jump to navigation

Η τέλεια αγάπη του Άσματος Οκτώβριος 8, 2018

Posted by expaganus in Ελευθερία συνείδησης, Σχέσεις δύο φύλων, Τα δυο φύλα στον Χριστιανισμό, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
add a comment

Κάθε χριστιανός θα έχει κάποτε ακούσει ότι «η τέλεια αγάπη έξω διώχνει το φόβο», ίσως και ότι η μόνη τέλεια αγάπη είναι αυτή που έχει ο Θεός για μας, μια και η αγάπη Του δεν είναι ιδιοτελής, αφού δεν μας χρειάζεται σε τίποτα. Συμφωνώ κι εγώ μ’ αυτά. Θέλω όμως τώρα να σας μιλήσω για μια άλλη αγάπη, που απασχολεί όλους τους ανθρώπους, και τους μη χριστιανούς.

Πρόκειται για την αγάπη μεταξύ συζύγων, ακόμα και συντρόφων/εραστών. Πολλές φορές έχει ζητηθεί η γνώμη μου σε σχετικές συζητήσεις: Τι δηλαδή θεωρώ εγώ ο «βαμμένος» χριστιανός, ως τέλεια αγάπη που πρέπει να επιδιώκουν οι άνθρωποι να έχουν στη ζωή τους.

Σ’ αυτό το ερώτημα λοιπόν απαντάω με στίχους από το «Άσμα Ασμάτων». Τους εξής:

6 θές με ὡς σφραγῖδα ἐπὶ τὴν καρδίαν σου ὡς σφραγῖδα ἐπὶ τὸν βραχίονά σου Βάλε με σαν σφραγίδα επάνω στην καρδιά σου, σαν σφραγίδα επάνω στο μπράτσο σου·
ὅτι κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη σκληρὸς ὡς ᾅδης ζῆλος

περίπτερα αὐτῆς περίπτερα πυρός φλόγες αὐτῆς

επειδή, η αγάπη είναι ισχυρή σαν τον θάνατο· η ζηλοτυπία σκληρή σαν τον άδη·

οι φλόγες της είναι φλόγες φωτιάς, μια ορμητικότατη ανάφλεξη.

7 ὕδωρ πολὺ οὐ δυνήσεται σβέσαι τὴν ἀγάπην καὶ ποταμοὶ οὐ συγκλύσουσιν αὐτήν 7 Πολλά νερά δεν μπορούν να σβήσουν την αγάπη, ούτε ποτάμια μπορούν να την πνίξουν·

Αυτά λέει ο ποιητής, και κανείς που έχει αγαπήσει δεν μπορεί να διαφωνήσει… Η αγάπη βάζει το αγαπημένο πρόσωπο «σφραγίδα πάνω στην καρδιά μας». Καίει σαν τη φωτιά, καμιά αντίρρηση… Και όπου υπάρχει αγάπη ανθρώπινη, υπάρχει και ζηλοτυπία λόγω του φόβου ότι μπορεί να στερηθούμε το αγαπημένο πρόσωπο. Και την αγάπη δεν τη σβήνουν εξωτερικοί παράγοντες, όσο δυνατοί κι αν είναι, άλλα είναι αυτά που την απειλούν.

Κι αφού μας λέει αυτά ο ποιητής, κλείνει το Άσμα μ’ αυτά τα λόγια:

14 φύγε ἀδελφιδέ μου καὶ ὁμοιώθητι τῇ δορκάδι ἢ τῷ νεβρῷ τῶν ἐλάφων ἐπὶ ὄρη ἀρωμάτων. 14 Φεύγε, αγαπημένε μου, και γίνε όμοιος με δορκάδα ή με σκύμνο ελαφίνας επάνω στα βουνά των αρωμάτων.

Και έτσι τελειώνει. Μπορείτε να το διανοηθείτε; Η γυναίκα λέει στον αγαπημένο της να φύγει, όχι να μείνει κοντά της, αλλά να μοιάσει μ’ ένα γρήγορο άγριο ζώο σ’ ένα ωραίο μέρος, σε «βουνά αρωμάτων». Κάπου έχω δει να ακολουθεί κι ο στίχος «κι εγώ μαζί σου», κι εγώ θα έρθω να σε συναντήσω. Δεν θα μείνω όμως εκεί – παρότι κι αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί δείχνει την προοπτική μιας σχέσης δυναμικής και όχι στατικής – αλλά στο ότι καλεί το αγαπημένο πρόσωπο να φύγει. Γιατί η ουσία για μένα είναι εκεί: Ότι στο «Άσμα» η γυναίκα που αγαπά δεν προσπαθεί, στο όνομα της αγάπης, να κρατήσει το αγαπημένο πρόσωπο δέσμιο. Το θέλει ελεύθερο. Όλα τα προηγούμενα που έχει πει, δείχνουν πόσο πολύ το θέλει το πρόσωπο αυτό. Όμως το θέλει και να ασκεί την ελευθερία του, όπως ο πατέρας του Ασώτου Υιού, ο Θεός μας. Τέτοιου είδους αγάπη θεωρώ ότι είναι τέλεια – κατά τα ανθρώπινα μέτρα πάντα. Έτσι πιστεύω ότι πρέπει να προσπαθούμε ν’ αγαπάμε, έτσι πιστεύω ότι πρέπει να θέλουμε να μας αγαπούν, όχι να θεωρούμε αγάπη το ανελέητο εκείνο πνίξιμο του άλλου, που πηγάζει από την ανασφάλειά μας. Η οπτική μου θυμίζει εκείνο το παλιό που έγραφαν τα κοριτσάκια στα λευκώματά τους, «Αν αγαπάς κάτι ασ’ το να φύγει, αν δεν ξαναγυρίσει δεν ήταν ποτέ δικό σου»… Φαντάζει απλό και παιδικό, όμως είναι αληθινό, και είναι το μόνο που μπορεί να διαφυλάξει την ουσία της αγάπης. Αυτή είναι η γνώμη μου.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: