jump to navigation

Γίνεται να σβήσει ο Έλληνας από αυτόν τον πλανήτη; Νοέμβριος 16, 2012

Posted by expaganus in σκάνδαλα, Επικαιρότητα, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
add a comment
Το διάβασα και το αναδημοσιεύω:

Μπορεί να σβήσει ο Έλληνας από αυτόν τον πλανήτη;

Μια φίλη μου έστειλε ένα κείμενο «του Γάλλου λογοτέχνη Ζαν Ρισπέν (Jean Rispen). Το παραθέτω:
«Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη…»
1. Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων.
2. Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, από όλον τον κόσμο.
3. Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη…
Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού.
1. Από την ιατρική σας, την… … φαρμακευτική σας.
2. Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα)
3. Από την φυσική σας, χημεία
4. Από την αστρονομία σας
5. Από την πολιτική σας
6. Από την καθημερινότητα σας.
Διαγράψτε τα μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη, σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας, σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική, διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει και έστω μια ελληνική λέξη), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα, αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό, διαγράψτε την φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε…
Θα πείτε «δεν γίνεται«.
Πολύ σωστά, γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μια πρόταση! Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη…

Η πρόκληση πάντως ισχύει.»

Όταν πρωτοδιάβασα αυτό το καλογραμμένο κείμενο που απευθύνεται τόσο στη λογική, όσο και στο συναίσθημα συγκινήθηκα, σαν απόγονος των ανθρώπων που δημιούργησαν τη Φιλοσοφία και τόσα άλλα που αναφέρονται σ’ αυτό… Ειλικρινά θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Ζαν Ρισπέν για το χρόνο και την ενέργεια που αφιέρωσε να το γράψει. Μετά από λίγο όμως εξοργίστηκα. Γιατί; Επειδή η προσφορά των Ελλήνων ασφαλώς δεν μπορεί να σβήσει, όμως οι ίδιοι οι Έλληνες μπορούμε… Και μπορούμε, επειδή μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας:

Φωνάζουμε και διαμαρτυρόμαστε, ότι μας πνίγουν οι παράνομοι μετανάστες… Όμως βασικός λόγος που βρίσκονται εδώ οι παράνομοι μετανάστες είναι η υποκρισία και η φιλαργυρία μας. Δυστυχώς θέλαμε ανθρώπους να δουλεύουν ανασφάλιστοι και με λίγα λεφτά, και δεν σταματάμε να το κάνουμε όπως μπορείτε να δείτε από τους σχετικούς ελέγχους του ΙΚΑ!

Ακόμα, πολλοί παράνομοι μετανάστες ήρθαν με σκοπό να πάνε από δω σε άλλες χώρες της Ευρώπης, καθώς η δική μας χώρα έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι χάρη στα δυο μεγάλα κόμματα που ο μέσος Έλληνας ψηφίζει τόσα χρόνια συστηματικά… Σίγουρα οι Τούρκοι λαθρέμποροι έχουν την επιχείρηση με την παράνομη μετανάστευση για χρυσωρυχείο – και όχι μόνο, αφού παλιότερα που είχαμε ναρκοπέδια ξαμολούσαν τους μετανάστες εκεί για να σκοτώνονται και να βλέπουν αυτοί πού είναι οι νάρκες… Όμως, δεν ήταν Τούρκοι αυτοί που υπονόμευσαν το στρατό στα ελληνικά σύνορα και το λιμενικό σώμα για να μπαίνει στη χώρα ο καθένας. Ήταν ΕΛΛΗΝΕΣ ψηφισμένοι από ΕΛΛΗΝΕΣ.

Φωνάζουμε για τις Νιγηριανές πόρνες που έχουν γεμίσει κάποιους δρόμους, αλλά όπως σωστά παρατήρησε κάποιος σε συζήτηση σε ιστότοπο εφημερίδας,

«κανείς δεν θα τις έφερνε αν δεν υπήρχε ζήτηση, κυρίως από Έλληνες, που όσο κι αν αυξάνονται οι μετανάστες, παραμένουν περισσότεροι. Άλλοι Έλληνες ψάχνουν ανάμεσα στους μετανάστες για αρσενικές πόρνες (π.χ. Σιργιανόπουλος).» 

Και βέβαια ας μην αναφέρουμε πόσοι Έλληνες, πολλοί παντρεμένοι ή σε μόνιμες σχέσεις, επιμένουν να έχουν συνουσία με πόρνες χωρίς προφυλακτικό, εκθέτοντας τα κοντινά τους πρόσωπα σε κίνδυνο σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων…

Φωνάζουμε για δρόμους γεμάτους ναρκομανείς, όπως η Τοσίτσα στο κέντρο της Αθήνας, όπου η διακίνηση ναρκωτικών και τα αποτελέσματά της πέφτουν στην αντίληψη των περαστικών – εγώ η ίδια μέσα από το τρόλεϊ έχω δει κοπέλα να σωριάζεται στο πεζοδρόμιο αναίσθητη… Ενώ λίγα μέτρα πιο πέρα βρίσκονται μέλη της Ελληνικής Αστυνομίας, με ελληνικότατη ηγεσία που υπακούει στο ελληνικότατο αρμόδιο υπουργείο.

Φωνάζουμε επειδή δεν υπάρχει αξιοκρατία κι επειδή γίνονται εξοργιστικά σκάνδαλα με τις προσλήψεις στο Δημόσιο… Επειδή τόσα χρόνια λειτουργούν δημόσιες υπηρεσίες φαντάσματα, χωρίς αντικείμενο, μόνο με υπαλλήλους που παίρνουν υπέρογκους μισθούς… Μα δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι που ζητάμε ρουσφέτια χωρίς να το αξίζουμε, και πάντα θεωρούσαμε τόσο καλή τύχη να μπουν σε τέτοιες υπηρεσίες τα παιδιά μας;

Δυστυχώς συνέλληνες, εμείς είμαστε που τα κάνουμε αυτά… Κι ακόμα μου φαίνεται ότι αν υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να σβήσουν οι Έλληνες από τον πλανήτη, δεν είναι πολλοί. Σίγουρα όμως, δεν είναι λίγοι αυτοί που περιμένουν με χαρά και ίσως ανυπομονησία, να βάλουν στο χέρι τον ορυκτό μας πλούτο, τα λιμάνια μας, τα σπίτια μας, τη γη μας, ακόμα και το φως που ο Θεός στέλνει με τον ήλιο Του πάνω στη χώρα μας… Και ξέρετε κάτι; Ήδη άρχισαν να το καταφέρνουν! Γιατί εμείς, οι Έλληνες, τους τα παραδίδουμε! Και ανάμεσα σ’ αυτούς, να το ξέρετε, υπάρχουν κι Έλληνες που περιμένουν την ευκαιρία να πιουν αδίστακτα το αίμα των συμπατριωτών τους,  αγοράζοντας τα υπάρχοντά τους για ένα κομμάτι ψωμί.

Και ναι, οι Έλληνες κάτοικοι της Ελλάδας μπορεί να υποφέρουμε και να λιγοστέψουμε, και ναι, γίνεται και να σβήσουμε… Ειδικά από τη στιγμή που, αντί να μετανοούμε που παραδώσαμε τη χώρα μας βορά σε αδηφάγα κομματόσκυλα, σπεύδουμε να υποστηρίξουμε ακόμα πιο μισάνθρωπα, αντίχριστα κι εθνοπροδοτικά κόμματα όπως η Χρυσή Αυγή… Ώστε να γίνουμε και συνυπεύθυνοι για τα ρατσιστικά εγκλήματα εναντίον συνανθρώπων, συνήθως αθώων κι ανυπεράσπιστων – γιατί βέβαια δεν είδαμε τη Χρυσή Αυγή να τα βάζει με μαφίες αλλοδαπών που διακινούν ναρκωτικά και γυναίκες! Κι αυτό είναι μια μεγάλη, ελληνική τραγωδία… Από την οποία μόνο ο Θεός μπορεί να μας σώσει τώρα πια. Αν κινήσουμε κι εμείς τα χέρια μας…

Πηγή: http://www.maria-dimitriadou.info/ellinas.htm

Advertisements

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΣΙΜΠΗΣΕΙ ΤΟΥΣ «ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ»; Μαΐου 12, 2010

Posted by expaganus in σκάνδαλα, Επικαιρότητα, Εργολάβοι, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , ,
1 comment so far

Έλαβα το εξής μήνυμα με τίτλο «ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ», που περιέχει κείμενα και γραφήματα από το Ίντερνετ, με σχολιασμό τους. Ιδού:

1)  http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=73979:

16.04.10 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Στη μακρινή Ισλανδία μία ημέρα πριν αναδυθεί στην ατμόσφαιρα η τέφρα του ηφαιστείου Εϊγιαφιατλαγιοκούλ, στη νότια πλευρά του νησιού, εκδόθηκε το πόρισμα των πολιτικών και ποινικών ευθυνών της προηγούμενης κυβέρνησης. Ο πρώην πρωθυπουργός Γκέερτ Χάαντερ και άλλοι 6 κρατικοί αξιωματούχοι της τότε κυβερνητικής στρατηγικής, ανάμεσά τους ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας και ο υπουργός Οικονομίας, κρίθηκαν ένοχοι για την κατάρρευση της χώρας. Σε μια εξαιρετικά καίρια στιγμή για όλο τον κόσμο οι Ισλανδοί αποδεικνύονται σώφρονες. Με το πόρισμα αυτό, που δημοσιεύθηκε και έγινε ανάρπαστο σε πωλήσεις, δίνεται το πράσινο φως για τη Δικαιοσύνη να αναλάβει δράση. Για πρώτη φορά πολιτικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι κρίνονται ποινικά ένοχοι για εξαιρετική αμέλεια, που οδήγησε στην πτώχευση της χώρας τους, στην αύξηση του δανεισμού, στην υποτίμηση του νομίσματος και στην υποθήκευση του μέλλοντος των Ισλανδών πολιτών. Φανερά εξοργισμένοι οι Ισλανδοί, που χαρακτηρίζονται για την κοινωνική τους ευαισθησία, βγήκαν στους δρόμους, περικυκλώνοντας τις ιδιωτικές κατοικίες των ενόχων, κλείνοντας δρόμους, διαδηλώνοντας και πετώντας αυγά στο πολυτελές αυτοκίνητο του Γκέερτ Χάαντερ, που προσπαθούσε να αποφύγει το μαινόμενο πλήθος.

ΣΧΟΛΙΑ

Παλιοτρομοκράτες! Πώς τολμούν και διαδηλώνουν έτσι; Δεν σέβονται τη δημοκρατία! Γιατί δημοκρατία σύμφωνα με τους σύγχρονους ορισμούς είναι να φωνάζεις μόνο, σαν σκύλος που γαυγίζει και δεν δαγκώνει, ώστε όλοι να σε κλέβουν με την ησυχία τους και να γλεντάνε εις υγείαν του ‘δημοκρατικού» κορόιδου.
Στην αρχαία Αθήνα που υπήρχε η πιο δημοκρατική δημοκρατία στον κόσμο, (όσο παίρνει μιας και δούλοι και γυναίκες δεν συμμετείχαν), όταν ξεσηκωνόταν ο κόσμος δεν τον σταματούσε ο στρατός… Γιατί ο κόσμος που ξεσηκωνόταν ΗΤΑΝ οι ίδιοι που απάρτιζαν τον στρατό και δεν δέχονταν διαταγές από τυράννους που βρίσκονταν σε λαϊκή δυσμένεια.
Καταστολή από στρατό υπάρχει κυρίως στα μη δημοκρατικά καθεστώτα, όπως π.χ. στην αυτοκρατορική Ρώμη, στο «Βυζάντιο», στις χούντες, στον κομμουνισμό και φασισμό, και στον σύγχρονο κοινοβουλευτισμό. Όλα αυτά είναι συστήματα εξασφάλισης της κυριαρχίας μιας ολιγαρχίας επί της πλειοψηφίας του λαού. Μόνο που ο κοινοβουλευτισμός θέλει να αποκαλείται και δημοκρατία, τρομάρα του! Όπως και ο πάλαι ποτέ κομμουνισμός «λαοκρατία»… Πιο δημοκρατικό ήταν το «Βυζάντιο» από αυτούς τους απατεώνες.

2) Δείτε στο γράφημα ποιοι ευθύνονται για το χρέος.

Ντροπή σας Ισλανδοί, εχθροί της Δημοκρατίας!

http://blackflute.blogspot.com/2010/05/blog-post_07.html

Πηγή γραφήματος: Capital.gr

 ΣΧΟΛΙΑ

Τους ξέρουμε αυτούς που ευθύνονται για το χρέος. Είναι οι «γνωστοί γνωστοί» (όπως λέμε οι γνωστοί άγνωστοι) που κανένας δεν τους πιάνει. Ποιος θα πιάσει τους «γνωστούς γνωστούς»;

Αυτό ήταν το μήνυμα αγαπητοί φίλοι. Εμένα με προβλημάτισε. Εσάς;

ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ! Μαρτίου 5, 2010

Posted by expaganus in σκάνδαλα, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , , , , , ,
1 comment so far

Πριν διαβάσετε παρακάτω, πρέπει να σας πω ότι έχω φίλους Γερμανούς και Γερμανίδες και παραλίγο να παντρευτώ Γερμανίδα, στο μακρινό παρελθόν. Ξέρω ότι έχουμε διαφορά ιδιοσυγκρασίας, αλλά σε γενικές γραμμές ο γερμανικός λαός έχει πολλούς τίμιους και σταθερούς ανθρώπους, κι αυτό το εκτιμώ.

Κάποιους Γερμανούς φίλους τους γνώρισα σε ταξίδια μου στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αγαπούσαν την Ελλάδα, και μερικοί περνούσαν πολύ καιρό σε διακοπές σε διάφορα μέρη της – Ικαρία, Κρήτη και πολλά άλλα μέρη. Μερικοί που ήθελαν να παρατείνουν τις διακοπές και ξέμεναν από λεφτά, δούλευαν σε εστιατόρια, κάμπινγκ και τέτοια. Καλά παιδιά, απλοί άνθρωποι.

Αυτοί οι φίλοι δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι με την είδηση που θα διαβάσετε παρακάτω, και που μου σήκωσε την τρίχα κάγκελο:

Γερμανοί βουλευτές κάλεσαν την Ελλάδα να πουλήσει νησιά για να χρηματοδοτήσει το χρέος της, αναφέρεται σε σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας Bild, η οποία συνοψίζει την ιδέα ως εξής: «Σας δίνουμε χρήμα, μας δίνετε την Κέρκυρα».

«Το ελληνικό κράτος πρέπει να σταματήσει τη συμμετοχή του σε επιχειρήσεις και να πουλήσει κτηματική περιουσία, όπως για παράδειγμα ακατοίκητα νησιά», δήλωσε στην εφημερίδα ο βουλευτής Φρανκ Σέφλερ, του Κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών. Επίσης, ο βουλευτής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης Μάρκο Βάντερβιτς δήλωσε ότι «εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση και άρα και η Γερμανία βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, αυτή θα πρέπει να δώσει εγγυήσεις σε αντάλλαγμα. Λίγα νησιά μπορούν να κάνουν τη δουλειά».

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Δημήτρης Δρούτσας, ο οποίος ερωτήθηκε για την ιδέα, δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στο τηλεοπτικό δίκτυο ARD: » Άκουσα επίσης τη συμβουλή ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες προτάσεις».

 Η Bild επισημαίνει ότι ιδιωτική εταιρεία με έδρα το Αμβούργο επιδιώκει την πώληση ελληνικού ακατοίκητου νησιού προς 45 εκατομμύρια ευρώ.

Το 1993 πολλοί γερμανοί βουλευτές είχαν προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση με την Ισπανία, προτείνοντας την αγορά από το Βερολίνο του νησιού της Μαγιόρκα, τουριστικού προορισμού των Γερμανών.»

Αυτά γράφει η Bild, και μόνο αστείο δεν είναι. Μας χρωστάνε ένα σωρό λεφτά από πολεμικές αποζημιώσεις που ποτέ δεν έδωσαν, μας παριστάνουν ότι μας κάνουν χάρη που μας δανείζουν και ζητάνε να αγοράσουν και νησιά μας από πάνω!

Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι για τη σημερινή μας κατάντια ευθύνονται οι ρεζίληδες πολιτικοί μας – και όσοι από μας τους ψηφίζουμε. Οι Γερμανοί και λοιποί κάνουν απλά τη δουλειά τους: αρνούνται να πληρώσουν αυτά που χρωστάνε, αφού κανένας δεν τολμάει να τα ζητήσει με τσαμπουκά. Εκμεταλλεύονται την κατάσταση όπως μπορούν, και δεν είναι καθόλου παράξενο. Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται.

Αυτό που μου χτύπησε – εκτός από το θράσος να μην αναφέρουν τις αποζημιώσεις – είναι το » ιδιωτική εταιρεία με έδρα το Αμβούργο επιδιώκει την πώληση ελληνικού ακατοίκητου νησιού προς 45 εκατομμύρια ευρώ.» Την ΠΩΛΗΣΗ ή την ΑΓΟΡΑ; Έχουν ήδη αγοράσει το νησί και το πουλάνε;;;  Υπήρξε ηλίθιος που πούλησε ελληνικό νησί σε γερμανική εταιρεία;;; Ας με διαφωτίσει κάποιος!

Σε κάθε περίπτωση, είνα τρελοί αυτοί οι Γερμανοί. Μη με παρεξηγείτε, δε λέω ότι είναι τρελοί όλοι… Αλλά ΑΥΤΟΙ της Bild και οι βουλευτάδες είναι σίγουρα!

Το Άγιο Όρος και οι διαφορετικές παρουσιάσεις του Οκτώβριος 25, 2009

Posted by expaganus in προπαγάνδα, σκάνδαλα, Άγιο Όρος, Ορθοδοξία, μοναχισμός.
Tags: , , , , , ,
3 Σχόλια

Στη σελίδα http://theamapati.wordpress.com/2009/10/20/agionoros/ και υπό τον τίτλο «Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;» βρήκα ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ζαχαρία Παπαντωνίου Άγιον Όρος [πρώτη έκδοση 1934] [Πηγή] στο οποίο περιγράφει εντυπώσεις του από τις δυο επισκέψεις του στο βουνό με τα Ορθόδοξα μοναστήρια. Για παράδειγμα, περιγράφει έναν μοναχό ο οποίος

«Εἶχε κάμει στρατιώτης στοὺς τελευταίους πολέμους, ὑπηρέτησε πέντε χρόνια στὸ Λονδΐνο σ’ ἕνα διπλωμάτη, κι ὕστερα ἦρθε στὸ Βατοπέδι, ντύθηκε τὸ ράσο κι ἔγινε κωδωνοκρούστης. Τὴ δεύτερη φορὰ ποὺ ξαναπῆγα στὸ Ὄρος, δὲν τὸν ξαναβρῆκα. Εἶχε αὐτοκτονήσει. Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;»

Σίγουρα, μόνον ο Θεός μπορεί να τα εξηγήσει αυτά μια και αυτός μόνος βλέπει τι γίνεται μέσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου και γνωρίζει καλά τους πειρασμούς που περνούν οι συνάνθρωποί μας, πειρασμούς για τους οποίους εμείς συχνά δεν έχουμε ιδέα. Αυτό που μου έκανε όμως μεγαλύτερη εντύπωση στο κείμενο του Παπαντωνίου είναι το ότι παρουσιάζει την υποκειμενικότατη ματιά του ως αντικειμενική πραγματικότητα:

«Ἐνῷ οἱ καλόγεροι διαβάζουν καὶ ψέλνουν, ὁ μετέωρος Παντοκράτορας, ἀπὸ τὸ ὕψος ὅπου τὸν ἀνέβασαν οἱ ἀρχιτέκτονες τῶν πεταχτῶν τρούλλων, ἀγρυπνεῖ σὲ ὅλην αὐτὴ τὴν τυπικότητα, ἀκούει, βλέπει, καὶ εἶναι αὐστηρὸς γιὰ κάθε παράλειψη, γιὰ κάθε μετάνοια ποὺ δὲν ἦταν τόσο βαθειὥστε νὰ πονέσουν τὰ κόκκαλα τῶν γονάτων!»

«Είναι» και όχι «σαν να είναι» ή «μου φαίνεται πως είναι» «αυστηρός για κάθε μετάνοια που δεν είναι τόσο βαθιά ο Παντοκράτορας». Ποιός θὰ το ἐξηγήση από πού το έβγαλε αυτό ο συγγραφέας, αν όχι από την κούτρα του; Να του το είπε κάποιος μοναχός, θα το έγραφε. Να του το έλεγε ο Παντοκράτορας ο ίδιος, θα το διατυμπάνιζε! Κάτι τέτοιες περιγραφές είναι που με κάνουν να εκτιμώ την ποίηση χαϊκού του Ματσούο Μπασό, που δεν αποδίδει στα περιγραφόμενα τις εντυπώσεις του ίδιου του δημιουργού ως απόλυτη και αναμφισβήτητη αλήθεια: «Παλιά λιμνούλα. Ένας βάτραχος βουτά. Ήχος του νερού.» Όχι, «ο βάτραχος πηδά έχοντας στο μυαλό του να χάψει μύγες» ή «να δει πόσο αρχαία ή πόσο βαθιά είναι η λίμνη» κ.ο.κ.

Στην ίδια δημοσίευση βρήκα και μια παρουσίαση του βιβλίου του Θέμου Κορνάρου «Άγιον Όρος – Οι Άγιοι Χωρίς Μάσκα», το οποίο κατασχέθηκε από την Εισαγγελία το 1933 που κυκλοφόρησε. Είναι θα έλεγα, ακριβώς το αντίθετο από το βιβλίο του γέροντα Παϊσίου «Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα». Σε αυτό το τελευταίο αναφέρονται γύρω στους 40  μοναχούς ονομαστικά, και γύρω στους 28 ανώνυμα. Αυτοί που αναφέρονται επώνυμα είναι αγιασμένες ψυχές, ενώ μερικοί από τους ανώνυμους είναι πλανημένοι και κακοί μοναχοί. Στο βιβλίο αυτό συναντάμε μορφές σαν τον πατέρα Τύχωνα:

«Είχε φθάσει σε μεγάλη κατάσταση πνευματική ο Γέροντας! Ή ψυχή του είχε γίνει πολύ ευαίσθητη, αλλά, για να βρίσκεται ο νους του συνέχεια στον Θεό, είχε φθάσει και σε αναισθησία σωματική, Αφού δεν αισθανόταν πια καμιά ενόχληση από τις μύγες, τα κουνούπια και τους ψύλλους, πού είχε χιλιάδες. Το κορμί του ήταν κατατρυπημένο και τα ρούχα του γεμάτα από κόκκινα στίγματα. Μου λέει ο λογισμός μου ότι και με τις σύριγγες να του τραβούσαν το αίμα του τα ζουζούνια, πάλι δεν θα το αισθανόταν. Μέσα στο κελλί του κυκλοφορούσαν όλα ελεύθερα, από ζουζούνια μέχρι ποντίκια.
Κάποτε του είπε ένας Μοναχός, επειδή έβλεπε τα ποντίκια να χοροπηδούν:
-Γέροντα, θέλεις να σου φέρω μια γάτα; Εκείνος απήντησε:
– Όχι, παιδί μου. Εγώ έχω μια γάτα, μιάμιση φορά μεγαλύτερη από την γάτα. Έρχεται εδώ, την ταΐζω, την χαϊδεύω, και μετά πηγαίνει στην καλύβα της κάτω στο λάκκο και ησυχάζει.
Ήταν μια αλεπού, ή οποία επισκεπτόταν τον Γέροντα τακτικά, σαν καλός γείτονας.
Είχε επίσης και μία αγριόχοιρο, πού γεννούσε κάθε χρόνο κοντά στο φράχτη του κήπου του, για να την προστατεύη ο Γέροντας. «Όταν έβλεπε κυνηγούς να περνούν από την περιοχή του, τους έλεγε ο Παπα – Τυχών:
– Παιδιά μου, εδώ δεν υπάρχουν μεγάλα γουρούνια.
Φύγετε.
Οι κυνηγοί νόμιζαν ότι δεν υπάρχουν αγριόχοιροι
στην περιοχή του και έφευγαν.
Ό άγιος Γέροντας σαν καλός πατέρας τους μεν ανθρώπους έτρεφε πνευματικά, τα δε μεγάλα άγρια ζώα τα τάιζε από την λίγη τροφή πού είχε και τα χόρταινε περισσότερο από την πολλή του αγάπη, και τα μικρά ζουζούνια τ’ αφήνε να θηλάζουν από το λίγο του αίμα.
Είχε γερή κράση ο Γέροντας, αλλά από την πολλή άσκηση είχε έξαντληθή. «Όταν τον ρωτούσε κανείς «τι κάνεις, Γέροντα, είσαι καλά», απαντούσε:
– Δόξα σοι ο Θεός, καλά είμαι, παιδί μου. Εγώ δεν είμαι άρρωστος, αλλά αδυναμία έχω.
Πολύ στενοχωριόταν, όταν έβλεπε καλοθρεμμένο νέο, και περισσότερο, όταν έβλεπε καλοθρεμμένο Καλόγηρο, επειδή δεν ταιριάζουν τα παχιά με το Αγγελικό Σχήμα.
Μια μέρα τον επισκέφτηκε ένας λαϊκός πολύ χονδρός και του λέει:
– Γέροντα, έχω πόλεμο σαρκικό με βρώμικους λογισμούς, πού δεν μ’ αφήνουν καθόλου να ησυχάσω.
Ό Παπα – Τυχών του είπε:
– Εάν, παιδί μου, εσύ θα κάνης υπακοή, με την Χάρη του Χριστού εγώ θα σε κάνω Άγγελο. Να λες, παιδί μου, συνέχεια την ευχή, το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, και να περνάς όλες τις ήμερες με ψωμί και νερό, και το Σάββατο και την Κυριακή να τρως φαγητό με λίγο λάδι. Να κάνης και από εκατόν πενήντα μετάνοιες την νύκτα και να διαβάζης μετά την Παράκληση της Παναγίας και ένα κεφάλαιο από το Ευαγγέλιο και το Συναξάρι του Αγίου της ημέρας.
Μετά από έξι μήνες, πού τον ξαναεπισκέφτηκε, ο Γέροντας δεν μπόρεσε να τον γνωρίση, γιατί είχαν φύγει όλα τα περίσσια πάχια, και με ευκολία πια χωρούσε από την στενή πόρτα του Ναού του. Ό Γέροντας τον ρώτησε:
– Πώς περνάς τώρα, παιδί μου; Και εκείνος απήντησε:
– Τώρα νιώθω πραγματικά σαν Άγγελος, γιατί δεν έχω ούτε σαρκικές ενοχλήσεις ούτε και βρώμικους λογισμούς και αισθάνομαι πολύ ελαφρός, πού έφυγαν τα πάχη.
Με τέτοιες πρακτικές συμβουλές νουθετούσε τους ανθρώπους πού του ζητούσαν βοήθεια. Έκτος, φυσικά, από την μεγάλη πείρα πού είχε αποκτήσει, είχε λάβει και θείο φωτισμό από τους μεγάλους ασκητικούς του αγώνες. Μετά από τις νουθεσίες του επακολουθούσαν οι προσευχές του, πού τις αισθάνονταν οι επισκέπτες έντονα, όταν έφευγαν.
Το πετραχήλι σχεδόν ποτέ δεν το έβγαζε, γιατί πολλες φορές το σήκωνε από τον έναν άνθρωπο και το άπλωνε στον άλλον και έπαιρνε τις αμαρτίες από τους συνανθρώπους του και τους ξαλάφρωνε με το Μυστήριο της θείας Έξομολογήσεως. Τις εξομολογήσεις, πού του έκαναν οι άνθρωποι, τις ξεχνούσε αμέσως και έτσι έβλεπε όλους τους ανθρώπους πάντοτε καλούς και όλο καλούς λογισμούς είχε για όλους, γιατί είχε εξαγνισθή πια η καρδιά του και ο νους του.
Κάποτε τον είχε ρωτήσει ένας Ηγούμενος: -Γέροντα, ποιος αδελφός είναι πιο καθαρός μέσα στο Κοινόβιο;
Ό Παπα – Τυχών απήντησε:
– Άγιε Καθηγούμενε, όλοι οι αδελφοί είναι καθαροί. Ποτέ δεν πλήγωνε άνθρωπο, αλλά του θεράπευε τα τραύματα με το βάλσαμο της αγάπης του Χριστού. Έλεγε στην πονεμένη ψυχή:
– Παιδί μου, εσένα ο Χριστός σε αγαπάει, σε συγχώρεσε. Ό Χριστός αγαπάει περισσότερο τους αμαρτωλούς πού μετανοούν και ζουν με ταπείνωση.
Πάντα τόνιζε την ταπείνωση και έλεγε χαρακτηριστικά:
– Ένας ταπεινός άνθρωπος έχει περισσότερη Χάρη από πολλούς ανθρώπους. Κάθε πρωΐ ο Θεός ευλογεί τον κόσμο με το ένα χέρι, άλλ’ όταν ιδή κανέναν ταπεινό άνθρωπο, τον ευλογεί με τα δυο Του χέρια. Πά-πά-πά, παιδί μου! εκείνος πού έχει μεγαλύτερη ταπείνωση, είναι ο μεγαλύτερος από όλους.
Επίσης, έλεγε γι’ αυτούς πού παρθενεύουν πώς πρέπει να έχουν και ταπείνωση, γιατί αλλιώς δεν σώζονται μόνο με την παρθενία, διότι η κόλαση είναι γεμάτη και από υπερήφανους παρθένους.
– Όταν καυχάται κανείς ότι είναι παρθένος – έλεγε -θα του πή ο Χριστός: «Επειδή δεν έχεις και ταπείνωση, πήγαινε στην κόλαση». Ενώ σ’ εκείνον πού ήταν αμαρτωλός και μετανόησε και ζή ταπεινά με συντριβή καρδίας και ομολογεί ότι είναι αμαρτωλός, θα του πή ο Χριστός: «Έλα, παιδί μου, εδώ στον γλυκό Παράδεισο».
Έκτος από την ταπείνωση και την μετάνοια τόνιζε πολύ την μελέτη του Θεού, δηλαδή ο νους του άνθρωπου να γυρίζη συνέχεια γύρω από τον Θεό. Επίσης, τόνιζε την μελέτη της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων: Ευεργετινό, Φιλοκαλία, Άγιο Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Θεολόγο, Άγιο Μάξιμο, Συμεών Νέο Θεολόγο, Άββά Μακάριο και Άββά Ισαάκ. «Ή μελέτη, έλεγε ο Γέροντας, θερμαίνει και την ψυχή, καθαρίζει και τον νου και έτσι ασκείται με προθυμία ο άνθρωπος και αποκτάει αρετές, ενώ, όταν δεν ασκήται, αποκτάει πάθη».
Μια μέρα με ρώτησε:
– Εσύ, παιδί μου, τι βιβλία διαβάζεις; Του απήντησα:
-Άββα Ισαάκ.
– Πά-πά-πά, παιδί μου! αυτός ο Άγιος είναι μεγάλος! Ούτε έναν ψύλλο δεν σκότωνε ο Άββας Ισαάκ.
Ήθελε με αυτό πού είπε να τονίση την μεγάλη πνευματική ευαισθησία του Αγίου.
Ό Πάπα – Τυχών προσπαθούσε να μιμηθή τον Άγιο Ισαάκ, όχι μόνο στο ησυχαστικό του πνεύμα αλλά και στην ευαισθησία της πνευματικής του αρχοντιάς, και δεν επιβάρυνε κανέναν άνθρωπο. Έλεγε στους Μοναχούς ότι πρέπει να ζουν ασκητικά, για να ελευθερωθούν από τις μέριμνες, και όχι να δουλεύουν σαν εργάτες και να τρώνε σαν κοσμικοί. Γιατί το έργο του Μοναχού είναι οι μετάνοιες, οι νηστείες, οι προσευχές, όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για όλο τον κόσμο, ζωντανούς και πεθαμένους, και λίγη δουλειά για τα απαραίτητα, για να μην επιβαρύνη τους άλλους, διότι με την πολλή δουλειά και μέριμνα ξεχνάει κανείς τον Θεό. Έλεγε χαρακτηριστικά:
– Ό Φαραώ έδινε πολλή δουλειά και πολύ φαγητό στον λαό του Ισραήλ, για να ξεχάσουν τον Θεό.
Πριν αρχίση τις συμβουλές του ο Γέροντας, είχε τυπικό να κάνη πρώτα προσευχή, να επικαλεσθή το «Αγιο Πνεύμα, για να τον φωτίση, και αυτό συνιστούσε και στους άλλους. Έλεγε: «Ό Θεός άφησε το Άγιο Πνεύμα, για να μας φωτίζη. Αυτό είναι νοικοκύρης. Γι’ αυτό και ή Εκκλησία μας αρχίζει με το Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας». Ενώ έλεγε αυτά για το Άγιο Πνεύμα, αλλοιωνόταν το πρόσωπο του, και πολλοί ευλαβείς άνθρωποι την έβλεπαν αυτή την αλλοίωση.
Μερικοί τον τραβούσαν και καμιά φωτογραφία κρυφά. Άλλοι του ζητούσαν ευλογία για να τον φωτογραφίσουν, και αυτός το δεχόταν απλά. Σηκωνόταν αμέσως, πήγαινε στο Ναό και φορούσε το Αγγελικό του Σχήμα. Έπαιρνε και τον Σταυρό στο ένα χέρι και με το άλλο ξέπλεκε την μεγάλη του γενειάδα, την οποία έδενε κότσο, και φαινόταν πράγματι σαν τον Πατριάρχη Αβραάμ, ιδίως στα υστερνά του, πού είχε γίνει ολόλευκος πια εσωτερικά και εξωτερικά. Αφού λοιπόν ετοιμαζόταν, στεκόταν κάτω από την ελιά, για να τον φωτογραφίσουν, και έπαιρνε μια στάση μικρού παιδιού. Είχε ωριμάσει πια πνευματικά και είχε γίνει σαν μικρό παιδί, όπως μας συνιστά ο Χριστός να γίνουμε σαν τα άκακα παιδιά.
Οι Πατέρες πού τον συμβουλεύονταν, στα γεράματα του τον επισκέπτονταν πιο τακτικά, για να του προσφέρουν καμιά βοήθεια, και τον ρωτούσαν:
– Γέροντα, μήπως θέλεις να σου κόψουμε ξύλα; Εκείνος απαντούσε:
– Κάνετε υπομονή, εάν δεν πεθάνω το καλοκαίρι, να μου κόψετε ξύλα για τον χειμώνα.
Το 1968 είχε προαισθανθή πια τον θάνατο του, γιατί συνέχεια ανέφερε για τον θάνατο. Τον είχαν εγκαταλείψει και οι λίγες σωματικές του δυνάμεις. Μετά της Παναγίας (τον Δεκαπενταύγουστο) είχε πέσει στο κρεβάτι και έπινε μόνο νερό, γιατί καιγόταν εσωτερικά. Παρόλο πού βρισκόταν σ΄ αυτή την κατάσταση, πάλι δεν ήθελε να μένη άνθρωπος κοντά του, για να μη τον περισπά στην αδιάλειπτη προσευχή του.
Όταν είχε πλησιάσει η τελευταία εβδομάδα της ζωής του επί της γης, τότε μου είπε να καθήσω κοντά του, γιατί θα αποχωριζόμασταν πια, αφού θα έφευγε εκείνος για την αληθινή ζωή. Ακόμη και αυτές τις δέκα ήμερες δεν με άφηνε να μένω συνέχεια κοντά του, αλλά μου έλεγε να πηγαίνω στο διπλανό κελλάκι, για να προσεύχωμαι κι εγώ μετά από την μικρή βοήθεια πού του πρόσφερα. Φυσικά, δεν είχα τα απαιτούμενα για να τον ανακουφίσω όσο έπρεπε, αλλά, επειδή δεν είχε ανακουφισθή ποτέ το ταλαιπωρημένο του σώμα, και ή ελάχιστη βοήθεια του φαινόταν πολύ μεγάλη.
Μια μέρα, είχα οικονομήσει δύο λεμόνια και του έκανα μια λεμονάδα. Μόλις ήπιε λίγο δροσίστηκε και με κοιτούσε παράξενα.
-Πά-πά-πά, παιδί μου! αυτό το νερό είναι πολύ καλό! Πού το βρήκες; Ό Χριστός να σου δώση σαράντα χρυσά στεφάνια.
Φαίνεται δεν είχε πιή ποτέ λεμονάδα ή είχε πιή, όταν ήταν πολύ μικρός, και είχε ξεχάσει την γεύση της.
Επειδή ήταν ακίνητος πια στο κρεβάτι, γιατί είχε παραδώσει σ’ αυτό τις λίγες του σωματικές δυνάμεις και δεν μπορούσε να σηκωθή να πάη στο Ναό του Τιμίου Σταυρού, όπου λειτουργούσε με ευλάβεια χρόνια ολόκληρα, μου ζήτησε να του φέρω τον Σταυρό από την Αγία Τράπεζα για παρηγοριά. Όταν είδε τον Σταυρό, γυάλισαν τα μάτια του και, αφού τον ασπάσθηκε με ευλάβεια, τον κρατούσε σφιχτά στο χέρι του με όλη την δύναμη πού του είχε απομείνει. Είχα δέσει και ένα κλωνάρι βασιλικό στον Σταυρό και του έλεγα:
-Μυρίζει καλά, Γέροντα; Εκείνος μου απαντούσε:
– Ό Παράδεισος, παιδί μου, μυρίζει πολύ καλύτερα.
Μια μέρα από εκείνες τις τελευταίες του, είχα βγει έξω, για να του φέρω λίγο νερό. Όταν άνοιξα μετά και μπήκα στο κελλί του, με κοιτούσε παράξενα και μου λέγει:
– Εσύ, ο Άγιος Σέργιος είσαι;
– Όχι, Γέροντα, είμαι ο Παΐσιος.
-Τώρα, παιδί μου, ήταν εδώ ή Παναγία, ο Άγιος Σέργιος και ο Άγιος Σεραφείμ. Που πήγαν; Κατάλαβα ότι κάτι γίνεται και τον ρώτησα:
– Τι σου είπε ή Παναγία;
-Θα περάση η Πανήγυρη και μετά θα με πάρη.
Ήταν απόγευμα, παραμονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου, 7 Σεπτεμβρίου του 1968 και μετά από τρεις ημέρες, στις 10 Σεπτεμβρίου, αναπαύθηκε εν Κυρίω.»

Στη σελ. 10-11 συναντάμε τον π. Χαράλαμπο της Μονής Κουτλουμουσίου, ο οποίος «είχε και τη Βιβλιοθήκη, αλλά τον έβγαλαν, επειδή δεν έκλεινε ποτέ την πόρτα. Συνηθιζε να λέη: ‘Αφήστε τους ανθρώπους να διαβάζουν τα βιβλία’. Δεν του περνούσε λογισμός ότι υπάρχουν και άνθρωποι που κλέβουν βιβλία. … Τα μεν χέρια του συνέχεια εργάζονταν για τους άλλους, ο δε νους και η καρδιά του εργάζονταν στα πνευματικά διά της αδιαλείπτου προσευχής. … Έτσι εργατικότατος και πνευματικότατος έζησε … μια βαριά γρίππη μόνο τον έρριξε στο κρεβάτι, και ο γιατρός είπε στους Πατέρες να μην απομακρυνθούν από κοντά του, γιατί σε λίγη ώρα θα τελειώσει η ζωή του.Ο πατήρ το άκουσε κάτω από τις κουβέρτες και απήντησε: – Τι λες; Εγώ δεν πεθαίνω, εάν δεν έρθει το Πάσχα να πω το Χριστός Ανέστη. Πράγματι πέρασαν δύο μήνες σχεδόν, ήρθε το Πάσχα, είπε το Χριστός Ανέστη, κοινώνησε και μετά αναπαύθηκε. Το φιλότιμο και απλό γεροντάκι είχε γίνει πραγματικό παιδί του Θεού και μαζί με τον Θεό καθόρισε την ημερομηνία του θανάτου του.»

Στο βιβλίο «οι άγιοι χωρίς μάσκα», παρά την αναφορά σε «αγίους», δεν συναντάμε καθόλου τέτοιες οσιακές μορφές. Ο συγγραφέας, που σημειώνει ότι στο Άγιο Όρος μονάζουν 4000 άνθρωποι, δεν περιγράφει ονομαστικά περισσότερους από 11, όμως οι περισσότεροι από αυτούς που περιγράφει είναι «ένας κι ένας»… Όπως δηλώνει ο ίδιος περιληπτικά στον επίλογο του βιβλίου: «Μέσα στα 20 μοναστήρια του Άθω, θα βρούμε: εμπόρους ναρκωτικών, εμπόρους κι αγοραστές της… ανδρικής σάρκας, σχολειά του αλκοολισμού και συστηματικά εκπαιδευτήρια μισανθρωπίας κι αλληλοεξοντωμού. Κι ακόμα σπείρες απατεώνων που τις επιτυχίες τους θα ζηλεύανε κι οι πιο μοντέρνοι διεθνείς τύποι του είδους των. Στα όμορφα γαλάζια ακρογιάλια του ακρωτηριού του Άθω, που μονάχα αυτά είδανε οι ποιητές κι οι δημοσιογράφοι θα δούμε εμείς “υπ’ ατμόν” τα “πλωτά πορνεία” του Αγ. Όρους. Αλλά εκεί θα συναντήσουμε και πατέρα που τραβά το παιδάκι του 12 και 13 χρονώ, να τριγυρίζει τα κελιά να το παζαρεύει με τους ασκητές, ή να το νοικιάζει για μια ή για περισσότερες βραδιές».

Στο ακόλουθο απόσπασμα, ο συγγραφέας μ’ έναν άλλο εργάτη οδηγούν στη Μονή Κουτλουμουσίου έναν νέο που παρουσίασε φυματίωση,  για να τον περιθάλψουν εκεί οι μοναχοί.

«Το μοναστήρι του «Κουτλουμούση» δε δέχεται τον άρρωστο! Σαράντα καλόγεροι είναι μαζεμένοι στην πόρτα και φωνάζουνε όλοι μαζί. Κι ο καλόγερος ο γνωστός μας, φωνάζει πιο πολύ απ’ όλους. Ξεθάρρεψε, κάνει και τον παλληκαρά!
Μα ο Σπύρος δε μιλεί, ούτε κι αγριοκοιτάζει κανένα. Ήσυχα και προσεχτικά κατεβάζει τον άρρωστο και τον μπάζει μέσα, παραμερίζοντας τους καλόγερους, που περιορίζονται να κοιτάζουνε ο ένας τον άλλο, κι ύστερα να ξαναφωνάζουνε ό,τι θέλει ο καθένας…

-Μην ουρλιάζετε! γυρίζει και τους λέει μια στιγμή. Δε σας τ’ αφήνω εδώ να το πεθάνετε το παιδί. Δώστε μου μόνο λίγο γάλα κι αβγά…
Μα στο μοναστήρι «δε μπορούσανε να υπάρχουνε τέτοιες βρωμιές!» Έτσι είπε ο πρωτοεπίτροπος θυμωμένος.
-Φέρτε μου, γιατί θα τα βρω μόνος μου!
Αλλά «Αδύνατο, εδώ είναι μοναστήρι κοινόβιο, δεν είναι κοσμικό σπίτι, γεμάτο σύνεργα του Σατανά!». Αυτό τόπε ο «πάτερ Δομέτιος» ο πνευματικός…
Στέκομαι τώρα μόνος με τον άρρωστο, σ’ ένα υπόστεγο της αυλής. Ο Σπύρος σα δαιμονισμένος εξαφανίστηκε στους διαδρόμους του μοναστηριού. Κι έτσι οι καλόγεροι βιαστικά πήρανε διάφορες διευθύνσεις. Μόνο τρείς, τέσσερις μείνανε στην αυλή για να σιγομουρμουρίζουνε και να μ’ αγριοκοιτάζουνε.
Και σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι να μας πετάξουνε όξω, τώρα που δε φοβούνται κανέναν απ’ τους δύο μας. Μα παίρνω θάρρος γιατί καταλαβαίνω πως όλες τους οι αγριοφωνάρες δεν είναι τίποτε άλλο, παρά τα γαβγίσματα των θρασύδειλων σκυλιών που κάνουνε πως κυνηγούνε τον ίσκιο του ζητιάνου του χωριού μου…
Ο άρρωστος τουρτουρίζει. Τώρα μόνο προσέχω πως τα ρούχα μας έχουν κολλήσει πάνω μας, και πως και τα δικά μου τα δόντια καταχτυπούνε σαν παλαβά.
Ο «πάτερ Παΐσιος» συμβουλεύει να ειδοποιήσουνε την αστυνομία. Μα ο «πάτερ Ανατόλιος» είναι έξυπνος άνθρωπος κι εμποδίζει. Είμαι περίεργος να μάθω τι θα καταγγέλνανε…
Πάνω από 500 παραθύρια είναι σωφιλιασμένα στους γκρίζους τοίχους του μοναστηριού. Και πολλές καμινάδες καπνίζουνε. Θα’ ναι ζεστά πίσω απ’ αυτά τα παραθύρια, σκέφτομαι με κάποια ζήλια και βιάζομαι να γυρίσουμε στο καφενείο μας…
Τρεχάτος κατεβαίνει ο Σπύρος τη σκάλα και κρατάει θριαμβευτικά, σαν έπαθλα, 3 κουτιά γάλα κι ένα συρμάτινο καλαθάκι γεμάτο αυγά! Θα’ ναι ίσαμ’ εξήντα.
– Μα-σκα-ρά-δες! ξεφυσά αγανακτισμένος και μας φέρνει προς την έξοδο.
Αυτή τη βρισιά τη συνήθιζε πολύ ο Σπύρος.
-Να μην χωνέψει! ακούγεται μια φωνή τραχιά, αγανακτισμένη, ψηλά από ένα παραθύρι του δεύτερου πατώματος.
Γελώντας γύρισε ο Σπύρος και την έδωκε την απάντηση:
– Αν άκουγε ο Θεός τα κοράκια, δε θ’ άφηνε γάιδαρο ζωντανό.»

Αφού είδαμε αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα και των δυο βιβλίων, να σας πω ότι σύμφωνα με το σκεπτικό μου, θεωρώ και τους δυο συγγραφείς ειλικρινείς.  Όμως διάλεξαν να αποτυπώσουν διαφορετικές όψεις της πραγματικότητας, επειδή είχαν διαφορετικά φίλτρα μέσα από τα οποία περνούσαν τις εξωτερικές εμπειρίες τους, διαφορετική οπτική για τη ζωή και για το τι ωφελεί τους αναγνώστες τους. Δείτε για παράδειγμα, πώς σκεφτόταν ο γέροντας Παΐσιος, από τα παρακάτω που έχει πει:

«Γνώρισα εκ πείρας ότι σ’ αυτή τη ζωή οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες. Τρίτη δεν υπάρχει -ή στη μια θα είναι ή στην άλλη. Η μία, λοιπόν, κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. Η μύγα έχει την εξής ιδιότητα: να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ό,τι βρώμικο υπάρχει. Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που ευωδιάζαυν, και σε μια άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο εχει κάνει μια ακαθαρσία, τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ’ αυτό το πανέμορφο περιβόλι, θα πετάξει πάνω απο όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθίσει. Μόνο όταν δει την ακαθαρσία, τότε αμέσως θα κατέβει και θα καθίσει πάνω σ’ αυτήν και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει, αναπαυόμενη στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό και δε θα ξεκολλά από εκεί.

Αν τώρα έπιανες μια μύγα, και αυτή μπορούσε να μιλήσει και τη ρωτούσες να σου πει μήπως ξέρει αν πουθενά υπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε εκείνη θα απαντούσε πως δε γνωρίζει καν τί είναι αυτά. Εγω, θα σου πει, ξέρω πως υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ακαθαρσίες ζώων, μαγειρεία, βρωμιές. Η μία λοιπόν μερίδα των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει πάντα να σκέφτεται και να ψάχνει να βρει ό,τι κακό υπάρχει, αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό. Η άλλη κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα. Η ιδιότητα της μέλισσας είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ό,τι καλό και γλυκό υπάρχει. Ας πούμε, για παράδειγμα, πως σε μια αίθουσα, που είναι γεμάτη ακαθαρσίες έχει κάποιος τοποθετήσει σε μια γωνιά ένα λουκούμι. Αν φέρουμε εκεί μια μέλισσα, εκείνη θα πετάξει και… δεν θα καθησει πουθενά έως ότου βρει το λουκούμι και μόνον εκεί θα σταθεί.

Αν πιάσεις τώρα τη μέλισσα και τη ρωτήσεις που υπάρχουν σκουπίδια, αυτή θα σου πει ότι δε γνωρίζει, θα σου πει εκεί υπάρχουν γαρδένιες, εκεί τριανταφυλλιές, εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη, εκεί λουκούμια και γενικά θα είναι γνωστής όλων των καλών και θά έχει παντελή άγνοια όλων των κακών. Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των ανθρώπων εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν τα καλά. Όταν σ’ ένα δρόμο βρεθούν νά περπατούν δύο άνθρωποι, οι οποίοι ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες, τότε φτάνοντας στο σημείο εκείνο όπου ένας τρίτος έκανε την «ανάγκη» του, ο άνθρωπος της πρώτης κατηγορίας, θα πάρει ένα ξύλο και θ’ αρχίσει να σκαλίζει τις ακαθαρσίες. Οταν, όμως περάσει ο άλλος, της δεύτερης κατηγορίας, που μοιάζει με τη μέλισσα, προσπαθεί να βρει τρόπο να τις σκεπάσει με χωμα και με μια πλάκα, για να μην αισθανθούν και οι άλλοι περαστικοί τη δυσωδία αυτή, που προέρχεται απο τις βρωμιές». Και κατέληξε ο Γέροντας:

«Εγώ σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους -και με δυσκολεύουν- τους λέω αυτό το παράδειγμα και τους υποδεικνύω να διαλέξουν σε ποια κατηγορία θέλουν να βρίσκονται και αναλόγως να ψάξουν να βρουν και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους».

«Θα σας διηγηθώ δυο περιστατικά που μου συνέβησαν εδώ στην Παναγούδα. Θα δείτε πώς σκέφτονται οι μέλισσες και πώς οι μύγες. Μια φορά μου ήλθε εδώ ένα παλικάρι δεκαεφτά ετών και χτυπούσε το σήμαντρο για να του ανοίξω. Ήταν πρωί και ακόμα δεν είχα ξεκλειδώσει. Βγήκα έξω και το είδα στο σύρμα. Ήταν  ένα παιδί χαριτωμένο, με ευλάβεια. Μου είπε:

– Γέροντα, θέλω να δω τον π. Παϊσιο.

Εγώ για να δοκιμάσω το λογισμό του του απάντησα:

– Δεν είναι εδώ. Πήγε στις Καρυές να πάρει τσιγάρα.

– Καλά, θα τον περιμένω, μου είπε, έχοντας στο νου του πάντα  καλό λογισμό.

– Φύγε, του λέω. Τι περιμένεις να τον δεις

Αυτός είναι…

-Όχι, Γέροντα, εγώ θέλω να τον δω, επέμεινε.

Αυτό το παλικάρι είχε καλούς λογισμούς και δεν μπόρεσα να  τους χαλάσω, παρόλο που το παίδεψα πολλή ώρα. Δε δεχόταν μέσα του κακό λογισμό. Ήταν καλή ψυχή.

Μια άλλη φορά, ήρθε ένας πατέρας και μου ζητούσε να προσευχηθώ για το παιδί του, που ήταν  βαριά άρρωστο. Του είπα ότι  εγώ κάτι  θα κάνω, αλλά πρέπει κι εσύ να βοηθήσεις. Βέβαια, δε γνωρίζεις από προσευχή, νηστεία, μετάνοιες κ.λπ. Να  κόψεις όμως ένα ελάττωμα σου.

-Τι να κόψω, Γέροντα; με ρώτησε.

-Να κόψεις το τσιγάρο, του είπα.

Με άκουσε με προσοχή και όταν του άνοιξα την εκκλησία να προσκυνήσει, χωρίς να το καταλάβω, άφησε σ’ ένα στασίδι  το πακέτο και τον αναπτήρα. Την ώρα εκείνη ήρθε κι ένας άλλος, που μπήκε κι αυτός  στην εκκλησία, έριξε μια ματιά από περιέργεια και βγήκε έξω. Ήρθε και κάθισε στο πεζούλι, που είναι στον τοίχο της εκκλησίας, άναψε ένα τσιγάρο και κάπνιζε χωρίς δισταγμό. Βγήκα έξω και τον είδα.

-Μα εδώ καπνίζεις ευλογημένε που είναι η εκκλησία; Πήγαινε εκεί πέρα στα δέντρα και κάπνισε. Δεν κάνει εδώ, του είπα. Αυτός όμως είχε κακούς και πονηρούς λογισμούς και μου είπε με προκλητικό ύφος:

-Γιατί, πειράζει που καπνίζω; Εσύ καπνίζεις  μέσα στην εκκλησία κι εγώ που καπνίζω απ’ έξω κάνω κακό;

Του ξαναείπα να φύγει από εκεί, αλλ’ αυτός επέμενε και μου έλεγε τα ίδια λόγια. «Μα τι λέει», διερωτήθηκα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι εννοούσε. Μπήκα μέσα στην εκκλησία και είδα το πακέτο με τα τσιγάρα που είχε αφήσει ο πονεμένος πατέρας. Αμέσως κατάλαβα ότι  με είχε παρεξηγήσει και νόμισε ότι ήταν δικά μου τα  τσιγάρα και ότι κάπνιζα μέσα στην εκκλησία! Του εξήγησα πώς είχε το πράγμα, αλλά αυτός είχε κακό λογισμό. Του έλειπε η διάθεση να ωφεληθεί.»

Από την άλλη ο Θέμος Κορνάρος αισθάνεται ότι για το Άγιο Όρος καλλιεργείται μια φανταστική εικόνα, και πρέπει ο ίδιος προσωπικά να δράσει, ακόμα και μεταχειριζόμενος την υποκρισία («μεταχειρίστηκα με ικανοποιητικά αποτελέσματα τη μάσκα της ηλιθιότητας» γράφει στον επίλογό του), ώστε όλοι να μάθουν ότι κι εκεί υπάρχει αμαρτία:

«Μέχρι σήμερα, συνηθίσαμε να νομίζουμε το Άγιον Όρος για την πρότυπη Χριστιανική Πολιτεία, που τα μίση, οι ανθρώπινες κακίες, τα πάθη έχουνε θαφτεί και στη θέση τους φυτρώσανε η γαλήνη, η αδελφοσύνη κι η ανυστερόβουλη αγάπη.
Την ιδέα αυτή μάς τη δημιουργήσανε οι ποιητές, που επισκεφθήκανε τον τόπο αυτό, με τις τόσες φυσικές καλλονές, μόνο γιατί δεν μπορέσανε να δούνε τον άνθρωπο του φυσικού αυτού παραδείσου.
Καιρός όμως είναι πια ν’ ακολουθήσουμε τα ερημικά μονοπάτια, που ξεπροβάλλουνε από τις καταπράσινες λαγκαδιές και σκαρφαλώνουνε και τυλίγουνται και ξανακρύβουνται σε καταπράσινες βουνοπλαγιές για να
ξαναπροβάλλουνε προκλητικά σε γελαστές ηλιολουσμένες βουνοκορφές, που στεφανώνουνται από τα κάτασπρα τα τείχη μιας βυζαντινής οικοδομής. Μέσα σε κείνα τα τειχιά βρίσκονται οι άρρωστοι που πάσχουνε από τη λέπρα της ψυχής, οι υποψήφιοι… άγιοι.
Ελάτε να τους γνωρίσουμε. Ώρα είναι πια να πάψει ο άνθρωπος να γονατίζει μπροστά σε νοσογόνα μικρόβια παρασιτικά και να σκύβει το κεφάλι κάτω από το ζυγό βάρβαρων τυχοδιωκτών.»

Και βέβαια και ο Κορνάρος, όπως και ο γέροντας Παΐσιος, γράφει για να προσφέρει ωφέλεια στο Άγιο Όρος και στους αναγνώστες του. Μόνο που έχουν διαφορετική γνώμη για το πώς μπορεί να προκύψει η ωφέλεια αυτή: Ο γέροντας Παΐσιος κατά κύριο λόγο προσφέρει ως πρότυπα προς μίμηση μοναχούς που με την διαρκή άσκηση και προσευχή ξεπέρασαν τα ανθρώπινα μέτρα κι ενώθηκαν με τον Χριστό, ή ανθρώπους που χωρίς να φτάσουν σε μεγάλη άσκηση σώθηκαν χάρη στη μη-κατάκριση και την ταπείνωση. Ο Θέμος Κορνάρος δεν φαίνεται ν’ αναγνωρίζει αγίους, παρά αναφέρεται σε εθνικά θέματα και ηθική: τιμά μόνο «ελάχιστους μοναχούς που πήραν μέρος στον αγώνα και πύκνωσαν την αντιπροσωπεία των ζωντανών κληρικών στην αντίσταση του Έθνους«, και από αυτούς τους «τίμιους Κληρικούς, που άρπαξαν τ’ άρματα και πήραν θέση πλάι στον αγωνιζόμενο Λαό» «ελπίζει τον ηθικό καθαρμό του Όρους» από τους υπόλοιπους που χαρακτηρίζει ως «νοσογόνα μικρόβια παρασιτικά» και «βάρβαρους τυχοδιώκτες». Κι επιζητεί να κάνει καλό όχι διηγούμενος τη ζωή και τα έργα των κληρικών που χαρακτηρίζει «ελάχιστους τίμιους» και τους οποίους, αν και αναφέρει στον επίλογο, δεν παρουσιάζει πουθενά στο πόνημά του, αλλά ξεμπροστιάζοντας λεπτομερειακά τα έργα των «παρασιτικών μικροβίων».

Σύμφωνα με το νόμο των πιθανοτήτων ο Θέμος Κορνάρος πρέπει να έχει καταγράψει και συκοφαντίες, αφού το είδος των συκοφαντών πουθενά δεν εκλείπει, ούτε από τις συναναστροφές του Κορνάρου βεβαίως βεβαίως… Επιπλέον, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι κάποιος που θέλει να λειτουργήσει δημοσιογραφικά, δεν είναι καθόλου μεροληπτικός και προκατειλημμένος – πράγμα για το οποίο το εμπαθές ύφος του Κορνάρου δεν με πείθει, αφού μοιάζει πάντα έτοιμος να υποθέσει το χειρότερο – είναι δύσκολο  να επαληθεύσει προσωπικά όλες τις διηγήσεις άλλων που καταγράφει. Όμως σύμφωνα με τον ίδιο νόμο των πιθανοτήτων, κάποια από αυτά που περιγράφει ο Κορνάρος είναι αληθινά. Και αυτό δεν πρέπει να μας σκανδαλίζει. Το ότι λέμε το Άγιο Όρος «Περιβόλι της Παναγίας» δεν σημαίνει ότι είναι γεμάτο αγίους ανθρώπους, και άδειο από αμετανόητους και διαβολικούς. Μήπως και ο Χριστός δεν είπε ότι τα ζιζάνια θα μεγαλώνουν δίπλα στα στάχια μέχρι το θερισμό; Μήπως ο Μέγας Βασίλειος δεν είδε όραμα ότι από τους χιλιάδες κατοίκους της Βασιλεύουσας της εποχής του, μόνο μια μικρή μειοψηφία θα σώζονταν; Προσοχή, όχι θα αγίαζαν, αλλά θα σώζονταν. Με δυο λόγια όλοι οι υπόλοιποι, η πλειοψηφία, πήγαινε κατά διαόλου.

Και στο «Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα» έχουμε τις εξής διηγήσεις: Στη μια ένας υπερήφανος ιερομόναχος σε Ιδιόρρυθμο μοναστήρι κάνει σκληρούς ασκητικούς αγώνες και φαντάζεται ότι… αγίασε. «Μια μέρα λοιπόν, είχε πέσει ένας εργάτης από ένα δένδρο στο δάσος και σακατεύτηκε ο καημένος. Αμέσως ο γιος του τον φορτώθηκε και τον κατέβασε κοντά στη Μονή, για να ειδοποιήση τον Διακονητή του δάσους Πατέρα …, για το συμβάν και να του ζητήση μια κουβέρτα, για να μεταφέρη στο μουράγιο τον σακατεμένο πατέρα του, για να τον πάη στη Θεσσαλονίκη. Ο Πατήρ, δυστυχως, όχι μόνο δεν του έδωσε κουβέρτα, αλλά σκεφτόταν τον χρόνο που του έτρωγε ο νέος με την υπόθεση του πατέρα του. Φυσικά, ήταν υποχρεωμένος όχι μόνο να τον ακούση, αλλά και να τον βοηθήση, επειδή ήταν ο Διακονητής του δάσους, αλλά και προϊστάμενος. Δυστυχώς όμως, έκλεισε την πόρτα του κελλιού του, για να μην καθυστερήση και να συμπληρώση τα πνευματικά του. Οι Πατέρες της Μονής, όταν είδαν τον νέο να κλαίη, τον πλησίασαν και του συμπαραστάθηκαν. Παρηγόρησαν το παιδί, βοήθησαν για την μεταφορά του πληγωμένου πατέρα του και φρόντισαν να τακτοποιηθή σε νοσοκομείο. Μετά από τέτοια ασπλαγχνία (!) επόμενο ήταν ν’ απομακρυνθή τελείως η Χάρη του Θεού…» Στη συνέχεια ο μοναχός αυτός έβλεπε «αγγέλους», και μια μέρα ένας από αυτούς τον κάλεσε να ετοιμαστεί για να τον πάρει μαζί του. Έτσι ακολουθώντας τον «άγγελο» με τον οποίο συνομιλούσε δυνατά, έπεσε από το παράθυρο και σκοτώθηκε. Πίσω του είχε αφήσει ένα σημείωμα με τα εξής, όλο αγάπη, λόγια προς τους άλλους μοναχούς: «Κάτω απ’ αυτή την κόλλα έχω τρεις χιλιάδες δραχμές για ένα Σαραντελείτουργο. Εάν δεν μου το κάνετε, να έχετε την λέπρα του Γιεζή, την αγχόνη του Ιούδα και την αρά των 318 Θεοφόρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.»

«Σ’ έναν προϊστάμενο της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου, όταν ήταν ιδιόρρυθμη η Μονή, είχε εμφανιστεί άγγελος Κυριου και του είπε: ‘Τι γίνεται εδώ; Έχω τριάντα ολόκληρα χρόνια να πάρω ψυχή με πνευματική κατάσταση καλή, όπως την θέλει ο Θεός. Οι Πατέρες παραμέλησαν τους πνευματικούς αγώνες και άρχισαν να ζουν σχεδόν όπως οι κοσμικοί.»

Οπότε και ο γέροντας Παΐσιος δεν παρουσιάζει το Άγιο Όρος ως «ομορφο κόσμο ηθικό, αγγελικά πλασμένο». Πώς θα μπορούσε άλλωστε ο φιλαλήθης γέροντας να κάνει έτσι; Τέτοιο μέρος χωρίς άνθη του κακού δεν υπάρχει πουθενά στη γη.

Οπότε ο Θέμος Κορνάρος – σε αντίθεση με τον γέροντα Παΐσιο, που μιμούμενος την μέλισσα, έγραψε κυρίως για τα ευωδιαστά λουλούδια που συνάντησε στο Όρος, κι ανέφερε και μερικά «αγκάθια» ως παράδειγμα προς αποφυγήν, – έγραψε μόνο για δυσώδεις καταστάσεις. (Αυτό το λέω λαμβάνοντας καλή τη πίστη ως δεδομένο ότι ήταν ειλικρινής στα όσα έγραψε, και χωρίς να έχω τη δυνατότητα να γνωρίζω αν ήταν ή δεν ήταν ειλικρινής, και σε ποιο βαθμό.) Το αν κατάλαβε ότι υπάρχει στο Άγιο Όρος και άλλη πλευρά και αν έψαξε γι’ αυτήν, είναι σίγουρα ένα θέμα σημαντικό κυρίως για τη δική του πνευματική κατάσταση, όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι στο «περιβόλι της Παναγίας» συμβαίνουν και διάφορα σκάνδαλα, για τα οποία γνωρίζουμε και από άλλες πηγές και όχι μόνο από τον Θέμο Κορνάρο. Και είναι καλό ένας επισκέπτης που πηγαίνει στο μέρος αυτό για πρώτη φορά να γνωρίζει ότι στο Άγιο Όρος δεν υπάρχουν μόνο οι μετανοούντες και οι άγιοι, αλλά και άλλοι με τελείως αντίθετη στάση, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε όλο τον εκτός του Αγίου Όρους κόσμο.

Οι άνθρωποι χωρίς την αρετή της διάκρισης πάντα κινδυνεύουν να μπερδευτούν, και είτε γνωρίζουν είτε αγνοούν τις δυο πλευρές του «νομίσματος», να περνούν τους ευλαβείς μοναχούς για υποκριτές, και τους υποκριτές για ευλαβείς. Ένας που βλέπει παντού κακούς και κατακρίνει στο μυαλό του όλους, αμαρτάνει και χάνει την ευκαιρία να ωφεληθεί από πνευματικούς ανθρώπους που τους απορρίπτει ως υποκριτές. Παρομοίως και κάποιος που όλους τους θεωρεί αγγελικούς κι αθώους, γίνεται εύκολα λεία θεομπαιχτών και απατεώνων, με κίνδυνο όταν αντιληφθεί το πάθημά του, να χάσει ακόμα και την πίστη του. Ταπεινά φρονώ ότι ο Χριστιανός καλό είναι να μην σταματά ποτέ να προσεύχεται να τον φυλά ο Θεός από τους ασεβείς και να τον οδηγεί κοντά σε πραγματικούς ευλαβείς ανθρώπους, είτε βρίσκεται στο Άγιο Όρος είτε οπουδήποτε αλλού.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (22.11.2009): Σύμφωνα με το άρθρο στο http://www.oodegr.com/oode/sygrafeis/themos_kornaros_1.htm ο Θέμος Κορνάρος πρέπει να είχε σοβαρό έλλειμμα αντικειμενικότητας… Δείτε εκεί την ανασκόπηση όχι μόνο του βιβλίου «Οι άγιοι χωρίς μάσκα», αλλά και του άκρως προπαγανδιστικού οδοιπορικού του Θ. Κορνάρου στην Κίνα του Μάο.

Όταν ένας αγαπημένος σφάλλει Ιουλίου 30, 2009

Posted by expaganus in προπαγάνδα, σκάνδαλα, Επικαιρότητα, Ορθοδοξία, Τέχνη.
Tags: , , , , , ,
9 Σχόλια

Ο Κώστας Γαβράς είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες. Αλήθεια είναι ότι δεν τον βάζω δίπλα σ’ έναν Ελία Καζάν, έναν Ταρκόφσκι, έναν Αϊζενστάιν, γιατί εκείνοι με συναρπάζουν πολύ περισσότερο ως καλλιτέχνες. Όμως αγαπώ την ευθύτητα και λιτότητα που χαρακτηρίζει τις ταινίες του, καθώς και την τόλμη του να ασχολείται με θέματα που είναι ταμπού ή και επικίνδυνα στην εποχή τους (ΒΛ. «Ζ», «Missing»). Έτσι λοιπόν, ο θόρυβος των τελευταίων ημερών σχετικά με την ταινία του για το Μουσείο της Ακρόπολης, μου είναι μάλλον ενοχλητικός. Κι αυτό γιατί ως άνθρωπος ενοχλούμαι όταν ένας αγαπημένος μου σφάλλει.

Και λέω σφάλλει, γιατί όπως φαίνεται, στην ταινία του για το Μουσείο της Ακρόπολης προβάλλει ως αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός μια υπόθεση η οποία δεν επιβεβαιώνεται από την ιστορική πραγματικότητα. Διαβάστε την παρακάτω ανάλυση που βρήκα εδώ http://www.oodegr.com/oode/epitheseis/gavras_1.htm και θα καταλάβετε τι εννοώ:

Σχετικά με τα τελευταία θλιβερά γεγονότα που αφορούν στο φιλμάκι για τον Παρθενώνα, θα πρέπει εξ αρχής να ξεκαθαρίσουμε ότι, δεν θα πέσουμε στην παγίδα να τα δούμε σε ένα βολικό για τον Κώστα Γαβρά (και όχι μόνο) πλαίσιο, ότι δήθεν πρόκειται για μια κλασική υπόθεση «τέχνης και λογοκρισίας». Κάποιους, θα βόλευε πολύ κάτι τέτοιο, όπως για παράδειγμα εκείνους που κυκλοφορούν τις ημέρες αυτές στα ΜΜΕ και το θέτουν σε μια τέτοια βάση. Τα ευφυολογήματα όμως περί «λογοκρισίας» πιάνουν μόνο σε όσους δεν γνωρίζουν την βαθιά απέχθεια του Κώστα Γαβρά για τον Χριστιανισμό και την Εκκλησία, και τους αντίστοιχους ύμνους του για την αθεΐα [1].

Το όλο θέμα λοιπόν αφορά την ανούσια μεταφορά μιας ιδεολογικής διαμάχης από την εποχή της …επικράτησης του χριστιανισμού (η οποία φαίνεται στενοχωρεί ακόμη τον κο Γαβρά!) και κατά πόσο είχε το δικαίωμα ο σκηνοθέτης να την μεταφέρει σε ένα φιλμάκι που του ζητήθηκε να δημιουργήσει για εντελώς διαφορετικό σκοπό.

Αν λοιπόν ο γνωστός σκηνοθέτης δεν ήταν τόσο πολύ εκδηλωτικός σε συνεντεύξεις του ενάντια σε κάθε τι χριστιανικό (Θεό, πίστη, εκκλησία, κλήρο κ.λπ.), ίσως να μπορούσε να πείσει η δικαιολογία του, ότι δήθεν παρέθεσε στο βίντεο ένα τέτοιο απόσπασμα για την αλλοίωση του Παρθενώνα για καθαρά ιστορικούς λόγους.

Ο συνδυασμός όμως των επιθετικών του προς τον χριστιανισμό πεποιθήσεων, με το γεγονός ότι ΑΠΕΚΡΥΨΕ στο βίντεο τις ποικίλες ερμηνείες που υπάρχουν για την αλλοίωση των μορφών στις μετόπες του Παρθενώνα, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κος Γαβράς υπέπεσε στο θλιβερό ολίσθημα να ιδεολογικοποιήσει την ιστορία, να προσβάλει βάναυσα την τιμή που του έγινε να δημιουργήσει ένα τέτοιο φιλμ για το νέο μουσείο και τελικά, να προσβάλει και τη νοημοσύνη μας, προσπαθώντας με το «επίτευγμά» του να μας καθοδηγήσει, λες και είμαστε σε συνεδρία αντιχριστιανικής κατήχησης στο άλλοτε ανατολικό μπλοκ…

Γι’ αυτό εξαρχής μιλήσαμε για ιδεοληψία. Ο όρος «ιδεοληψία», σύμφωνα με τα λεξικά, αφορά μια «υπερβολική εμμονή σε ιδεολογικά δόγματα» [2]. Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσει κάποιος το γεγονός ότι ο κος Γαβράς κατάφερε με τα δικά μας χρήματα (δεν βρήκαμε πουθενά κάποια πληροφορία ότι το έκανε δωρεάν) να χρησιμοποιήσει την «τέχνη» του ως ιδεολογικό εργαλείο, φτιάχνοντας ένα βίντεο όπου αντί να ασκήσει με αυτό πίεση για την επιστροφή των μαρμάρων, εκείνος έβαλε σκοπό να μας διαφημίσει τα αντιχριστιανικά του αισθήματα και ακόμη χειρότερα, να προσπαθήσει να διεγείρει αντίστοιχα αισθήματα στο κοινό!

Κεντρικό μήνυμα του μουσείου της Ακροπόλεως ήταν η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα και όχι να παρουσιαστούν γεγονότα του 5ου ή 6ου αιώνα μ.Χ., άσχετα «με την ουσία των πραγμάτων» όπως αναφέρει ο πρόεδρος του Δ. Σ. του Νέου Μουσείου Ακρόπολης[3] και μάλιστα με τρόπο που μας οδηγούν στο να «κατακρίνουμε τι έγινε τον 4ο αιώνα μ.Χ. με τη νοοτροπία του 2009» όπως αναφέρεται δεικτικά στη δήλωση που έκανε ο «Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων» [4] .

Όμως, ο κος Γαβράς είχε συγκεκριμένο σκοπό να επιτύχει με το βίντεο αυτό, και φαίνεται ξεκάθαρα σε μια άλλη δήλωση που έκανε, δείχνοντας άθελά του τις ενδόμυχες σκέψεις του:

«Η Εκκλησία αρνείται πάντα την πραγματικότητα για να σώσει το δόγμα της. Ό,τι απεικονίζεται σ’ αυτό το μικρό φιλμ είναι ιστορικά αποδεδειγμένο» [5].

Ώστε στη σκέψη του κου Γαβρά, υπήρχε η εντύπωση ότι θα …ανατρέψει το δόγμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας; Και καλά, πολλοί στο παρελθόν είχαν προβλέψει την εξαφάνιση του χριστιανισμού και ασφαλώς διαψεύστηκαν. Αλλά να ελπίζουν κάποιοι στην ανατροπή του Ορθοδόξου δόγματος με το βιντεάκι αυτό, ε, πάει πολύ!


Οι θεωρίες περί της αλλοίωσης των γλυπτών του Παρθενώνα

Για να πούμε την αλήθεια, αν κάτι ανατρέπεται με το βίντεο αυτό, είναι μόνο η εικόνα του κου Γαβρά, η οποία με δική του επιλογή, εμφανίζεται επίσημα πλέον με το ένδυμα της αντιχριστιανικής μισαλλοδοξίας.

Διότι η «αγωνία» του να προβάλει σε αυτό το βίντεο δήθεν την επιστημονική ιστοριογραφία δεν μας πείθει, αφού όχι μόνο οι επιστημονικές απόψεις για την αλλοίωση στις μετόπες του Παρθενώνα ποικίλουν, όχι μόνο φαίνεται να είναι ένα εντελώς ΑΜΑΡΤΥΡΟ γεγονός στις αρχαίες πηγές, αλλά ακόμη και η εποχή της μετατροπής του μνημείου σε Εκκλησία δεν είναι με βεβαιότητα γνωστή, καθώς για άλλους είναι ο 5ος, για άλλους ο 6ος ή ακόμη και ο 7ος αιώνας.

Και βέβαια, σε ένα αμάρτυρο γεγονός, ένας τίμιος ερευνητής οφείλει να αναρωτηθεί: ήταν ένα μεθοδευμένο γεγονός; Κι αν ήταν μεθοδευμένο γεγονός, πώς στην ευχή επιβίωσαν τόσες ειδωλολατρικές μορφές που γνωρίζουμε ότι δεν αλλοιώθηκαν μέχρι να πέσει η βόμβα των Βενετών; Γιατί η επιβίωση των ειδωλολατρικών μορφών μέχρι τον 17ο αιώνα χρειάζεται αιώνες χριστιανικής ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ πράγμα που μετρά πολύ περισσότερο[6]. Μήπως τελικά ήταν ένας στιγμιαίος βανδαλισμός; Αλλά από ποιους; Μήπως δεν έπεσε η Αθήνα θύμα επιδρομής Σλάβων τον 6ο αιώνα; Μήπως δεν μεσολάβησε Εικονομαχία; Μήπως δεν υπήρξαν αργότερα επιδρομές Βουλγάρων; Μήπως δεν υπήρξε λατινοκρατία στην Ακρόπολη από το 1205; Μήπως δεν γνωρίζουμε τις ανεικονικές αντιλήψεις των Μουσουλμάνων που ήλθαν αργότερα;

Πώς στην ευχή κατέληξε ο κος Γαβράς «από καθέδρας» σε μία και μόνη εκδοχή σε ένα τόσο αβέβαιο γεγονός; Γιατί εμείς γνωρίζουμε κι άλλες εκδοχές, τις οποίες όμως δεν μετέφερε στο φιλμάκι του!

Έτσι λοιπόν, κατέληξε ο σκηνοθέτης σε μια απεικόνισή στο περίφημο βιντεάκι, με την οποία οδηγεί τη σκέψη του θεατή προς μία και μόνη κατεύθυνση: ότι κάποιοι με ρούχα που μοιάζουν με ράσα (έλεος δηλ.…) με την άνεσή τους σπάνε τα πάντα, και αμέσως ΜΕΤΑ, σαν να είναι το γεγονός που έπεται της πράξης τους, ξεφυτρώνει ο χριστιανικός σταυρός στο κεντρικό τμήμα του ανατολικού αετώματος. Άρα, καταλάβαμε: προκειμένου να γίνει Ορθόδοξη Εκκλησία, κάποιοι διέταξαν να σπάσουν οι μορφές των αγαλμάτων!

Αυτή η μοναδική όμως επιλογή του κου Γαβρά είναι αυθαίρετη. Γιατί η επιστήμη λέει ξεκάθαρα (σε πανεπιστημιακή μελέτη που κυκλοφόρησε μόλις πριν τρεις μήνες!) ότι το γεγονός της αλλοίωσης των μορφών στον Παρθενώνα ήταν ίσως ένα στιγμιαίο ιστορικό γεγονός το οποίο όμως «δεν μπορεί να χρονολογηθεί και ούτε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι συνέβη ταυτόχρονα με την μετατροπή [του Παρθενώνα σε Εκκλησία]» [7]!

Αυτό κύριοι σημαίνει ότι, κάθε επόμενο συμπέρασμα προκύπτει όχι από αρχαίες πηγές, αλλά από απόψεις και ερμηνείες επιστημόνων, που όμως δεν συμφωνούν όλοι μεταξύ τους. Και η επιστημονική τιμιότητα θα όφειλε να λάβει υπόψη της όλες τις εκδοχές για να τις εντάξει στο φιλμ και όχι μία και μοναδική με την οποία «τυχαίνει» διακαώς να συμφωνεί ο κος Γαβράς…

Ξεκινώντας από το τέλος της σκηνής του περίφημου βίντεο, όπου ο χρυσαφί σταυρός εμφανίζεται στο φιλμ, είναι φανερό ότι αυτό που εμφανίζει ο σκηνοθέτης ως γεγονός, είναι ακόμη στη σφαίρα της ερμηνείας και της πιθανολογίας:

«Οι καταστροφές στον Παρθενώνα άρχισαν στα αρχαία ακόμη χρόνια. Σε κάποια εποχή της ρωμαϊκής περιόδου αφαιρέθηκε η κιονοστοιχία του σηκού και αντικαταστάθηκε αργότερα από μια κιονοστοιχία παρμένη από στοά του 2ου π.Χ. αιώνα, που βρισκόταν στην κάτω πόλη. ΙΣΩΣ την εποχή που μετατρεπόταν ο Παρθενώνας σε εκκλησία να καταστράφηκε και όλο το κεντρικό τμήμα του ανατολικού αετώματος, με την προσθήκη αψίδας για τη νέα λατρεία. Η έκρηξη τού 1687 κατέστρεψε ένα σημαντικό μέρος του κτηρίου, κυρίως το κεντρικό, καθώς και μέρος του πλαστικού διακόσμου» [8].

Αυτό το ΙΣΩΣ, δεν είναι απλή λέξη. Σημαίνει ότι αυτή είναι μια εκδοχή η οποία όμως δεν παρέχει βεβαιότητες. Το έλαβε αυτό υπόψη του ο κος Γαβράς κατά το γύρισμα του βίντεο; Διότι αυτό το ΙΣΩΣ όχι μόνο επαναλαμβάνεται, αλλά κάποιους τους οδηγεί και σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα:

«Οι κεντρικές φιγούρες του ανατολικού αετώματος είχαν ΠΙΘΑΝΩΣ ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ για να γίνει χώρος για μια αψίδα κατά την μετατροπή του Παρθενώνα σε χριστιανική εκκλησία, στην πρωτοχριστιανική εποχή. Ωστόσο, δεν μπορούμε να μιλάμε για εσκεμμένη καταστροφή, δεδομένου ότι μεγάλα τμήματα ανακαλύφθηκαν στη σύγχρονη εποχή» [9].

Φαντάζομαι αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι πρόκειται για μια επιστημονική πρόταση, εντελώς διαφορετική από το αποτέλεσμα που προέκυψε από το φιλμάκι… Άλλο πράγμα να δείχνει το βίντεο μια ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ γλυπτών, και άλλο να μας επιβάλλει την άποψη της μεθοδευμένης καταστροφής!

Για τις μετόπες τώρα, ασφαλώς, υπάρχουν και οι απόψεις που εκφράζουν βεβαιότητα ότι η αλλοίωση ήταν πράξη «χριστιανών» κατά την εποχή της μετατροπής σε Εκκλησία. Μερικοί αναφέρουν απλά «χριστιανών», φαίνεται όμως να εννοούν χριστιανούς του 5ου-6ου αιώνα. Κι αυτές όμως οι ερμηνείες, δεν έχουν μία και μόνο χροιά. Άλλοι αναφέρουν ότι οι χριστιανοί παραμόρφωσαν τις ανάγλυφες μετόπες στις τρεις πλευρές του ναού, στη συνέχεια όμως παραιτήθηκαν[10]. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, αναφέρεται το μάλλον εντυπωσιακό, ότι ήταν ένας βανδαλισμός στον οποίο δεν έδωσε κανείς σημασία ώστε να τον σταματήσει, και οι βάνδαλοι έσπαγαν μέχρι να κουραστούν ή κάτι τέτοιο. Φυσικά, αυτό μοιάζει εντελώς παράδοξο, διότι άφησαν μια ολόκληρη πλευρά με …κενταύρους απείραχτη και αρκετά άλλα, ενώ το λογικό θα ήταν να ξεκουραστούν 1-2 μέρες και να πάνε μετά να συνεχίσουν την καταστροφή! Άλλοι, βρίσκοντας υπερβολικά τα περί «παραίτησης», διαφοροποιούνται, και αποδίδουν την αλλοίωση σε «ζηλωτές» οι οποίοι όμως συγκρατήθηκαν/εκδιώχθηκαν (από κάποιες αρχές πιθανόν;) πριν καταστρέψουν την νότια πλευρά, εξηγώντας έτσι ότι δεν ήταν έργο κατευθυνόμενο από κάποια επίσημη αρχή [11]. Άλλοι πάλι, για το γεγονός της διάσωσης των υπόλοιπων γλυπτών μορφών δηλώνουν αδυναμία να το ερμηνεύσουν[12].

Και θα πρέπει ασφαλώς να επισημάνουμε ότι πάμπολλα είναι τα έργα που ίσως λόγω έλλειψης στοιχείων δεν κάνουν τον κόπο να αποδώσουν ευθύνες ή να ερμηνεύσουν τις αλλοιώσεις και αναφέρονται γενικά σε στοιχεία που σώζονται και σε στοιχεία που δεν σώζονται πλέον.

Όμως, οι διάφορες εκδοχές δεν τελειώνουν εδώ:

Σε άλλα επιστημονικά έργα οι «χριστιανοί» φέρουν το μεγαλύτερο βάρος της αλλοίωσης, όμως, αυτή τη φορά μαζί με τους μουσουλμάνους[13]!

Αυτό όμως είναι μια άλλη εκδοχή που δεν την είδαμε στο «ιστορικά αντικειμενικό» βίντεο του κου Γαβρά, όπου η καταστροφή αποδίδεται σε παλαιοχριστιανούς, και απλά, εκεί που ήταν η Εκκλησία ξεφυτρώνει κατόπιν εντελώς ανώδυνα ένα τζαμί. Δεν είδαμε όμως …ανθρωπάκια με σαρίκι και ημισέληνο να σπάνε κι αυτά από κανένα κομμάτι πριν γίνει τζαμί! Έτσι δεν είναι;

Από την άλλη, ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Δημ. Κωνσταντινίδης, σημείωσε την άποψη ότι οι αλλοιώσεις στις μετόπες έγιναν προφανώς μετά την μετατροπή του Παρθενώνα σε Εκκλησία, «υπό χριστιανών εικονομάχων» [14].

Και θα πρέπει όντως να παρατηρήσουμε, ότι οι ενδείξεις εκείνες που οδηγούν κάποιους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι τις αλλοιώσεις στις μετώπες τις προκάλεσαν γενικά «χριστιανοί», αφορούν και είναι κοινά για ΟΛΟΥΣ τους χριστιανούς της ιστορίας: και τους Ορθοδόξους, και τους αιρετικούς Εικονομάχους, αλλά και τους Φραγκο-Λατίνους! Ακόμη δηλ. κι αν κάποιος επιμείνει στην εκδοχή της ευθύνης των «χριστιανών» (απορρίπτοντας σλάβους και μουσουλμάνους), τότε και πάλι δεν μπορεί να καταλήξει με βεβαιότητα ποιοι χριστιανοί ήταν!

Κατά συνέπεια υπάρχει ακόμη μία εκδοχή, ότι θα μπορούσαν κάλλιστα να ήταν οι «ΛΑΤΙΝΟΙ κυρίαρχοι της Αθήνας στην περίοδο 1205-1456 εκείνοι που αλλοίωσαν και κατέστρεψαν τις μετόπες» [15]!

Και η καταστροφή από τους σταυροφόρους κατακτητές, είναι ακόμη μία εντυπωσιακή παράμετρος η οποία λάμπει διά της απουσίας της από το βίντεο του κου Γαβρά!

Βεβαίως, σε άλλες μελέτες επιστημόνων, τα δεδομένα ανοίγονται ακόμη περισσότερο και περικλείουν μεγαλύτερο εύρος πιθανοτήτων:

«Οι μετόπες στα ανατολικά, βόρεια και δυτικά έχουν σκοπίμως παραμορφωθεί, ΠΙΘΑΝΩΣ από χριστιανούς ή ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ, αλλά τον λόγο για τον οποίο μόνο αυτά τα γλυπτά είχαν αυτή τη μεταχείριση, δεν μπορούμε να τον γνωρίζουμε» [16]!

Τελικά, πόσο εκτεθειμένος μένει ο κος Γαβράς, που στο επίμαχο βίντεο κατευθύνεται αποκλειστικά κατά των Ορθοδόξων; Για να φτάσει ένας έμπειρος καθηγητής αρχαιολογίας και ειδικός στην αρχαία κλασική τέχνη όπως ο Martin Robertson να πιθανολογήσει ότι η φθορά μπορεί να προκλήθηκε και από ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ (ανοίγοντας ένα χρονικό εύρος 10 αιώνων και πάνω), καταλαβαίνουμε πόσο ακόμη επιβεβαιώνεται ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ συγκεκριμένα ιστορικά στοιχεία για να στηριχτεί κάποιος, αλλά μόνο εικασίες και υποθέσεις! Και έτσι κατανοούμε σε ποιο πλαίσιο κινείται η ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΗ «ιστορική «αντικειμενικότητα» του κου Γαβρά!

Και ενώ είδαμε μέχρι τώρα να παρελαύνουν θεωρίες είτε για μεθοδευμένη καταστροφή, είτε για ευκαιριακό βανδαλισμό, θεωρίες για συνευθύνη χριστιανών και μουσουλμάνων, θεωρίες για ευθύνη εικονομάχων, θεωρίες για καταστροφές από Λατίνους, θεωρίες για μουσουλμάνους, ας δούμε και μερικές απόψεις οι οποίες συνηγορώντας με κάποιες που ήδη καταγράψαμε, μιλούν ευθέως για έναν αλώβητο Παρθενώνα σε όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου!

Από τις απόψεις σύγχρονων Ελλήνων ιστοριογράφων που θεωρούν ότι καμία αλλοίωση δεν προήλθε από βυζαντινούς, προτιμήσαμε εκείνη του Κυριάκου Σιμόπουλου. Ακριβώς επειδή είναι βέβαιο ότι δεν ήταν χριστιανός! Παρ’ όλ’ αυτά, μας βεβαιώνει:

«Ο Παρθενών είχε διατηρηθή άθικτος κατά τη βυζαντινή περίοδο. Ακέραια τα αετώματα, οι μετόπες, οι ζωφόροι. Είχε μετατραπή από τους πρώτους κιόλας μεταχριστιανικούς αιώνες σε ναό της Παναγίας» [17].

Το ίδιο όμως αναφέρει ο Βρετανός αρχαιολόγος και περιηγητής William Martin Leake, ότι δηλ. ο Παρθενώνας προστατευμένος από τον χρόνο λόγω της καλής του κατασκευής και έχοντας γλυτώσει τις συνέπειες του φανατισμού των βαρβάρων, μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία και μάλιστα…

«…με ΟΛΕΣ τις εξωτερικές του διακοσμήσεις ακόμα άθικτες» [18].

Η ερμηνεία που ακολουθεί την άποψη ότι ο Παρθενώνας παρέμεινε άθικτος ακόμη και μετά τη μετατροπή του σε Εκκλησία έχει ως εξής:

«Ο συστηματικός θρυμματισμός των ανθρωπόμορφων καλλιτεχνημάτων έγινε αμέσως μετά την πτώση του Βυζαντίου και την κατάκτηση του ελληνικού χώρου. Ήταν εκδήλωση θρησκευτικού φανατισμού» [19].

Και η τοποθέτηση αυτή, κινείται μέσα στα όρια της θεωρίας που είδαμε πιο πάνω, αυτής του Martin Robertson για τους μουσουλμάνους.

Και βέβαια, το βεβαρημένο παρελθόν αρχαιοκαπηλίας των ευρωπαίων, αφήνει το περιθώριο για ακόμη περισσότερες ερμηνείες. Όπως επισημαίνει ένας Ιταλός περιηγητής το 1674, η αρχαιοκαπηλία ήταν ακόμη μια τακτική η οποία επιβάρυνε την αλλοίωση στις μετόπες του Παρθενώνα:

«Απ’ όλες αυτές τις ΜΕΤΟΠΕΣ έλειπαν οι κεφαλές κι’ αυτό επειδή όσοι δε μπορούσαν να αποκομίσουν ολόκληρα αγάλματα περιωρίζονταν στον αποκεφαλισμό τους» [20].

Είδαμε λοιπόν και το ενδεχόμενο να έμεινε ακέραιος ο Παρθενώνας σε όλη τη Βυζαντινή περίοδο. Και αυτή η άποψη, στηρίζεται σε μία καλή επιχειρηματολογία για την οποία θα κάνουμε εμείς μια μικρή εισαγωγή, ώστε να διαλύσουμε πρώτα μερικά νέο-παγανιστικά ευφυολογήματα.

Πόσες φορές θα πρέπει να επαναλάβουμε άραγε ώστε να το καταλάβουν κάποιοι, ότι τον Παρθενώνα μετέτρεψαν σε Εκκλησία Έλληνες χριστιανοί οι οποίοι μόνοι τους εγκατέλειψαν την αρχαία δεισιδαιμονία και ασπάστηκαν τον χριστιανισμό; Και στα πλαίσια αυτά, είδαν μερικά σημεία του δικού τους παγανιστικού πολιτισμού μέσα από ένα διαφορετικό πλαίσιο αξιών και αντιλήψεων. Το Έλληνες το υπογραμμίζουμε για όσους «τυχαία» ξεχνούν ότι μιλάμε για Έλληνες χριστιανούς της εποχής. Ας πάψουν πια να κρύβονται σαν παιδάκια πίσω από το δαχτυλάκι τους και να μην τολμούν να πουν ότι η μετατροπή αυτή ήταν έργο Ελλήνων (γενναίων και υπερήφανων όπως όλοι οι Έλληνες…), που είχαν γίνει πλέον χριστιανοί! Ας πάψουν λοιπόν οι νέο-παγανιστές να αντιδιαστέλουν τάχα τους «Έλληνες» με τους «Χριστιανούς», λες και ο χριστιανισμός είναι κάποιο …έθνος! Οι ίδιοι εθνικιστικοί κύκλοι δεν είναι άλλωστε που ψάχνουν στα DNA και δηλώνουν βέβαιοι ότι σε αυτό τον τόπο έζησαν πάντα και μόνο Έλληνες; Ποιον «δουλεύουν» λοιπόν;

Για τον λόγο αυτό, ότι δηλ. Έλληνες ήταν αυτοί που έκαναν την μετατροπή, είναι εξαιρετικά ΛΟΓΙΚΟ να πέρασε αλώβητος ο Παρθενώνας από τη βυζαντινή περίοδο όπως μας λέει ο καθηγητής Anthony Kaldellis:

«Οι Αθηναίοι ίσως αντιμετώπισαν μια διαφορετική, περισσότερο ψυχολογικής φύσεως κατάσταση. Η σκέψη της καταστροφής του μνημειακού κέντρου τους, ίσως ήταν πολύ ενοχλητική γι’ αυτούς. Έτσι, αντί αυτού, άμεσα το μετέτρεψαν ολόκληρο, και κάθε τι που δεν μπορούσε να μετατραπεί, για παράδειγμα, ο μικρός ναός της Αθηνάς Νίκης, πιθανόν το άφησαν άθικτο (τα γλυπτά και όλα). Αυτή είναι μόνο μια υπόθεση. Δεν μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη υπόθεση για το τι συνέβη στην Αθήνα, αλλά ταιριάζει καλύτερα στα στοιχεία που έχουμε…»[21].

Ας δούνε λοιπόν όσοι μιλούν περί «λογοκρισίας», τι ΨΑΛΙΔΙ έπεσε από τον κο Γαβρά σε όλες τις διαφορετικές απόψεις, προκειμένου να μας παρουσιάσει την μία και μοναδική εκδοχή του!

parthenon-eastpediment-thetruth

Το ανατολικό αέτωμα του Παρθενώνα κατά το 500 μ.Χ. όπως το παρουσιάζει το βίντεο του Κώστα Γαβρά, σε αντιπαραβολή με τα σχέδια που έκανε ο Φλαμανδός Jacques Karrey το... 1674 μ.Χ. Ερωτήματα που προκύπτουν: πώς είναι δυνατόν η καταστροφή το 500 μ.Χ. να είναι ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ απ' ότι το 1674 μ.Χ., 1174 χρόνια μετά; Και ποιος στην ευχή ανέβασε πάλι πίσω στη θέση του το κομμάτι που... έλειπε το 500 μ.Χ.;

Ποια η προσφορά των χριστιανών

Είδαμε λοιπόν καθαρά, ότι ο κος Γαβράς δεν έψαξε όσο όφειλε να ψάξει πριν διατυπώσει τις θεωρίες του σε εκείνο το βιντεάκι. Απλά διάβασε κάπου μια ιστορική ερμηνεία, βόλευε τον αντιχριστιανισμό του και την υιοθέτησε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Και βέβαια, τη στιγμή που επικαλείται την «ιστορική ακρίβεια», ξεχνά «όλως τυχαίως» την ιστορική του «τιμιότητα», όταν θα πρέπει να προβάλλει εξίσου το γεγονός πως η σωτηρία του Παρθενώνα, σε κατάσταση τέτοια ώστε να μαρτυρείται ακόμη και «άθικτος» τον 17ο αιώνα, οφείλεται ακριβώς στους χριστιανούς:

«Οι αρχαιολόγοι βλέπουν αυτές τις προσαρμογές ως απροσδόκητο καλό […] γιατί είναι η χριστιανική επαναχρησιμοποίηση [του Παρθενώνα ως Εκκλησία] η οποία εγγυήθηκε τη διατήρηση της αρχικής δομής. Μένοντας αχρησιμοποίητοι, αρχαίοι ναοί σωριάστηκαν -υποβοηθούμενοι τις πιο πολλές φορές από κτίστες που αναζητούσαν υλικά. Κατά κανόνα, οι ναοί που εξακολουθούν να στέκονται στο πλήρες ύψος τους, ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ τους στους πρώτους χριστιανούς» [22].

Και ας μην βιαστούν οι γνωστοί αρχαιολάτρες να κάνουν κάποια παρατήρηση στα περί άντλησης υλικών κατασκευής γιατί αυτή ήταν η μοίρα των εγκαταλελειμμένων κτιρίων. Η πρακτική αυτή εφαρμοζόταν κανονικότατα και από τους αρχαίους Έλληνες προγόνους μας και μάλιστα για να υψώσουν ιερά για την λατρεία του Ρωμαίου Αυτοκράτορα:

«Φαίνεται λοιπόν ότι στα πρώιμα αυτοκρατορικά χρόνια, οπότε υπήρχε η ανάγκη ανοικοδόμησης ναών στην Αθήνα για την λατρεία των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, πήραν και από τον ναό τής Αθηνάς Σουνιάδος όπως και από άλλους ερειπωμένους την εποχή εκείνη ναούς της Αττικής έτοιμο αρχιτεκτονικό υλικό, αντί να κατασκευάσουν εξαρχής νέο» [23].

Έτσι και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν το υλικό από παλαιότερα ιερά αγάλματα για να κατασκευάσουν νέα, οι αρχαίοι Έλληνες έχτιζαν με τα υλικά ενός προηγούμενου ναού στο ίδιο ή διαφορετικό σημείο έναν άλλο νεότερο, ή το ημιτελές θρησκευτικό έργο μιας προηγούμενης διακυβέρνησης καταστρεφόταν και τα υλικά χρησιμοποιούνταν σε οχυρωματικά έργα, το ίδιο γινόταν και στη ρωμαϊκή εποχή όπου ναοί μετατρέπονταν σε οχύρωση ή κοινωφελή έργα. Στην τουρκοκρατία επίσης η τακτική αυτή συνεχίστηκε και υλικό αντλήθηκε είτε από αρχαία μνημεία είτε από χριστιανικές εκκλησίες, αλλά και στην Βαυαροκρατία δεκάδες βυζαντινά μνημεία μετατράπηκαν επίσης σε οικοδομικό υλικό.

Έτσι, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη γενναιότητα από τους μισαλλόδοξους φίλους μας, ώστε να παραδεχτούν ως μέγιστη υπηρεσία του Χριστιανισμού, τα όσα μας μεταφέρει ο (μή χριστιανός, αλλά όχι τόσο μισαλλόδοξος) Κυριάκος Σιμόπουλος:

«Από τις Κυκλάδες ο Tavernier ταξιδεύει στην Αθήνα […] Ο Tavernier είδε τον Παρθενώνα ακέραιο «έναν ωραιότατο, πελώριο, ολομάρμαρο ναό» [24].

Και αλλού:

«Το 1621 φθάνει στην Αθήνα ο απεσταλμένος του Λουδοβίκου ΙΓ΄ Louis Deshayes βαρώνος De Courmesnin. Ήταν ο ανιχνευτής. Ο χρόνος, γράφει ο βαρώνος, έχει προξενήσει λιγώτερο κακό από όσο οι βαρβαρότητες των εθνών που τόσες φορές λεηλάτησαν την πόλη. «Ο Παρθενών είναι ακόμη όρθιος και άθικτος, έτσι που νομίζει κανείς πως χτίστηκε τώρα τελευταία» [25].

Αν λοιπόν δεν υπήρχε κανένας σεβασμός των Ελλήνων Χριστιανών προς τα μνημεία των ΔΙΚΩΝ τους προγόνων, τότε δεν θα είχαν φροντίσει για τη διάσωσή τους, και τελικά, η φθορά του χρόνου μαζί με τις φυσικές καταστροφές (κεραυνοί, πυρκαγιές κ.λπ.) θα είχαν οδηγήσει στην ανυπαρξία πολλά μνημεία, όπως συχνά αναφέρει τέτοιες περιπτώσεις ο περιηγητής Παυσανίας για τον Ελλαδικό χώρο.

Σε επόμενη ευκαιρία, φτιάξτε κε Γαβρά και μερικά βίντεο ώστε να δείξετε στον κόσμο ποια ήταν η συμπεριφορά των «βάρβαρων» (σύμφωνα με τη λογική σας) Αρχαίων Ελλήνων προγόνων μας προς τους Ναούς τους!

Ο τρόπος με τον οποίο ο κος Γαβράς φαίνεται να εκτιμά τα ιστορικά γεγονότα έχει και μια άλλη πλευρά. Ας προσέχουν λοιπόν πριν τον καλέσουν τίποτα …Θηβαίοι για να φτιάξει ένα φιλμ γι’ αυτούς, ίσως ο κος Γαβράς θεωρήσει απαραίτητο να φτιάξει και ένα βιντεάκι για την καταστροφή του Ελληνικού Απολλώνειου ιερού των Αβών από τους «βάνδαλους» Έλληνες Θηβαίους:

«Τοιαύτην θέαν καί τού εν Άβαις ιερού τότε γε είναι δοκώ, ες ό εν τώ πολέμω τώ Φωκικώ βιασθέντας μάχη Φωκέων άνδρας καί ες Άβας εκπεφευγότας αυτούς τε οι Θηβαίοι τούς ικέτας καί τό ιερόν, δεύτερον δή ούτοι μετά Μήδους, έδοσαν πυρί».

Που σημαίνει:

«Νομίζω ότι και το ιερό των Αβών θα ήταν σ’ αυτή την κατάσταση, προτού καταφύγουν ως ικέτες κατά τον Φωκικό πόλεμο μερικοί Φωκείς που νικήθηκαν. Τότε οι Θηβαίοι πυρπόλησαν τους ίδιους και το ιερό, για δεύτερη φορά μετά τους Μήδους» [26].

Και αν τον καλέσουν στην …Αιτωλοακαρνανία, ίσως ο κος Γαβράς θεωρήσει απαραίτητο να φτιάξει και ένα βιντεάκι για την καταστροφή του Ελληνικού Ιερού της Δωδώνης από τους «βάρβαρους» Έλληνες Αιτωλούς:

«Καί τό μέν πρώτον έτος έληγε τής υποκειμένης ολυμπιάδος. παρά δέ τοίς Αιτωλοίς ήδη τών αρχαιρεσίων καθηκόντων στρατηγός ηρέθη Δωρίμαχος· ός παραυτίκα τήν αρχήν παραλαβών καί τούς Αιτωλούς αθροίσας μετά τών όπλων, ενέβαλεν εις τούς άνω τόπους τής Ηπείρου καί τήν χώραν εδήου, θυμικώτερον χρώμενος τή καταφθορά […] παραγενόμενος δέ πρός τό περί Δωδώνην ιερόν τάς τε στοάς ενέπρησε καί πολλά τών αναθημάτων διέφθειρε, κατέσκαψε δέ καί τήν ιεράν οικίαν…»

Που σημαίνει:

«Όταν έφτασε πια στους Αιτωλούς ο ορισμένος χρόνος για εκλογές αρχόντων, στρατηγός εκλέχτηκε ο Δωρίμαχος. Αυτός, μόλις πήρε την εξουσία, συγκέντρωσε ένοπλους τους Αιτωλούς, έκανε εισβολή στα πάνω μέρη της Ηπείρου και λεηλατούσε την περιοχή κάνοντας καταστροφές […] Όταν έφτασε στο ιερό της Δωδώνης, έκαψε τις στοές και κατέστρεψε πολλά αφιερώματα, κατεδάφισε και το ιερό οίκημα…» [27].

Και αν τον καλέσουν τίποτα Μακεδόνες για να φτιάξει ένα φιλμ γι’ αυτούς, ίσως ο κος Γαβράς θεωρήσει απαραίτητο να φτιάξει και ένα βιντεάκι για την καταστροφή των Ελληνικών αγαλμάτων από τους «βάρβαρους» Έλληνες Μακεδόνες του Φιλίππου του Ε΄ στο Θέρμο:

«Λαβόντες γάρ έννοιαν τών εν Δίω καί Δωδώνη πεπραγμένων τοίς Αιτωλοίς, τάς τε στοάς ενεπίμπρασαν καί τά λοιπά τών αναθημάτων διέφθειρον, όντα πολυτελή ταίς κατασκευαίς καί πολλής επιμελείας ένια τετευχότα καί δαπάνης. ου μόνον δέ τώ πυρί κατελυμήναντο τάς οροφάς, αλλά καί κατέσκαψαν εις έδαφος. ανέτρεψαν δέ καί τούς ανδριάντας, όντας ουκ ελάττους δισχιλίων· πολλούς δέ καί διέφθειραν […]»

Που σημαίνει:

«Έχοντας […] υπόψη τους όσα είχαν κάνει οι Αιτωλοί στο Δίο και στη Δωδώνη άρχισαν να καίουν τις στοές και να καταστρέφουν τα άλλα αφιερώματα, που ήταν ακριβά στην κατασκευή τους και μερικά είχαν γίνει με πολλή φροντίδα και δαπάνη. Και δε χάλασαν μόνο τις οροφές των οικημάτων με τη φωτιά, αλλά και τα γκρέμισαν συθέμελα. Αναποδογύρισαν ακόμη και τους ανδριάντες, που ήταν όχι λιγότεροι από δυο χιλιάδες· πολλούς τους κατέστρεψαν […]»[28].

Πωπώ κε Γαβρά… Έκαναν οι Έλληνες τέτοιους βανδαλισμούς στους ναούς τους; Ε, φτιάξτε ένα βίντεο και «γι’ αυτούς» στην πρώτη ευκαιρία. Κρίμα είναι…

Βέβαια, τότε οι νέο-παγανιστές θα κυνηγούν εσάς, οπότε, μάλλον θα θελήσετε να το σκεφτείτε καλύτερα. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας ότι λόγω των τελευταίων γεγονότων απειλούν επιπλέον ότι …«η Θεά Αθηνά θα επιστρέψει με το δόρυ της» (και πολύ σωστά άλλωστε, σε άρθρο της εφημερίδας «Καθημερινή», χαρακτηρίζονται ως «γραφικότητα» και «νοσηρότητα» οι φαιδρές αντιδράσεις τέτοιων φανατικών [29]).

Οι οποίοι, καλό είναι αφού διαβάσουν το παρόν άρθρο, να τους κοπεί λίγο ο βήχας που τους προκάλεσε ο κος Γαβράς και ας θυμούνται και τα εξής από τον περιηγητή του 17ου αιώνα Εβλιά, όταν θα επικαλούνται τα γνωστά περί δήθεν «χριστιανικών» καταστροφών στην Αθήνα:

«Σ’ αυτή την ανθηρή πόλη βρίσκονται όλα τα θαυμαστά και αξιοπερίεργα πράγματα του κόσμου και πλήθος έργα τέχνης. Υπάρχουν χιλιάδες ειδών γλυπτά από άσπρο μάρμαρο που παριστάνουν κάθε λογής όντα, περίεργα και αξιοθαύμαστα.[…] Τα αγάλματα φαίνονται σα να είναι ζωντανά. Και καθώς βλέπουν προς τους θεατές τους άλλα χαμογελούν και άλλα είναι βλοσυρά ή μελαγχολικά. Για να περιγράψω τα αγάλματα χρειάζομαι ολόκληρο βιβλίο. Και πρέπει να σταματήσω την περιοδεία μου. Έπειτα δε μπορεί να τα συλλαβή ο νους του ανθρώπου. Τα αγάλματα είναι θαύμα θαυμάτων. Αδύνατο να έγιναν από ανθρώπινα χέρια. Όσα κι’ αν γράψη κανείς γι’ αυτά τα αριστουργήματα της τέχνης, είναι λίγα και δεν φθάνουν. Είναι απόλυτη ανάγκη να επισκεφθή κανείς την πόλη της Αθήνας για να καταλάβη πως ήταν την αρχαία εποχή. Γιατί ποτέ δεν είναι το ίδιο ν’ ακούη κανείς με το νά βλέπη» [30].

Πάψτε λοιπόν να κατηγορείτε τους συνέλληνες προγόνους μας. Υπάρχουν άλλοι να κατηγορήσετε αν θέλετε:

«Ο Γραμματεύς της αγγλικής πρεσβείας της Κωνσταντινουπόλεως Τάρνερ, περί τό 1800, συνήθιζε κατά τας επισκέψεις του εις τας Αθήνας, να σπάζη τη μύτη ενός αγάλματος ή ανάγλυφου και να την παίρνη μαζί του ως ενθύμιον. Ένας Άγγλος ναύτης το 1797 έσπασε ένα ανδρικό κεφάλι από άγαλμα του δυτικού αετώματος του Παρθενώνος» [31].

Όπως και αυτούς:

«Ο Έλγιν πάλι, χρειαζόταν τα γλυπτά της Ακρόπολης για τη διακόσμηση του μεγάρου του, που χτιζόταν εκείνη την εποχή στη Σκωτία. Η αρπαγή των αρχαιοτήτων άρχισε με το συλλεκτικό ζήλο των μοναρχών και μεγιστάνων της Ευρώπης για τη διακόσμηση ανακτόρων και μεγάρων και εξελίχθηκε σύντομα σε στυγνή αρχαιοκαπηλία. Η τελευταία φάση της λεηλασίας άρχισε με την αρπαγή μιας μετόπης του Παρθενώνα από τους πράκτορες του Γάλλου αριστοκράτη Choiseul-Gouffier και έκλεισε με την αρπαγή της Αφροδίτης της Μήλου το 1820 […] Μόλις εγκαταστάθηκε ο Choiseul – Gouffier στην Κωνσταντινούπολη (1785) φρόντισε να εκμεταλλευθή τις απέραντες δυνατότητες που πρόσφερε το αξίωμά του εξαπολύοντας στην ηπειρωτική και τη νησιωτική Ελλάδα πράκτορες για την αρπαγή κάθε γλύπτου […] Ο Choiseul – Gouffier φιλοδοξούσε να κατεδάφιση το Θησείο και να μεταφέρη όλα τα μάρμαρα, κομμάτι κομμάτι, στο εξωτερικό» [32].

Η μεγαλύτερη καταστροφή στον Παρθενώνα δημιουργήθηκε από τους Βενετούς και τους «διαφωτισμένους» ευρωπαίους αρχαιοκάπηλους που έκλεβαν ό,τι έβρισκαν για να πλουτίζουν και να διακοσμούν τις βίλλες των άλλων …«διαφωτισμένων».

Ο Κώστας Γαβράς ως παραδοξολόγος

Ασφαλώς, κανενός οι απόψεις δεν μπορεί να μένουν στο απυρόβλητο. Αρχαιολατρο-παγανιστές και παρόμοιοι στηρίζουν τον κο Γαβρά για την βολική του ιδεολογία, και το ίδιο κάνουν κάποιοι για τους κλασικούς, αντιπολιτευτικούς λόγους (εφημερίδες, πολιτικοί κ.λπ.).

Για εμάς όμως αυτό που μετράει είναι η παρατήρηση ότι τα βραβεία που φέρνει κάποιος στο επάγγελμά του δεν τον κάνουν πλουσιότερο ούτε σε σκέψη ούτε σε αισθήματα. Δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ενδεικτικές δηλώσεις του ανθρώπου αυτού, που δείχνουν έναν εγωπαθή τρόπο σκέψης χωρίς δυνατότητα αντίληψης του «διαφορετικού» ως αποδεκτού τρόπου πολιτιστικής ύπαρξης:

«Νομίζω ότι με την τέχνη γλιτώνουμε από το βάρος της θρησκείας. Για μένα τελικά ο Θεός και η θρησκεία υπάρχουν επειδή ο άνθρωπος […] τα δημιούργησε […] αλλά φυλακίστηκε μέσα […] ο μόνος τρόπος για να ΞΕΦΥΓΕΙ ο άνθρωπος από τον Θεό είναι η τέχνη» [33].

Μπορείτε να πιστέψετε ότι αυτά τα είπε κάποιος που υποτίθεται υπηρετεί την τέχνη ως μια πανανθρώπινη γλώσσα επικοινωνίας; Κατανοούμε βέβαια ότι ουδεμία σημασία έχουν γι’ αυτόν ονόματα όπως οι Ανθέμιος ο Τραλλειανός και Ισίδωρος ο Μιλήσιος ή ο Μανουήλ Πανσέληνος, ο Μιχαήλ Αστραπάς ή ο Θεοφάνης Κρητικός. Πιθανόν, για τον κο Γαβρά τα έργα τους να μην είναι τόσο «σικ», τόσο «ευρωπαϊκά»…

Όταν όμως γράφεις κάτι τόσο ισοπεδωτικό για την τέχνη, σημαίνει ότι δεν γνωρίζεις ή ακόμη χειρότερα, ότι αδιαφορείς κιόλας για έναν Μιχαήλ Άγγελο, για έναν Ρέμπραντ ή ακόμη και για τον κορυφαίο και κατά πολλούς αξεπέραστο στον τομέα της μουσικής, Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, κανείς από τους οποίους δεν ένιωσε την ανάγκη να αποσυνδέσει το Θεό από την τέχνη, το αντίθετο μάλιστα!

Αν χρειάζεται να σας πείσουμε ΤΩΡΑ κε Γαβρά, σε τόσο ώριμη ηλικία, ότι η πίστη στο Θεό έχει αποδείξει ότι παράγει τέχνη και πολιτισμό, τότε λυπούμαστε πραγματικά…

(αν θυμάστε κε Γαβρά, και ο Παρθενώνας έργο θρησκευτικού πολιτισμού ήταν, αφιερωμένος στην «θεά» παρθένα Αθηνά…)

Κλείνοντας, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε και σε ένα άλλο παράδοξο, αλλά και πολύ συνηθισμένο ατόπημα.

Απ’ ότι φαίνεται ο κος Γαβράς συνηθίζει να μιλά υβριστικά για τον χριστιανισμό, και να συνδέει με απαράδεκτη μεθόδευση κάθε γεγονός μιας εποχής με την πίστη στον Χριστό, λες και ο Χριστιανισμός δεν έχει κριτήρια ορισμού του. Γι’ αυτό άλλωστε οι σημερινοί ιστορικοί δεν μπαίνουν καν στην μίζερη διαδικασία να ονομάσουν π.χ. τις σταυροφορίες πράξεις χριστιανικές, αλλά διακρίνουν σαφώς εκεί οικονομικά και ιμπεριαλιστικά κριτήρια. Αν εγώ λέω ότι είμαι χριστιανός και χτυπήσω κάποιον, είναι σαφές ότι κακώς το έκανα, όμως δεν το έκανα ΕΠΕΙΔΗ είμαι χριστιανός! Νομίζω ότι κάθε άνθρωπος άνω των πέντε ετών μπορεί να κατανοήσει τέτοιες μεθοδεύσεις.

Το πρόβλημα όμως είναι (κύριε Γαβρά), ότι εσείς, που κάθε πράξη, ακόμη κι αν δεν είναι χριστιανική θέλετε να την συνδέετε με τον χριστιανισμό, δεν έχετε κάποιο πρόβλημα να δηλώνετε όπου σταθείτε και όπου βρεθείτε ότι είστε άθεος, παρά το γεγονός ότι άνθρωποι που υιοθετούσαν την πίστη σας, (κύριε Γαβρά), ευθύνονται για αμέτρητες πολιτιστικές καταστροφές και αποτρόπαια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Πώς είναι δυνατόν, να δηλώνετε άθεος, τη στιγμή που άνθρωποι με τα πιστεύω σας κατέστρεψαν αμέτρητες χριστιανικές εκκλησίες και προσπάθησαν να εξαφανίσουν με τρομακτική βία κάθε ίχνος χριστιανικού πολιτισμού, ενώ δολοφόνησαν χιλιάδες ανθρώπους με κάθε βάναυσο και φριχτό τρόπο που μπορεί να βάλει ο άρρωστος νους ενός ανθρώπου, επειδή απλά είχαν διαφορετικές ιδέες;

Όταν δηλώνετε άθεος, δεν σας ενδιαφέρει που η αθεΐα ευθύνεται ακόμη και για τρομακτική λογοκρισία η οποία τώρα σας ενοχλεί;

«Η σοβιετική τάξη απαιτούσε κυριαρχία όχι μόνο επί των θεσμών αλλά επίσης και επί των ιδεών […] Η λογοκρισία επανέκαμψε δριμύτερη υπό τη ΝΟΠ. Κάθε επιστημονική ή καλλιτεχνική έκδοση έπρεπε να περάσει από το κόσκινο των αρμόδιων ελεγκτών του καθεστώτος […] Ο Στάλιν έδωσε στην Ένωση Στρατευμένων Αθεϊστών το ελεύθερο να εξαπολύσει διωγμό κατά των κληρικών. […] Οι εκκλησίες, τα τζαμιά και οι συναγωγές ισοπεδώθηκαν. Θρησκευτικά κειμήλια συλήθηκαν. […] Δεκάδες χιλιάδες ιερείς δολοφονήθηκαν. Τα εκκλησιαστικά κτίρια κατεδαφίστηκαν — περιβόητη ήταν η ανατίναξη του Καθεδρικού Ναού του Χριστού Σωτήρος στην κεντρική Μόσχα τη νύχτα του 1932 προκειμένου να ελευθερωθεί ο χώρος για το Παλάτι των Σοβιέτ […] Η δημοσίευση των ιερών κειμένων, συμπεριλαμβανομένης της Βίβλου, απαγορευόταν. Δεν εγέρθηκε κανένα θρησκευτικό κτίριο στις νέες πόλεις που ιδρύθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα. Οι καμπάνες των εκκλησιών μεταφέρθηκαν σε χυτήριο προκειμένου το μέταλλο να χρησιμοποιηθεί για βιομηχανική χρήση» [34].

Γι’ αυτά τα πιστεύω μας μιλάτε στις συνεντεύξεις σας κε Γαβρά; Γιατί η φρίκη του αθεϊσμού δεν σχετίζεται καν με μια αρχαία εποχή. Μιλάμε για τον 20ο αιώνα, στη διάρκεια του οποίου οι άθεοι όπου επικράτησαν σε ανατολή και δύση κόντεψαν να ξεθεμελιώσουν κάθε πολιτισμό που συνάντησαν. Με τον ίδιο αφελή τρόπο με τον οποίο συνδέετε ένα ιστορικό γεγονός με το «δόγμα» της Εκκλησίας, δεν θα μπορούσε και η άλλη πλευρά, να δημιουργεί βίντεο με αναπαραστάσεις όλων των εγκλημάτων που διέπραξε η στρατευμένη αθεΐα στον κόσμο;

Πολύ θα θέλαμε να δούμε ποιες δικαιολογίες θα είχατε να επικαλεστείτε τότε για την «επίθεση» που θα δέχονταν τα πιστεύω σας…

Γι’ αυτό λέμε ότι η ιδεολογικοποίηση της ιστορίας αποτελεί όχι μόνο επιστημονικό, αλλά και κοινωνικό έγκλημα και το έγκλημα του ιδεολογικού διχασμού το έχει πληρώσει πολλές φορές η χώρα μας…

Σημειώσεις

[1] Εκτός από τις διάφορες συνεντεύξεις του (βρίσκονται εύκολα στο διαδίκτυο) όπου ο σκηνοθέτης καταφέρεται με μισαλλοδοξία κατά του Χριστιανισμού και σε ό,τι σχετίζεται με αυτόν, ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι συναντάμε συχνά στο διαδίκτυο το εξής «σλόγκαν» που το υπογράφει το όνομα του Κώστα Γαβρά: «Εγώ δεν πιστεύω πια στον Θεό, πιστεύω μόνο στους ανθρώπους». Βέβαια, επειδή στο Ίντερνετ συναντάμε συχνά αυθαιρεσίες, το παραθέτουμε με επιφύλαξη (παραμένει βέβαια ακατάληπτο το μήνυμα: σε τι ακριβώς εμποδίζει η πίστη στο Θεό, την πίστη μας ή την εμπιστοσύνη μας στους ανθρώπους;…).

[2] Μπαμπινιώτης Γεώργιος, «Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας», 2η έκδ. εμπλουτισμένη, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 2005, σελ. 769.

[3] Βλέπε: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4528691.

[4] Βλέπε: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4528801.

[5] Στο οπισθόφυλλο της «Καθημερινής» της Τρίτης 28/7/2009. Μπορείτε να το δείτε στην ψηφιακή έκδοση της εφημερίδας σε PDF στη σελ. 19 (http://wwk.kathimerini.gr/kath/edition/2009/28-07-2009.pdf).

[6] Στο πρωτότυπο: «… the preservation of the pediments should count for more than the defacement of the metopes, as the latter may have been the action of but one moment […] whereas the former required constant toleration» (Anthony Kaldellis, «The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens», Cambridge University Press, 2009, σελ. 42).

[7] Στο πρωτότυπο: «…the defacement of the metope […] may have been the action of but one moment (which we cannot dale, and we cannot assume was contemporaneous with conversion» (Anthony Kaldellis, «The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens», Cambridge University Press, 2009, σελ. 42).

[8] «Παρθενών», εγκυκλοπαίδεια »Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα», τόμ. 3, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 2004-2005 [CD-ROM].

[9] Στο πρωτότυπο: «The central figures of the east pediment were probably removed to make way for an apse at the transformation of the Parthenon into a church in early Christian times. We cannot speak of deliberate destruction, however, since substantial fragments have turned up in modern times» (Olga Palagia, «Pediments of the Parthenon», Brill Academic Publishers 1998, σελ. 9).

[10] «Ιστορία του Βυζαντίου», Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 2006, σελ. 161.

[11] Ian Dennis Jenkins, «The Parthenon sculptures», Harvard University Press 2007, σελ. 23.

[12] Mary Beard, «The Parthenon», Harvard University Press 2002, σελ. 57.

[13] Jeffrey Hurwit – Jeffrey Faville, «The athenian acropolis», Cambridge University Press 1998, σελ. 169-170.

[14] «Παρθενών», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 10, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1967, στ. 68.

[15] Στο πρωτότυπο: «For all we know, it was the Latin lords of Athens, in the period 1205-1456, who defaced and destroyed the metopes» (Anthony Kaldellis, «The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens», Cambridge University Press, 2009, σελ. 42.

[16] Στο πρωτότυπο: « The metopes on east, north and west have been deliberately defaced, PRESUMABLY by Christians or Moslems, though why only these sculptures were so treated we cannot know» (Robertson Martin, «A Shorter History of Greek Art», Cambridge University Press 1981, σελ. 93).

[17] Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τόμ. Α΄ (333-1700), 9η έκδ., Στάχυ, Αθήνα 1999, σελ. 126.

[18] Στο πρωτότυπο: «The Parthenon, and the temple of Theseus, having been protected from the injuries of time by their solidity and excellent construction, and having escaped all the effects of barbarous fanatism, were at length, with all their external decorations, still uninjured, converted into Christian churches» (William Martin Leake, «The topography of Athens with some remarks on its antiquities», John Murray, London 1831, σελ. lxiv).

[19] Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τόμ. Β΄ (1700-1800), 8η έκδ., Στάχυ, Αθήνα 1999, σελ. 458.

[20] Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τόμ. Α΄ (333-1700), 9η έκδ., Στάχυ, Αθήνα 1999, σελ. 143-144.

[21] Στο πρωτότυπο: «The Athenians may have faced a different, more psychological, predicament. The thought of destroying the monumental center of their city may have been too disturbing to them; instead, they directly converted it entire, and what they could not convert, for example the small temple of Athena Nike, they probably left intact (sculptures and all). This is only a hypothesis; it cannot be proven any more than any other hypothesis for what happened at Athens can be proven, but it does fit better the evidence that we have…» (Anthony Kaldellis, «The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens», Cambridge University Press, 2009, σελ. 44).

[22] Στο πρωτότυπο: «Archaeologists see these adaptations as a godsend […] for it is Christian re-use that has regularly guaranteed the preservation of the original structure. Left unoccupied, ancient temples fall down – aided, as often as not, by later builders scavenging for materials. As a rule of thumb, temples that still stand to their full height, roof and all, owe their survival to the early Christians» (Beard Mary, «The Parthenon», Cambridge, Mass., Harvard University Press, 2002, σελ. 52).

[23] «Σούνιο» > «Ιερό Αθηνάς Σουνιάδος», εγκυκλοπαίδεια «’Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα», τόμ. 55, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 2004-2005 [CD-ROM].

[24] Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τόμ. Α΄ (333-1700), 9η έκδ., Στάχυ, Αθήνα 1999, σελ. 575.

[25] Σιμόπουλος, «Ξένοι Ταξιδιώτες…», τόμ. Α΄, ό.π., σελ. 130.

[26] Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, 10.35.3, στο: Παυσανίας, «Ελλάδος Περιήγησις», τόμ. 9. ‘Φωκικά’ (σειρά «Οι Έλληνες» #79), Κάκτος, Αθήνα 1992, σελ. 210-211.

[27] Πολύβιος 4.67, στο: Πολύβιος, Άπαντα #4. «Ιστοριών» Δ΄’ (σειρά «Οι Έλληνες» #378), Κάκτος, Αθήνα 1996, σελ. 174-177.

[28] Πολύβιος 5.9, στο: Πολύβιος, Άπαντα #5. «Ιστοριών» Ε΄’ (σειρά «Οι Έλληνες» #379), Κάκτος, Αθήνα 1996, σελ. 48-49.

[29] Στο άρθρο του Ηλία Μαγκλίνη στο οπισθόφυλλο της Καθημερινής της Τρίτης 28/7/2009 (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_28/07/2009_323645).

[30] Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τόμ. Α΄ (333-1700), 9η έκδ., Στάχυ, Αθήνα 1999, σελ. 593-594.

[31] Σιμόπουλος, «Ξένοι Ταξιδιώτες…», τόμ. Α΄, ό.π., σελ. 144.

[32] Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τόμ. Β΄ (1700-1800), 8η έκδ., Στάχυ, Αθήνα 1999, σελ. 458-461.

[33] Βλέπε: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=95882&dt=08/02/1998

[34] Service Robert, «Σύντροφοι. Η παγκόσμια ιστορία του Κομμουνισμού», Ψυχογιός, Αθήνα 2008, σελ. 104.181.188.

Οπότε λοιπόν, εδώ δεν έχουμε κάποια «λογοκρισία στην τέχνη». Λογοκρισία στην τέχνη υπήρχε όταν οι λογοκριτές του σοβιετικού καθεστώτος π.χ. επέβαλλαν στον Ταρκόφσκι να αφαιρέσει τις όποιες αναφορές στη θρησκεία από την ταινία «Σολάρις», ή όταν απαίτησαν να μην εμφανίζονται οι πρωταγωνιστές με εσώρρουχα, αλλά και όταν απαίτησαν να προσδιορίσει αν η κοινωνία που παρουσίαζε η ταινία ήταν καπιταλιστική ή κομμουνιστική. Κι αυτό γιατί περιόρισαν  την ελευθερία του σκηνοθέτη να παρουσιάσει με αληθοφανή τρόπο μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, η οποία είχε σκοπό να δώσει κάποια μηνύματα που ήθελε ο δημιουργός της, χωρίς να θίγει σε τίποτα την ιστορική πραγματικότητα, αφού δεν αφορούσε ιστορικά γεγονότα. Ο δημιουργός δεν ήθελε να μιλήσει για κομμουνισμό ή καπιταλισμό, γιατί αναφερόταν σε τάσεις και καταστάσεις της ανθρώπινης ψυχής, ήθελε να δείχνει τους πρωταγωνιστές σε κάποιες σκηνές χωρίς το παντελόνι, και σε άλλες να κάνουν αναφορές στη θρησκεία, γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι στους ιδιωτικούς τους χώρους και στις συζητήσεις μεταξύ τους , κι εκείνος ήθελε να παρουσιάσει τους ανθρώπους όπως είναι. Αυτό ήταν καθαρά λογοκρισία σε αβλαβείς εκφράσεις της γνήσιας ανθρώπινης συμπεριφοράς που οι καθεστωτικοί λογοκριτές θεωρούσαν ανεπιθύμητες, και προσπάθεια επιβολής της άποψής τους περί ευπρέπειας. Δεν είχε καμία σχέση με την απαίτηση για σωστή αναπαράσταση της ιστορικής πραγματικότητας, με την περίπτωση δηλ. που έχουμε στην ταινία του Κώστα Γαβρά. Γιατί το να είναι καλλιτέχνης κανείς, δεν τον απαλλάσσει από την ευθύνη σε έργα με ιστορικό χαρακτήρα να παρουσιάζει την ιστορική πραγματικότητα όπως έχει καταγραφεί, και όχι όπως εκείνος πιστεύει ότι είναι. Σε αντίθεση περίπτωση, πολύ απλά παραπληροφορεί μέσω της τέχνης. Και είναι πολύ θλιβερό, όταν κάποιος που αγαπάμε σφάλλει μ’ αυτό τον τρόπο, και ακόμα θλιβερότερο όταν εμμένει στο σφάλμα του.

Σε κάθε περίπτωση, θα εξακολουθήσω να αγαπώ τον Κώστα Γαβρά. Δεν πρόκειται όμως να συμμεριστώ τις θέσεις του όταν σφάλλει. Το πολύ να προσπαθήσω να του βρω ελαφρυντικά για τη στάση του: δηλαδή, το ότι δρα έτσι επειδή πιστεύει ότι έτσι έχουν τα πράγματα, οπότε έτσι οφείλει να τα δείξει κι εκείνος.

Και για να πω και κάτι καλό για την ιστορική διάσταση της ταινίας αυτής: παρουσιάζει πολύ σωστά την καταστροφή από τον Έλγιν με αρκετές σκηνές μεγάλης διάρκειας, που ΕΠΙΠΛΕΟΝ συνοδεύονται από απαγγελία αποσπασμάτων του ποιήματος του λόρδου Μπάιρον «The Curse of Minerva» («Η κατάρα της Αθηνάς») στην αγγλική, στην οποία και γράφτηκε, ώστε οι αγγλόφωνοι να μην έχουν καμιά αμφιβολία για την καταστροφή, που επέφερε στον Παρθενώνα ο ματαιόδοξος εκείνος Σκωτσέζος «φιλέλληνας».
Δείτε το ποίημα του Μπάιρον εδώ http://www.readbookonline.net/read/3404/13310/

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ:

http://www.antinews.gr/?p=10421 με τα περίφημα σχέδια του Κάρευ και το εξής σχόλιο (μεταξύ άλλων): «Θεωρώ ότι το Υπουργείο πολιτισμού του ανέθεσε το συγκεκριμένο έργο βάσει κάποιου proposal του. Δεν υπήρχε επιτροπή παρακολούθησης του έργου; Κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του έργου δεν έγινε κάποια συνάντηση μεταξύ της επιτροπής και του καλλιτέχνη; Τέλος, η επιτροπή παραλαβής γιατί παρέλαβε το έργο; Ο ρόλος του Υπουργείου περιορίζεται στην ανάθεση και πληρωμή των έργων; Ο Γαβράς και ο κάθε καλλιτέχνης δεν είναι πολιτικός για να γνωρίζει και να οριοθετεί πολιτικές παραμέτρους μέσω των έργων του. Το Υπουργείο που είναι κατ’ εξοχήν υπεύθυνο φαίνεται να έχει κάνει πλημελλώς τη δουλειά του γιατί ούτε πολιτική κατεύθυνση φαίνεται να έχει δώσει εξ’ αρχής στον Γαβρά, ούτε τα απαραίτητα ιστορικά στοιχεία ως όφειλε, και το χειρώτερο: παρέλαβε το έργο!!»

http://istologio.org/?p=467 με δεσμούς προς όλο το ιστορικό της υπόθεσης (ταινία, αντιδράσεις, συνέντευξη Παντερμαλή κ.α.)

http://philalethe00.wordpress.com/2009/07/29/gavras-fragkevmenos-despotokratia-parthenwn/ με ενδιαφέροντα σχόλια περί λογοκρισίας

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΧΟΛΙΑ:

  • Κάνοντας σήμερα μικρή βόλτα σε διάφορα διαδικτυακά μέρη, είδα σχόλια του τύπου «Ο Κώστας Γαβράς είναι πιο αξιόλογος από τους επικριτές του» και τα συναφή, με κριτήριο του ποιος έχει μεγαλύτερο ταλέντο, ποιος έχει δράσει κατά της δικτατορίας, ποιος είναι πιο γνωστός στο εξωτερικό κτλ. Ο Κώστας Γαβράς είναι ένας πολύ καλός και τολμηρός σκηνοθέτης, όχι όπως κάποια άλλα “ιερά τέρατα” βέβαια, τα οποία και αναφέρω, αλλά πολύ καλός. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε κάποια σημεία δεν μπορεί κι αυτός να πλανάται ή και να τρέφει ιδεοληψίες όπως ο κάθε άνθρωπος. Ιδεοληψίες έτρεφε και ο Αϊζενστάιν, και ο Μαγιακόφσκι και τόσοι άλλοι. Ο Γαβράς δηλαδή γιατί όχι; Επειδή είναι “δικός μας”; Επειδή είναι «αριστερός»; Επειδή έχει γυρίσει καλές ταινίες; Ακατανόητο το επιχείρημα.
  • Είδα και σχόλια για τον “εκκλησιαστικό μηχανισμό επιβολής” που «λογόκρινε το βίντεο». Εγώ νομίζω ότι το θέμα είναι άλλο: Το ότι το υπουργείο πολιτισμού ενέκρινε το ανακριβές αυτό βίντεο, το πλήρωσε, άρχισε να το προβάλλει, και στη συνέχεια το λογόκρινε χωρίς να ενημερώσει τον σκηνοθέτη – πράγμα απαράδεκτο αφού δεν του είχε δημιουργήσει θέμα από την αρχή. Δηλαδή, είτε δεν κατάλαβαν ότι το βίντεο δεν ήταν καθ’ όλα αληθές, οπότε η επιστημονική τους κατάρτιση πάσχει, είτε θεώρησαν ότι είναι αληθές οπότε και πάλι η επιστημονική τους κατάρτιση πάσχει. Και αναρωτιέμαι: αν δεν πίστευαν ότι έγιναν “απολαξεύσεις” από Χριστιανούς γιατί επέτρεψαν να παρουσιάζει τέτοια πράγματα το βίντεο; Αν πίστευαν ότι έγιναν, γιατί τις απέκρυψαν αφαιρώντας τις σχετικές σκηνές; Η απάντηση ως προς το πρώτο σκέλος μου διαφεύγει, αλλά ως προς το δεύτερο είναι απλή: αφαίρεσαν τις σκηνές επειδή βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, και φοβήθηκαν το πολιτικό κόστος, δηλ. μήπως τους “μαυρίσουν” οι Χριστιανοί.
  • Είδα και σχόλια για “στρατευμένη επιστήμη”. Δεν νομίζω ότι είναι στρατευμένοι οι τόσοι επιστήμονες που αποφεύγουν να τοποθετηθούν οριστικά στο ποιος και πότε προκάλεσε τις διάφορες φθορές σε σημεία του Παρθενώνα – μια και στις μεγάλες όλοι συμφωνούν ότι αίτιοι ήταν ο Μοροζίνι και ο Έλγιν. Ούτε επίσης βρίσκω λογικό Χριστιανοί ή άλλοι που ενοχλούνται από την ύπαρξη ειδωλολατρικών θεοτήτων σε έναν αρχαίο ναό, να αφήνουν αυτές ανέπαφες και να γκρεμίζουν… τα άλογα δίπλα.
  • Και ασφαλώς είδα σχόλια για «παιχνίδια εξουσίας», ότι δηλ. η Εκκλησία λογόκρινε το βίντεο για να μην της χαλάσει το «καλό προφίλ», και το υπουργείο υπέκυψε για να μην φάει μαύρισμα η παράταξη στις εκλογές. “Παιχνίδια εξουσίας” πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, και μέσα σ’ όλα αυτά με ενδιαφέρει να βλέπω κυρίως το ποια άποψη είναι η σωστή, για να ενστερνιστώ αυτήν και όχι την λανθασμένη, και όχι μόνο το γιατί κάποιοι υποστηρίζουν την α΄ή την β΄άποψη. ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ήταν αλήθεια ότι η Ι.Σ. αντέδρασε για να μην πληγεί το προφίλ της κι όχι από σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα, το θέμα είναι αν έχει πραγματικά δίκιο ως προς την ακρίβεια των γεγονότων. Είναι όπως τα λέει, ή δεν είναι; Ή μήπως για να πάμε μερικοί κόντρα στην Εκκλησία, θα υποστηρίξουμε κάτι που είναι ΛΑΘΟΣ;

Επιγραμματικά: το ότι έγιναν εκ προθέσεως καταστροφές σε διάφορους ναούς σε σημεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ανατολικής και δυτικής, δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να παρουσιάζει ότι έγιναν ντε και καλά στον ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ναό, τη στιγμή που δεν υπάρχουν τέτοιες ιστορικές μαρτυρίες, ενώ αντίθετα υπάρχουν άλλες: ότι ο ναός διατηρείται σχεδόν ανέπαφος μέχρι τους βομβαρδισμούς του Μοροζίνι. Τον Παρθενώνα παρουσιάζει η ταινία και όχι τον Χ άλλο ναό της Ψ άλλης πόλης.
Το ότι ολόκληρο υπουργείο έπεσε σε τέτοιο σφάλμα, είναι ενδεικτικό του τι φωστήρες το στελεχώνουν (αν δεν πρόκειται βέβαια για δράση αρχαιοπλήκτων αντιχριστιανών, μασόνων και συναφών οι οποίοι προωθούν τη δική τους ατζέντα για να πλήξουν παντοιοτρόπως το θεσμό της Εκκλησίας, την οποία απεχθάνονται – άλλο “παιχνίδι εξουσίας” αυτό). Το ότι το σφάλμα το επεσήμανε πρώτη η Ιερά Σύνοδος είναι για μένα δείγμα ότι κάποιοι πιάστηκαν πάλι στον ύπνο, και πολύ απλά στην όποια αντίδρασή τους προς αποκατάσταση της ιστορικής πραγματικότητας θα έρθουν δεύτεροι.

Η κατσάδα του Γέροντα Παϊσίου και οι Ορθόδοξοι λαγοί… Ιουλίου 9, 2009

Posted by expaganus in σκάνδαλα, Ορθοδοξία, κλήρος.
Tags: , , , , , ,
4 Σχόλια

Ένας φίλος μου έστειλε σήμερα λινκ προς ένα ποστ της ΟΟΔΕ, με τίτλο Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ (Γερ. Παϊσίου): Είναι ένα κείμενο όπου ο Γέροντας Παΐσιος τα ψέλνει κανονικά σε διάφορους, και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω: Μιλά για μοναχούς που «στο κελί τους ούτε δεμένοι δεν μπορούν να καθίσουν» και άλλους «που λένε: “Πρέπει να παρουσιάσουμε τον πολιτισμό μας”. Ποιόν πολιτισμό να παρουσιάσουμε; τον κοσμικό πολιτισμό; Εμείς κανονικά, σαν μοναχοί, πρέπει να παρουσιάσουμε τον πνευματικό πολιτισμό μας, την πνευματική εξέλιξη.»
Δεν θα σας παραθέσω το κείμενο εδώ. Όποιος θέλει να το διαβάσει, ορίστε το λινκ http://www.oodegr. com/oode/ pateres1/ paisios/ekkosmik _monaxismou_ 1.htm και σας συνιστώ να το κάνετε. Σας συνιστώ όμως μετά να γυρίσετε εδώ και να διαβάσετε το σχόλιο του φίλου, που μου το έστειλε. Να το διαβάσετε και να σκεφτείτε λίγο πάνω σ’ αυτό… Λέει ο φίλος:

«Είναι ωραίο να είμαστε κλεισμένοι μέσα στον μικρόκοσμό μας και να κατηγορούμε πάντοτε τους απ’ έξω λέγοντας «τι κακοί που είναι! τι καλοί που είμαστε εμείς!» , αλλα όταν έρθει ο καιρός να δούμε και τα δικά μας… λαγοί! Ο Γέροντας Παΐσιος γι’αυτούς είναι καλός μόνο όταν λέει όμορφες ιστορίες, χωρίς να θίγει κανέναν…αλλα δεν είναι και έτσι τα πράγματα. Βεβαίως κι εγώ διαφωνώ με το να θίγουμε συγκεκριμένα πρόσωπα (εκτός αν έχει φτάσει ο …κόμπος της πλάνης στο χτένι, βλ. περίπτωση μοναχού Mάξιμου με τον Αντίχριστο…) αλλά όχι να λέμε πως όλα πάνε μια χαρά και τι καλά που είμαστε. Να ακούμε και λίγο τους «βετεράνους», κάτι έχουν να μας πουν κι αυτοί.

Πρέπει να καταλάβουμε, πως η Ορθοδοξία είναι η Αλήθεια, γιατί ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ, οι υπόλοιποι στο μέτρο που μιμούμαστε τον Χριστό γινόμαστε αντανακλάσεις της αλήθειας… στο μέτρο που δεν τον μιμούμαστε γινόμαστε αντανακλάσεις του σκότους. Άλλο η Ορθοδοξία και οι Άγιοι και άλλο εμείς… Και το ότι την Ορθοδοξία την φυλάει ο «Λαός του Θεού» είναι σωστό μεν, ποιοι είμαστε «Λαός του Θεού» είναι συζητήσιμο δε.»

Και πριν σχηματίσετε τη γνώμη ότι «σας τη λέω», αναγνώστες, δηλώνω προκαταβολικά ότι αρκετές φορές μ’ έχω πιάσει να είμαι λαγός!

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ! Ιουνίου 11, 2009

Posted by expaganus in σκάνδαλα, φύση, Εργολάβοι, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
35 Σχόλια

Το Πεδίον του Άρεως το γνωρίζουν όλοι οι Αθηναίοι, και οι περισσότεροι έχουν κάποτε περάσει από κει, κι ας μην είναι κάτοικοι της περιοχής. Κι εγώ το είχα επισκεφτεί αρκετές φορές. Ήταν παρατημένο τα τελευταία χρόνια, καθότι στη φροντίδα μιας άφαντης υπηρεσίας, της ΕΤΜΟΑ. Θυμάμαι πόσο κακή εντύπωση μου είχε κάνει η εγκατάλειψή του, με τις μισές και παραπάνω βρύσες να μη λειτουργούν και με κάποια παμπάλαια και σκουριασμένα παιχνίδια να περιμένουν για θύματα στις παιδικές χαρές – όπως επίσης με τα βλακώδη συνθήματα χουλιγκάνων στις προτομές των ηρώων του ’21.
Φαντάζομαι όλοι θα έχετε κάπου ακούσει για τα διάφορα επεισόδια με συγκρούσεις κατοίκων της περιοχής με την αστυνομία, όταν υπήρχαν κάποια σχέδια ανάπλασης του πάρκου με κουτσούρεμα δέντρων και άλλα «οικολογικά» σχέδια.
Αλλά, αυτά που θα δείτε παρακάτω είναι φοβάμαι πέρα από κάθε φαντασία… Μου τα έστειλε κάτοικος της περιοχής, που θεωρώ φίλη και εκτιμώ ιδιαίτερα. Τα έχει φωτογραφίσει η ίδια και μου τα έχει στείλει πριν τις ευρωεκλογές, δυστυχώς όμως δεν είχα το χρόνο να τα αναρτήσω μόλις τα έλαβα. Ας δούμε πώς τα παρουσιάζει η ίδια και μετά… ουδέν σχόλιον από μένα αναγνώστες. Μια εικόνα λέει όσα χίλιες λέξεις!

Υ.Γ. Επειδή οι εικόνες ήταν μεγάλες (20 εκ. πλάτος και ανάλυση 96 dpi) και εγώ δεν είχα το χρόνο να τις μικρύνω, κόβονται στη δεξιά μεριά. Μπορείτε να κάνετε δεξί κλικ στην εικόνα που σας ενδιαφέρει και να επιλέξετε να τη δείτε, θα φανεί σε νέο παράθυρο ολόκληρη.

«Αγαπητέ μου expaganus,
αυτό το απόγευμα μου ήρθε η ιδέα να βγάλω βόλτα τα παιδιά στο πάρκο. Δηλαδή το Πεδίο του Άρεως, που για τους Κυψελιώτες είναι «το πάρκο μας». Βέβαια δεν θα κάναμε βόλτα σε όλο το πάρκο παρά μόνο σε ένα μικρό μέρος του, γιατί εδώ και πολύ καιρό έχουν περιφράξει το μεγαλύτερο μέρος λόγω «έργων» που τάχα θα γίνουν για την ανάπλασή του. Το τι είδους έργα ήταν αυτά, δεν ήξερα, όπως και πολλοί άλλοι δεν ήξεραν. Μερικοί έλεγαν ότι θα φτιαχνόταν το λιθόστρωτο, όπως έχει γίνει μπροστά και γύρω από το άγαλμα του Κωνσταντίνου.
Με το που φτάσαμε λοιπόν σε κεντρικό σημείο του πάρκου, είδαμε κόσμο μαζεμένο να φωνάζει. Πλησιάσαμε. Ήταν κάποιοι κάτοικοι της περιοχής που έριχναν με φασαρία τα κάγκελα, τα οποία έκρυβαν τα «έργα». Πήγα κι εγώ κοντά όλο περιέργεια, με τα παιδιά από πίσω, και προχώρησα πίσω από τα περίφημα κάγκελα, που έπεφταν. Και τι είδαν τα μάτια μου! Αυτό που θα δουν τώρα και τα δικά σου! Τόσους μήνες μας έχουν αποκλείσει από το αγαπημένο μας πάρκο, μόνο και μόνο για να το καταστρέψουν και να το γεμίσουν με ακόμα περισσότερο τσιμέντο, όπως θα δεις κι εσύ! Και ούτε καν αυτή την τσιμεντοποίηση δεν μπορούν να τελειώσουν γρήγορα, για να μας αφήσουν επιτέλους να κάνουμε μια βόλτα σαν άνθρωποι – ή μάλλον δεν θέλουν να την τελειώσουν γρήγορα, γιατί όταν ο εργολάβος «συναντά δυσκολίες» και καθυστερεί, πληρώνεται επιπλέον, κατάλαβες;
Δεν μας έφτανε λοιπόν ο Κυριακού που επεκτείνει τον «Πανελλήνιο» σε βάρος του πάρκου, έχουμε και την «ανάπλαση» της πλάκας να το κατατρώει, αντικαθιστώντας μια μεγάλη έκταση όπου άνθρωποι μικροί και μεγάλοι συναντιούνταν κι έπαιζαν, με ένα τσιμεντένιο τέρας που μόνο να το βλέπεις ΘΑ μπορείς, όταν κάποτε τελειώσει… Δες και θαύμασε και μόνος σου, και σε παρακαλώ δημοσίευσέ τα. Κάνε το με τρόπο που να μπορεί ο καθένας να παίρνει τις φωτογραφίες και να τις βάζει και αλλού, να δουν όλοι τι ΤΣΙΜΕΝΤΕΝΙΟ ΤΕΡΑΣ στήνουν τα συμφέροντα των διαπλεκόμενων εργολάβων στο πάρκο μας.
Σίγουρα το πάρκο χρειαζόταν μια φροντίδα. Σίγουρα δεν χρειαζόταν ΑΥΤΗ την φροντίδα. Χρειαζόταν κάποια καινούργια παγκάκια, κάποια περισσότερα δέντρα σε σημεία, περισσότερο φωτισμό τη νύχτα, περισσότερα παιχνίδια σε κάποιες παιδικές χαρές, περισσότερα συντριβάνια, ίσως με παπάκια και βατραχάκια να βλέπουν τα παιδιά, επιδιόρθωση στις αιώνια χαλασμένες βρύσες, περισσότερη καθαριότητα – αυτά θέλαμε εμείς που αγαπάμε το πάρκο. Η υπόλοιπη τσιμεντο-ανάπλαση να μας λείπει!

Μπροστά από το Άλσος του Οικονομίδη1

Μπροστά από το Άλσος του Οικονομίδη2

Μπροστά από το Άλσος του Οικονομίδη3

Μπροστά από το Άλσος του Οικονομίδη4


Τσιμεντένιος μπακλαβάς... που δεν τρώγεται με τίποτα1

Τσιμεντένιος μπακλαβάς... που δεν τρώγεται με τίποτα2

Τσιμεντένιου μπακλαβά συνέχεια... Θαυμάστε τον!

Τι μεγαλόπνοο έργο...

Σ' αυτό το δρόμο, μπροστά από την παιδική χαρά, συνηθίζαμε να τρέχουμε. Τώρα...

Τι μεγαλόπνοα έργα κρύβονταν πίσω από τα κάγκελα...

Και για πόσον καιρό κρύβονταν αλήθεια...

Είναι να μη διαολοστείλει ο ταλαίπωρος επισκέπτης του πάρκου;

Πόσες φορές δεν καθήσαμε σ' αυτά τα παγκάκια...

Πόσα ραντεβού κλείστηκαν σ' αυτά...

Εδώ ήταν κάποτε το συντριβάνι με τα βατραχάκια...

Τα δικά μου ερωτήματα: Ρώτησα τη φίλη πώς και δεν ήξερε τι ανάπλαση θα γινόταν στο πάρκο, αφού κυκλοφορούν εδώ και καιρό κάποια πολυδιαφημισμένα σχέδια για το άγαλμα της Αθηνάς κτλ. Η απάντησή της ‘ήταν: «Είχα δει κάποια σχέδια, και νόμιζα ότι θα στρωθούν με πλακάκια κάποια σημεία και θα φύγει η άσφαλτος από άλλα για να μπουν δέντρα. Όμως δεν χρειαζόταν για να πραγματοποιηθούν τα σχέδια να ξηλωθεί το ωραίο συντριβάνι. Ούτε και ο «βοτανικός κήπος» χρειαζόταν να γίνει από τσιμέντο, ένα υλικό με 100 χρόνια διάρκεια ζωής! Δηλαδή σε 100 χρόνια θα τον ξαναξηλώσουν; Μάλλον έτσι όπως το κάνουν, το Πεδίο του Άρεως θα γίνει μια τερατώδης προέκταση της πλατείας τσιμεντο-Πρωτομαγιάς… Στο τέλος-τέλος άλλο είναι να τα βλέπεις στη μακέτα κι άλλο από κοντά. Στη μακέτα κι αυτό το έκτρωμα η πλατεία Ομονοίας ωραία φαινόταν».

Ένας παράξενος εφιάλτης Ιουλίου 29, 2006

Posted by expaganus in προπαγάνδα, σκάνδαλα, Παρωδία, Σύγχρονα προβλήματα.
add a comment

ΚΑΤ’ ΑΡΧΗΝ πρέπει να σας πω ότι όλα άρχισαν πολύ κανονικά. Μπήκα στο blog του Τάκη Καμπύλη http://enstaseis.blogspot.com/2006/07/h-ae.html#comments όπου είχε ένα άρθρο με τίτλο «Η επέλαση της Εκκλησίας Α.Ε». Διάβασα το άρθρο και τα σχόλια – θάβουν τη ΜΚΟ της Εκκλησίας, την «Αλληλεγγύη» – κι έγραψα κι εγώ:

  • «Η… επέλαση της Εκκλησίας; Τι λε ρε παιδί μου… Ν’ αρχίσω να φοβάμαι δηλαδή; Θα μεταφέρω εδώ αγαπημένη μου ατάκα από άλλο blog, (http://bigfatopinion.blogspot.com) και ο νοών νοείτω: «προοδευτικός θα πει να φοβάσαι ότι θα γίνεις Ιράν, ενώ γίνεσαι Χιροσίμα». Ευχαριστώ.»

Μετά από αυτό βγαίνει ένας ανώνυμος και μου τη λέει:

  • «Εxpaganus να μην (αρχίσεις) να φοβάσαι γιατί μέχρι να πάρεις μπροστά να καταλάβεις και να φοβηθείς πραγματικά…..δεν προλαβαίνεις να αντιδράσεις θα έχουμε γίνει παπαδιστάν.
  • Είναι κι η ζωή μικρή….. Δεν πειράζει, κοιμήσου, φοβούνται κάποιοι αλλοι…..!»

Ανησύχησα λοιπόν, και του έγραψα:

  • Μ’ αυτά που μου λες Ανώνυμε θα με πιάσει τρόμος και θα δω στο μακάριο ύπνο μου κανέναν εφιάλτη, ότι με κυνηγάει ο Χριστόδουλος κι άλλοι παπάδες με λάβαρα και θυμιατά!
  • Σκέφτομαι πάντως ότι αν δεν είχα κάποιους ηθικούς ενδοιασμούς, δεν θα είχα πρόβλημα να με πληρώνουν για να φοβάμαι το «παπαδιστάν», όπως επίσης τους μεγαλοπόδαρους, τα UFO και τα ντέρος, που όπως λένε κάποιοι, κατοικούν εκεί κοντά στον Παγασητικό. Επίσης δεν θα είχα πρόβλημα να γράφω και άρθρα για να τρομάζω κι άλλους μ’ αυτά.
  • Την αγαπημένη μου ατάκα την είπα ήδη, δεν την επαναλαμβάνω. Πάω να κοιμηθώ – είναι κι η ζωή μικρή…»

Αυτά τα ειρωνικά έγραφα το τέρας και δεν μπορούσα να φανταστώ τη συνέχεια, που ήρθε όταν έπεσα για ύπνο.

Ένα μυστήριο πράγμα… Κοιμήθηκα και δεν ονειρεύτηκα παπάδες να με κυνηγούν στο παπαδιστάν, την Αλληλεγγύη να κάνει τρελές αρπαχτές κ.α. Ονειρεύτηκα κάτι παράξενα πράγματα, θριλερικά, μ’ ένα κτίριο που λεγόταν νομίζω Μέγαρο Μουσικής. Και άλλα θρίλερ είδα, που ευτυχώς όμως δεν συνέβαιναν στη γλυκειά μας πατρίδα αλλά σ’ ένα άλλο κράτος που λεγόταν Λαμπρακιστάν. Το μόνο καλό πράγμα στο Λαμπρακιστάν είναι ότι εκεί ανθούσε η φαιδρά πορτοκαλέα, οι φαιδροί φόβοι και οι φαιδροί κονδυλοφόροι, που φύτρωναν κυρίως στον κήπο της Στοάς και τα πότιζε ένας καλός και καλλιεργημένος ηλικιωμένος κύριος.
Τώρα που ξύπνησα κι αναπολώ το όνειρο, το βρίσκω πιο εφιαλτικό απ’ ότι όταν το έβλεπα. Λέω αυτή τη φορά να ονειρευτώ παπάδες, ΜΚΟ και τέτοια.

Γιατί είμαι τόσο ειρωνικός; Όταν από τις 201 ΜΚΟ που έχουν καταγραφεί (περισσότερες απ’ ότι στη… Γαλλία – οι γνωρίζοντες την πληθυσμιακή μας διαφορά σίγουρα θα χαμογελούν), οι 57 δεν ενημέρωσαν για τη δραστηριότητά τους μετά από 5 συνεχή τηλεφωνήματα του ΕΚΚΕ (Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, βλ. http://www.agp.gr/agp/files/NEOLAIA-IAP-MKO6755.doc) ενώ άλλες ήταν σε «μεταβατική» κατάσταση για την εκλογή νέου Δ.Σ και άλλες ήταν απλά ανενεργές… και όταν από τις οργανώσεις που απάντησαν, υπάρχουν μερικές οι οποίες δεν είχαν ουσιαστικές δραστηριότητες στο χρονικό διάστημα του ενάμιση χρόνου, που μεσολάβησε από την συμπλήρωση του αρχικού ερωτηματολογίου… και παρόλα αυτά κάτι homo proodeuticous το μόνο που βλέπουν είναι «επέλαση της Εκκλησίας Α.Ε», κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανίας… Ειδικά όταν κάτω από τέτοια άρθρα δημοσιεύονται σχόλια όπως

  • «Θλιβερό αυτό που γίνεται στο Λίβανο, αλλά μεγαλύτερη βλάβη κάνουν στη χώρα τα ρασοφόρα βαμπίρ που απο τον καιρό της Οθωμανικής Κατοχής απομύζησαν κάθε ικμάδα αυτού του έρμου έθνους»,
  • «Να δημευθεί ΟΛΗ η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία»,
  • «Το κακο κομματι του εαυτου μου τον αγαπαει τον Χουντοδουλο. Ειναι φως φαναρι οτι ειναι οργανο του Σατανα με μοναδικο σκοπο την καταστροφη της Εκκλησιας. Αμα συνεχισει ετσι καλα, σε κανα 10 χρονια θα τις εχουμε γκρεμισει τις εκκλησιες. Θα μας κοστισει κατι βεβαια, αλλα δε γαμ__ται»,

τότε είναι φανερό ότι υπάρχει εγκεφαλική βλάβη… Είναι θλιβερό ότι κάποιοι, από το μένος που τρέφουν κατά της Εκκλησίας, ψάχνουν διαρκώς να βρουν γωνία στο δεκάρικο. Λες και κανείς άλλος δεν κάνει σκάνδαλα σ’ αυτή τη χώρα, κανείς άλλος δεν τρώει λεφτά, δεν υπάρχει αλλού διαφθορά και κακοδιαχείρηση, αλλά όλα τα κακά ξεκινούν από την Εκκλησία, λες και Αυτή είναι το κουτί της Πανδώρας… Λες και τίποτ’ άλλο δεν κάνει η Εκκλησία παρά πράγματα κακά! Όλα αυτά ξεκινούν συνήθως από προσωπικούς λόγους για τους οποίους μας φταίει η Εκκλησία, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.
Δεν διαφωνώ, ότι πρέπει να κολάζονται ποινικά όποιοι ευθύνονται για σκάνδαλα είτε οικονομικά είτε της όποιας φύσης, μέσα στο χώρο της ορατής Εκκλησίας. Άλλο όμως αυτό, κι άλλο στο θέμα «Εκκλησία» να συμπεριφερόμαστε σαν μύγες, που πετούν εδώ κι εκεί περιφρονώντας όλα τα ωραία λουλούδια, και μόλις βρουν ένα περίττωμα που τους ικανοποιεί να φωνάζουν «μα μόνο σκ… βρίσκουμε εδώ μέσα». Αυτό δείχνει ότι μάλλον μόνο για σκ… ψάχνουμε, για λόγους που μόνον ο Θεός γνωρίζει σε βάθος… άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Από την άλλη, όταν ενώ ψάχνουμε για σκ… στην Εκκλησία, υπηρετούμε εξουσιόπληκτους/διαπλεκόμενους κ.τ.λ. εκδοτικούς οργανισμούς, και την κάνουμε μόκο για τα όσα σκάνδαλα σχετίζονται μ’ αυτούς εδώ και δεκαετίες, τότε τα σάπια πράγματα στο βασίλειο της Δανίας είναι μάλλον αρκετά.

Αρέσει σε %d bloggers: