jump to navigation

Ψήφισες; Το δημοσίευσες; Ιανουαρίου 3, 2015

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα, Uncategorized.
Tags: , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια
handcuffs

Θα ήθελα να υπενθυμίσω στην ΑΓΑΠΗ σας το ψήφισμα που τρέχει για την απελευθέρωση του αρχιεπισκόπου Αχρίδος Ιωάννη από τις φυλακές των Σκοπίων, όπου κρατείται με χαλκευμένες κατηγορίες, σε απαράδεκτες συνθήκες, για λόγους πολιτικούς και θρησκευτικούς.

Η ιστοσελίδα που έχει δημιουργηθεί για το ψήφισμα είναι αυτή.

Έχοντας παρακολουθήσει, με τη χάρη του Θεού, αυτόν τον αγώνα από την αρχή, διαβεβαιώνω ότι πρόκειται για μια ειλικρινή προσπάθεια υπέρ ενός ανθρώπου. Παρακαλώ θερμά για τη συμμετοχή σας. Όχι μόνο για την ψήφο σας, αλλά και για την αναδημοσίευση του θέματος στα ιστολόγιά σας και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπου πιθανόν συμμετέχετε.

Το ψήφισμα είναι ήδη μεταφρασμένο σε αρκετές γλώσσες και ολοένα μεταφράζεται από φίλους, με τη χάρη του Θεού, και σε άλλες. Όσοι λοιπόν έχετε επαφές με ξενόγλωσσες ιστοσελίδες ή φόρα κ.τ.λ., μπορείτε να το προωθήσετε.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Δεν είναι σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Δεν είναι ψηφοφορία για να δούμε πόσοι είμαστε ή πόσοι θα μαζευτούμε κ.τ.λ. Είναι αγώνας για τη διάσωση της ζωής ενός ανθρώπου – και μάλιστα, ενός ορθόδοξου ομολογητή.

Οι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι του Διαδικτύου – ας ονομάσω έτσι τους ορθόδοξους bloggers – κάνουμε τον αγώνα μας, είτε καλώς είτε κακώς, για την ποιότητα ζωής και την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Πολλοί από μας δίνουν μάχη και για μεγάλα πολιτικά ή/και κοινωνικά προβλήματα. Δεν είναι λοιπόν μόνο αυτό το θέμα που μας αφύπνισε, αλλά είναι ΚΑΙ αυτό το θέμα.

Παρακάτω δημοσιεύουμε τις παραπομπές στις γλώσσες που είναι μεταφρασμένο το σχετικό κείμενο.

Ο Θεός μαζί σας. Ευχαριστούμε.

Πηγή: http://o-nekros.blogspot.gr/2015/01/blog-post_2.html

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ! Ιανουαρίου 9, 2013

Posted by expaganus in προπαγάνδα, παγανισμός, Βυζάντιο, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, κλήρος, μοναχισμός.
Tags: , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Όταν είδα αυτό το ντοκιμαντέρ δεν πίστευα στα μάτια μου!

Και όπως είπε ένας φίλος, «Αυτές οι αλήθειες που ακούγονται για τον 4ο Βυζαντινό αιώνα και τις διώξεις των Ορθοδόξων, είναι αυτές που αγωνιζόμαστε τόσα χρόνια ν’ ακουστούν ενάντια στον άθλιο και ψευδή λαϊκισμό και τα παραμύθια της Χαλιμάς, με τα οποία έχουν γεμίσει το διαδίκτυο οι νεοπαγανιστές!
 Στο βίντεο έχουμε αυτό που ακριβώς αναφέρει η βιβλιογραφία για την αδυναμία και εγκατάλειψη του παγανισμού, και αντίθετα, τη ζωτικότητα και ορμή της ορθοδοξίας μέχρι αυτοθυσίας.
Η Ορθοδοξία, μετά τους τρεις αιώνες διωγμών και μια σύντομη ανάσα ανεξιθρησκείας επί Μ. Κων/νου, ξαναέπεσε σε διωγμούς μέχρι να έρθει ο Μ . Θεοδόσιος. Κι όμως κατηγορούν την Ορθόδοξη Εκκλησία για διώξεις στον 4ο αιώνα που ήταν ακόμα κυνηγημένη!
Μέγας ο Κω/νος, Μέγας και ο Θεοδόσιος. Ο πρώτος, μας έβγαλε από τους διωγμούς και τη σφαγή των ειδωλολατρών, ο δεύτερος από τους διωγμούς και τη σφαγή κυρίως των Αρειανιστών. Κι όμως, η ορθοδοξία ποτέ δεν αλλοίωσε τους ιερούς κανόνες για να προστατέψει την πίστη, αλλά υπέμεινε τους διωγμούς.
Και όταν μιλούν ειδωλολάτρες και Ιεχωβίτες (δηλ. Αρειανιστές) για απαγορεύσεις, θα πρέπει να τους θυμίζουμε ότι έγιναν απαγορεύσεις από τον Μ. Κων/νο και τον Θεοδόσιο, αλλά όχι σε αθώους, αλλά σε ενόχους που είχαν κατακρεουργήσει την πλειοψηφία της Ορθοδοξίας: πρώτα δίωξαν και έσφαξαν οι ειδωλολάτρες τους Ορθοδόξους επί τρεις αιώνες και μετά τους έσφιξε τα λουριά ο Μ. Κων/νος. Και επίσης, πρώτα δίωξαν και έσφαξαν οι αρειανιστές τους Ορθοδόξους (και μάλιστα επί Ουάλη, μαζί με τους ειδωλολάτρες), και μετά τους έσφιξε τα λουριά ο Μ. Θεοδόσιος.»
Δεν έχω να προσθέσω κάτι φίλες και φίλοι. Ευχαριστώ τον φίλο που μου έστειλε το λινκ και σας αφήνω να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ!
 

Μπορούμε να πούμε ποιον μισούν, αλλά, ποιόν αγαπούν; Μαΐου 31, 2011

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, κλήρος.
Tags: , , ,
add a comment

Εξαιρετική συνέντευξη του δολοφονημένου μάρτυρα π. Δανιήλ Συσόεφ. Με αγγλικούς υπότιτλους. Αφιερωμένη σε κάποιους που θέλουν να συνδέσουν την Εκκλησία με πολιτικά συστήματα και άλλα πράγματα αυτού του κόσμου…

«Φούστευε και μη ερεύνα» Δεκέμβριος 4, 2009

Posted by expaganus in Γυναίκες, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα, Τα δυο φύλα στον Χριστιανισμό, κλήρος.
Tags: , , , , , , , , , , , , , ,
22 Σχόλια

Αφιερωμένο στον φίλο Γιώργο

Ένας φίλος μου ζήτησε πρόσφατα τη γνώμη μου για ένα άρθρο με τον ευρηματικό τίτλο «Φούστευε και μη ερεύνα», το οποίο δημοσιεύθηκε στη μαθητική εφημερίδα «Schooligans» (τ. 14 – Μάιος 2009, μπορείτε να το δείτε εδώ). Θέμα του άρθρου τα «κορίτσια που πάνε εκδρομή με το σχολείο τους στα Μετέωρα» και «το ξέρουν» ότι «πριν μπουν στο μοναστήρι, πρέπει να φορέσουν φούστες, έστω και πάνω από το παντελόνι». Στο άρθρο, 7 κορίτσια και 3 αγόρια της Α’ Λυκείου έλεγαν τη γνώμη τους γι’ αυτό. Και όταν είδα τις γνώμες τους, πραγματικά μου έκαναν εντύπωση:

«Παρακαλώ κάποιος να μου εξηγήσει τι το αμαρτωλό έχει ένα τζιν παντελόνι.» έλεγε η Νεφέλη.

«Μπορεί σαν κίνηση να φαίνεται κάτι απλό και μικρό – μια φούστα φοράς για μισή ώρα – αλλά με κάτι τέτοια απλά και μικρά η εκκλησία υποβιβάζει τη γυναίκα και την κάνει να νιώθει κατώτερη. Τη βάζει να κρύψει το σώμα της σαν να έπρεπε να ντρέπεται για αυτό. Και αυτό περνάει υποσυνείδητα και στον κόσμο.» έλεγε η Δάφνη.

«Είχε πολύ πλάκα!» έλεγε η Αναστασία, που πρέπει να ήταν μεγάλο πειραχτήρι, αφού στη συνέχεια ομολόγησε: «Όποτε περνούσε ένας μοναχός, βγάζαμε λίγο το πόδι μας έξω από το σκίσιμο της φούστας για να δει το παντελόνι και να κολαστεί.»

«Εμένα μ’ ενόχλησε η υποκρισία» είπε η Μαρίσα. «Μπήκε μια γυναίκα με τη ζακέτα δεμένη στη μέση πάνω απ’ το παντελόνι και την άφησαν να περάσει, θεωρώντας τη ζακέτα φούστα! Φυσικά έκανα κι εγώ το ίδιο με το μπουφάν μου. Δεν είναι μαλακία όμως αυτό; Ή φοράς φούστα ή δε φοράς!»

«Κοιτάξτε, εγώ είμαι αγόρι οπότε δε φοράω φούστες – στα μοναστήρια τουλάχιστον (χαχαχα)» έλεγε ο Γιώργος. «Πιστεύω όμως ότι όταν βρίσκεσαι σε έναν χώρο ιερό, πρέπει να τηρείς τους κανόνες του. Αλλιώς μην πας! Όταν πηγαίνεις στο τζαμί, γιατί βγάζεις τα παπούτσια σου; Άντε πες στους Μουσουλμάνους «δεν τα βγάζω» και θα δεις τι έχει να γίνει! Και στο κάτω-κάτω γιατί κυρά μου νιώθεις κατώτερη όταν φοράς φούστα; Αμάν πια αυτά τα φεμινιστικά!»

«Εγώ αρνήθηκα να φορέσω φούστα», έλεγε η Σεμέλη. «Το θεωρώ φαλλοκρατικό και προσβλητικό. Και μην ακούσω πάλι αυτή την μαλακία
με τα τζαμιά και τα παπούτσια! Εκεί όλοι βγάζουν τα παπούτσια, και άντρες και γυναίκες! Και εγώ θα τα έβγαζα. Θα το έκανα από σεβασμό σε κάτι ξένο, όπως είναι ο μουσουλμανισμός. Η Ορθοδοξία, όμως, δεν είναι κάτι ξένο, ανήκει και σε μένα. Μου προκαλούν δέος τα λόγια του Χριστού. Και δεν νομίζω ότι θα καθόταν ο Χριστός να ασχοληθεί με τις φούστες. Θα σου έλεγε απλώς «Έλα όπως είσαι».»

«Εγώ δεν είμαι ούτε φανατική χριστιανή, ούτε φανατική φεμινίστρια. Είδα την όλη φάση ως τουρίστρια» έλεγε η Έλενα, που μάλλον είναι πρακτικό πνεύμα. «Έβαλα τη φουστίτσα μου, μπήκα, βγήκα και έβγαλα και ωραίες φωτογραφίες.»

«Εγώ φόρεσα τη φούστα χωρίς να το πολυσκεφτώ» έλεγε η Μελίνα. «Κάτι όμως μου βρωμούσε. Ήταν η ίδια η φούστα! Έλεος! Δεν μπορούν να
τις πλένουν συχνότερα;»

«Οι γυναίκες είναι αχάριστες!» έλεγε ο Νίκος. «Ξεχνάνε ότι πριν 50-60 χρόνια δεν είχαν καθόλου δικαιώματα, τώρα θέλουν να μπαίνουν και με φούστα στο μοναστήρι. Σε λίγο θα ζητάνε να μπουν και στο Άγιο Όρος! Αντί να κάνουν τον σταυρό τους που έχουν σχεδόν τα ίδια δικαιώματα με εμάς, το
παίζουν αδικημένες και επαναστάτριες. Σιγά μωρέ!»

Και η τελευταία λέξη ήταν του Αλέξανδρου: «Είμαι αγόρι. Τα κορίτσια του σχολείου μου είχαν ένα τελείως φυσιολογικό ντύσιμο, καθόλου προκλητικό. Κάτι τέτοια κάνει η εκκλησία και μετά σιχαινόμαστε τη θρησκεία μας. Κρίμα.»

Τα σχόλια αυτά μου έκαναν μεγάλη εντύπωση, αναγνώστες. Κατ’ αρχήν μου έκανε εντύπωση που, παρότι ο τίτλος διευκρίνιζε ότι τα κορίτσια ήξεραν πως ο όρος για να μπουν στο μοναστήρι ήταν να φοράνε φούστα, κανένα δεν το έκανε από μόνο του.  Οι πέντε στις έξι που φόρεσαν φούστα για να μπουν, περίμεναν να χρησιμοποιήσουν τις φούστες που έχει το μοναστήρι γι’ αυτό το σκοπό. Μάλιστα η μια παραπονιόταν που η φούστα δεν ήταν τόσο καθαρή, όσο θα την ήθελε, ενώ θα ήταν τόσο απλό να έχει φορέσει από πριν, ή έστω να έχει φέρει μαζί της, μια δική της που θα ήταν του γούστου της. Μια άλλη έμοιαζε να έχει την προσδοκία ότι στο μοναστήρι θα συναντούσε, όχι αμαρτωλούς ανθρώπους που σκοτίζονται για ρούχα, αλλά τον Θεάνθρωπο Χριστό. Μια άλλη θεωρούσε ότι της ζητούσαν να φορέσει φούστα επειδή πίστευαν ότι το παντελόνι είχε κάτι αμαρτωλό, μια άλλη νόμιζε ότι το να φορέσει φούστα και όχι να μπει με παντελόνι, όπως οι συμμαθητές της, ήταν φαλλοκρατικό και προσβλητικό. Μάλιστα έλεγε ότι η Ορθοδοξία της ανήκε και δεν ήταν κάτι ξένο, κι όμως αγνοούσε – όπως κι ένα από  τα  αγόρια, που θεωρούσε την Ορθοδοξία «θρησκεία μας» – άρα και «θρησκεία του» – ότι στον Χριστιανισμό υπάρχει η πίστη ότι τα φύλα πρέπει να ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο από την εξωτερική τους ενδυμασία. Αν είχα μπροστά μου τα παιδιά, πολύ θα ήθελα να τα ρωτήσω τι στο καλό ήξεραν για «τη θρησκεία τους», και ειδικότερα τα κορίτσια θα ήθελα να τα ρωτήσω αν θα απέφευγαν να πάνε σ’ ένα χορό όπου ο όρος ήταν να φοράνε τουαλέτα, με το ίδιο σκεπτικό, ότι το να τους ζητείται κάτι τέτοιο είναι «φαλλοκρατικό και προσβλητικό». Με παραξένευε γιατί μερικά έκαναν σαν ν’ αντιπαθούσαν τις φούστες, το ένδυμα που δηλώνει ότι ανήκουν στο γυναικείο φύλο… Ένιωθαν ότι το να φοράνε οποιαδήποτε φούστα τις υποβιβάζει, ή απλά αντιδρούσαν στο να φορέσουν φούστα για να μπουν στο μοναστήρι;

Διάφοροι φίλοι που είδαν αυτό το άρθρο, το σχολίασαν. «Όταν πηγαίνουν στο κλαμπάκι το βράδυ όμως, δέχονται να υπάρχει «dress code» και είναι «κότες» στους πορτιέρηδες που δεν τους βάζουν αν δεν είναι ντυμένοι με έναν τρόπο η δεν συνοδεύονται» είπε ένας. «Εκεί αναγνωρίζουν την αρμοδιότητα του φουσκωτού/πορτιέρη….στην Εκκλησία δεν αναγνωρίζουν.»

«Η απάντηση είναι απλή: το σπίτι του άλλου το σέβεσαι» είπε ένας άλλος. «Ας υποθέσουμε ότι ένας φίλος/φίλη των παιδιών κάνει δίαιτα και δεν τρώει σχεδόν τίποτα. Κάνουμε τσιμπούσι μπροστά του; Αν διαβάζει για πανελλήνιες κάνουμε πάρτι σπίτι του; Σεβόμαστε λοιπόν τις συνθήκες του άλλου αν τον επισκεπτόμαστε.»

«Η γυναίκα σήμερα υφίσταται ένα σωρό εξευτελισμούς σε όλους τους τομείς» παρατήρησε ένας τρίτος. «Σε κάθε διαφημιστικό σποτ για οποιοδήποτε είδος αναμειγνύουν και από μία εμφανίσιμη κοπέλα. Όπως είπε και ο Λεμεσού σε ακροατήριό του: «Πείτε μου ρε παιδιά τι σχέση έχει μια γυναίκα με τα μακαρόνια, λάστιχα, σφουγγάρια, παπούτσια. Κακώς οι γυναίκες δέχονται να τις εξευτελίζουν σήμερα κατ’ αυτόν τον τρόπο.» Για να μην πούμε για άλλα πιο άσχημα. Όλα αυτά μας φαίνονται φυσιολογικά. Η φούστα όμως στο μοναστήρι απομακρύνει δήθεν τους νέους από την εκκλησία!!
Κάπως έτσι φαίνεται ο εγωισμός που φωλιάζει μέσα μας. Δε μας νοιάζει ο κόπος που κάνει κάποιος μοναχός στον τόπο που επέλεξε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του. Θέλουμε να προσαρμοστεί εκείνος στα δικά μας θέλω για εκείνη τη μισή ώρα. Χωρίς να περνάει καν από το μυαλό μας πόσες μισές ώρες θα θελήσουν άλλοι να επισκεφτούν το μοναστήρι για να προσαρμοστεί ο μοναχός στα θέλω τους.
Από τις απαντήσεις σε γενικές γραμμές των παιδιών φαίνεται εν τέλει ότι δε μας νοιάζει τίποτα. Μόνο η επιθυμία μας και αυτό που θέλουμε να γίνει, αγνοώντας το σεβασμό απέναντι στο πρόσωπο που τον επισκεπτόμαστε στο σπίτι του στην ουσία και αν θέλετε και μου επιτρέπετε, χωρίς καν να το ρωτήσουμε.
Από την άλλη μεριά δεν φταίνε όμως πάντα τα παιδιά! Τ ι να κάνουμε! Δε μεγαλώσαν όλα μόνα τους!»

Αλήθεια είναι, ότι δεν διαφωνώ με αυτά τα σχόλια. Όμως, επειδή αυτό το «μη ερεύνα» στον τίτλο με τσίγκλισε, σκέφτηκα να «σκαλίσω» το θέμα λίγο παραπάνω, και να σας γνωστοποιήσω τις σκέψεις μου.

1) Κατά τη γνώμη μου, το παντελόνι πολλές φορές είναι πολύ πιο σεμνό από ορισμένες φούστες. (Μάλιστα για λόγους σεμνότητας άρχισαν να το φορούν ευρέως γυναίκες, κάποιες εργάτριες Αμερικανίδες, για να μην έχουν οι συνάδελφοί τους τη δυνατότητα να «μπανίζουν» κάτω απ’ τα φουστάνια τους.) Ο πνευματικός μου έλεγε ότι δεν είναι κακό να το φορά μια γυναίκα, αρκεί το παντελόνι να συνοδεύεται από κάτι που κάνει το ντύσιμο γυναικείο, κάτι που δεν το φοράνε άντρες, π.χ. γυναικεία παπούτσια ή πουκάμισο ή πανωφόρι, ή κάποιο μαντήλι, κάτι τέλος πάντων που να δείχνει ότι είναι γυναίκα και ότι ΘΕΛΕΙ να ξεχωρίζει αυτό (όχι βέβαια με το να φοράει κάτι θηλυκό μεν, προκλητικό δε, για να μην παρεξηγηθούμε). Και βέβαια, όλοι σήμερα ξέρουμε ότι σε άλλους πολιτισμούς το παντελόνι αποτελεί μέρος της γυναικείας ενδυμασίας, όμως όταν συμβαίνει αυτό διαφέρει από το αντίστοιχο ανδρικό, και ότι και στη δική μας κουλτούρα κάποια είδη παντελονιών όπως π.χ. οι φαρδιές, και ενίοτε λουλουδάτες παντελόνες, φοριούνται μόνο από γυναίκες.

2) ΟΜΩΣ:

α) Το κοινό «γιούνισεξ» παντελόνι, κατ’ αρχήν αντιβαίνει τον κανόνα ότι δεν πρέπει τα δυο φύλα να ντύνονται έτσι που να δίνουν την εντύπωση ότι ο άντρας θα ήθελε να είναι γυναίκα, ή ότι η γυναίκα θα ήθελε να είναι άνδρας. Και μόνο η έννοια «γιούνισεξ», δηλαδή «το ίδιο και για τα δύο φύλα» προδίδει μια τάση να ανακατέψουμε τα φύλα, να μην ξεχωρίζει ο καθένας από τα ρούχα του σε ποιο ανήκει.

β) Από την άλλη, το κοινό «γιούνισεξ» παντελόνι δεν είναι καθόλου κατάλληλο για να κρύψει τη διαφορά μεταξύ αντρικού και γυναικείου σώματος και να αποτρέψει σκέψεις επιθυμίας για το δεύτερο, στην περίπτωση που έχουμε να κάνουμε με άντρες μοναχούς. Το παντελόνι όπως το ξέρουμε εδώ στη Δύση, όσο σεμνό και να είναι, δίνει μια ιδέα για το ακριβές περίγραμμα του γυναικείου σώματος, που διαφέρει από το αντρικό στη μέση και τη λεκάνη, και αποτυπώνει στο μυαλό την κίνησή του, πολύ περισσότερο απ’ ότι επιτρέπει μια φούστα. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι άντρες βρίσκουν π.χ. τα τζην παντελόνια πιο «σέξυ» ακόμα κι από κοντές φούστες (γνωρίζω προσωπικά περιπτώσεις). ΕΚΤΟΣ κι αν πρόκειται για κάποια πολύ φαρδιά παντελόνα ή αν η επίμαχη περιοχή μέσης – λεκάνης – γλουτών καλύπτεται με κάτι πιο μακρύ, μπλούζα, πουκάμισο, ζακέτα, που φοριέται από πάνω. Το είπαν και κάποια παιδιά, ότι κορίτσια που έδεναν τη ζακέτα τους σαν φουστάνι περνούσαν από το μοναστικό «face-control». Γιατί; Ήταν τόσο ανόητοι αυτοί που τους άφηναν, και δεν καταλάβαιναν το κόλπο; Προφανώς όχι.  Μάλλον ίσχυε ότι πραγματικά, αφενός η γυναίκα που το έκανε αυτό έδειχνε ότι ήθελε κάπως να καλύψει το ότι φορούσε παντελόνι, ότι δεν ήθελε να «κολάσει τους μοναχούς» μπαίνοντας μέσα στο σπίτι τους μ’ έναν τρόπο πο εκείνοι δεν ενέκριναν, κι αφετέρου με τον τρόπο αυτό δεν φαινόταν καλά αυτό ακριβώς το σημείο του σώματος που, μαζί με το στήθος, κάνει φανερά τις γυναίκες να ξεχωρίζουν. Και αν παρατηρήσουμε, θα δούμε ότι και η μπλούζα που δίνουν στα μοναστήρια είναι ένα φαρδύ πράγμα που δεν επιτρέπει ούτε στο στήθος να ξεχωρίσει, τραβώντας την προσοχή. Έτσι, αφού βασικά χαρακτηριστικά του φύλου που θα μπορούσαν να μας τραβήξουν την προσοχή, έχουν μπει σε δεύτερη μοίρα καθώς περιβάλλονται κυριολεκτικά από ασάφεια, μένει να κοιτάξουμε και να ρίξουμε το βάρος στο ΠΡΟΣΩΠΟ της γυναίκας. Αυτό, που είναι σε μεγαλύτερο βαθμό ο καθρέφτης της ψυχής της, αφού περιλαμβάνει τα μάτια της, και σε αυτό αποτυπώνεται η ψυχική της διάθεση με τις εκφράσεις που παίρνει. Αν θέλαμε να κρύψουμε τελείως το ον γυναίκα, αν τη θεωρούσαμε μια πηγή ντροπής όπως νομίζει η Δάφνη, αν πιστεύαμε ότι είναι κακό να τη βλέπουμε, τότε θα θεωρούσαμε ότι πρέπει να κρυφτεί και το πρόσωπό της, καθώς και σ’ αυτό φαίνεται η θηλυκότητα, και θα κοιτάζαμε να το κουκουλώσουμε κι αυτό με κάποιο κάλυμμα, όπως κάνει το Ισλάμ. Όμως δεν το κάνουμε, γιατί δεν είναι το κουκούλωμα της γυναίκας αυτό που μας ενδιαφέρει. Μας ενδιαφέρει να δούμε απαθώς τη γυναίκα, να μην αδικήσουμε την προσωπικότητά της εστιαζόμενοι σε χαρακτηριστικά του φύλου της. Και, στην περίπτωση των μοναχών, να μην αδικήσουμε και ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ αφήνοντας να πολιορκήσουν το νου μας λογισμοί, που με τόσο κόπο κρατάμε μακριά. Μην ξεχνάμε ότι αυτοί που γίνονται μοναχοί, έχουν αυτο-αποκλειστεί από τη δυνατότητα να έχουν με την ευλογία του Θεού μια γυναίκα σύντροφο, και να ζήσουν μαζί της την ερωτική ηδονή και τη χαρά της τεκνοποιΐας. Αυτοί έχουν θυσιάσει αυτές τις χαρές για άλλες, και προσπαθούν να μοιάσουν με τους άφυλους αγγέλους. Όμως, οι άγγελοι είναι αλλιώτικοι από μας, κι έχουν σώματα «πνευματικά», όπως λέμε, χωρίς βιολογικές ανάγκες. Δεν χωρίζονται σε δυο διαφορετικά φύλα, ούτε έχουν σώμα υπό το κράτος του θανάτου, το οποίο λόγω της θνητότητάς του μας σπρώχνει να διαιωνίσουμε την ύπαρξη του είδους μας μέσω του σεξ και της επακόλουθης αναπαραγωγής. Οι άγγελοι προφανώς δεν έχουν πρόβλημα και ολόγυμνους να μας δουν, όπως ακριβώς κι εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να βλέπουμε γυμνά τα ζώα, αφού ΔΕΝ τα επιθυμούμε. Οι άγγελοι μας βλέπουν χωρίς πάθος, σαν πλάσματα του Θεού. Εμείς, δεν είμαστε καθόλου άγγελοι. Μάλιστα τη ματιά του ανθρώπου που δεν διοχετεύει τη σεξουαλική του ορμή στη σχέση με κάποιο σύντροφο, ούτε και κάνει κάποιες πνευματικές προσπάθειες να την θέσει υπό έλεγχο, μας την περιγράφει πολύ γλαφυρά μια επιστολή νεαρού που δημοσιεύεται στην ίδια εφημερίδα: «…μες στο Μετρό είδα την πιο καύλα γκόμενα που έχω δει στη ζωή μου! Μίνι φορεματάκι, μπότες, αφέλειες, αχ… Βγαίνω και μέσα στο σταθμό βλέπω τρεις-τέσσερις παρέες από καύλες κορίτσια! … Τι να πω; Λέτε να είναι ότι έπιασαν οι ζέστες και άρχισαν να βάζουν τα πωρωτικά ελαφριά τους ρούχα; ‘Η λέτε να φταίει απλώς η άνοιξη και να με έχει χτυπήσει η δική μου καύλα στο κεφάλι;» κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Θα μου πείτε, ο μοναχός υποτίθεται ότι αγωνίζεται κάποιον πνευματικό αγώνα για να μην κάνει παρόμοιες σκέψεις. Συμφωνώ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εμείς έχουμε δικαίωμα να σαμποτάρουμε τον αγώνα του αυτό, να τον βάλουμε σε πειρασμό, να του «βάλουμε δύσκολα». ΑΝ τον σεβόμαστε και δεν θέλουμε να αναστατώσουμε τη ζωή του, θα πρέπει να τον επισκεφτούμε ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ με τον τρόπο που βολεύει αυτόν, και όχι με τον τρόπο που βολεύει εμάς. Αν στο εμπόριο δήθεν «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», στην κανονική ζωή – την οποία πιστεύω ότι όλοι τη θέλουμε απαλλαγμένη από «δήθεν» και ψευτοευγένειες και κολακείες σαν την προηγούμενη φράση, που έχει ως κίνητρο το συμφέρον – στις συναναστροφές μεταξύ ώριμων, υπεύθυνων ανθρώπων, ο φιλοξενούμενος ΔΕΝ έχει πάντα δίκιο. Και σίγουρα δεν έχει ΚΑΘΟΛΟΥ δίκιο όταν συνειδητά αρνείται να σεβαστεί τον τρόπο λειτουργίας του σπιτιού το οποίο επισκέπτεται, τον τρόπο ζωής του ανθρώπου που του προσφέρει φιλοξενία.

Θα μου πείτε: Καλά όλα αυτά όταν έχουμε να κάνουμε με άντρες μοναχούς, σαν αυτό στα Μετέωρα όπου πήγε το συγκεκριμένο τμήμα. Όταν όμως πάμε σε γυναικείο μοναστήρι γιατί οι γυναίκες να φορέσουν φούστα; Σε τι θα σκανδαλιστούν οι γυναίκες από τις ομόφυλές τους, που είναι ντυμένες διαφορετικά; Ή μήπως οι μοναχές είναι λεσβίες κι επιθυμούν τα σώματα του ίδιου φύλου με το δικό τους;

Αυτό το ερώτημα πρώτα-πρώτα δεν λαμβάνει υπόψη ότι και οι μοναχές, ως Χριστιανές, θεωρούν ότι τα φύλα πρέπει να ξεχωρίζουναπό την ενδυμασία τους. Δεύτερον, παρότι ο συλλογισμός αυτός μπορεί να φαίνεται σωστός, είναι στην πραγματικότητα αφάνταστα επιφανειακός. Όποιος σκέφτεται έτσι, αγνοεί την τάση του ανθρώπου να μοιάσει με τους ομοίους του, την τάση για μίμηση που αποτελεί κινητήρια δύναμη της διαφήμισης. Ένας άντρας θα αγοράσει το τάδε προϊόν, το οποίο διαφημίζει μια ωραία γυναίκα, επειδή τον ελκύει η γυναίκα. Μια γυναίκα θα το αγοράσει επειδή στο υποσυνείδητό της θέλει να μοιάσει στην ωραία αυτή γυναίκα. Γι’ αυτό άλλωστε στις διαφημίσεις που έχουν σκοπό να μας ωθήσουν στην αγορά προϊόντων βλέπουμε ωραίες γυναίκες: επειδή το ένα φύλο επιθυμεί να τις χαρεί, και το άλλο να τους μοιάσει. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια λοιπόν, με τη χρήση ενός ανθρώπου του ενός φύλου, στοχεύουμε στον επηρεασμό και των δύο.

Μια γυναίκα που έγινε μοναχή, όσο κι αν η απόφασή της ήταν συνειδητή και η επιθυμία της για τη μοναχική ζωή έντονη, μπορεί από καιρό σε καιρό να έχει λογισμούς που της δημιουργούν πρόσκομμα: για παράδειγμα, πώς θα έμοιαζε αν φορούσε κι αυτή τα ρούχα που φορούν οι γυναίκες που ζουν στον κόσμο, και κατ’ επέκταση, ξεκινώντας από αυτόν το λογισμό που φαίνεται αθώος, πώς θα ήταν η ζωή της αν είχε πάρει μια άλλη απόφαση, πώς θα περνούσε αν είχε άντρα, πώς θα ένιωθε αν έκανε παιδιά, αν είχε εγγόνια κ.τ.λ.- ΑΝ δηλαδή είχε πράγματα τα οποία αποκλείεται να έχει στη μοναχική ζωή, ΕΚΤΟΣ κι αν παραβεί τους όρκους της και πετάξει τα ράσα. Αν δηλαδή, αποτύχει να ακολουθήσει με συνέπεια το δρόμο, που μόνη της επέλεξε. (Σε γενικές γραμμές το ίδιο ισχύει και για τον άντρα μοναχό.)

Φανταστείτε μια μοναχή που έχει σαν σκοπό με την προσευχή και την άσκηση να μοιάσει με τους αγγέλους, να κάνει σκέψεις όπως μια επιστολογράφος της εφημερίδας Schooligans: «Θέλω το μωβ φουστάνι μου, θέλω καινούριο μαγιό, θέλω να κάνω βουτιά στην παγωμένη θάλασσα και να ουρλιάζω κάτω απ’ το νερό, θέλω ηλιοθεραπεία, θέλω … μαυρισμένα πόδια, κόκκινα νύχια και ξανθά μαλλιά. … θέλω … να κάνουμε τις Αγγλίδες όταν παίρνουμε σουβλάκια. Θέλω νυχτερινό μπάνιο… θέλω καλοκαιρινούς έρωτες, θέλω clubbing … Θέλω μπιχλιμπίδια στα πόδια … θέλω coctails, θέλω Βρετανούς» κ.ο.κ. Η ανάπτυξη τέτοιου είδους επιθυμιών πραγματικά κάνει μια μοναχή να «χάσει τη μπάλα».

Πιστεύω ότι μια κοπέλα που πηγαίνει με πραγματικό σεβασμό να επισκεφτεί ένα γυναικείο μοναστήρι, δεν θέλει να βάλει τις μοναχές του σε κανενός είδους πειρασμό. Ίσως από μόνη της να μην συλλογιστεί όλα αυτά που αναπτύχθηκαν εδώ, σίγουρα όμως αν της τα εξηγήσει κάποιος θα τα σκεφτεί σοβαρά.
Κι εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι μοναχοί και οι μοναχές, ως άνθρωποι, δεν είναι βέβαια ο Θεάνθωπος Χριστός που βλέπει μέσα μας και ξέρει γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε, και μπορεί πάντα να μας συγχωρεί. Ένας μοναχός ή μια μοναχή  που θα δουν όλη αυτή τη γκρίνια μπροστά στη είσοδο του μοναστηριού, με τη μια κοπέλα να λέει ότι νιώθει πως τη θεωρούν κατώτερη, την άλλη να ρωτά τι το αμαρτωλό έχει το παντελόνι, τον άλλο να λέει ότι τους κάνουν να σιχαίνονται τη θρησκεία κτλ. μπορεί πολύ ανθρώπινα να εκνευριστεί – ειδικά αν έχει δει αυτό το φαινόμενο να επαναλαμβάνεται άπειρες φορές – και να σκεφτεί με αγανάκτηση «μα καλά, βαφτισμένοι άνθρωποι κι αγνοούν κάτι τόσο βασικό; Κι επιτέλους, αφού εμείς δεν τους φέρνουμε στο σπίτι μας με το ζόρι αλλά έρχονται από μόνοι τους, γιατί έρχονται όπως τους καπνίσει, χωρίς να μας σέβονται καθόλου;»

Θα πει τώρα κάποιος: Ωραία όλα αυτά. Αλλά αφού το παραδέχτηκες ότι κάποια παντελόνια είναι αποκλειστικά γυναικεία και δεν προκαλούν, αφού κι ο πνευματικός σου είπε ότι αρκεί για τη γυναίκα κάποιο άλλο ενδεικτικό του φύλου σε συνδυασμό με το παντελόνι, γιατί στο «μοναστικό face-control» δεν αφήνουν να περάσουν αυτές με τις παντελόνες, παρά τις βάζουν να φορέσουν φούστες από πάνω;»

Επειδή πολύ απλά στο μοναστήρι δεν εγκαταβιώνουν άνθρωποι, που ασχολούνται με τις τάσεις της μόδας. Το μοναστήρι είναι ακριβώς ένα καταφύγιο για να γλιτώνει ο άνθρωπος από εφήμερες σκέψεις κι ενασχολήσεις σαν αυτές. Η ζωή εκεί είναι απλή, η επαφή με τον έξω κόσμο – κατά κανόνα – δεν είναι μεγάλη, και οι κανόνες είναι συγκεκριμένοι: Το κάθε φύλο, για να μπει, θα φορά τα ρούχα που σύμφωνα με τις επιταγές της συγκεκριμένης κοινωνίας του ταιριάζουν, και αν πλέον στον «έξω κόσμο» ένα συγκεκριμένο είδος παντελονιού θεωρείται γυναικείο, στο μοναστήρι δεν οφείλουν να το γνωρίζουν αυτό. Ούτε τους ωφελεί να «ξεψειρίζουν» τα ρούχα του κάθε επισκέπτη: εντάξει το δικό σου παντελόνι είναι φαρδύ, πέρνα, εντάξει εσύ φοράς δαντελωτό πουκάμισο, πέρνα, εσύ δεν φοράς τίποτα γυναικείο, βάλε μια φούστα κ.ο.κ. Αυτό θα ήταν εντελώς ακατάλληλο σαν ενασχόληση για τους μοναχούς και τις μοναχές.

Επίσης, στους άντρες δεν ζητιέται να φορέσουν κάτι ιδιαίτερο, γιατί οι άντρες ΕΡΧΟΝΤΑΙ με τα ρούχα που έχουν συνδυαστεί με το φύλο τους. Αν αύριο εμφανίζονταν σε ένα μοναστήρι άντρες που φορούσαν φούστα, και ζητούσαν να μπουν, σίγουρα θα τους απαγορευόταν η είσοδος μέχρι να έρθουν με παντελόνι. Απλά πράγματα.

Οπότε μένει το κατά πόσο εμείς, ως πιστοί μιας θρησκείας που τα λόγια του ιδρυτή της «μας προκαλούν δέος», γνωρίζουμε πραγματικά το πώς και το γιατί σ’ αυτή τη θρησκεία «μας». Και κατά πόσο ως επισκέπτες σεβόμαστε τους κατοίκους του χώρου που επισκεπτόμαστε.

Ο expaganus και άλλοι άρθρο στην Ελευθεροτυπία Δεκέμβριος 3, 2008

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, κλήρος, ομοφυλοφιλία.
Tags: , , ,
2 Σχόλια

Δεν είναι δύσκολο να γράψεις άρθρο τη σήμερον ημέρα… Κάνεις μια βόλτα στα μπλογκς και αντιγράφεις σχόλια από διάφορους μπλόγκερ. Γιατί να κουραζόμαστε άλλωστε;

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=05.05.2007,id=45596092

Οι διάλογοι για αδελφοποιημένους κληρικούς
«Πρέπει να έχεις κάποια παρανόηση, πάτερ. Η αδελφοποίηση δεν αφορά ευλογία ερωτικής σχέσης, αλλά ανθρώπους που είναι πολύ αγαπημένοι και θα ήθελαν να είναι αδέλφια», σχολιάζει ο expaganus στο blog, για να λάβει την απάντηση από τον Αβέρκιο: «Ενδιαφέρουσα η άποψή σου, expaganus.Ας αφήσουμε και άλλους μπλογκίστες να εκφρασθούν. Είμαι βέβαιος πως οι τοποθετήσεις θα είναι ποικίλες. Εχουμε καιρό για να ξεκαθαρίσουμε το θέμα».Ο «Σ» ρωτά: «Είναι δυνατόν όλοι οι αδελφοποιημένοι κληρικοί να δηλώσουν μετάνοια για μια αμαρτία που δεν την ζουν ως αμαρτία;Αυτός είναι ο τρόπος που θα εκλείψει αυτόματα η «επάρατη» ομοφυλοφιλία σ’ όλες τις βαθμίδες του Κλήρου; Οι αδελφοποιημένοι κληρικοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε στους κόλπους της Εκκλησίας. Το ζήτημα δεν είναι πώς θα απαλλαγεί η Εκκλησία απ’ αυτούς, αλλά πώς θα ζήσουν και θα υπηρετήσουν ως άνθρωποι και όχι ως μιάσματα».

Ο «Ερασμος» από την πλευρά του γράφει και, θα έλεγε κανείς, προκαλεί:

«Αδελφέ Αβέρκιε, σε καταλαβαίνω απόλυτα. Λες το αυτονόητο που η πλειοψηφία των πιστών δεν μπορεί να καταλάβει. Κατανοεί τις ιερές κρουαζιέρες, τη συνεργασία με τη χούντα, τα κηρύγματα του μίσους, το χρυσάφι των ναών, την αλαζονεία της μπέμπας, τις στρατιωτικές τιμές και τα αγήματα, τις εικόνες που κλαίνε, τα ιερά λείψανα που βρωμάνε, την απάτη του Αγίου Φωτός, τον προκλητικό πλούτο, την προκλητική φτώχεια, το ξέχειλο παγκάρι, τις αναθυμιάσεις του λιβανιού, την απίστευτη υποκρισία, αλλά της φταίει η φουκαριάρα τραβεστί της Συγγρού. Της λείπει η κουλτούρα της κατανόησης, της ανοχής και της αγάπης. Εγώ που είμαι αγνωστικιστής είμαι πιο κοντά στη χριστιανική θεολογία.

Η Ιεραρχία έχει εκτρέψει την Ορθόδοξη Εκκλησία στην αίρεση του εθνικισμού, ή φυλετισμού όπως τον λέτε εσείς. Ελλαδική Εκκλησία, Βουλγαρική Εκκλησία, Ρωσική Εκκλησία και τα ρέστα. Ετσι άνοιξε και ο δρόμος και για άλλους ρατσισμούς, όπως σεξιστικούς.

Οι άνθρωποι πρέπει να κρίνονται από το αν βλάπτουν ή ωφελούν τους συνανθρώπους τους και όχι από την κρεβατοκάμαρά τους.

Η ηθική δεν εδρεύει στα αιδοία. Καλή τύχη, Αβέρκιε, στο σπουδαίο έργο που ανέλαβες».

Ο Manolis προτείνει μετάνοια: «Αγαπητέ π. Αβέρκιε, επικρίνεις ως ηθικολόγους αυτούς «που συνιστούν να μετανοήσουν οι ομοφυλόφιλοι για την αμαρτία τους». Και συνεχίζεις: «Μπορεί η λύση που προτείνουν να εξαλείψει αυτόματα το φαινόμενο της υποτιθέμενης αμαρτωλής ομοφυλοφιλίας;»

Η λύση που προτείνουν όχι οι «ηθικολόγοι», αλλά η ίδια η θεραπευτική μέθοδος της Εκκλησίας, η Αγία Γραφή, οι Πατέρες και οι Ιεροί Κανόνες είναι η μετάνοια. Βεβαίως, δεν πρόκειται να εξαλείψει όσους αρέσκονται να μείνουν αθεράπευτοι και σοδομίτες.

Αλλά η εξάλειψη ή όχι μίας κατάστασης δεν είναι σοβαρό επιχείρημα για το αν κάτι είναι αμαρτία ή όχι! Π.χ. αν εφαρμόσουμε το ίδιο κριτήριο για την παιδεραστία, που αυτή κάποιος σας φαίνεται να την αναγνωρίζει ως αμαρτία, εσείς ποια λύση προτείνεται εκτός της μετανοίας; Και την πατερική μέθοδο θεραπείας κάποιοι θα αρνηθούν να την δεχτούν, οπότε θα συνεχίσουν να παραμένουν παιδεραστές. Μήπως για τους «αδελφοποιημένους» κληρικούς η λύση είναι να πάψουμε να θεωρούμε αμαρτία την παιδεραστία για να εξαλειφθεί το πρόβλημα; Διότι για την ομοφυλοφιλία αυτό φαίνεται να υπονοείτε!».

Ο expaganus επανέρχεται: «Πρέπει να έχεις κάνει κάποια παρανόηση, πάτερ. Η αδελφοποίηση δεν αφορά ευλογία ερωτικής σχέσης, αλλά ανθρώπους που είναι πολύ αγαπημένοι και θα ήθελαν να είναι αδέλφια.

Παράλληλα με αυτήν, υπάρχει και ευχή για την υιοθεσία παιδιών. Επειδή πρόκειται για ευχές που θεωρείται ότι εγκαθιστούν μια απτή συγγενική σχέση, η ερωτική σχέση μεταξύ ανθρώπων που έγιναν αδελφοποιτοί, ή μεταξύ θετών γονέων και υιοθετημένων παιδιών, θεωρείται ΑΚΡΩΣ ΑΘΕΜΙΤΗ.

Εξάλλου η «αδελφοποίηση» δεν γίνεται μόνο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο κλέφτης της Πελοποννήσου Ζαχαριάς, που είχε μια αδελφοποιτή, και για να τον προκαλέσουν πήγαν να την πειράξουν.

Παράλληλα, δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των αδελφοποιτών. Μπορεί κανείς να έχει πάρα πολλούς και πάρα πολλές, αν θέλει, ενώ όπως μας τα γράφεις εδώ, δίνεται η εντύπωση ότι είναι κάπως σαν ζευγαράκια.

Τέλος, ο λαός δεν μιλάει για κληρικούς «αδελφοποιημένους». Καταπώς φτάνουν τα σχόλια στα δικά μου αυτιά, μιλάει για «αδελφές» (του ελέους, προϊσταμένες κ.τ.λ.), «αδερφάρες», «αδελφάτο» κ.ά. Ούτε και νομίζω να πηγαίνει το μυαλό κανενός στην αδελφοποίηση που αναφέρεις».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 05/05/2007

Και τώρα αγαπητοί αναγνώστες, δοξάστε με! Και μην ξεχνάτε: βρίσκεστε εις το βλόγιον μίας διασημότητας: Σεμνά και ταπεινά…
Υ.Γ. Τα τελευταία συνιστούν αυτοσαρκασμό βεβαίως βεβαίως! Μην τρελαθούμε κιόλας…

«Δεν μπορούμε να επιβάλλουμε τον Χριστό» Σεπτεμβρίου 9, 2008

Posted by expaganus in Ορθοδοξία.
Tags: ,
4 Σχόλια

Στην αρχή μου φάνηκε σχεδόν απίστευτο… Κι όμως, είναι αληθινό! Η ομάδα του «Ιού’ της Ελευθεροτυπίας έκανε ένα ρεπορτάζ το δεύτερο μέρος του οποίου σας παραθέτω. Το βρήκα εδώ και γράφει τα εξής:

«Δεν μπορούμε να επιβάλλουμε τον Χριστό»

Ο αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Σιαμάκης γεννήθηκε στην Τερπνή Βισαλτίας Σερρών το 1946. Το 1971 αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης. Από το 1979 έως το 1995 υπήρξε ιδιαίτερος γραμματέας του Αυγουστίνου Καντιώτη.

Τον Ιούνιο του 1980 εκάρη μοναχός, τον Ιανουάριο του 1981 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και πήρε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Επιμελήθηκε 46 βιβλία του Καντιώτη και έχει ο ίδιος γράψει δέκα βιβλία με εκκλησιαστικά θέματα, πέρα από τις μελέτες του για την αρχαία ελληνική μουσική.

Ο Καντιώτης σφράγισε μια ολόκληρη περιοχή με την εκρηκτική προσωπικότητά του και τη μαχητική ποιμαντική δράση του που είχε ταυτίσει την ορθοπραξία με τον φανατισμό. Ζητήσαμε από τον Αθανάσιο Σιαμάκη μια σύντομη αποτίμηση του καντιωτικού πνεύματος μέσα στην Εκκλησία:

«Γνώρισα τον Αυγουστίνο ως εκλεγμένο μητροπολίτη και με κάλεσε να έρθω κοντά του. Ηρθα το 1969 και εργάστηκα με όλες μου τις δυνάμεις. Θεωρώ ότι ο άνθρωπος αυτός έκανε αυτό που έβγαινε μέσα από την ψυχή του. Το έκανε από μία διάθεση να πολεμήσει για την εκκλησία με τον τρόπο που ο ίδιος το πίστευε.

»Δεν μπορώ να θεωρήσω ότι είχε κάποια άλλα κίνητρα. Ισως από χαρακτήρος, πίστευε ότι μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του. Είχε διατελέσει, άλλωστε, και στρατιωτικός ιερέας. Ισως θεωρούσε ότι ο λαός χρειάζεται κάποια παιδαγωγία η οποία να πονάει και λίγο. Πάντως, στην 30ετή σταδιοδρομία κοντά του είχα την ευκαιρία να ζω δίπλα σε μια ισχυρή προσωπικότητα.

»Σας είπα, όμως, ότι εγώ πιστεύω στην ελευθερία. Εχουμε χρέος να κηρύττουμε τον Χριστό, δεν έχουμε δικαίωμα να επιβάλλουμε τον Χριστό. Αν επιβάλλουμε τον Χριστό γινόμαστε Ιησουΐτες, γινόμαστε κράτος. Η ορθόδοξη εκκλησία δεν ήταν ποτέ κράτος. Δεν έχουμε τέτοια δικαιώματα. Και ο Χριστός κήρυττε. Οποιος ήθελε τον ακολουθούσε. Οι περισσότεροι δεν τον ακολούθησαν. Και σιγά σιγά έγινε η ζύμωση του κηρύγματός του με τις λαϊκές προσδοκίες και έγινε αυτό που έγινε.

»Και άθεος να είναι κάποιος και σκεπτικιστής, πρέπει να γίνεται σεβαστός. Είναι άνθρωπος. Δεν μπορούμε εμείς να τον αποκλείουμε. Ο Κύριος δεν ήταν αυτός που συναναστρεφόταν με πόρνες, με τελώνες, με κλέφτες, με αδίκους; Αυτό είναι το χρέος μας. Κάθε έναν με τα λόγια μας και με τη βιωτή μας να τον εμπνεύσουμε και να γνωρίσει αληθινά τον Χριστό. Αν αρχίσουμε να κάνουμε διακρίσεις, τότε δεν είμαστε Χριστιανοί.

»Εμείς είμαστε οφειλέτες. Ετσι λέει ο Απόστολος Παύλος. Σε όλους χρωστάμε. Δεν μας χρωστάει κανείς. «Ελα να σε κατηχήσω, έλα να σε κάνω χριστιανό», αυτό το πράγμα είναι απαράδεκτο. Ακόμα και στα εθνικά ζητήματα καταλαβαίνετε πόσο κακό κάνει. Δεν μπορείς εσύ να λές ότι είσαι ο χριστιανός και οι άλλοι είναι «αχρίστιανοι» ή ότι εσύ είσαι ο «εθνικός ανήρ» και ότι θα μεταδώσεις στους άλλους πνεύμα πατριωτισμού. Πρέπει να υπάρχει ο σεβασμός της προσωπικότητας. Την ελευθερία την έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο, δεν μπορεί να την παραβιάσει κανένας άνθρωπος».

Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο παραπάνω κληρικός τα λέει τόσο ειλικρινά, όμορφα και απλά. Χαίρομαι και επειδή ο κληρικός αυτός είναι ο πρώην γραμματέας του Αυγουστίνου Καντιώτη. Δεν έχω να πω άλλο τίποτα, γιατί εκείνος τα είπε όλα…

Για όσους θέλουν να μάθουν αξιόλογα πράγματα από τη συνέντευξη του παραπάνω κληρικού σχετικά με την αρχαία ελληνική μουσική, θα τα βρουν στο πρώτο μέρος του ρεπορτάζ εδώ:

ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ! Σεπτεμβρίου 2, 2008

Posted by expaganus in προβοκάτσια, Ορθοδοξία.
Tags: , ,
12 Σχόλια

Η Ορθοδοξία κατηγορείται συχνά για αντισημιτισμό, μίσος και διώξεις κατά των Εβραίων, και μάλιστα “με στοιχεία”. Ας δούμε όμως λίγο τα στοιχεία αυτά, όπως τα παραθέτουν πολέμιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Στοιχείο Νο 1:

«Ο 37ος Κανόνας της Συνόδου της Λαοδικείας και ο 11ος της Πενθέκτης οικουμενικής, απαγορεύουν την συμφιλίωση μέ Ιουδαίους και την λήψη δώρων ή ιατρικών υπηρεσιών από αυτούς».

Πόσο “αντισημιτικοί” μπορεί να είναι αυτοί οι κανόνες; Ας τους δούμε πιο λεπτομερειακά:

*Ο κανόνας 37 λέει: «Ότι ου δει παρά των Ιουδαίων ή αιρετικών τα πεμπόμενα εορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνεορτάζειν αυτοίς». Δηλαδή, δεν πρέπει οι Ορθόδοξοι να δέχονται τα δώρα που τους στέλνουν οι αιρετικοί και οι Εβραίοι *για την ονομαστική (δηλ. θρησκευτική) γιορτή τους* ούτε να τη γιορτάζουν μαζί τους. Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο κανόνας μιλάει για πολύ συγκεκριμένα δώρα, και πολύ συγκεκριμένη συναναστροφή: Δεν πρόκειται εδώ για εορτασμό γενεθλίων, ή για τη γιορτή της μητέρας κ.α. γιορτές με κοσμική σημασία, αλλά για γιορτή που έχει άμεση σχέση με τη χριστιανική πίστη την οποία ούτε οι Ιουδαίοι ούτε οι αιρετικοί συμμερίζονται. Γιατί
*η ημέρα της γιορτής του αγίου είναι η ημέρα του θανάτου του στον εδώ κόσμο, και της εισόδου του στην αιωνιότητα.
*ο άγιος του οποίου το όνομα φέρει ο Χριστιανός, είναι ένας αθλητής του Χριστού, και η Εκκλησία εύχεται να γίνει ο Χριστιανός αντάξιος του ονόματος του αγίου του φτάνοντας κι αυτός την αγιότητα. ΝΑΙ! Αυτό σημαίνει η χριστιανική γιορτή του ονόματος, για όποιον δεν το έχει καταλάβει. Στην Εκκλησία του Χριστού τα πάντα έχουν να κάνουν με πρόσωπα. Δεν υπάρχει κάποιο απρόσωπο «όνομα» που «γιορτάζει». Γιορτάζουμε όλοι ως κοινότητα την επιτυχία του αγίου, ενός ΠΡΟΣΩΠΟΥ, να γίνει άγιος, το ότι ‘αγωνίστηκε τον καλόν αγώνα», αναδείχθηκε νικητής, και τώρα βρίσκεται με την θριαμβεύουσα Εκκλησία στον ουρανό. Δηλαδή, σε αιώνια και αδιάσπαστη ένωση με την πηγή της ζωής και της αγάπης, τον Τριαδικό Θεό. Εκεί όπου και εμείς θέλουμε να βρεθούμε.
Πώς μπορεί να συμμετέχει σ’ ένα τέτοιο εορτασμό ένας Εβραίος, ο οποίος ούτε τον ίδιο το Χριστό θεωρεί άγιο, συνεπώς όλα τα περί αγίων, θεωμένων Χριστιανών τους οποίους θέλουμε να μιμηθούμε είναι γι’ αυτόν ανυπόστατα και γελοία;
Πώς να συμμετέχει ένας αιρετικός που αρνείται την ύπαρξη αγίων, ή τη θεία φύση του Χριστού (π.χ. ήταν ένας καλός άνθρωπος, ένας φιλόσοφος, ένας επαναστάτης αλλά ΟΧΙ Θεάνθρωπος), ή την ύπαρξη της αιωνιότητας με αυτό τον τρόπο που πιστεύουμε εμείς, αλλά πιστεύει στη μετενσάρκωση; Οπότε ο άγιος γι’ αυτόν είτε θα έχει μετενσαρκωθεί είτε θα έχει περάσει στη μη-ύπαρξη κι εμείς δεν τα ξέρουμε καλά τα πράγματα; Ή που πιστεύει ότι ο θάνατος είναι το τέλος κτλ.; Όπως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, που θεωρούν τα περί ψυχής, μεταθανάτιας ζωής και αγίων σατανικές διδασκαλίες;
Έτσι λοιπόν τα δώρα αυτά και η συμμετοχή τους στη συγκεκριμένη θρησκευτική γιορτή φαίνονται παράταιρα. Για να συμμετέχουν σε κάτι τέτοιο θα πρέπει εμείς οι Χριστιανοί να απογυμνώσουμε τις γιορτές μας από τον χριστιανικό χαρακτήρα τους. Άλλο οι αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι ή άθεοι φίλοι μας να έρθουν στα γενέθλιά μας και να τραγουδούν γύρω από την τούρτα «να ζήσεις και χρόνια πολλά» – ευχές με κοσμικό περιεχόμενο, που δεν έχουν καμμιά μεταφυσική ή θρησκευτική σημασία – και άλλο να συμμετέχουν σε κάτι το οποίο δεν συμμερίζονται. Δεν πρόκειται για μίσος εδώ. Για ρεαλισμό πρόκειται.

*Ο 11ος κανόνας της Πενθέκτης ορίζει
*κληρικοί και λαϊκοί να μην τρώνε τα άζυμα των Ιουδαίων (πράξη με καθαρά θρησκευτική σημασία, ασφαλώς αδιανόητη για ανθρώπους με άλλη θρησκεία – φανταστείτε π.χ. το αντίθετο,έναν Ιουδαίο να κοινωνά το Σώμα καιτο Αίμα του Χριστού τον Οποίο – στην καλύτερη περίπτωση – δεν θεωρεί τον πραγματικό Μεσσία), να μην καλούν Εβραίους γιατρούς (και αυτό έχει θρησκευτική προέκταση καθότι η ιατρική της εποχής περιελάμβανε και ευχές/επικλήσεις σε όποιον θεό πίστευε ο γιατρός, ακαθόριστα μαντζούνια-αγιοτικά κτλ), και να μη γίνονται φίλοι ούτε να λούζονται στα λουτρά με τους Ιουδαίους, καθώς οι οικειότητες αυτές μπορούσαν να οδηγήσουν σε διάφορες αιρέσεις. Ασφαλώς ο κανόνας δεν προτρέπει τους Χριστιανούς να βλάπτουν ή να μισούν τους Ιουδαίους.

Στοιχείο Νο 2

Το στοιχείο ευτό έχει τον εντυπωσιακό τίτλο “Κατά Ιουδαίων”. Σε αυτό υποτίθεται ότι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ξεσηκώνει τους Χριστιανούς κατά των Εβραίων. Οι πολέμιοι της Εκκλησίας απομονώνουν από το έργο αυτό των 77 σελίδων το παρακάτω απόσπασμα, και ισχυρίζονται ότι μ’ αυτό ο άγιος προτρέπει τους Χριστιανούς να φονεύσουν Εβραίους!
«Κι αν ακόμη σκοτώσει κάποιος με θέλημα του Θεού, ο φόνος αυτός είναι καλύτερος από κάθε φιλανθρωπία, ενώ αν κάποιος από λύπη δείξη ευσπλαχνία παρά τη θέληση του Θεού, θα μπορούσε η πράξη του να αποβή χειρότερη από οποιοδήποτε φόνο».
Ας δούμε ολόκληρο το απόσπασμα στο αρχαίο κείμενο πρώτα, για όσους είναι εξοικειωμένοι με τα αρχαία ελληνικά:

«Καὶ πάντας ἀνθρώπους ἴδοι τις ἂν πρὸ τοῦ καιροῦ τὰς τῶν πραγμάτων
ποιουμένους παρασκευὰς, ὥστε τοῦ καιροῦ τῶν πραγμάτων ἐπιστάντος εὔκολον
αὐτοῖς γενέσθαι τὴν τῶν ἔργων ἐκπλήρωσιν. Τούτους δὴ καὶ ἡμεῖς μιμούμενοι, πρὸ
πολλῶν τῶν ἡμέρων τὰς ὑμετέρας ἀσφαλιζόμεθα ψυχὰς, παρακαλοῦντες
ὑμᾶς, τὴν ἐναγῆ καὶ παράνομον ταύτην φεύγειν νηστείαν. Μὴ γάρ μοι τοῦτο εἴπῃς.
ὅτι νηστεύουσιν, ἀλλ’ ἐκεῖνό μοι δεῖξον, εἰ κατὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ τοῦτο ποιοῦσιν·
ὡς ἂν μὴ τοῦτο ᾖ, μέθης πάσης ἐστὶν ἡ νηστεία παρανομωτέρα. Οὐ γὰρ τὸ
πραττόμενον ὑπ’ αὐτῶν χρὴ σκοπεῖν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν τῶν γινομένων
ἐπιζητεῖν. Τὸ μὲν γὰρ κατὰ γνώμην τοῦ Θεοῦ γινόμενον, κἂν φαῦλον εἶναι δοκῇ,
πάντων ἐστὶν ἄριστον· τὸ δὲ παρὰ γνώμην καὶ μὴ δοκοῦν ἐκείνῳ, κἂν ἄριστον εἶναι
νομίζηται, πάντων ἐστὶ φαυλότατον καὶ παρανομώτατον. Κἂν φονεύσῃ τις κατὰ
γνώμην τοῦ Θεοῦ, φιλανθρωπίας ἁπάσης βελτίων ἐστὶν ὁ φόνος· κἂν φείσηταί τις
καὶ φιλανθρωπεύσηται παρὰ τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ, φόνου παντὸς ἀνοσιωτέρα γένοιτ’
ἂν ἡ φειδώ. Οὐ γὰρ ἡ φύσις τῶν πραγμάτων, ἀλλ’ αἱ τοῦ Θεοῦ ψῆφοι καλὰ καὶ
φαῦλα εἶναι τὰ αὐτὰ ποιοῦσι».

Το οποίο μεταγράφεται στα νέα ελληνικά ως εξής:

“Αυτούς (τους προνοητικούς ανθρώπους) και εμείς μιμούμενοι εδώ και πολλές ημέρες, για να ασφαλίσουμε τις δικές σας ψυχές, σας παρακαλούμε να αποφεύγετε αυτή την βρώμικη και παράνομη νηστεία. Επειδή μην μου πείς αυτό, ότι νηστεύουν, αλλά εκείνο απόδειξέ μου, (δηλαδή) αν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού το κάνουν αυτό. Επειδή αν αυτό δεν είναι (σύμφωνα με το θέλημα του Θεού) η νηστεία είναι πιο παράνομη από κάθε μεθύσι. Επειδή δεν πρέπει να παρατηρούμε μόνο αυτό που κάνουν αυτοί, αλλά και την αιτία αυτών που γίνονται να επιζητούμε. Επειδή αυτό που γίνεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ακόμα και αν φαίνεται φαύλο, είναι καλύτερο από όλα. Αλλά αυτό (που γίνεται) παρά το θέλημα (του Θεού) κσι δεν φαίνεται καλό σε Εκείνον, ακόμα και αν θεωρείται ότι είναι άριστο, είναι πιο φαύλο και πιο παράνομο από όλα. Ακόμα κι αν φονεύσει κάποιος σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ο φόνος (συτός) είναι καλύερος από κάθε φιλανθρωπία. Ακόμα και αν λυπηθεί (ευσπλαχνισθεί) και κάνει φιλανθρωπία παρά το θέλημα Εκείνου(του Θεού) η ευσπλαχνία μπορεί να γίνει ανοσιώτερη από κάθε φόνο. Επειδή δεν είναι η φύση των πραγμάτων, αλλά οι αποφάσεις του Θεού καλά και φαύλα κάνουν τα καλά και τα φαύλα.”

Όπως βλέπουμε λοιπόν, το απόσπασμα δεν έχει καμμία σχέση με προτροπές σε φόνους, παροτρύνσεις για διωγμούς και άλλα ευφάνταστα… Ζητάει από τους Χριστιανούς να μη συμμετέχουν στις ιουδαϊκές γιορτές και να μην τηρούν τις ιουδαϊκές νηστείες, μια και άλλα πιστεύουν οι μεν και άλλα οι δε.
Αλλά ας δούμε μια τοποθέτηση περί μίσους από έναν Χριστιανό άγιο, ο οποίος επίσης κατασυκοφαντείται από τους πολέμιους της Εκκλησίας ως κήρυκας μίσους και μισανθρωπίας γενικώς. Πρόκειται για τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.
Ο άγ. Νικόδημος γράφει και το εξής:
“Αδελφοί και Πατέρες, εάν δεν εκριζώσετε το μίσος από την καρδίαν σας, και δεν εμφυτεύσετε την αγάπην…να ηξεύρετε (και σύγγνωτε ημίν δια την τόλμην) ότι ματαίως κατοικείτε εις τα όρη και τα βουνά μάταιοι είναι όλοι οι ασκητικοί σας αγώνες”. (”Πηδάλιον”, Εισαγωγή, σελ. Κ’)

Την αγάπη τονίζουν και οι Σύνοδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας που απέρριψαν ως αντιχριστιανικά κάποια λαϊκά έθιμα με το «κάψιμο του Εβραίου» (κάπως σαν το κάψιμο του καρνάβαλου):

Η Ιερά Σύνοδος με αλλεπάλληλες εγκυκλίους της τα έτη 1891, 1910 και 1918, προέτρεπε τον Ελληνικό λαό να εγκαταλείψει το έθιμο της καύσης του Ιούδα. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Η Ιερά Σύνοδος θεωρεί καθήκον Αυτής, όπως φέρει εις γνώσιν πάντων των Χριστιανών, ότι η τήρησις τοιούτων εθίμων αντιβαίνει προς την βάσιν και το θεμέλιον της πίστεως ημών, ήτις είναι η αρετή της αγάπης προς εν γένει πάντα άνθρωπον…» (Εγκύκλιος 13/4/1918)». (Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/israil/istoria/antiebraismos1.htm).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Την επόμενη φορά που κάποιος πολέμιος της Εκκλησίας επικαλεστεί “στοιχεία” που αποδεικνύουν μίσος κτλ. από την πλευρά της Εκκλησίας, ζητήστε την πηγή. Αν σας τη φέρει, κάντε τον κόπο να ανατρέξετε σ’ αυτήν, γιατί το πιθανότερο είναι ότι εκεί γράφει κάτι άλλο από αυτό που ο πολέμιος ισχυρίζεται…

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ ΑΠΟ ΠΟΛΕΜΙΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ;

Στις περισσότερες περιπτώσεις, πρόκειται για απλή αναπαραγωγή από κάποιο βιβλίο που έγραψε κάποιος άλλος πολέμιος και στο οποίο παρατίθενται διαστρεβλωμένες πηγές, τις οποίες ο πολέμιος που συζητά μαζί μας δεν έκανε τον κόπο να διασταυρώσει.
Σε άλλες περιπτώσεις όπου ο πολέμιος συνομιλητής μας γνωρίζει ο ίδιος την πηγή, και την ερμηνεύει αλλοπρόσαλλα, μπορεί να πρόκειται για
α) την απλή εκδήλωση ενός φανατικού που διαστρέφει μέσα στο μυαλό του ό,τι διαβάζει, ανάλογα με τις προσωπικές του προκαταλήψεις
β) απλή και αθώα αφηρημάδα
γ) πονηρή δήλωση για τη δημιουργία εντυπώσεων σε αυτούς που δεν θα έκαναν ποτέ τον κόπο να ψάξουν για το είναι όπως τα λέει, επειδή έχουν οι ταλαίπωροι την ίδια πόρωση που έχει αυτός κατά του Χριστιανισμού, και ως εκ τούτου υιοθετούν αβασάνιστα την οποιαδήποτε κατηγορία εναντίον του. (Τα παραπάνω αφορούν και τον πολέμιο συγγραφέα, στον οποίο βασίζονται οι πολέμιοι-παπαγαλάκια). Τι από τα τρία είναι; Ο Θεός και η ψυχή του πολεμίου ξέρουν. Αυτό που μπορεί να κάνει ο Χριστιανός, είναι να ερευνά για την αλήθεια.

Υ.Γ. Το παρόν πόνημα το αφιερώνω στον κο Λασκαράτο, όχι τον κανονικό αλλά τον φίλο του blogger «Ροίδη», ο οποίος με τα “στοιχεία” του για αντισημιτισμό στο Χριστιανισμό με έσπρωξε σε γόνιμη έρευνα.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΕΒΡΑΪΣΜΟΣ»

Θέλετε να δείτε πραγματικό, και όχι «κατά φαντασίαν», «χριστιανικό αντιεβραϊσμό»; Υπάρχει, δεν απαντά όμως σε κανένα γραπτό κανόνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Από άλλη χριστιανική ομολογία προέρχεται… Ορίστε τι έγραφε για τους Εβραίους ο Μαρτίνος Λούθηρος, ο ιδρυτής του Προτεσταντισμού – Διαμαρτύρησης:

1.«Πρώτα, να βάλουμε φωτιά στις Συναγωγές και στα σχολεία τους, και να θάψουμε, και να καλύψουμε με χώμα ό,τι δεν καίγεται, ούτως ώστε κανείς να μην ξαναδεί ποτέ μια πέτρα, ή τη στάχτη από αυτά.
2.Δεύτερον, συμβουλεύω να καταστραφούν και να ισοπεδωθούν και τα σπίτια τους επίσης.
3.Τρίτον, συμβουλεύω να τους αφαιρεθούν όλα τα βιβλία προσευχών τους και οι ταλμουδικές γραφές, τα οποία διδάσκουν τόση ειδωλολατρία, ψέματα, κατάρες και βλασφημίες.
4.Τέταρτον, συμβουλεύω να απαγορευθεί στους ραβίνους τους να διδάσκουν από τώρα και στο εξής, με την ποινή του θανάτου και της απώλειας της σωματικής τους ακεραιότητας.
5.Πέμπτο, συμβουλεύω να καταργηθεί ολοκληρωτικά η άδεια κυκλοφορίας των Εβραίων στους δημόσιους δρόμους.
6.Έκτον, συμβουλεύω να τους απαγορευθεί η τοκογλυφία, και να τους αφαιρεθούν όλα τα μετρητά και οι θησαυροί από ασήμι και χρυσάφι… Όταν ένας Εβραίος μεταστρέφεται ειλικρινά, πρέπει να του δίνεται (ένα ορισμένο ποσό)…
7.Έβδομον, συνιστώ να βάλουμε στο χέρι κάθε νέου και δυνατού Εβραίου και Εβραίας ένα δάρτη (Σ.τ.Μ. εργαλείο για το αλώνισμα του σιταριού), ένα τσεκούρι, ένα σκαλιστήρι, ένα φτυάρι, μια ρόκα ή ένα αδράχτι και να τους αφήσουμε να κερδίσουν το ψωμί τους με τον ιδρώτα του προσώπου τους… Γιατί δεν ταιριάζει ν’ αφήνουν αυτοί εμάς, τους καταραμένους γκόιμ, να μοχθούμε με τον ιδρώτα του προσώπου μας ενώ αυτοί, ο εκλεκτός λαός, σκοτώνουν μέσω του δικού μας ιδρώτα την ώρα τους πίσω από τη θερμάστρα, γλεντώντας και κλάνοντας, κι επιπροσθέτως καυχώμενοι βλάσφημα για την εξουσία τους πάνω στους Χριστιανούς. Όχι, κάποιος πρέπει να πετάξει αυτούς τους τεμπέληδες παλιανθρώπους από τη θέση τους.
8.Αν θέλουμε να ξεπλύνουμε τα χέρια μας από τη βλασφημία των Εβραίων και να μην έχουμε μερίδιο στην ενοχή τους, πρέπει να διακόψουμε σχέσεις μαζί τους. Πρέπει να εξοριστούν από τη χώρα μας” και “πρέπει να τους διώξουμε όπως τα τρελά σκυλιά”.(Martin Luther «Wider die Juden und ihre Lugen» («Περί των Εβραίων και των ψευδών τους»)47:268-288, 292. http://www.humanitas-international.org/showcase/chronography/documents/luther-jews.htm(Σε αγγλική μετάφραση του Martin H. Bertram).

Αυτά τα οχτώ πράγματα ζητούσε ο Λούθηρος από τους Γερμανούς ηγεμόνες και σε κάποιες περιπτώσεις κατάφερε μερικούς να εφαρμόσουν ορισμένα, μέχρι που ήρθε ο Χίτλερ και τα έθεσε σε πλήρη εφαρμογή, όπως και οι ίδιοι οι Ναζί ομολόγησαν. Ο Λούθηρος και για δούλους σε καταναγκαστικά έργα τους προόριζε τους Εβραίους, όπως ο Φαραώ, και την περιουσία τους λιμπιζόταν, όπως καλή ώρα τη λιμπίζονταν στην Ισπανία, και τη θρησκευτική τους ελευθερία επιθυμούσε να καταπνίξει. Ούτε στους δρόμους δεν ήθελε να κυκλοφορούν! Προφανώς θα τους ήθελε να μετακινούνται κλεφτά και στα κρυφά από τίποτα απόμερα μονοπάτια.
Και όμως οι πολέμιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας καταλογίζουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία «αντισημιτισμό», επειδή ο Χρυσόστομος και οι δικοί μας ιεροί κανόνες λένε να μην συνεορτάζουμε με τους Εβραίους τις δικές μας θρησκευτικές γιορτές, και να απέχουμε από τις δικές τους. Και λόγω «φοβερών διωγμών» που εξαπέλυσε ο… Αρμένιος καλόγερος Νίκων ο Μετανοείτε». Αλλά ας δούμε κι αυτόν τον φοβερό διωγμό του Νίκωνα, ο οποίος σημειωτέον, ήταν Πόντιος στην καταγωγή (από την Πολεμωνιακή χώρα του «Αρμενικού θέματος», καμμιά σχέση με την Αρμενία).

Ο Νίκων ο Μετανοείτε λοιπόν, περιόδευσε σε πολλές πόλεις της Ελλάδας κηρύσσοντας τη χριστιανική μετάνοια: Πήγε στην Αθήνα, τη Θήβα, την Κόρινθο, το Άργος και τη Ναύπακτο. Παντού τον υπολόγιζαν ως άγιο άνθρωπο και θαυματουργό, του οποίου την προσευχή εισάκουγε ο Θεός. Όταν ήταν στο Αμύκλειο, κι ενώ κήρυττε στο ναό της αγίας Βαρβάρας, ήρθαν σ’ αυτόν οι άρχοντες της Λακεδαίμονας και τον παρακάλεσαν να μεταβεί στη Σπάρτη και να παρακαλέσει το Θεό για την επιδημία που μάστιζε την περιοχή τόσο άγρια, ώστε δεν μπορούσαν να θάψουν τους νεκρούς. Τους ζήτησε κι αυτός να κάνουν από τη μεριά τους τα εξής δυο πράγματα:
1) να στείλουν τους Εβραίους της Σπάρτης να κατοικήσουν έξω από την πόλη.
2) να χαλάσουν τα σφαγεία που ήταν έξω από τον άγιο Επιφάνιο, μια εκκλησία της περιοχής, και να σφάζουν το Σάββατο αντί για την Κυριακή, ενώ την Κυριακή να εκκλησιάζονται.
Βλέπετε ο άγιος είδε την επιδημία ως εγκατάλειψη Θεού επειδή οι κάτοικοι είχαν απομακρυνθεί από τις χριστιανικές τους συνήθειες κι ακολουθούσαν τα των Εβραίων, οι οποίοι τους παρέσυραν σε διασκεδάσεις και παζάρια στις χριστιανικές αργίες για να μπορούν να τηρήσουν το Σάββατο, τη δική τους αργία. «Αν τα κάνετε αυτά» είπε ο άγιος, «σας υπογράφω κι εγώ ότι δεν θα πεθάνει άλλος κανείς». Οι άρχοντες υπάκουσαν, και μέσα σε 50 μέρες η επιδημία έλαβε τέλος.
«Μα» θα διαμαρτυρηθεί κάποιος, «το να διώξουν τους Εβραίους απ’ την πόλη είναι εξορία». Κι εγώ θα το έλεγα εξορία αν τους έστελναν σε άλλη πόλη ή σε άλλη χώρα. Αλλά το να τους βγάλουν έξω από τη Σπάρτη και να τους επιτρέπεις να μείνουν ΑΠ’ ΕΞΩ είναι σαν να με διώχνουν από το σπίτι μου στα Πατήσια και πάω να μείνω στο Μενίδι. Παρομοίως οι Εβραίοι της Σπάρτης πήγαν σε γειτονικές περιοχές στην Πελοπόννησο. Στερήθηκαν μεν την ακίνητη περιουσία τους, τα σπίτια που δεν γινόταν να πάρουν μαζί τους. Κανείς δεν τους στέρησε όμως την κινητή περιουσία τους, ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΤΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΡΑΒΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥΣ και το δικαίωμα να είναι ελεύθεροι και όχι δούλοι, και να λατρεύουν το Θεό που ήθελαν και όπως τους άρεσε.
Επίσης η εκδίωξή τους έγινε μέσα σε περίοδο επιδημίας τόσο φοβερής που όλοι οι κάτοικοι, Χρστιανοί κι Εβραίοι, δεν προλάβαιναν να θάψουν τους νεκρούς. Άρα από τη στιγμή που ανά πάσα στιγμή κινδύνευε η ζωή τους, πράγμα πολύ πιο σημαντικό από το να χάσουν την ακίνητη περιουσία τους, και από τη στιγμή που ο άγιος είχε υποσχεθεί ότι θα έπαυε η επιδημία όταν οι Εβραίοι έβγαιναν έξω από την πόλη και χαλούσαν τα σφαγεία έξω απ’ την εκκλησία κτλ., η όλη κατάσταση είχε μέσα της το σπόρο της ελπίδας ΚΑΙ για τους Εβραίους. Γιατί αν έπαυε η επιδημία, κι αυτοί επίσης θα γλίτωναν.
Ακόμα κι αν την χαρακτηρίσει αντιεβραϊσμό την εκδίωξη αυτή κανείς, ήταν σίγουρα πολύ περιορισμένος. Και σίγουρα δεν ήταν τίποτα σε σχέση με αυτά που ονειρευόταν ο Λούθηρος και με τις τερατωδίες που διαπράχθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη! Γι’ αυτό και δεν αναφέρεται ανάμεσα στους διωγμούς αυτούς.
Εύλογα μπορεί να ρωτήσει κανείς, αν ο άγιος Νίκων ήταν τόσο φανατικός αντιεβραίος και αν αντλούσε τον αντιεβραϊσμό του από κάποιες παραδόσεις της Ορθοδοξίας που έπρεπε να γίνουν σεβαστές και απαιτούσαν την έξωση των Εβραίων, γιατί δεν ζήτησε να διώξουν τους Εβραίους και από τις άλλες περιοχές της Ελλάδας όπου πήγε – στις οποίες επίσης τον τιμούσαν σαν άγιο άνθρωπο και περνούσε ο λόγος του;
Τελειώνοντας, όποιος ξέρει από σύγχρονη ιστορία, μπορεί να θυμηθεί ότι αν στη Δύση οι Εβραίοι δεν υποστηρίχθηκαν ιδιαίτερα από τους εκεί «προοδευτικούς» πληθυσμούς όταν τους κυνηγούσαν, και οι εκεί χριστιανικές ομολογίες είτε αγνόησαν το δράμα τους είτε το υποκίνησαν κιόλας, στην Ελλάδα – όπως και στην τότε Σερβία – απλοί άνθρωποι τους έκρυβαν στα σπίτια τους με κίνδυνο της ζωής τους. Στην Ελλάδα συνελήφθησαν πάνω από 600 κληρικοί εξαιτίας των θυσιών τους για τους Εβραίους. Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος, όταν οι Ναζί διέταξαν τον δήμαρχο να τους παραδώσει μια λίστα με τα ονόματα όλων των Εβραίων του νησιού, τους είπε “Να οι Εβραιοι σας” και παρέδωσε μια λίστα που περιείχε δυο ονόματα: του δημαρχου και του μητροπολιτη. Ο Μητροπολιτης Δημητριάδος Ιωακειμ, κατάφερε κι αυτός να σώσει τη μεγάλη πλειοψηφία των Εβραίων της περιφέρειάς του. Στην Αθήνα ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός έστειλε στις Γερμανικές αρχές επιστολή διαμαρτυρίας κατά του Ολοκαυτώματος – την οποία είχε συντάξει ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός και είχε υπογράψει μεγάλο κομμάτι της Αθηναϊκής διανόησης. Τέτοια επίσημη γραπτή διαμαρτυρία κατά του εβραϊκού ολοκαυτώματος δεν υπήρξε πουθενά αλλού στην Ευρώπη! Όταν ο στρατηγός Στροπ, γενικος Επικεφαλης των SS στην Ελλαδα, έλαβε την επιστολή, απείλησε να τουφεκίσει τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό. Και πήρε την απάντηση: “Οι Ιεράρχες της Ελλάδος, στρατηγέ Στροπ, δεν τουφεκίζονται, απαγχονίζονται. Σας παρακαλώ να σεβασθήτε αυτήν την παράδοσιν”.
Ο Δαμασκηνός έδωσε εντολή να καταδικαστεί το σχέδιο κατά των Εβραίων από άμβωνος, μετά την εκκλησιαστική λειτουργία, και να εκδίδονται από τις ενορίες για κάθε Εβραίο πλαστά πιστοποιητικά βάπτισης, τα οποία χρησιμοποιούνταν σε συνδυασμό με τα πλαστά δελτία ταυτότητας που εξέδιδε η Αστυνομία. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ονόματα τόσων Ελλήνων Ορθοδόξων εκκλησιαστικών ανδρών συγκαταλέγονται στους “Δίκαιους ανάμεσα στα Έθνη”, στο εβραϊκό μνημείο για το Ολοκαύτωμα Yad Vashem.
Όλα αυτά ασφαλώς δεν θα συνέβαιναν αν στην Ορθοδοξία υπήρχε κάποια γραμμή να μισούμε και να διώκουμε τους Εβραίους.

Παράδοση και Φαρισαϊσμός στην Εκκλησία Σεπτεμβρίου 18, 2006

Posted by expaganus in Ορθοδοξία, κλήρος.
Tags: , , , , ,
9 Σχόλια

Βρήκα το κείμενο αυτό εδώ http://www.oodegr.com/oode/orthod/genika/paradosi1.htm και επειδή μου άρεσε πολύ είπα να το μοιραστώ μαζί σας! Πρόκειται για ερωτήσεις στον π. Γεώργιο Μεταλληνό μετά από ομιλία του.


Ερώτηση ακροατηρίου 1η:

«Θα’ θελα να μας μιλήσετε για τον λεγόμενο κοσμικό Χριστιανισμό και τον πατερικό Χριστιανισμό

-Ο πρώτος είναι ο κοσμικός, όπως είπατε κι ο δεύτερος, ο πατερικός χριστιανισμός, είναι ο των Αγίων Πατέρων ο Χριστιανισμός. Ο ένας είναι ένας κοσμικός Χριστιανισμός κι αυτό αρχίζει από τον 4ο αιώνα που μπήκαμε στο Βυζάντιο, στη Ρωμανία δηλαδή, και έχουμε μία ομάδα που αρχίζει με τον Ευσέβιο Καισαρείας σχηματικά, τον ιστορικό και ημιαρειανό, ο οποίος ήταν αυλοκόλακας. Ήταν δηλαδή κοντά στους σπουδαίους και τρανούς, για να’ χει εξουσία και αυτός. Και δημιούργησε αυτή την ομάδα, του κοσμικού ή «γιαλαντζί» χριστιανισμού, ο Ευσέβιος, ο επικεφαλής αυτού του ρεύματος. Και από την άλλη πλευρά, σύγχρονός του, είναι ο Μέγας Αθανάσιος, με τον Μέγα Αντώνιο, Βασίλειο, Χρυσόστομο, Γρηγόριο, κ.ο.κ., που είναι ο Πατερικός Χριστιανισμός. Γιατί τότε, αν δεν είχε φθάσει στο φωτισμό κανείς -και στη θέωση- επίσκοπος δεν εγίνονταν.

Σήμερα, γίνεται κανείς επίσκοπος επειδή ξέρει δύο γράμματα ή είναι φίλος του μεγάλου Αρχιερέα, για να είναι χειροκροτητής του πρώτου. Και δεν είναι αρρώστια του αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, μόνο, αλλά και του Σεραφείμ, Ιερώνυμου και όσο πάμε πίσω, ο κοσμικός χριστιανισμός αυτό κάνει. Πώς εξελέγησαν αυτοί οι άνθρωποι εκεί στην Αιτωλοακαρνανία; Θα δούμε, όταν βγουν. Άμα πάρουν την πατερίτσα, τότε φαίνεται ο άνθρωπος. Εύχομαι.

Όπως πολύ σωστά είπε ο κύριος Λευτέρης, έλεγε στην αντιφώνησή του ή στη προσφώνησή του, στη χειροτονία του ο μητροπολίτης Αιτωλοακαρνανίας, που τον ξέρω και φαίνεται ωραίος άνθρωπος -μακάρι να μείνει έτσι, γιατί η εξουσία διαφθείρει- «Δώσε μου ταπείνωση γιατί αυτή χρειάζομαι από τώρα και μπρος». Θα του πω εγώ, (επειδή ήταν μαθητής μου κι ο αδελφός του μαθητής μου): «Πρόσεξε, δε σ’ τη δίνει ο Θεός τη ταπείνωση. Σ’ τη δίνει όταν κι εσύ δουλεύεις για τη ταπείνωση». Δεν είναι σαν το κλειδί που «μπαμ» πατάει από τον ουρανό ο Θεός και λέει «Ο παπα-Γιώργης, ταπείνωση!» Δε γίνεται έτσι…! Πρέπει μαζί να δουλεύω κι εγώ -όπως λέει η πίστη μας- συνέργεια και συνεργασία.

Εγώ λέω «Κύριε Ιησού Χριστέ σώσε με». Καταλαβαίνω την πτώση μου, την αρρώστια και ζητώ τη χάρη Του. Κι Αυτός έρχεται και μου λέει «Πάρε παιδί μου». Εάν όμως δεν το ζητήσω; «αιτείτε και δοθήσεται υμίν,… κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν» (Ματθ. ζ΄/7, 7), λέει. Διότι τότε, όπως με ρωτούσε κάποιος, θα μας είχε ο Θεός κουρδιστά ρομπότ όπου θα κάνουμε αυτό που θέλει δια της βίας. Δεν είναι Χριστιανισμός αυτό. Ελεύθερα εγώ το ζητάω και βέβαια, για να φτάσω στο να το ζητήσω, έχει αρχίσει την ενέργεια ο Θεός, χωρίς να το καταλαβαίνω, διότι Εκείνος αρχίζει την Σωτηρία. Αλλά -εξωτερικά- εγώ ζητώ κι Εκείνος μου δίνει, αν πρέπει να μου δώσει κι αν μπορώ να κρατήσω αυτό που μου δίνει.

Κι έτσι, λοιπόν, η εξουσία φθείρει. Κι η απόλυτη εξουσία φθείρει απολύτως. Αυτό το έλεγε ένας μεγάλος Άγγλος πολιτικός, τέλη του 18ου αιώνος με αρχές του 19ου, ο Γουίλιαμ Πητ, στα όρια των Άγγλων, της βρετανικής πολιτικής: «Absolut power corrupts absolutly». Διαφθείρει, δηλαδή, και φθείρει τον άνθρωπο απολύτως η απόλυτη εξουσία, η απόλυτη δύναμις.

Ερώτηση ακροατηρίου 2η:

«Ήθελα να ρωτήσω, πάνω σ’ αυτό που είχε πει ο Χριστός στους Φαρισαίους ότι «καταργήσατε την παράδοση του Θεού για την παράδοση των ανθρώπων», αν συνδέεται μ’ αυτό αυτά που είχατε πει σχετικά με τα πρόσθετα στοιχεία της παράδοσης (τη μίτρα, κ.τ.λ.), πως μερικοί άνθρωποι θεωρούν παράδοση ό,τι αυτό νομίζουν ότι τους εξυπηρετεί και τους βολεύει στην ιστορική συνέχεια της χώρας και του Χριστιανισμού. Και αν μπορούμε να βρούμε κάποια βιβλιογραφία, κάποια συγγράμματα στα οποία, πιο αναλυτικά, θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει αυτά τα στοιχεία της παράδοσης, που είναι τα κοσμικά στοιχεία, που έχουν ενταχθεί και τα θεωρούμε ως ελληνοχριστιανισμό

Έχουμε, στη γλώσσα της θεολογίας, την παράδοση και τις παραδόσεις. Οι παραδόσεις είναι ιστορικά καθιερούμενες στάσεις ζωής, τρόποι ζωής, κ.τ.λ.. Ανάλογα με τη χρήση που κάνουμε σ’ αυτά τα πράγματα δείχνουμε και την εσωτερικότητά μας. Διότι λένε πολλοί «Φορώ αυτά τα τα άμφια πολυτελή κ.τ.λ. για να τιμήσω το Χριστό». Υπάρχει η δυνατότητα να τιμήσει κανείς το Χριστό με απλούστερα άμφια. Δεν είπα ούτε βρόμικα, ούτε ξεσκισμένα, γιατί τότε πάμε στην υποκρισία των Φαρισαίων. Επομένως: αυτές οι παραδόσεις δεν είναι παράδοση της πίστεως, αλλά έχουν κάποια ιστορική αρχή. Χάνεται, δηλαδή, ο αυτοκράτορας και παίρνουμε εμείς τα αυτοκρατορικά ενδύματα, το σάκκο με τα κουδούνια, κ.τ.λ.. Το ερώτημα είναι, γιατί τα πήραμε; Για να δείξουμε δύναμη. Να επιβαλλόμεθα στο λαό!

Κάποιοι εθνάρχες είχαν ανάγκη να επιβάλλονται. Και επιβάλλεται κανείς και δι’ όλων αυτών των στοιχείων και μάλιστα τότε -μη κοιτάζετε σήμερα που έχουμε ξυπνήσει και τα βλέπουμε διαφορετικά. Το ερώτημα είναι: χάνεται η πίστις; Αν το κάνει κανείς από επιπολαιότητα και μιμείται, δεν χάνεται η πίστις. Όπως οι παλαιοημερολογίτες, που χρησιμοποιούν τα ίδια. Εάν το κάνει, όμως κανείς, επειδή πιστεύει ότι δι’ αυτών θα επιβάλλει την εξουσία του, τότε είναι -ούτε καν φαρισαϊσμός- μα σατανισμός σκέτος. Και το ονομάζουμε Ορθοδοξία!

Οπότε, αυτό κάνανε και οι Φαρισαίοι, δηλαδή, ο παρεφθαρμένος εβραϊσμός. Άλλο οι προφήτες, που είναι η γνήσια παράδοση, οι «προ Χριστού χριστιανοί» και άλλο οι Φαρισαίοι. Γι’ αυτό οι Φαρισαίοι σκοτώνανε τους προφήτες. Κανείς, προφήτης, δεν πέθανε στο κρεβάτι του. Και λέει ο Χριστός «Οι πατέρες σας σκοτώσανε τους προφήτες». Μέχρι τον Ζαχαρία και την εποχή του, σκοτώνανε προφήτες, γιατί λέγανε την αλήθεια. Άρα, για να καταλήξουμε, είναι ένας χριστιανισμός τον οποίον -τουλάχιστον- δεν πρέπει να ζηλεύουμε. Μη ξεχνάτε ότι, σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του Βυζαντίου, στους τελευταίους αιώνες που είναι η παρακμή των πάντων και χάνουμε την ουσία, αρχίζουν οι τίτλοι «Πανυπερσέβαστος», «Πανιερότατος», κ.τ.λ.. Αυτά είναι κοσμικά που μπήκανε μέσα στη πίστη. Όταν ψάλλουμε έναν Άγιο, π.χ. Άγιο Νικόλαο, τι του λέμε; «Πανάγιε Νικόλαε» λέμε εμείς, γιατί πραγματικά είναι κορυφή αγιότητος. Κι όμως, τι λέμε ψάλλοντας; «Πάτερ Νικόλαε». Π.χ. «Πάτερ Σπυρίδων μακάριε…». Δεν λέμε «Σεβασμιώτατε Σπυρίδων». Βλέπετε ότι η πίστη μας διασώζει το σωστό, αρκεί να το διακρίνουμε.

Δε νοθεύτηκε η παράδοσή μας. Ενώ στη Δύση νοθεύτηκε, αυτά όλα έγιναν δόγματα πίστεως. Αυτή είναι η διαφορά με το Παπισμό. Δεσποτικό φρόνημα μπορεί να έχω κι εγώ, να’ μαι εξουσιαστικός τύπος, αλλά δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι Ορθοδοξία. Θα έλθει ο άλλος, θα’ ρθείτε κι εσείς και θα μου πείτε «Είσαι μασκαράς παπα-Γιώργη». Στον Πάπα δεν μπορείς να πεις «Είσαι μασκαράς». Γιατί τα πρωτεία εξουσίας, τα αλάθητα, το βασιλικό αξίωμα του πάπα είναι δόγματα πίστεως. Δεν σώζεσαι, δηλαδή, αν δεν τα αποδεχθείς. Εκεί είναι το τραγικό! Ακόμα εμείς, δεν φτάσαμε εκεί πέρα. Τώρα πάνε κάποιοι να τα κάνουνε δόγματα πίστεως αλλά δε πιστεύω να το κατορθώσουν.

Έτσι, λοιπόν, έχουμε την παράδοση των Αγίων που είναι το ήθος, η σεμνότητα, κ.τ.λ., μέσα από την πίστη. Γιατί; Διότι δίνουν σημασία στα πράγματα, στην ουσία. Και όχι στους τύπους. Όποιος δεν έχει περιεχόμενο μέσα του προσπαθεί να επιβληθεί με τα εξωτερικά. Βλέπεις εκεί έναν, όπως ντύνεται, φαμφαρόνος, σαν πετεινός στολισμένος και νομίζει ότι επιβάλλεται!

Μια φορά ήμουνα στο Πειραιά και έκανα μία ομιλία στη μητρόπολη Πειραιώς. Και ανέβηκε μετά ο σεβασμιώτατος -που σέβομαι σαν άνθρωπο και ως ιεράρχη, αν και δεν συμφωνώ με κάποια πράγματα κι ούτε κι εκείνος συμφωνεί με μένα- και παρεπονείτο για τη νεολαία. Ήταν οκτώ μητροπολίτες στο πανηγύρι της Αγίας Τριάδος και κάνανε λιτανεία μετά. Και ήτανε, λέει, οι νέοι στις καφετέριες και δεν σηκώθηκε κανένας. Και μετά πήρα το λόγο και του λέω, «Σεβασμιώτατε, μη παραπονείστε. Διότι κι εγώ που είμαι παπάς, θεολόγος και πανεπιστημιακός, εάν σας έβλεπα τους οκτώ με τις μίτρες, τους σάκκους, τις πατερίτσες, κ.τ.λ., δεν θα σηκωνόμουν κι εγώ, γιατί είναι εξευτελισμός της πίστεως όλα αυτά τα πράγματα».

Ξέρουν οι άνθρωποι πόσες φορές αλλάζω άμφια. Έχω δικά μου εγώ, μου πρόσφεραν και δύο στολές. «Να σου φέρουμε στολή;». Λέω «Όχι, τώρα δόξα τω Θεώ έχω. Αν αργότερα τριφθούν αυτά και δεν μπορώ να τις έχω, τότε εντάξει, θα δεχτώ την ελεημοσύνη σας ή θα ψάξω εγώ». Έχω δύο στολές καλοκαιρινές. Τη μία την έχω στον Άγιο Αντύπα -τα μπλε που φοράω την Κυριακή- και τα άλλα τα έχω για το ταξίδι που πάω στην Κέρκυρα, στην Κεφαλλονιά το Καλοκαίρι. Είμαι και άγαρμπος και επομένως δεν μου κάνει να μου δώσει ο άλλος παπάς τα άμφιά του -θέλω να το έχω ψηλό, λόγω αναστήματος, κ.τ.λ.. Το χειμώνα -από τώρα τον Οκτώβρη- μόλις βγουν τα κρύα μέχρι τα Χριστούγεννα θα φορώ μια στολή η οποία θα οδηγήσει στα Θεοφάνια. Είναι η μπλε στολή. Απλή κι απέριττη, όχι όμως βρόμικη κι ούτε σκισμένη, γιατί πάμε στο άλλο άκρο. Μόλις θα μπει η Σαρακοστή θα φορώ κόκκινα, που είναι το αίμα του Χριστού. (Το πένθος δεν είναι το μαύρο του φορούμε ή το μοβ, αλλά είναι το κόκκινο). Και τη Μεγάλη Εβδομάδα έχω να φορώ κανονικά πορφυρά, δηλαδή, απλά αλλά πορφυρά που είναι το χρώμα της Μεγάλης Εβδομάδος. Μετά έρχεται το Πάσχα που είναι λίγο πιο φωτεινή. Αυτές οι στολές είναι που έρχονται. Και τις φορώ έτσι γιατί η παράδοση των Αγίων αυτό ορίζει, για την εμφάνιση του ιερέως, τις κουρτίνες και τα πάντα.

Αυτό δεν είναι για επίδειξη, (δηλ. το να έχει βελούδα, μετάξια, κ.τ.λ.). Αλλά για να συμμετέχεις και να εμπνέεις το κλίμα της περιόδου αυτής. Ο σκοπός των αμφίων δεν είναι η εμφάνιση, σαν να είναι μια γυναίκα φιλάρεσκη -συγγνώμη που μιλώ έτσι- και να θέλει να αλλάζει συνεχώς τουαλέτες. Δεν είναι τουαλέτες τα άμφια. Τα άμφια είναι λειτουργικά στοιχεία που δένουν με όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της λειτουργικής ζωής! Και επομένως, τα χρώματα των αμφίων βαρύνουν και σε κάθε περίοδο έχουμε τα κατάλληλα χρώματα. Από’ κει και πέρα, όσο πιο πολυτέλεια ζητεί κανείς κακόν της κεφαλής του, δεν είναι πλέον χριστιανικό.

Άρα, «Έχετε απόλυτα δίκιο…» και μην επιμείνουμε περισσότερο. Θα του πεις του άλλου με το περίστροφο ή με το όπλο, «Μη βάλεις αυτή τη στολή»; Η συνείδησή του αυτό επιτρέπει, αλλά δείχνει αμέσως την κατάπτωσή μας, το πού βρισκόμαστε. Θα πω εγώ μέσα μου: «Ε, εσύ παπα-Γιώργη μη το κάνεις». Δε θα βγω λοιπόν να βρίσω κανέναν, ούτε να προσβάλλω. Αλλά θα προσπαθήσω να μη το κάνω. Μου έλεγε ένας συνάδελφός μου, που πήγε στη Πολωνία, του παραπετάσματος τότε -οι σλαβοορθόδοξοι- έχουνε μίτρες και στους πρωτοπρεσβυτέρους, χωρίς σταυρό (σταυρό έχουν οι επίσκοποι). Και μου φέρνει μια μίτρα «Μου την έδωσε ένας μητροπολίτης και την έφερα να την φορείς». Λέω, «Για καρναβάλι θα πάμε ή για λατρεία; Εγώ δεν έγινα δεσπότης και έκαμα οικογένεια -δόξα τω Θεώ- για να μη φορώ μίτρες, πατερίτσες, κ.τ.λ. κι εσύ μου φέρνεις μίτρα;» Γελούσαμε βέβαια...

Αρέσει σε %d bloggers: