιλέα τῆς Ἀντιοχείας Ἀντίοχο Δ’, τὸν χιτλερίσκο ἐκεῖνον ποὺ ὑποχρέωνε τοὺς Ἰσραηλῖτες μὲ θανάσιμα βασανιστήρια νὰ μὴν περιτέμνωνται καὶ νὰ γίνουν εἰδωλολάτρες, ἀποτύπωνε στὸ σῶμα τους τὸ κισσόφυλλον, ἔμβλημα τοῦ κιναίδου ἑλληνικοῦ «θεοῦ» Διονύσου, μὲ πυρακτωμένη ἐγκαύστρα, καὶ εἶχε ἐγκαταστήσει στὸ πατροπαράδοτο ἱερό τους τὸ εἴδωλο τοῦ Διός, προλέγει ποιητικῶς (Ζα 9,13-16)˙
Ἐνέτεινά σε, Ἰούδα, ἐμαυτῷ εἰς τόξον,
                  ἔπλησα τὸν Ἐφραΐμ.
            ἐξεγερῶ τὰ τέκνα σου, Σιών, ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν Ἑλλήνων
                  καὶ ψηλαφήσω σε ὡς ῥομφαίαν μαχητοῦ.
            καὶ Κύριος ἔσται ἐπ̉ αὐτούς,
                  καὶ ἐξελεύσεται ὡς ἀστραπὴ βολίς.
            Κύριος παντοκράτωρ ἐν σάλπιγγι σαλπιεῖ
                  καὶ πορεύσεται ἐν σάλῳ ἀπειλῆς αὐτοῦ.
            Κύριος παντοκράτωρ ὑπερασπιεῖ αὐτούς,
                 καὶ καταναλώσουσιν αὐτούς.
            καταχώσουσιν αὐτοὺς ἐν λίθοις σφενδόνης
                καὶ ἐκπίονται αὐτοὺς ὡς οἶνον,
                καὶ πλήσουσιν ὡς φιάλας τὸ θυσιαστήριον.
            σώσει αὐτοὺς Κύριος ὁ θεὸς αὐτῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ,
                ὡς πρόβατα λαὸν αὐτοῦ.
Μεταφράζω˙
 
Ἰούδα, σ̉ ἔχω στὸ χέρι μου τόξο ποὺ τὸ τεντώνω,
     ἔχω τὸν Ἐφραΐμ φαρέτρα γεμάτη μὲ βέλη.
σηκώνω, Σιών, τὰ τέκνα σου σὰ σπαθὶ πάνω ἀπὸ τὰ τέκνα τῶν Ἑλλήνων,
    καὶ σὲ χουφτώνω σὰ ῥομφαία πολεμιστοῦ.
ὁ Κύριος θὰ ἐπιτεθῇ ἐναντίον τους,
    θὰ ἐπιπέσῃ κατὰ πάνω τους σὰν κεραυνός.
ὁ παντοκράτορας Κύριος θὰ σαλπίσῃ μὲ σάλπιγγα,
    καὶ θὰ ὁρμήσῃ μέσα στῆς ἀπειλῆς του τὸ σάλο.
ὁ παντοκράτορας Κύριος θὰ ὑπερασπίσῃ τοὺς δικούς του,
    κι αὐτοὶ θὰ κατακάψουν ἐκείνους.
θὰ τοὺς παραχώσουν μὲ λίθους σφενδόνης,
    θὰ ῥουφήξουν τὸ αἷμα τους σὰν κρασί,
    θὰ γεμίσουν μ̉ αὐτὸ τὸ θυσιαστήριο ὅπως τὰ κολωνᾶτα ποτήρια.
ὁ θεός τους Κύριος θὰ τοὺς σώσῃ τὴν ἡμέρα ἐκείνη,
    θὰ σώσῃ τὸ λαό του σὰν πρόβατά του.
Τέτοιες ἄγριες περιγραφὲς σκληρῶν μαχῶν ἔχει πάρα πολλὲς στὴν Ἰλιάδα του ὁ Ὅμηρος, ἔχουν κι ἄλλοι πολλοὶ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ποιηταί, καὶ ποιηταὶ τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τῶν ἐτῶν 1821-28 ὅπως ὁ Σολωμός, ὁ Βαλαωρίτης, καὶ πολλοὶ ἀνώνυμοι δημοτικῶν τραγουδιῶν, στὰ ὁποῖα λέγεται ὅτι ὁ ἥρωας σφάζει «χίλιους ἀπὸ μπροστὰ καὶ τρεῖς χιλιάδες πίσω», τοὺς πίνει τὸ αἷμα τους, καὶ τοὺς σφάζει ὅλους μαζὶ μὲ τ̉ ἄλογα, ὥστε νὰ κλαῖνε ὅλες οἱ χανούμισσες, ἢ νὰ
 
Κλαῖνε τὰ χάνια γι̉ ἄλογα καὶ τὰ τζαμιὰ γι̉ ἀγᾶδες,
καὶ οἱ ποιηταὶ τῆς ἐποποιίας τῶν ἐτῶν 1940-41, ὅπως ὁ Τραϊφόρος, ποὺ λένε καὶ μὲ ἄγρια ἀλλὰ καὶ σκωπτικὴ εἰρωνεία
Κορόιδο Μουσολίνι,
                  κανένας δὲν θὰ μείνῃ,
καὶ φυσικὰ τοὺς καμαρώνουμε, μαχητὰς καὶ ποιητάς, ὅπως κι ἐκεῖνοι μὲ αἱμοβόρο καμάρι ἐκφράζουν ἔτσι τὴν ἀγριότητα τοῦ ἀδικημένου Ἕλληνος, ἐκδικητοῦ τῶν μακροχρονίων καὶ ἀπανθρώπων τυράννων τοῦ ἔθνους.
            Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς κάνει ἐδῶ κι ὁ προφήτης Ζαχαρίας. διότι κάθε ἔθνος ἔχει τὸ ἴδιο μὲ τοὺς Ἕλληνες ἀνθρώπινο δικαίωμα νὰ θέλῃ τὴν ἐλευθερία του, νὰ ἐπαναστατῇ ἐναντίον τῶν κατακτητῶν ποὺ τοῦ τὴν ἀφῄρεσαν καὶ τὸ καταδυναστεύουν, νὰ ἐπιδιώκῃ μὲ φονικὲς μάχες τὴν ἀπελευθέρωσί του ἀπ̉ ὁποιονδήποτε τύραννο, καὶ νὰ ἐκφράζῃ τὴν ἄγρια ἀγανάκτησί του γιὰ τὴ μακραίωνα ἀπάνθρωπη καταπίεσί του. κι ἂν βλέπουμε διαχρονικῶς οἱ ἴδιοι λαοὶ νὰ εἶναι τώρα ἀλληλοσπαρασσόμενοι ἐχθροὶ κι ἔπειτα ἀπὸ λίγο καλοὶ φίλοι, ὅπως οἱ Ἕλληνες μὲ τοὺς Ῥωμαίους καὶ Ῥωμιούς, κι ἔπειτα οἱ Ἕλληνες μὲ τοὺς Ἰταλούς, ἢ οἱ Ἕλληνες μὲ τοὺς ὀρθοδόξους Σέρβους, εἶναι ἀσφαλῶς ἐξ ἴσου συμβατὸ νὰ μιλάῃ ἔτσι ὁ Ζαχαρίας γιὰ τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοὺς ὁποίους τόσο φιλικὰ κι εὐνοϊκὰ μιλοῦσαν πρὶν ἕναν καὶ δύο αἰῶνες ὁ Ἠσαΐας κι ὁ Ἰερεμίας ἀναφερόμενοι φυσικὰ στὴ διαχρονικὴ τρυφερὴ σχέσι τοῦ Κυρίου μ̉ αὐτὸ τὸ ἔθνος, τὴν ἓξ αἰῶνες μετὰ τὸ Ζαχαρία κι ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα. ἀκόμη καὶ στὰ ἐσωτερικὰ τοῦ Ἰσραὴλ ὁ Κύριος μιλάει γιὰ τὸν Ἰωσὴφ ἄκρως μὲν εὐνοϊκά, ὅταν πρόκηται γιὰ τὸν ἀνεξίκακο καὶ μεγαλόψυχο πατριάρχη ἐκεῖνο, καὶ μὲ φρικτὲς κατάρες, ὅταν πρόκηται γιὰ τὴ φυλή του στὰ χρόνια τῶν βασιλέων, κατὰ τὰ ὁποῖα ἡ ἄπιστη καὶ ὑπερφίαλη ἐκείνη φυλὴ ἐξωθοῦσε τὸν Ἰσραὴλ στὴν ἀποστασία καὶ εἰδωλολατρία κι ἀνηθικότητα, καὶ πάλι ἐκφράζεται μὲ τόση στοργὴ καὶ τόσο καμάρι γι̉ αὐτὴ τὴ φυλὴ στὸ πρῶτο δίστιχο τοῦ κειμένου ποὺ παρέθεσα. ἄλλο πρᾶγμα μιὰ ἐντοπισμένη ἀναφορὰ κι ἄλλο ἡ διαχρονική. καὶ πράγματι τὸ 146 π. Χ. οἱ Ἰουδαῖοι ἐπαναστάτησαν ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τυράννων καὶ τοὺς συνέτριψαν. ἡ προφητεία τοῦ Ζαχαρίου ἐκπληρώθηκε.

            Αὐτὰ γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν Ἑλλάδα στὴν ὑπέροχη Π. Διαθήκη, ὅπου ἀναφέρονται ὡς αἱ Νῆσοιοἱ Ἕλληνες (Ιωνιμ-Ἴωνες). τὸ Ἕλληνες ὡς λέξι εἶναι τῆς μεταφράσεως τῶν Ἑβδομήκοντα. στὸν καιρὸ τοῦ Ζαχαρίου οἱ Ἕλληνες στὴν Ἑλλάδα ὠνομάστηκαν ὡς ὁλόκληρο ἔθνος γιὰ πρώτη φορὰ Ἕλληνες, ὅπως φαίνεται καὶ στὸ προειρημένο ἀρχαϊκὸ ἐπίγραμμα τοῦ Ἐχεμβρότου.

Κλείνω αυτή τη μικρή αναφορά στα άρθρα περί της συγκεκριμένης προφητείας με κάποια δικά μου σχόλια, ίσως εμπαθή, αφού εμπαθής άνθρωπος είμαι. Όπως «Δεν είναι «δουλειά» του καθενός … να φιλοσοφεί περί Θεού» έτσι δεν είναι και δουλειά του καθενός να ερμηνεύει τους προφήτες. Καλύτερα θα ήταν, πριν επιχειρήσουμε κάτι τέτοιο, να μάθουμε Ιστορία και ορθογραφία. ΑΥΤΟ πραγματικά το περιμένει κανείς από αρθρογραφούντες Έλληνες, που θέλοντας και μη είναι κληρονόμοι μεγάλων ιστορικών και φιλολόγων, και το περιμένει ακόμα περισσότερο όταν επιλέγουν να υπογράφουν τα πονήματά τους με μεγαλοπρεπή, «βυζαντινότροπα» ονόματα. Την ερμηνεία των προφητών όμως δεν την περιμένουμε από τέτοια άρθρα. Επειδή αυτή χρειάζεται θείο φωτισμό, αλλά και κοσμικές γνώσεις πιο εξειδικευμένες από την απλή ορθογραφία. Όπως π.χ. γνώση των ιστορικών πλαισίων μέσα στα οποία γράφτηκε το κάθε κείμενο, αυτό που λέμε λαϊκά «τι θέλει να πει ο ποιητής» 🙂

Καλώς να εορτάσουμε και φέτος τους Τρεις Ιεράρχες μας, τους «τρισμεγίστους φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος», προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών. Είθε με τις πρεσβείες τους να γίνουμε καλοί μαθητές του Χριστού μας, προοδεύοντας πρωτίστως σε χριστιανική, αλλά και σε κοσμική μόρφωση, και μένοντας μακριά από ιδεοληψίες και παράνοιες με χριστιανικό προσωπείο. Αμήν.

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ στο ‘ΕΚΚΛΗΣΙΑ & ΑΡΙΣΤΕΡΑ’ Ιανουαρίου 26, 2013

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , , ,
add a comment

Τα παρακάτω μου έστειλε με email φίλη που ευχαριστώ.



Εὐχαριστῶ τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Κον Κον Ἱερώνυμον, ὅπως καί τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι μεταξύ τῶν ἄλλων πατέρων Ἱεραρχῶν ὅρισε καί τήν ταπεινότητά μου ὡς ὁμιλητή σ᾽ αὐτό τό ἐπιστημονικό Συνέδριο, πού διοργάνωσε ἡ κλεινή θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης γιά τό ἐπίμαχο πρόβλημα ΕΚΚΛΗΣΙΑ καί ΑΡΙΣΤΕΡΑ καί μέ τό σημαντικό μάλιστα δοθέν εἰς ἐμέ ἐπί μέρους  θέμα Ὁμοιότητες καί Διαφορές τῶν δύο, Ἐκκλησίας καί Ἀριστερᾶς.

Κατ᾽ ἀρχάς θέλω νά πῶ, καί μάλιστα νά τονίσω, αὐτά τά δύο βασικά, πρῶτον μέν ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν ἐμπλέκεται στά πολιτικά κόμματα, δέν ταυτίζεται μέ καμμία πολιτική παράταξη, καί δεύτερον νά πῶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν παραθεωρεῖ τήν πολιτική, διότι θεωρεῖ τά πολιτικά κόμματα ὡς ἀνθρώπινες ἰδεολογίες, ἡ κάθε μιά ἀπό τίς ὁποῖες θέλει καί ἀγωνίζεται γιά μιά καλύτερη κοινωνία. Μετά τό μικρό αὐτό εἰσαγωγικό σημείωμα εἰσέρχομαι κατ᾽ εὐθεῖαν στό θέμα μου καί δηλῶ ὅτι θά τό διεξέλθω μέ συντομία, λόγω στενότητος χρόνου, καί μέ ἁπλότητα, ὡς μία κατήχηση γιά τόν λαό. Ὅλοι μας γι᾽ αὐτόν τόν λαό τοῦ Θεοῦ νοιαζόμεθα καί ἐργαζόμεθα. Σέ κάθε παράγραφο τοῦ λόγου μου θά συμπλέκω καί τίς ὁμοιότητες καί τίς διαφορές Ἐκκλησίας καί Ἀριστερᾶς, αὐτό πού εἶναι τό θέμα μου, καί ἔτσι θά φαίνεται καλύτερα ἡ ἀντιπαράθεση τῶν δύο.
1. Ἡ Ἐκκλησία νοιάζεται καί ἀγωνίζεται οἱ χριστιανοί, καί ὄχι μόνο οἱ χριστιανοί, ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, νά ἔχουν τά ἀναγκαῖα γιά τήν ζωή τους, ὅπως αὐτό τό δεικνύει καί τό ἀποδεικνύει περίτρανα τό φιλανθρωπικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μέ τά καθημερινά συσσίτια καί ὅλη τήν φιλανθρωπική της δράση. Δέν εἶναι λοιπόν ἀληθινή, ἀλλά εἶναι ἄδικη ἡ κατηγορία κατά τῆς ᾽Εκκλησίας, ὅτι αὐτή ἀδιαφορεῖ γιά τό παρόν τοῦ ἀνθρώπου, γιά τά ἐπίγεια ἀγαθά του. Θέλει καί εὔχεται καί φροντίζει οἱ ἄνθρωποι νά διάγουν μία ἄνετη ζωή χωρίς τήν στέρηση τῶν ἀναγκαίων. Τό ἴδιο ἐνδιαφέρον καί τόν ἴδιο ἀγώνα κάνει ἀσφαλῶς καί ἡ Ἀριστερά πολιτική παράταξη καί ἐμεῖς τό χαιρόμεθα βεβαίως αὐτό καί τό ἐπαινοῦμε. Σ᾽ αὐτό συναντώμεθα καί συμφωνοῦμε.

2. Ἀπό πολιτικές παρατάξεις καί ἰδιαίτερα ἀπό τήν Ἀριστερά ἀκούγεται ἀπό προηγούμενα ἤδη χρόνια ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν ἐνδιαφέρεται γιά τό παρόν τοῦ ἀνθρώπου, γιά τήν ἄνετη ζωή του μέ τά ἐπίγεια ἀγαθά, ἀλλά ὅλο τονίζει τήν παραδείσια κατάσταση στήν μέλλουσα ζωή. Αὐτό τό εἶπε ἕνας προηγούμενος ἀριστερίζων πολιτικός σέ συγκέντρωση πολιτικῶν, ὅπου μάλιστα εὑρίσκοντο καί Ἀρχιερεῖς. «Αὐτοί – εἶπε ὁ πολιτικός, δείχνοντας τούς Ἀρχιερεῖς – εἶναι γιά τούς ἀπερχομένους», γιά κηδεῖες δηλαδή καί γιά Τρισάγια. «Ἡμεῖς – εἶπε, ἀπευθυνόμενος στούς πολιτικούς – εἴμαστε γιά τούς ἐρχομένους»!…. Πρός τήν κατηγορία αὐτή ἔχω νά πῶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία βλέπει ψυχοσωματικά τόν ἄνθρωπο καί νοιάζεται γιά ὅλα τά ἀναγκαῖα του, ὄχι μόνο τῆς ψυχῆς τά ἀναγκαῖα ἀλλά καί τοῦ σώματος. Τό ἀντίθετο, τό νά ἐνδιαφέρεται ἡ Ἐκκλησία μόνο γιά τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ἀποτελεῖ γι᾽ αὐτήν αἵρεση μονοφυσιτική. Ἐπειδή ὁμιλῶ στήν Θεσσαλονίκη θά θυμίσω τόν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου στήν Α´ πρός Θεσσαλονικεῖς Ἐπιστολή του. Οἱ Θεσσαλονικεῖς χριστιανοί ἦταν ἐναγώνιοι γιά τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποία περίμεναν πολύ σύντομα. Καί ἀπορροφημένοι ἀπό τήν προσδοκία αὐτή εἶχαν ἐγκαταλείψει τίς ἐργασίες τους καί τίς ἄλλες ἐπίγειες ἀσχολίες τους καί συζητοῦσαν μόνο γι᾽ αὐτό τό ἐναγώνιο θέμα τους. Ἐν τῷ μεταξύ τό σῶμα ἤθελε νά τραφεῖ καί γι᾽ αὐτό αὐτοί οἱ χριστιανοί γίνονταν βάρος στούς ἄλλους, ἐπιβαρύνοντας τους γιά τήν διατροφή τους. Τά ἔμαθε αὐτά ὁ ἀπόστολος Παῦλος καί τούς γράφει ἐπιτιμητικό λόγο. Μάθετε, τούς λέγει, «πῶς πρέπει νά περιπατεῖτε» (Α´ Θεσ. 4 )! Ὁ λόγος του εἶναι πολύ παραστατικός. Σάν νά μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ Ἀπόστολος ἐδῶ παίρνει μέ τό χέρι του τά κεφάλια τῶν χριστιανῶν αὐτῶν, πού τά εἶχαν στραμμένα πρός τά πάνω, ἀναμένοντες τήν Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, καί τά στρέφει πρός τά κάτω, καί τούς λέγει νά προσέχουν πῶς περπατοῦν, γιά νά μή σκοντάψουν! Τούς συνιστᾶ δηλαδή νά στραφοῦν πρός τά καθήκοντα τῆς ἐπιγείου ζωῆς τους, στίς ὑποχρεώσεις τους πρός τήν οἰκογένειά τους καί πρός τήν κοινωνία. Αὐτό σημαίνει αὐτό πού τούς λέγει παρακάτω«πράσσειν τά ἴδια καί ἐργάζεσθαι ταῖς ἰδίαις χερσίν» καί νά φέρονται «εὐσχημόνως πρός τούς ἔξω», τούς ἀπίστους δηλαδή, ὥστε «νά μήν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό κανέναν» (Α´ Θεσ. 4,11.12). Ἀλλά θά πῶ καί τό ἄλλο τό περισσότερο βασικό γιά τό θέμα πού ὁμιλῶ. Ἡ Παλαιά Διαθήκη, τό πρῶτο μέρος τῆς θείας Ἀποκαλύψεως, ἔχει ἐγκόσμιο χαρακτήρα, τονίζει δηλαδή πολύ τήν παρούσα ζωή. Εἶναι θεολογικό πρόβλημα τό γιατί συμβαίνει αὐτό στήν Παλαιά Διαθήκη. Ἡ ἑρμηνεία εἶναι ὅτι, ἐπειδή ἡ Παλαιά Διαθήκη πολέμησε τήν νεκρομαντεία τῶν Χαναναίων – ἡ ὁποία προϋποθέτει πίστη στήν ζωή μετά θάνατον – γι᾽ αὐτό, λόγω τοῦ πολέμου κατά τῆς νεκρομαντείας, ξαναλέγω, δέν ἀνέπτυξε ἡ Παλαιά Διαθήκη, στά πρῶτα της χρόνια τουλάχιστον, τήν διδασκαλία στήν μεταθανάτια ζωή. Αὐτό θά γίνει τόν 7ο αἰ., ὅταν θά καταπαύσει ὁ πόλεμος κατά τῆς νεκρομαντείας. Γι᾽ αὐτό λοιπόν ἡ Παλαιά Διαθήκη τονίζει τήν παρούσα ζωή, ἔχει ἐγκόσμιο χαρακτήρα, ξαναλέγω. Ἔτσι ἔχουμε τόν προφήτη Ἠσαΐα πού παριστάνει τόν Θεό λέγοντα: «Ἐάν θέλητε καί εἰσακούσητέ μου, τά ἀγαθά τῆς γῆς φάγεσθε» (Ἠσ. 1,19). Ὁ ἐγκόσμιος αὐτός χαρακτήρας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μαζί βέβαια μέ τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης, εἶναι ἡ βάση γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς ὡραίας καί ἐκτενοῦς κοινωνιολογίας, τήν ὁποία βλέπουμε στήν Παλαιά Διαθήκη.


3. Ἡ σημαντική ὅμως καί κυρία διαφορά μας εἶναι ὅτι ὁ μέν Ἀριστερισμός-Κομμουνισμός θέλει τήν ἄνετη αὐτή παρούσα ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἄνευ Θεοῦ ἤ, τέλος πάντων, παίρνοντας ἀδιάφορη θέση ὡς πρός τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων. Ἡ δέ Ἐκκλησία τήν ἄνευ Θεοῦ ζωή τοῦ ἀνθρώπου τήν θεωρεῖ ὡς ἀρειανική αἵρεση, ἡ ὁποία ἀποχωρίζει τήν θεία φύση ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί βλέπει σ᾽ αὐτό ἀνθρώπινη μόνο φύση. Κατά τήν Ἐκκλησία ἡ ζωή χωρίς τόν Θεό, ὅσο καί ἄν ἔχει πλούσια τά ὑλικά ἀγαθά, εἶναι ζωή χωρίς νόημα, εἶναι ζωή βαρετή (boring). Πολύ τό τονίζει στήν διδασκαλία της αὐτό ἡ Ἐκκλησία. Διδάσκει δηλαδή, ἀντίθετα πρός τά ἄλλα συστήματα, ὅτι ὅλα τά ἀγαθά τῆς γῆς δέν μποροῦν νά χαρίσουν τήν εὐτυχία στόν ἄνθρωπο, ἀκριβῶς διότι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἄλλη θεώρηση περί τοῦ ἀνθρώπου, ἐντελῶς διάφορη ἀπό τά ἀριστερίζοντα συστήματα, ἀλλά καί τά ἄλλα κοσμικά συστήματα.


4. Πῶς βλέπει ἡ Ἐκκλησία τόν ἄνθρωπο; Εἶναι πολύ σημαντικό αὐτό γιά τό θέμα μας. Ὁ ἄνθρωπος κατά τήν Ἐκκλησία εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καί αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό μεγαλεῖο του καί ἡ μεγάλη του ἀξία. Ἀλλά θέλω νά πῶ κάτι ἄλλο, θεολογώντας μέ ἁπλότητα σέ ἕνα ἐρώτημα σχετικό μέ τό θέμα: Πῶς ἐγώ, ὁ ἄνθρωπος, εἶμαι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἐγώ ὁ ἄνθρωπος ἔχω σῶμα, ὁ δέ Θεός δέν ἔχει σῶμα; Γιά νά ποῦμε ἀκριβῶς ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, θά πρέπει νά βροῦμε Θεό μέ σῶμα! Ποιός εἶναι αὐτός; Εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ σαρκωθείς Υἱός τοῦ Θεοῦ, γι᾽ αὐτό καί οἱ ἅγιοι Πατέρες μας μιλώντας πιό συγκεκριμένα λέγουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ὄχι κατά τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ γενικά, ἀλλά κατά τήν εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτό τό ὡραῖο νόημα ἔχουμε σχετικό χωρίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς στό βιβλίο τῆς Γένεσης. Στόν στίχ. 1,27 διαβάζουμε ὅτι«ὁ Θεός ἐποίησε τόν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ». Τό περίεργο τοῦ χωρίου αὐτοῦ εἶναι ὅτι εἰσάγει οἱονεί «δεύτερο» Θεό καί ἐρωτοῦμε: Κατ᾽ εἰκόνα ποίου Θεοῦ ὁ Θεός ἐποίησε τόν ἄνθρωπο; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι ὁ Θεός ἐποίησε τόν ἄνθρωπο κατά τήν εἰκόνα τοῦ Υἱοῦ Του, πού ἐπρόκειτο νά ἐνανθρωπήσει! Ἡ ἀλήθεια αὐτή ἔχει μέσα της τήν τιμή καί πρός τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καί πρός τήν κτίση ὅλη, γιατί αὐτό τό σῶμα μας, πού εἶναι μικρόκοσμος, ἔλαβε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἐνανθρώπησή Του.

Ἐπανερχόμενοι λέγουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία βλέπει τόν ἄνθρωπο ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.Δίδουν διάφορες ἑρμηνεῖες γιά τό τί σημαίνει αὐτό, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Κατά τήν γνώμη μου ἡ καλυτέρα τῶν ἑρμηνειῶν εἶναι ἡ ἁπλή ἑρμηνεία τοῦ μακαριστοῦ διδασκάλου Βασιλείου Βέλλα, ὅτι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ φορά του, ἡ ὁρμή του πρός τόν Θεό, πού τοῦ δίνει τήν δυνατότητα νά κοινωνεῖ μαζί Του. Αὐτήν τήν τάση καί ὁρμή τήν συναντοῦμε σέ ὅλους τούς λαούς. Αὐτήν τήν ὑψηλή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ ἀνθρώπου, ὡς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ, δέν τήν ἔχουν τά κοσμικά συστήματα, στά ὁποῖα ἐννοῶ καί τά ἀριστερίζοντα. Ἡ θεώρηση τοῦ ἀνθρώπου ὡς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ τόν καθιστᾶ ἄξιο τιμῆς καί σεβασμοῦ. Τό κλάμα του δέν εἶναι τρίξιμο μηχανῶν, ἀλλά εἶναι κλάμα καί πόνος ἑνός παιδιοῦ τοῦ Θεοῦ, γιά τό ὁποῖο σαρκώθηκε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί σταυρώθηκε στόν φρικτό Γολγοθᾶ. Ἀφοῦ λοιπόν ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ τέτοια εἶναι ἡ φύση του, ἄρα δέν μποροῦν νά τοῦ δώσουν τήν εὐτυχία μόνο τά ὑλικά ἀγαθά, γι᾽ αὐτό ἡ Ἐκκλησία μαζί μ᾽ αὐτά, καί πρῶτα ἀπό αὐτά, θέλει νά τοῦ χαρίσει τήν κοινωνία μέ τόν Θεό, ἀπό τόν Ὁποῖο ἦλθε καί πρός τόν Ὁποῖο πηγαίνει. Αὐτή εἶναι ἡ κύρια διαφορά Ἐκκλησίας καί Ἀριστερᾶς ὡς πρός τά ἀγαθά τῆς παρούσης ζωῆς, τά ὁποῖα καί οἱ δύο, ἐπαναλαμβάνουμε, Ἐκκλησία καί Ἀριστερά, ἀγωνίζονται νά προσφέρουν στόν ταλαιπωρημένο ἄνθρωπο.

5. Μέ τήν εὐκαιρία πού δώσαμε τήν θεώρηση τῆς Ἐκκλησίας γιά τόν ἄνθρωπο ὡς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ, εἶναι πολύ ἀναγκαῖο γιά τό θέμα μας νά ποῦμε τί εἶναι ὁ Θεός, τοῦ Ὁποίου εἰκόνα εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι αὐτό δέν εἶναι ξένο πρός τό θέμα μας. Εἶναι δέ ἀνάγκη νά τό ποῦμε αὐτό, γιατί πολλοί, καί θρησκευόμενοι ἀκόμη ἄνθρωποι, δέν γνωρίζουν τό τί εἶναι ὁ Θεός. Λοιπόν: Κατά τήν Ἁγία Γραφή, πού ἔχει τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Θεός εἶναι αὐτά τά δύο: Εἶναι προσωπικό Ὄν (ὁ Ὤν Θεός) καί εἶναι ἀγάπη. Ἀκοῦστε τώρα: Ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι πρόσωπο καί ἀγάπη, ἄρα καί ὁ ἄνθρωπος, πού εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἄρα καί αὐτός εἶναι πρόσωπο καί ἀγάπη. Καί ἀφοῦ εἴμαστε πρόσωπα καί ἀγάπη, ὡς κατ᾽ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ πλασμένοι, ἄρα καί ἡ κοινωνία μας μέ τόν Θεό καί μεταξύ μας πρέπει νά εἶναι προσωπική καί ἀγαπητική. Αὐτό εἶναι ὅλο κι ὅλο, ἀγαπητοί μου ἀκροατές. Αὐτό φτιάχνει τέλεια κοινωνία ἀνθρώπων. Τό νά βλέπει ὁ ἕνας τόν ἄλλον σάν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, σάν τόν ἑαυτό του, σάν μικρό θεό του!… Παρακαλοῦμε τήν Ἀριστερά παράταξη, ἄν μπορεῖ, ἄν ἔχει, ἄς μᾶς δώσει ἀπό τά κείμενά της, παλαιότερα ἤ νεώτερα, μιά τέτοια θεώρηση περί τοῦ ἀνθρώπου καί ἕνα τέτοιο ὅραμα τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας, ἀγγελικά πλασμένης.




6. Αὐτή ἡ τέλεια κοινωνία, ὅπως τήν εἶπα παραπάνω, αὐτό εἶναι ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ἀγαπητοί μου. Εἶναι πολύ σημαντικό ὅτι στά πατερικά κείμενα δέν ὑπάρχει ὁρισμός τοῦ τί εἶναι Ἐκκλησία. Γι᾽ αὐτό καί πέφτουμε στά σύμβολα. Πραγματικά δέ ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία εἶναι συμβολική. Γι᾽ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία στήν Γραφή καί στά πατερικά κείμενα ἐκφράζεται δι᾽ εἰκόνων, τῆς ἀμπέλου καί τῶν κλημάτων, τῆς οἰκοδομῆς, τοῦ γάμου, τῆς οἰκογενείας, τοῦ σώματος, κ.ἄ. Στά κηρύγματά μου καί ἰδιαίτερα σέ κατηχητικά μαθήματα στά νέα παιδιά μοῦ ἀρέσει νά παριστάνω τήν Ἐκκλησία πιό ἁπλᾶ μέ τήν ἔννοια τῆς ἀγκαλιᾶς. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, στήν ὁποία χωρᾶμε ὅλοι. Ἀλλ᾽ ἔχουμε ἕναν παλαιό συμβολικό ὁρισμό περί Ἐκκλησίας, τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό Θυσιαστήριο, αὐτό, δηλαδή, πού γίνεται πάνω στό Θυσιαστήριο. Καί πάνω στό Θυσιαστήριο τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία, τῆς ὁποίας τό τέλος εἶναι ἡ θεία Κοινωνία. Αὐτό εἶναι Ἐκκλησία: Κοινωνία μέ τόν Θεό καί κοινωνία μέ τούς ἀδελφούς χριστιανούς, γιατί ὅλοι οἱ κοινωνοῦντες γίνονται «σύσσωμοι» καί «σύναιμοι» ὡς κοινωνήσαντες τό αὐτό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτό οἱ χριστιανοί τό βιώνουμε, πρέπει νά τό βιώνουμε στήν πρακτική μας ζωή. Ἡ ὅλη μας δηλαδή συμπεριφορά πρέπει νά δείχνει ὅτι εἴμαστε ἑνωμένοι μέ τόν Θεό καί μεταξύ μας. Ὅτι δηλαδή ζοῦμε μέ ἀγάπη καί πλήρη κοινωνία μεταξύ μας σέ ὅλα. Οἱ πρῶτοι χριστιανοί, ἐπειδή βίωναν τήν μεταξύ τους αὐτή κοινωνία – ἡ ὁποία ἐκκινοῦσε ἀπό τήν κοινωνία τους μέ τόν Θεό –, γι᾽ αὐτό εἶχαν «ἅπαντα κοινά» (Πράξ. 4,32). Ζοῦσαν κοινοβιακά. Δέν ὑπῆρχε μεταξύ τους φτωχός ἤ πλούσιος. Δέν ἀντέχω, δέν μπορῶ νά συγκρατήσω τήν ἐπιθυμία μου, στό νά παραθέσω μία  περικοπή τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, στήν ὁποία περιγράφει πῶς πρέπει νά εἶναι ἡ ἀγαπητική κοινωνία τῶν ἀδελφῶν στό μοναστήρι:
«Ἄριστη κοινωνία – λέγει – ἐγώ ὀνομάζω ἐκείνη, στήν ὁποία δέν ὑπάρχει ἰδιοκτησία, οὔτε ἀντιθέσεις καί δέν συμβαίνουν ταραχές, φιλονικίες καί ἔριδες. Ὅλα δέ σ᾽ αὐτή τήν κοινωνία νά εἶναι κοινά… Οἱ πολλοί νά εἶναι ἕνας καί ὁ ἕνας νά μήν εἶναι μόνος, ἀλλά μέσα στούς πολλούς. Τί εἶναι καλύτερο καί ὡραιότερο ἀπό μιά τέτοια κοινωνία; Τί πιό πολύτιμο μπορεῖ νά βρεθεῖ ἀπό αὐτήν τήν σύνδεση καί τήν ἕνωση τῶν πολιτῶν; Τί πιό ὡραῖο ἀπό τήν ἀνάμιξη τῶν ἠθῶν καί τῶν ψυχῶν; Ἄνθρωποι πού προέρχονται ἀπό διάφορη γενιά καί καταγωγή μόνιασαν τόσο πολύ, ὥστε νά φαίνονται σάν μιά ψυχή σέ πολλά σώματα καί τά πολλά σώματα νά φαίνονται ὅτι εἶναι ὄργανα ἑνός ἀνθρώπου. Ὁ ἄρρωστος στό σῶμα ἔχει πολλούς πού ὑποφέρουν μαζί του κατά τήν διάθεση· ὁ ἄρρωστος καί ἀπογοητευμένος στήν ψυχή ἔχει πολλούς πού τόν θεραπεύουν καί τόν ἀνορθώνουν. Ὁ ἕνας εἶναι δοῦλος στόν ἄλλο· ὁ ἕνας εἶναι κύριος στόν ἄλλο. Καί μέ τήν ἄμαχο ἐλευθερία τους δείχνουν τήν πλήρη δουλεία πού ἔχει ὁ ἕνας στόν ἄλλο… Μέ τήν ἀγάπη ὑποτάσσονται αὐτοί οἱ ἐλεύθεροι ὁ ἕνας στόν ἄλλο· καί μέ τό αὐθαίρετο τῆς γνώμης τους φυλάττουν τήν ἐλευθερία τους» (Ἀσκητικαί Διατάξεις κεφ. ιη´).

Αὐτόν τόν τρόπο ζωῆς τόν τονίζει πολύ ἡ Ἀριστερά παράταξη καί εἶναι κατ᾽ αὐτό σέ ἀγαστή, σέ θαυμαστή συμφωνία μέ τήν Ἐκκλησία. Πραγματικά, μᾶς ἀρέσουν οἱ κήρυκες τῆς Ἀριστερᾶς παράταξης, οἱ κηρύσσοντες τήν κοινοκτημοσύνη, πού γιά μᾶς εἶναι βίωμα μιᾶς σωστῆς καί ἀληθινῆς ἐκκλησιολογίας. Ἄς προσέξουμε ὅμως ὅτι στήν Ἐκκλησία αὐτή ἡ κοινοκτημοσύνη δέν γίνεται μέ καταναγκασμό, ἀλλά ἐλεύθερα καί εὐχάριστα, γιατί μέ αὐτό ζοῦν οἱ χριστιανοί τήν μεγάλη ἐντολή τῆς ἀγάπης στήν ἀδελφότητα τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτό, στήν προαναφερθείσα περικοπή τοῦ ἁγίου Βασιλείου, ὁ μέγας πατήρ, ὁμιλώντας γιά τό θαυμαστό καί παράδοξο πού εἶπε περιγράφοντας τήν μοναστική κοινωνία τῶν ἀδελφῶν, ὅτι ὁ ἕνας «ἔχει πλήρη δουλεία στόν ἄλλον», ἐξηγεῖ ὅτι αὐτήν τήν δουλεία «δέν ἔφερε μέ βία κάποια ἀνάγκη, πού δημιουργεῖ πολλή δυστροπία σ᾽ αὐτούς πού καταναγκάστηκαν σ᾽ αὐτήν, ἀλλά τήν δημιούργησαν μέ χαρά ἀπό μόνοι τους» οἱ κοινοβιάζοντες. Σ᾽ αὐτό ἀκριβῶς, γιά τό θέμα πού ὁμιλοῦμε, ἔχουμε τήν διαφορά μας μέ τήν Ἀριστερά παράταξη, γιατί θέλει ἐκεῖ ὅπου δέν ἀκούγεται ὁ λόγος της περί κοινοκτημοσύνης, νά πίπτει ἡ ράβδος της, νά ἐφαρμόζεται δηλαδή μέ βία τό ἀγαθό τῆς κοινοκτημοσύνης. Ἐπαναλαμβάνω ὅμως τόν λόγο τοῦ ἁγίου Βασιλείου ὅτι ὁ καταναγκασμός αὐτός καί ἡ βία αὐτή «δημιουργεῖ πολλή δυστροπία σ᾽ αὐτούς πού καταναγκάστηκαν σ᾽ αὐτήν». Καί αὐτό ἔπειτα φέρει τήν ἐξέγερση τῶν πολιτῶν.



7. Δυστυχῶς στήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων καί αὐτῶν ἀκόμη τῶν χριστιανικῶν λαῶν δέν βλέπουμε νά βιώνεται τό περί τῆς ἀγάπης κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, πού δημιουργεῖ τό ὄμορφο κοινοβιακό σύστημα μέ τήν κοινοκτημοσύνη τῶν ἀγαθῶν. Ἀντίθετα βλέπουμε ἐπικρατοῦσα τήν ἀδικία καί μάλιστα βλέπουμε σκληρή ἀδικία, ἡ ὁποία μᾶς παρουσιάζει τό θλιβερό φαινόμενο νά διαχωρίζει τήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων σέ πλούσιους καί φτωχούς, σέ κύριους καί δούλους, σέ δυνάστες καί δυναστευομένους. Αὐτό, ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία τό ἐλέγχει ἀπό παλαιά ἤδη μέ τίς δυνατές φωνές τῶν προφητῶν της καί μέ τά δυνατά κηρύγματα στήν συνέχεια τῶν ἀκολουθούντων τήν γραμμή τῶν προφητῶν, τῶν ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι μέ θαυμαστή παρρησία καυτηριάζουν τά ἀδικήματα τῶν ἀρχόντων, μή φοβούμενοι τίς ἀπειλές τους.
Λυπᾶμαι γιατί ὁ χρόνος δέν ἐπαρκεῖ νά ἀναπτύξω τό θέμα αὐτό μεταδίδοντας τά κατά τῆς ἀδικίας τῶν βασιλέων κηρύγματα τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἤ ἀναφέροντας περικοπές ἀπό τά σχετικά κηρύγματα τῶν Πατέρων τῆς ᾽Εκκλησίας μας. Ἤδη ὁ παλαιότερος τῶν προφητῶν, τοῦ ὁποίου κατέχουμε γραπτά κείμενα, ὁ προφήτης Ἀμώς ἐπιτίθεται μέ ὠμή γλώσσα ἐναντίον τῶν γυναικῶν τῶν ἀρχόντων, οἱ ὁποῖες ἐπίεζαν τούς συζύγους τους νά εἶναι καταπιεστικοί στόν λαό, ἀδικοῦντες αὐτόν, ὥστε νά πλουτοῦν καί νά διάγουν αὐτές περισσότερο ἄνετο καί τρυφηλό βίο. Τίς γυναῖκες αὐτές ὁ προφήτης τίς παραβάλλει πρός τίς ἀγελάδες τῆς εὐφόρου περιοχῆς Βασάν, τίς παχειές δηλαδή ἀγελάδες! Ἀκοῦστε, παρακαλῶ, τόν ὠμό ἔλεγχο τοῦ προφήτου κατά τῶν γυναικῶν αὐτῶν:

 

«Ἀκοῦστε τόν λόγο αὐτόν,
σεῖς, ἀγελάδες τῆς Βασάν,
πού κατοικεῖτε στό ὄρος τῆς Σαμάρειας,
σεῖς, οἱ ὁποῖες καταπιέζετε τούς ἀδυνάτους
καί καταθλίβετε τούς πτωχούς,
σεῖς, οἱ ὁποῖες λέγετε στούς (ἄρχοντες) ἄνδρες σας
“φέρε νά πιοῦμε”» (Ἀμ. 4,1)!
Ἡ καταδυνάστευση τῶν πτωχῶν εἶναι τό προσφιλές θέμα τοῦ προφήτου. Πιστεύει ὅτι ὁ Θεός ὅλα σχεδόν μπορεῖ νά τά συγχωρήσει, ἀλλά τήν καταδυνάστευση τῶν πτωχῶν, ὄχι, δέν τήν συγχωρεῖ! Λέγει ὁ προφήτης:
«Τάδε λέγει Κύριος:
Γιά τρεῖς ἁμαρτίες τοῦ Ἰσραήλ,
ἀκόμη καί γιά τέσσερις
δέν θά τιμωρήσω αὐτήν (τήν πράξη).
Ἐπειδή ὅμως πωλοῦν γιά χρήματα τόν δίκαιον
καί τόν πτωχό γιά ἕνα ζευγάρι ὑποδημάτων,
αὐτοί, οἱ ὁποῖοι κατασυντρίβουν τήν κεφαλή τῶν ἀδυνάτων
καί φονεύουν τούς πτωχούς
καί ξαπλώνουν πάνω στά ἐνεχυριασμένα ἐνδύματα (τῶν πτωχῶν),
ἰδού (λέγει ὁ Κύριος) θά σᾶς κάνω νά τρέμετε,
ὅπως τρέμει ἡ ἅμαξα ἡ γεμάτη ἄχυρα.
…………………….
Ἐπειδή καταπατεῖτε τόν ἀδύνατο
καί δῶρα ἀπ᾽ αὐτόν λαμβάνετε
θά κατασκευάσετε μέν οἰκίες ἀπό πελεκητούς λίθους,
ἀλλά δέν θά κατοικήσετε σ᾽ αὐτές.
Θά φυτέψετε ὡραῖα ἀμπέλια,
ἀλλά δέν θά πιεῖτε τό κρασί τους»
(Ἀμ. 2,6-8.13. 5,11)
Πολύ σύντομα ἀναφέρω καί τόν σκληρό πάλι ἔλεγχο τοῦ προφήτου Ἠλία πρός τόν βασιλέα Ἀχαάβ, ὁ ὁποῖος, παρακινηθείς ἀπό τήν σύζυγό του Ἰεζάβελ, ἐφόνευσε τόν πτωχό Ναβουθαί, γιά νά τοῦ πάρει τόν ἀγρό του. Τό ἀνοσιούργημα αὐτό καυτηρίασε ὁ προφήτης, ὁ ὁποῖος γεμάτος ὀργή παρουσιάστηκε μπροστά στόν βασιλέα καί, μέ θαυμαστή παρρησία ἀποκαλώντας τον «δολοφόνο» καί «ἄδικο κληρονόμο», τοῦ προφήτευσε ἐπί λέξει στήν συνέχεια: «Ἐκεῖ πού τά σκυλιά ἔγλειψαν τό αἷμα τοῦ Ναβουθαί, ἐκεῖ τά σκυλιά θά γλείψουν καί τό δικό σου αἷμα» (Γ´ Βασ. 20,19. Ἑβρ. 21,19)! Καί ἀποτεινόμενος στήν βασίλισσα Ἰεζάβελ τῆς εἶπε: «Τά σκυλιά θά σέ καταφάγουν στήν πεδιάδα Γιζρεέλ» (Γ´ Βασ. 20,23. Ἑβρ. 21,23)! Ἡ πρόρρηση αὐτή τοῦ προφήτου ἐξεπληρώθη πράγματι ἀργότερα (Γ´ Βασ. 22,1 ἑξ. Δ´ Βασ. 9,30 ἑξ.).
Τήν γλώσσα αὐτή τοῦ προφήτου Ἠλία τήν βλέπουμε νά ἀναζεῖ στόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, ὁ ὁποῖος σέ παρόμοια περίπτωση ἤλεγξε μέ ἰσχυρό καί σκληρό πάλι λόγο τήν βασίλισσα Εὐδοξία, στόν ὁποῖον ὅμως σκληρό ἔλεγχο ἀπήντησε καί αὐτή  μέ σκληρό διωγμό κατά τοῦ ἁγίου πατρός, διωγμό πού τοῦ ἐπέφερε τό τέλος τῆς ζωῆς του.8
Ἐπειδή ὁ λόγος ἐδῶ γιά τόν ἔλεγχο κατά τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας, λίαν προσφιλές θέμα στούς ὀπαδούς τῆς Ἀριστερᾶς, θέλω νά ὑπενθυμίσω – νά ὑπενθυμίσω μόνο – τούς θαυμαστούς λόγους τοῦ Μεγάλου Βασιλείου κατά τῶν πλουσίων καί περί τοῦ πλούτου. Κατά τόν ἅγιο πατέρα ὁ πλοῦτος αὐτός καθ᾽ ἑαυτόν δέν ἔχει καμμία ἀξία. Ἀντίθετα ὁ πλοῦτος, μέ τήν ἄνιση κατανομή του, ἔγινε αἰτία ἀνατροπῆς τῆς ἐγκόσμιας τάξεως, ὅπως ἔτσι πάλι δίδασκαν καί πολλοί κοινωνιολογοῦντες Ἕλληνες (Εἰς τήν Ἑξαήμερον Ζ´ 3-5). Κατά τόν ἅγιο Βασίλειο, ἐφόσον τά ἀγαθά τοῦ πλουσίου προέρχονται ἀπό τόν Θεό, ὁ πλούσιος δέν πρέπει νά νοιώθει ὅτι εἶναι κάτοχος τῶν ἀγαθῶν αὐτῶν, ἀλλά «οἰκονόμος»τους (βλ. τήν ὁμιλία του Περί φθόνου 5), ὥστε νά τά ἐπωφελοῦνται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Καί τελικά ὠφελεῖται πνευματικά καί ὁ ἴδιος ὁ πλούσιος, γιατί ὁ «ἐλεῶν πτωχόν δανείζει Θεῷ» (ὁμιλία Εἰς τόν ΙΔ´ Ψαλμόν 5). Ὅταν ὅμως ὁ πλούσιος δέν φέρεται ἔτσι, τότε ὁ Μέγας Βασίλειος τόν ἐλέγχει καί τόν ἀποκαλεῖ «ἅρπαγα», «πλεονέκτη», «ἐκμεταλλευτή τῶν συνανθρώπων του», «τοκογλύφο», κ.ἄ. Ὁ πραγματικά ὀπαδός τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά ζεῖ φτωχικά. Μέ τό Εὐαγγέλιο δέν μπορεῖ κανείς νά πλουτίσει. Ἀδύνατον! Ὅποιος τό κάνει αὐτό καί λέγει μάλιστα ὅτι εἶναι χριστιανός, πλανᾶται. Δέν εἶναι σωστός χριστιανός, ἀλλά ὑποκριτής. Πραγματικά, πῶς μπορεῖ νά πλουτίζει ὁ χριστιανός, ἀφοῦ βλέπει γύρω του τόση κραυγαλέα φτώχεια;
Πρός τά παραπάνω ἀναφερθέντα νομίζουμε ὅτι οἱ ὀπαδοί τῆς Ἀριστερᾶς πρέπει νά εἶναι ὄχι ἁπλῶς σύμφωνοι, ἀλλά καί θαυμαστές τῶν ἱερῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας μας. Εἴδατε, ἀγαπητοί μας ἀκροατές τῆς Ἀριστερᾶς παράταξης, εἴδατε τί ὡραῖα, ὡραῖα καί ἠχηρά σαλπίσματα κατά τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας τῶν ἀρχόντων, πού ἔχει τό βιβλίο τοῦ Θεοῦ, ἡ Ἁγία Γραφή καί τά ἱερά πατερικά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας; Θά ὠφεληθεῖτε πολύ καί θά ἔχετε σωστές καί ὡραῖες ἐμπνεύσεις, ἐάν τά μελετήσετε.


8. Ἀλλά, ἐπειδή ἐμνημόνευσα τόν ἅγιο Βασίλειο, θέλω πολύ συντόμως νά ἀναφέρω καί ἄλλο λόγο τοῦ ἱεροῦ πατρός, λόγο πολύ ἄμεσα συνδεόμενο μέ τό θέμα μας, γιά νά φανεῖ καί ἐδῶ ἡ συμφωνία τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν Ἀριστερά, ἀλλά καί ἡ διαφορά της. Ὁ ἅγιος Βασίλειος ἀσχολεῖται μέ τό θέμα τῆς ἐργασίας, τήν ὁποία ὁ ρωμαϊκός, ἀλλά καί ὁ ἑλληνικός κόσμος, παλαιά ὑποτιμοῦσε καί συνέδεε πάντα μέ τούς δούλους. Σέ ἀντίθεση ὅμως μέ τίς κρατοῦσες ἀντιλήψεις ὁ Βασίλειος τιμᾶ τήν ἐργασία καί τήν κηρύττει ὡς παράγοντα χαρᾶς, ὑγείας καί σωματικῆς καί πνευματικῆς ἰσορροπίας τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί ἁρμονίας τῆς κοινωνίας. Ναί! Ἡ ἁρμονία τῆς κοινωνίας εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἰσόρροπης κατανομῆς τῆς ἐργασίας. Ὁ ἅγιος Βασίλειος συνδέει τήν εὐημερία τῆς κοινωνίας μέ τόν τρόπο κατανομῆς τῆς ἐργασίας.
Στά παραπάνω περί ἐργασίας λεγόμενα ἀπό τόν ἅγιο πατέρα τῆς Ἐκκλησία μας συμφωνοῦν ἀσφαλῶς καί οἱ ὀπαδοί τῆς Ἀριστερᾶς. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει καθαρά:«Ὅποιος δέν θέλει νά ἐργάζεται δέν πρέπει καί νά τρώγει» (Β´ Θεσ. 3,10). Ἄκουσα ὅτι τόν λόγο αὐτόν τόν εἶχαν ἀναρτήσει σέ ὑψηλή πινακίδα στό Κρεμλῖνο, χωρίς ὅμως νά γράφουν ἀπό ποῦ προέρχεται ὁ λόγος αὐτός. Καί ἡ Ἐκκλησία λοιπόν καί ἡ Ἀριστερά παράταξη συμφωνοῦν στό ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἐργάζεται γιά νά σταθεῖ ἡ κοινωνία. Ἡ διαφωνία ὅμως τῶν δύο αὐτῶν εἶναι στήν διαφορετική θεώρηση τοῦ θέματος περί ἐργασίας. Ἀκοῦστε: Στόν χριστιανό τό «διδόναι» θεωρεῖται πάντοτε μακαριώτερο τοῦ «λαμβάνειν» (βλ. Πράξ. 20,35). Τό «διδόναι» ὅμως προϋποθέτει νά ἔχει κανείς γιά νά προσφέρει. Γι᾽ αὐτό καί ἡ ἐργασία κατά τήν Ἁγία Γραφή γίνεται καί γιά ἕναν ἄλλο ἀκόμη σκοπό: Γιά τήν ἐλεημοσύνη! Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει πρός τούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου: «Ὁ κλέπτης ἄς μήν κλέπτει πλέον, ἀλλά ἄς ἐργάζεται τίμια μέ τά δικά του χέρια, γιά νά μπορεῖ νά δίνει καί σέ ὅποιον ἔχει ἀνάγκη» (4,28). Ἡ ἐργασία λοιπόν κατά τήν Ἐκκλησία δέν ἔχει σκοπό μόνο τήν αὐτοσυντήρηση, ἀλλά καί τήν ἄσκηση τῆς ἀγάπης στούς πτωχούς καί πένητες ἀνθρώπους. Ἀλλά οἱ χριστιανοί, ἐνῶ τιμοῦν τήν ἐργασία καί τήν ἐξασκοῦν μέ προθυμία ὡς θεία ἐντολή, ὅμως δέν τήν θεοποιοῦν, ὥστε νά ὑποβιβάζουν τόν ἄνθρωπο καί νά τόν θεωροῦν ὡς παραγωγικό μέσον. Δέν λέγουν δηλαδή οἱ χριστιανοί ὅτι ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι στό νά δουλεύει. Τέτοια ἀνθρωπολογία, πού ὑπάρχει σέ κοσμικά συστήματα, δέν ὑπάρχει στήν Ἐκκλησία.


9. Ἐπειδή δέν ἐπαρκεῖ ὁ χρόνος γιά περισσότερα καί ἤδη ἐξέφυγα τοῦ καθορισμένου γιά τούς ὁμιλιτές χρόνου, λέγω αὐτό τό σύντομο καί τελευταῖο: Ἡ Ἐκκλησία ἀποκρούει τήν ἀθεΐα καί τήν βία. Γι᾽ αὐτό ὁποιοδήποτε πολιτικό σύστημα ἔχει αὐτά τά δύο τό ἐλέγχει καί τό μάχεται. Ναί! Σέ ἄθεο δέν μποροῦμε νά δώσουμε ἐμπιστοσύνη νά μᾶς κυβερνήσει, διότι, ὅπως εἶπε καί ὁ Πολωνός Λέχ Βαλέσσα, «ὁ χωρίς Θεό ἄνθρωπος εἶναι ἐπικίνδυνος»!
Εὐχαριστῶ πού μέ ἀκούσατε.



ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ 


1. Βλ. Π. Μπρατσιώτου, Ἡ κοινωνιολογική σημασία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (Θεολογία 1928, σ. 21 ἑξ., ἔνθα καί βιβλιογραφία.
2. Βλ. Jean Claude Larcet, Ἡ θεραπευτική τῶν πνευματικῶν νοσημάτων, Τόμος Α´, σ. 36, ἔνθα καί πατερικές παραπομπές, Ἔκδοση Ἀποστολικῆς Διακονίας.
3. Βλ. Λεωνίδου Φιλιππίδου, Ἱστορία τῆς ἐποχῆς τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἐξ ἐπόψεως παγκοσμίου καί πανθρησκειακῆς, σ. 605-728. 769-805. Ἀθῆναι 1958.
4. Βλ. Ἰωάν. 15,1-8. Ἐφ. 2,19-22.Ἐφ. 5,25-30. Κολ. 1,18. Ἐφ. 1,22-23..Ρωμ. 12,5. Α´ Τιμ. 3,15.
5.Ἐφεσ. 5,2. Τραλλυαν. 7,2. Φιλιπ. 4.
6. Βλ. Ἰω. Δαμασκηνοῦ, MPG 96,1409D, κ.ἀ.
7. Ὅπ. Παραπ.
8. Βλ. Δημητρίου Σίμου Μπαλάνου, Πατρολογία, σ. 351.
9. Ὅπ. παρ. 1. Πρός πλουτοῦντας 2 κ.ἀ. Βλ. Στυλιανοῦ Παπαδοπούλου, Πατρολογία Β´, σελ. 387. 388.

10. Βλ. Ὅρους κατά πλάτος 37· 39· 42 κ.ἄ. Ὅρους κατ᾽ ἐπιτομήν 121· 143· 144· 145· 146 κ.ἄ. εἰς Πατρολογία Στυλιανοῦ Παπαδοπούλου, τόμ. Β´, σελ. 388. 

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ! Ιανουαρίου 9, 2013

Posted by expaganus in προπαγάνδα, παγανισμός, Βυζάντιο, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, κλήρος, μοναχισμός.
Tags: , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Όταν είδα αυτό το ντοκιμαντέρ δεν πίστευα στα μάτια μου!

Και όπως είπε ένας φίλος, «Αυτές οι αλήθειες που ακούγονται για τον 4ο Βυζαντινό αιώνα και τις διώξεις των Ορθοδόξων, είναι αυτές που αγωνιζόμαστε τόσα χρόνια ν’ ακουστούν ενάντια στον άθλιο και ψευδή λαϊκισμό και τα παραμύθια της Χαλιμάς, με τα οποία έχουν γεμίσει το διαδίκτυο οι νεοπαγανιστές!
 Στο βίντεο έχουμε αυτό που ακριβώς αναφέρει η βιβλιογραφία για την αδυναμία και εγκατάλειψη του παγανισμού, και αντίθετα, τη ζωτικότητα και ορμή της ορθοδοξίας μέχρι αυτοθυσίας.
Η Ορθοδοξία, μετά τους τρεις αιώνες διωγμών και μια σύντομη ανάσα ανεξιθρησκείας επί Μ. Κων/νου, ξαναέπεσε σε διωγμούς μέχρι να έρθει ο Μ . Θεοδόσιος. Κι όμως κατηγορούν την Ορθόδοξη Εκκλησία για διώξεις στον 4ο αιώνα που ήταν ακόμα κυνηγημένη!
Μέγας ο Κω/νος, Μέγας και ο Θεοδόσιος. Ο πρώτος, μας έβγαλε από τους διωγμούς και τη σφαγή των ειδωλολατρών, ο δεύτερος από τους διωγμούς και τη σφαγή κυρίως των Αρειανιστών. Κι όμως, η ορθοδοξία ποτέ δεν αλλοίωσε τους ιερούς κανόνες για να προστατέψει την πίστη, αλλά υπέμεινε τους διωγμούς.
Και όταν μιλούν ειδωλολάτρες και Ιεχωβίτες (δηλ. Αρειανιστές) για απαγορεύσεις, θα πρέπει να τους θυμίζουμε ότι έγιναν απαγορεύσεις από τον Μ. Κων/νο και τον Θεοδόσιο, αλλά όχι σε αθώους, αλλά σε ενόχους που είχαν κατακρεουργήσει την πλειοψηφία της Ορθοδοξίας: πρώτα δίωξαν και έσφαξαν οι ειδωλολάτρες τους Ορθοδόξους επί τρεις αιώνες και μετά τους έσφιξε τα λουριά ο Μ. Κων/νος. Και επίσης, πρώτα δίωξαν και έσφαξαν οι αρειανιστές τους Ορθοδόξους (και μάλιστα επί Ουάλη, μαζί με τους ειδωλολάτρες), και μετά τους έσφιξε τα λουριά ο Μ. Θεοδόσιος.»
Δεν έχω να προσθέσω κάτι φίλες και φίλοι. Ευχαριστώ τον φίλο που μου έστειλε το λινκ και σας αφήνω να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ!
 
Αρέσει σε %d bloggers: