jump to navigation

Σκανδαλολογίες και «χωρισμός Εκκλησίας – κράτους» Οκτώβριος 27, 2008

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ορθοδοξία.
Tags: , , , ,
14 Σχόλια

Δεν μπορώ αναγνώστες, αυτό το αρθράκι του Ανδρέα Φ. περί σκανδαλολογιών μου άρεσε τόσο που θα το αναδημοσιεύσω κι εγώ! Ιδού:

«http://www.bigfatopinion.net/2008/09/blog-post_26.html

Σκανδαλολογίες

1.

Όλη αυτή η συζήτησι περί βυζαντινών χρυσοβούλων είναι εκ του πονηρού. Τα χρυσόβουλα εχουν νομική ισχύ, οι οθωμανικοί τίτλοι επίσης. Το νομικό καθεστώς δέχεται την συνέχεια του κράτους. Είναι εκ του πονηρού γιατί τα αρνούνται σαν αρχαία ή παλιά για να ορίσουνε την Ελλάδα με ηλικία μόλις 150 χρόνων -όπως γράφουνε στις ιστορίες τους. Τα δικαστήρια τα δέχονται, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια επίσης.

Τα δε μοναστήρια μπορούνε να έχουνε περιουσία. Αν εγώ αφήσω τα κτήματά μου σε ένα μοναστήρι, το δηλώνω ρητώς και δεν θέλω να το αρπάξη κανένας βλαχοδήμαρχος. Οσες φορές τα μοναστήρια καταφύγανε στην δικαιοσύνη δικαιώθηκαν. Το ίδιο από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια -τα οποία άλλωστε δικάζουνε με τίτλους από την εποχή του Καρλομάγνου.

Αν η ιστορία του Βατοπεδίου είναι σκάνδαλο οικονομικό δεν με ενδιαφέρει. Είναι σκάνδαλο συνηθισμένο και καθημερινό που καμία σχέσι δεν έχει με απάτες όπως του Χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών Αγώνων -σκάνδαλα που άλλαξαν την φυσιογνωμία της χώρας.

Αν είναι σφάλμα μοναχικό -αυτό είναι άλλη ιστορία.

2.

Η απάτη του χρηματιστηρίου επί Σημίτη βουτηξε 22 δισεκατομμύρια ευρώ -έφαγε όλες τις οικονομίες και τις καταθέσεις του κόσμου- και εξ αυτού προέκυψε η έκρηξι των δανείων και των καρτών.

Αυτή η απάτη άλλαξε την φυσιογνωμία της χώρας -δημιούργησε νέες οικονομικές συνθήκες που θα βαστήξουνε για δεκαετίες.

Η απάτη των Ολυμπιακών Αγώνων -ήταν η χαριστική βολή. Με πολλαπλές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις -γνωστές, μην τις γράφω. Αυτή η απάτη άλλαξε την φυσιογνωμία της χώρας.

Η απάτη του Βατοπεδίου δεν είναι παρά μία μικρή, καθημερινή, συνηθισμένη απάτη, παρόμοια με αυτές που συμβαίνουνε κατά δεκάδες την ώρα αυτή που διαβάζεις . Δώσανε 10 οικόπεδα που κοστίζανε 5 και πήρανε 10 οικόπεδα που κοστίζανε 15. Απάτη, όμως οικονομικά και πολιτικά ασήμαντη, απάτη του κοινού ποινικού δικαίου.

Με τέτοια σκάνδαλα -Ζαχόπουλος και Βατοπέδιον- προσπαθεί το πασοκ του κακομοίρη του Γιωργάκη να έρθη στην εξουσία -δηλαδή ποτέ. Γιατί ο κόσμος θυμάται, έχει μέτρο και διάκρισι.

3.

Τα αληθινά «σκάνδαλα» δεν δημοσιεύονται.

Τα άλλα τα ονομάζουνε σκάνδαλα για να τα παρουσιάσουνε σαν κάτι έκτακτο. Τα σκάνδαλα δεν είναι εκτακτες παρεκτροπές – είναι δομικά στοιχεία του συστήματος. Το σύστημα παράγει διαρκώς «σκάνδαλα».

Η πώλησι της Ολυμπιακής είναι αληθινό σκάνδαλο. Η πώλησι των Ταχυδρομείων και των Τραίνων. Η πώλησι των Τηλεπικοινωνιών. Η οικονομική απογύμνωσι των Πανεπιστμίων -ώστε να πλακώσουνε τα ξένα. Το περιεχόμενο της σχολικής παιδείας -κατασκευασμένης έτσι ώστε να παράγη φθηνούς εργάτες. Οι εργατικοί νόμοι – η ενοικίασι και η επινοικίασι ανθρώπων -σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Η υφαρπαγή των Ταμείων -η κατάστασι
της δημόσιας περίθαλψις.

Αυτά είναι τα αληθινά σκάνδαλα. Και φυσικά – αυτά δεν συζητούνται -δεν προβάλονται – δεν δημοσιεύονται – δεν οδηγούνται στον εισαγγελέα. Δεν προβάλονται επειδή όλα τα πολιτικά κόμματα -νδ, πασοκ και σύριζα- συμφωνούνε σε όλα και συναπαρτίζουν ένα οριζόντιο επίπεδο εξουσίας που ελέγχει τα πάντα – εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς, δημοσιογράφους και τα 3/4 των διαδικτυακών μπλόγκ (η υπογράμμιση του expaganus).

Εφ όσον λοιπόν στα ουσιαστικά -στα βασικά- συμφωνούνε οδηγούνε τον δημόσιο διάλογο στα ανώδυνα για το σύστημα -στα ασήμαντα. Στις γκόμενες του Ζαχόπουλου, στα ακριβά ρούχα και τα παπούτσια της Ζαχαρέα, στα οικόπεδα του Βατοπεδίου, στις ιδιοτροπίες του Τατούλη.

Μεταμορφώνουνε τον διάλογο σε μεσημεριανάδικο.

Α. Φ.»

Να σχολιάσω εδώ ότι προφανώς υπάρχει πρόβλημα από εκκλησιαστικής απόψεως, όπως αναφέρεται και στην ιστοσελίδα Άλλη Όψις (http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1000) όπου παρατίθεται ο ΙΒ’ Κανών της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου:

«Ει τις Επίσκοπος ευρεθείη, ή Ηγούμενος, εκ των αυτουργίων του Επισκοπείου ή του Μοναστηρίου, εκποιούμενος εις αρχοντικήν χείρα, ή ετέρω προσώπω εκδιδούς, άκυρον είναι την έκδοσιν, κατά τον Κανόνα των Αγίων Αποστόλων τον λέγοντα’ πάντων των εκκλησιαστικών πραγμάτων ο Επίσκοπος εχέτω την φροντίδα, και διοικείτω αυτά ως Θεού εφορώντος. Μη εξείναι δε αυτώ σφετερίζεσθαί τι εξ αυτών, ή συγγενέσιν ιδίοις τα του Θεού χαρίζεσθαι. Ει δε πένητες είεν, επιχορηγείτω ως πένησιν, αλλά μη προφάσει τούτων τα της Εκκλησίας απεμπολείτω. Ει δε προφασίζοιντο ζημίαν εμποιείν, και μηδέν προς όνησιν τυγχάνειν τον αγρόν, μηδ’ ούτω τοις κατά τόπον άρχουσιν εκδιδόναι τον τόπον, αλλά Κληρικοίς ή γεωργοίς. Ει δε πανουργία πονηρά χρήσοιντο, και εκ του Κληρικού ή γεωργού, ωνήσηται άρχων τον αγρόν, και ούτως άκυρον είναι την πράσιν, και αποκαθίστασθαι εν τω Επισκοπείω ή εν τω Μοναστηρίω, και ο Επίσκοπος ή ο Ηγούμενος τούτο ποιών εκδιωχθήτω, ο μεν Επίσκοπος, του Επισκοπείου, ο δε Ηγούμενος, του Μοναστηρίου, ως διαρπάζοντες κακώς, α ου συνήγαγον«.

Ερμηνεία υπό του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου:

Αυτούργια ονομάζονται όλα εκείνα τα πράγματα οπού κάμνουσι εισοδήματα, και μάλιστα τα ακίνητα’ οίον χωράφια, αμπέλια, ελαιώνες και άλλα΄ περί τούτων λοιπόν διορίζεται ο παρών Κανών, λέγων, ότι όποιος ταύτα ήθελεν αποξενώσει, Επίσκοπος μεν από την Επισκοπήν, Ηγούμενος δε από το Μοναστήριον, και τα δώση εις άρχοντας, ή με πωλησίαν, ή με αλλαξίαν, να μένη άκυρος η τοιαύτη δόσις, και τα πράγματα να επιστρέφωνται εις την επισκοπήν, ή το Μοναστήριον, καθώς ο λη΄ Κανών των Αποστόλων διορίζεται, ον και εκθέτει αυτολεξεί΄ ει δε τυχόν ο Αρχιερεύς, ή ο Ηγούμενος, προφασίζωνται, ότι το τάδε χωράφι, ή το αμπέλι δεν κάμνει εισόδημα και κέρδος, αλλά μάλλον ζημίαν, ας πωλούν αυτό, όχι εις άρχοντας και δυνάστας, αλλ’ εις Κληρικούς, ή γεωργούς, ανθρώπους δηλ. ταπεινούς και ευτελείς. Ει δε με πανουργίαν ήθελαν δώσουν πρώτον αυτό εις αυτούς, με σκοπόν δια να το πάρη μετά ταύτα ο άρχων από αυτούς, η μεν πώλησις αύτη να είναι άκυρος, ο δε τοιουτοτρόπως πωλήσας αυτό Επίσκοπος, να διώκεται από την Επισκοπήν, ο δε Ηγούμενος να διώκεται από το Μοναστήριον, ότι τα αφιερώματα εκείνα οπού άλλοι αφιέρωσαν και συνήγαγον καλώς, αυτοί κακώς διεσκόρπισαν και απώλεσαν».

Και μια μετάφραση του 12ου κανόνα:

«Αν βρεθεί κάποιος επίσκοπος ή ηγούμενος να εκποιεί σε άρχοντα ή να πουλάει σε άλλο πρόσωπο τμήματα από αγροτικά κτήματα της επισκοπής ή του μοναστηριού, να είναι άκυρη η πώληση σύμφωνα με τον κανόνα των Αγίων Αποστόλων που λέει: «ο επίσκοπος να έχει τη φροντίδα όλων των εκκλησιαστικών πραγμάτων να τα διαχειρίζεται με την ιδέα ότι ο Θεός τον εποπτεύει να μην του επιτρέπεται να οικειοποιείται κάτι απ’ αυτά ή να χαρίζει στους συγγενείς του αυτά που ανήκουν στο Θεό’ κι αν είναι φτωχοί, ας τους δίνει επίδομα όπως στους φτωχούς, αλλά να μην ξεπουλάει την περιουσία της εκκλησίας με την πρόφαση των φτωχών συγγενών του». Κι αν (ο ηγούμενος δηλαδή ή ο επίσκοπος) προφασίζονται ότι ο αγρός προκαλεί ζημιά και δεν ωφελεί καθόλου με την ύπαρξη του, ούτε και σ’ αυτήν την περίπτωση να πουλάνε τον αγρό στους τοπικούς άρχοντες, αλλά στους κληρικούς ή στους γεωργούς. Κι αν είναι πολύ πονηροί και ο άρχοντας αγοράσει τον αγρό από τον κληρικό ή από το γεωργό, και τότε η πώληση να είναι άκυρη και να δίνεται ο αγρός πίσω στην επισκοπή ή στο μοναστήρι και ο επίσκοπος ή ο ηγούμενος που το κάνει αυτό να εκδιωχτεί, ο επίσκοπος από την επισκοπή, κι ο ηγούμενος από το μοναστήρι, γιατί σκορπίζουν με άσχημο τρόπο αυτά που δε συγκέντρωσαν.»

Και να ρωτήσω:

Ας πούμε ότι κάποιοι είναι τόσο αφελείς, που δεν έχουν αντιληφθεί πόσο μεγαλύτερα σκάνδαλα υπάρχουν σ’ αυτή την έρμη χώρα, οπότε μπορούμε να δεχτούμε ότι από καλοπροαίρετη στραβομάρα αφήνουν τα άλλα ΑΠΕΙΡΩΣ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΑ θέματα να περνούν στα ψιλά, και κόπτονται περί των αγοραπωλησιών της μονής Βατοπαιδίου. Ας πούμε…

Από κει και πέρα, επειδή αυτοί οι κύκλοι «αγανακτισμένων» δεν περιορίζονται στην ποινική διάσταση του πράγματος, αλλά ξεφουρνίζουν κι άλλα περί της πνευματικότητας των μοναχών και της ασυνέπειας προς τους μοναχικούς τους όρκους κτλ. θέλω να ρωτήσω: τι τους κόφτει αυτούς που αποφεύγουν να πατήσουν στην Εκκλησία όπως ο διάολος αποφεύγει το λιβάνι – εκτός αν πρόκειται για κάποια κοινωνική υποχρέωση… – το αν ένας μοναχός, μέλος της Εκκλησίας, της οποίας αυτοί οι ίδιοι δεν γουστάρουν να είναι μέλη, καταπατά τους μοναχικούς του όρκους; Μήπως ΑΥΤΟΙ – αν είναι από αυτούς που «το παίζουν» Χριστιανοί – ως Χριστιανοί έχουν τηρήσει αυτά που μέσω του αναδόχου τους υποσχέθηκαν κατά το άγιο βάπτισμα; Ή αν είναι από τους «αγνωστικιστές» και «αθέους», θα ανέχονταν από τους Χριστιανούς κριτική για το αν είναι συνεπείς προς τον αγνωστικισμό ή την αθεία τους, ή θα τους έλεγαν να κοιτάνε τη δουλειά τους;

Ή μήπως όσοι από αυτούς είναι πολιτικοί, Χριστιανοί και μη, έχουν τηρήσει αυτά που υποσχέθηκαν στον ελληνικό λαό, του οποίου είναι τάχα υπηρέτες; Κι έρχονται τώρα ως άμεμπτοι και αναμάρτητοι, να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα;

Φοβάμαι ότι η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματά μου είναι αρνητική…

Να μεταφέρω εδώ και το σχόλιο ενός άλλου μπλόγκερ, του Νίκου του Μετανοείτε, για το χωρισμό Εκκκλησίας-κράτους, αίτημα το οποίο συνοδεύει ως απαραίτητο άρτυμα όλες αυτές τις σκανδαλολογίες περί της Βατοπαιδίου: «η λύση για όλα τα θέματα, είναι πάντα μία και μοναδική. Σε πονάει το δόντι σου; Χωρισμός Εκκλησίας-κράτους. Σε άφησε η γυναίκα σου; Χωρισμός Εκκλησίας-κράτους. κτλ κτλ μη γράψουμε και όλα τα προβλήματα του κόσμου εδώ μέσα, αφού έτσι κι αλλιώς η λύση πάντα μία και μοναδική».

Κι έρχομαι κι εγώ ο Expaganus να ρωτήσω: Γιατί αλήθεια νομίζετε, υποστηρικτές του χωρισμού Εκκλησίας-κράτους, ότι απάτες του κοινού ποινικού δικαίου όπως αυτή της Βατοπαιδίου θα σταματήσουν να υφίστανται αν επέλθει ο περιπόθητος για σας χωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος; Πού βασίζετε αυτόν τον καθ’ όλα αβάσιμο ισχυρισμό; Μήπως το ξέρετε ήδη ότι είναι αβάσιμος, αλλά σας λείπουν όπλα από το οπλοστάσιό σας και έτσι, λόγω ανάγκης, χρησιμοποιείτε αυτή τη μπαρούφα;

Απορώ…

Αρέσει σε %d bloggers: