jump to navigation

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΣΙΜΠΗΣΕΙ ΤΟΥΣ «ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ»; Μαΐου 12, 2010

Posted by expaganus in σκάνδαλα, Επικαιρότητα, Εργολάβοι, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , ,
1 comment so far

Έλαβα το εξής μήνυμα με τίτλο «ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΙΣΛΑΝΔΙΑΣ», που περιέχει κείμενα και γραφήματα από το Ίντερνετ, με σχολιασμό τους. Ιδού:

1)  http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=73979:

16.04.10 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Στη μακρινή Ισλανδία μία ημέρα πριν αναδυθεί στην ατμόσφαιρα η τέφρα του ηφαιστείου Εϊγιαφιατλαγιοκούλ, στη νότια πλευρά του νησιού, εκδόθηκε το πόρισμα των πολιτικών και ποινικών ευθυνών της προηγούμενης κυβέρνησης. Ο πρώην πρωθυπουργός Γκέερτ Χάαντερ και άλλοι 6 κρατικοί αξιωματούχοι της τότε κυβερνητικής στρατηγικής, ανάμεσά τους ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας και ο υπουργός Οικονομίας, κρίθηκαν ένοχοι για την κατάρρευση της χώρας. Σε μια εξαιρετικά καίρια στιγμή για όλο τον κόσμο οι Ισλανδοί αποδεικνύονται σώφρονες. Με το πόρισμα αυτό, που δημοσιεύθηκε και έγινε ανάρπαστο σε πωλήσεις, δίνεται το πράσινο φως για τη Δικαιοσύνη να αναλάβει δράση. Για πρώτη φορά πολιτικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι κρίνονται ποινικά ένοχοι για εξαιρετική αμέλεια, που οδήγησε στην πτώχευση της χώρας τους, στην αύξηση του δανεισμού, στην υποτίμηση του νομίσματος και στην υποθήκευση του μέλλοντος των Ισλανδών πολιτών. Φανερά εξοργισμένοι οι Ισλανδοί, που χαρακτηρίζονται για την κοινωνική τους ευαισθησία, βγήκαν στους δρόμους, περικυκλώνοντας τις ιδιωτικές κατοικίες των ενόχων, κλείνοντας δρόμους, διαδηλώνοντας και πετώντας αυγά στο πολυτελές αυτοκίνητο του Γκέερτ Χάαντερ, που προσπαθούσε να αποφύγει το μαινόμενο πλήθος.

ΣΧΟΛΙΑ

Παλιοτρομοκράτες! Πώς τολμούν και διαδηλώνουν έτσι; Δεν σέβονται τη δημοκρατία! Γιατί δημοκρατία σύμφωνα με τους σύγχρονους ορισμούς είναι να φωνάζεις μόνο, σαν σκύλος που γαυγίζει και δεν δαγκώνει, ώστε όλοι να σε κλέβουν με την ησυχία τους και να γλεντάνε εις υγείαν του ‘δημοκρατικού» κορόιδου.
Στην αρχαία Αθήνα που υπήρχε η πιο δημοκρατική δημοκρατία στον κόσμο, (όσο παίρνει μιας και δούλοι και γυναίκες δεν συμμετείχαν), όταν ξεσηκωνόταν ο κόσμος δεν τον σταματούσε ο στρατός… Γιατί ο κόσμος που ξεσηκωνόταν ΗΤΑΝ οι ίδιοι που απάρτιζαν τον στρατό και δεν δέχονταν διαταγές από τυράννους που βρίσκονταν σε λαϊκή δυσμένεια.
Καταστολή από στρατό υπάρχει κυρίως στα μη δημοκρατικά καθεστώτα, όπως π.χ. στην αυτοκρατορική Ρώμη, στο «Βυζάντιο», στις χούντες, στον κομμουνισμό και φασισμό, και στον σύγχρονο κοινοβουλευτισμό. Όλα αυτά είναι συστήματα εξασφάλισης της κυριαρχίας μιας ολιγαρχίας επί της πλειοψηφίας του λαού. Μόνο που ο κοινοβουλευτισμός θέλει να αποκαλείται και δημοκρατία, τρομάρα του! Όπως και ο πάλαι ποτέ κομμουνισμός «λαοκρατία»… Πιο δημοκρατικό ήταν το «Βυζάντιο» από αυτούς τους απατεώνες.

2) Δείτε στο γράφημα ποιοι ευθύνονται για το χρέος.

Ντροπή σας Ισλανδοί, εχθροί της Δημοκρατίας!

http://blackflute.blogspot.com/2010/05/blog-post_07.html

Πηγή γραφήματος: Capital.gr

 ΣΧΟΛΙΑ

Τους ξέρουμε αυτούς που ευθύνονται για το χρέος. Είναι οι «γνωστοί γνωστοί» (όπως λέμε οι γνωστοί άγνωστοι) που κανένας δεν τους πιάνει. Ποιος θα πιάσει τους «γνωστούς γνωστούς»;

Αυτό ήταν το μήνυμα αγαπητοί φίλοι. Εμένα με προβλημάτισε. Εσάς;

Άλλος ένας expaganus! Ιουλίου 19, 2009

Posted by expaganus in παγανισμός, Ορθοδοξία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Αγαπητοί μου αναγνώστες, με πολύ μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω σήμερα απόσπασμα κειμένου ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζω προσωπικά, όμως κατανοώ την αναζήτησή του που εν πολλοίς είναι παρόμοια με τη δική μου. Οι expagani – είτε προερχόμαστε από καθαρά ειδωλολατρικές θρησκείες είτε από άλλες, πιο εκλεπτυσμένες, όμως ειδωλολατρικές με την έννοια ότι λατρεύουν τα κτίσματα (ενέργεια, νους κ.α.) και όχι τον Κτίστη – είμαστε πια ένα μεγάλο ρεύμα, που γίνεται όλο και μεγαλύτερο καθώς «πλησιάζουμε ένα σημείο κάποιας Mεγάλης Aνατροπής»… Λέει λοιπόν ο αδελφός αυτός expaganus:

«Θα ήταν βαθιά και συνειδητή υποκρισία εκ μέρους όλων μας να ισχυριστούμε ότι η κατάσταση που βιώνουμε είναι απλά μια ακόμη –έστω πολύ ισχυρή– οικονομική κρίση. Όλοι το ξέρουμε ή το αισθανόμαστε στην ψυχή μας ότι πρόκειται για κάτι πολύ γενικότερο και πολύ βαθύτερο, που φαίνεται βέβαια και στην Oικονομία γιατί εκεί τα πράγματα είναι μετρήσιμα. Kρίση αξιών, κρίση οικολογική, κρίση περιβαλλοντολογική, κρίση πολιτική, κρίση κοινωνική, κρίση των πάντων. […]
Δεν ξέρω αν οι άλλοι λαοί μπορούν να στραφούν στην παράδοσή τους και να αντεπεξέλθουν σε όσα είναι ήδη εδώ και κυρίως σε όσα έρχονται. Tο εύχομαι… Όμως εμείς οι Έλληνες μπορούμε. H παράδοσή μας μπορεί να μας λυτρώσει. Φυσικά δεν μιλάμε για στροφή στη φουστανέλα αντί για παντελόνι ή στο μουσακά και τον μέλανα ζωμό αντί για σούσι ή χάμπουργκερ – αν και ίσως παίζουν και αυτά το μικρό τους ρόλο. Aναφερόμαστε στο πνευματικό μέρος των παραδόσεων και συγκεκριμένα στην ελληνική πνευματική παράδοση. (*)
Tα γράφει αυτά ένας που έχει αφιερώσει πάνω από τρεις δεκαετίες εντρύφησης σε ξένες πνευματικές παραδόσεις (με την όποια συνέπεια και ειλικρίνεια μου επέτρεπαν οι συνθήκες μου…). Kαι τα γράφω σε ένα περιοδικό Aναζήτησης και γνωρίζοντας τη σχέση που υπάρχει μεταξύ μας, γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι πλησιάζουμε σε ένα σημείο κάποιας Mεγάλης Aνατροπής, χωρίς ωστόσο να μπορώ (και ίσως χωρίς να θέλω) να προσδιορίσω το είδος της.
Kαθώς γυρίζω, λοιπόν, πίσω… όταν ξεκινούσε η επαφή μου με παραδόσεις άλλων λαών, δεν βρίσκω να ήταν ανειλικρινές το κίνητρό μου. Tην Aλήθεια αναζητούσα. Όμως, δεν ξέρω γιατί… αλλά δεν βρέθηκε κανείς γύρω να μου μιλήσει για τη [ορθόδοξη χριστιανική] «φύλαξη της καρδιάς». Aντίθετα βρέθηκαν στο δρόμο μου άλλοι, πρόθυμοι να μου μιλήσουν για την ρατζ γιόγκα, που μόλις είχε έρθει στην Eλλάδα, και έτσι έμαθα να σταθεροποιώ το νου μου με την αυτοσυγκέντρωση και τη σίνε. Ίσως εγώ βέβαια να μην αναζήτησα σωστά. Ωστόσο, από την ελληνική παράδοση δεν βρέθηκε κανείς να δώσει τότε στη δίψα μου τίποτα παραπάνω από καθηκοντολογικές και ηθικιστικές εντολές που με απωθούσαν αφάνταστα…. Kαι έτσι αναζήτησα την πολυπόθητη ελευθερία στη βουδιστική κενότητα και έμαθα μέσα από τη βιπάσανα για την εγρήγορση του πνεύματος. Aλλά παράλληλα ξέχασα και απώθησα ότι στην παράδοση του πατέρα μου και του παππού μου δεν υφίσταται κενότητα, αλλά Πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών Θεός.
Aργότερα, αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί –παρόλες τις ατελείωτες ώρες διαλογισμού και εσωτερικής σιωπής– οι βασικές αδυναμίες της ψυχής μου παρέμεναν οι ίδιες, αλλά έπρεπε να περάσουν πολλές δεκαετίες για να ακούσω από τον π. Kωνσταντίνο στη Γλυφάδα, ότι αν ο άνθρωπος δεν πιστεύει στον Θεό και σιωπά το νου του, γεμίζει πειρασμούς… Aντίθετα, αν πιστεύει στον Θεό και προσεύχεται όταν σιωπά το νου του, γεμίζει Xάρη.
Γνώρισα και σεβάστηκα (και σέβομαι ακόμα) τι δίδαξαν οι μεγάλοι ασκητές της Aνατολής, ο Πάντμα Σαμπάβα, ο Tζίμε Λίγκπα, ο Mιλαρέπα, αλλά αγνοούσα πλήρως ότι την ίδια εποχή, στην παράδοση του λαού μου, γεννιόταν ένας Συμεών ο νέος Θεολόγος και έγραφε στη γλώσσα μου ο άγιος Nικήτας Στηθάτος και ο άγιος Nικόλαος Kαβάσιλας.
Eπιζητούσα και θαύμαζα την ενότητα των φορέων της ανθρώπινης ύπαρξης που κηρύσσει το τάι τσι και δεν ήξερα ότι ο άγιος Iωάννης την περιέγραφε στην Kλίμακά του, ήδη χίλια χρόνια νωρίτερα.
Άκουγα για το «ευρύ πνεύμα» των σούφι και έχω συμμετάσχει σε συζητήσεις όπου η τοπική μας παράδοση κατατασσόταν στο… επίπεδο της Xιναγιάνα –του «μικρού οχήματος», αυτού δηλαδή που ο ασκητής ενδιαφέρεται για την προσωπική του σωτηρία. Γιατί; Eπειδή εδώ είχε επικρατήσει η προτεσταντική οπτική της ατομικής σωτηρίας και έμαθε τον κόσμο να ερμηνεύει μέσω αυτής την Eκκλησία. Δεν είχα ακούσει ποτέ ότι οι Oρθόδοξοι σώζονται ως Eκκλησία –δηλαδή ως κοινότητα/κοινωνία Προσώπων– εν αντιθέσει προς τους Δυτικούς που επιδιώκουν να σωθούν ως άτομα (οι Προτεστάντες) ή μέσω του Πάπα (οι Kαθολικοί).
Kανείς από την παράδοση της χώρας μου δεν μου είχε πει ότι αυτή ζητά να θεώσει και απευθύνεται «πάση τη Kτίση», κι έτσι ένιωσα δέος όταν άκουσα ότι η Mαχαγιάνα αγκαλιάζει όλα τα όντα.
Aπέρριπτα με οίηση την ιδέα της κόλασης και ενός Θεού τιμωρού και στρεφόμουν με θαυμασμό στα γνωστικά βάθη της Θιβετανικής Bίβλου των Nεκρών, αλλά δεν ήξερα ότι πολύ νωρίτερα ο άγιος Iσαάκ –της ελληνικής μου παράδοσης, αν και Σύρος– έγραφε «οι εν τη γεένη κολαζόμενοι τη μάστιγι της αγάπης μαστίζονται», αφού η δική μας παράδοση διδάσκει ότι το ίδιο το Φως του Θεού είναι φως για όσους το πλησιάζουν με αγνή καρδιά και πύρ για όσους το βλέπουν με την παραμόρφωση του εγωισμού.
Πίστευα κι εγώ μαζί με τους περισσότερους Έλληνες πως η μεγαλύτερη αμαρτία του Iούδα ήταν το ότι πρόδωσε τον Xριστό και όχι το ότι δεν μετάνιωσε που τον πρόδωσε, όπως πραγματικά πρεσβεύει ο γνήσιος πνευματικός δρόμος της χώρας μου, πριν υποστεί τις κάθε είδους επιδράσεις –από τη βαυαροκρατία μέχρι τις πρόσφατες δυτικότροπες οργανώσεις– από τη Δύση.
Έκανα κι εγώ πολλά χιλιόμετρα για να πάω να συναντήσω σημαντικά –όντως– πρόσωπα και καταστάσεις που θα βοηθούσαν την εσωτερική μου πορεία, αλλά είναι τουλάχιστον αφύσικο να ξεκινούν Έλληνες να πάνε στα Iμαλάια, ενώ κοντά τους βρίσκεται η έρημος του Άθωνα. Nα ξεκινούν Aθηναίοι να πάνε στην Mποντγκάγια ενώ, δίπλα μας, στο Mοναστηράκι, στον Άγιο Φίλιππο, βρίσκονται λείψανα από δύο σώματα που άγγιξαν τον ίδιο το Xριστό: του Πέτρου και του Φιλίππου!

Δεν θέλω με κανένα τρόπο να πω πως η παράδοση κάθε λαού είναι οπωσδήποτε ανώτερη από τις ξένες, ούτε πως η ελληνική πνευματική παράδοση υπερτερεί – παρ’ όλο που όλες οι ενδείξεις δείχνουν προς κάτι τέτοιο (τεράστιο φιλοσοφικό υπόβαθρο, κολοσσιαία παραγωγή έργου, μεγάλος αριθμός πραγματωμένων ασκητών, διατυπωμένη στη μητρική μας γλώσσα, αδιάσπαστη επί πολλούς αιώνες, πίστη των άμεσων προγόνων, σύνδεση με όλα τα κρίσιμα γεγονότα του λαού μας… κλπ ).
Θέλω να πω όμως ότι είναι κρίμα να μην ψάξει τις απαντήσεις για τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματά του και τους κοινωνικούς προβληματισμούς τού σήμερα –ένας Έλληνας ειδικά– στην επιχώρια παράδοσή του, προτού στραφεί προς κάτι άλλο.

(*) Ξέρω ότι η φράση «ελληνική παράδοση» επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Ωστόσο, στην πραγματικότητα η έννοια παράδοση περιέχει οπωσδήποτε δύο προϋποθέσεις: πρώτον, λαϊκό βίωμα το οποίο απαιτεί πολλά χρόνια –ακόμη και αιώνες– για να διαμορφωθεί. Kαι δεύτερον, εξίσου πολυετή αδιάσπαστη συνέχεια.
Aυτά τα κριτήρια σήμερα ίσως μόνο η Oρθόδοξη παράδοση τα συγκεντρώνει στην Eλλάδα. Πιθανόν βέβαια, σε εκατό ή εκατόν πενήντα χρόνια, αν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες, να μπορεί κάποιος να μιλήσει και για άλλες ελληνικές πνευματικές παραδόσεις που δημιουργούνται ή αναγεννιούνται στις μέρες μας, αν οι φορείς τους καταφέρουν να τις διατηρήσουν ζωντανές και αδιάσπαστες.

Παύλος Γ. Bουδούρης
Απόσπασμα από το «Σημείωμα του εκδότη» του περιοδικού Τρίτο Μάτι, τ. 166, Δεκέμβριος 2008, σελ. 2-3.

Αρέσει σε %d bloggers: