jump to navigation

Ο expaganus και άλλοι άρθρο στην Ελευθεροτυπία Δεκέμβριος 3, 2008

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, κλήρος, ομοφυλοφιλία.
Tags: , , ,
2 Σχόλια

Δεν είναι δύσκολο να γράψεις άρθρο τη σήμερον ημέρα… Κάνεις μια βόλτα στα μπλογκς και αντιγράφεις σχόλια από διάφορους μπλόγκερ. Γιατί να κουραζόμαστε άλλωστε;

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=05.05.2007,id=45596092

Οι διάλογοι για αδελφοποιημένους κληρικούς
«Πρέπει να έχεις κάποια παρανόηση, πάτερ. Η αδελφοποίηση δεν αφορά ευλογία ερωτικής σχέσης, αλλά ανθρώπους που είναι πολύ αγαπημένοι και θα ήθελαν να είναι αδέλφια», σχολιάζει ο expaganus στο blog, για να λάβει την απάντηση από τον Αβέρκιο: «Ενδιαφέρουσα η άποψή σου, expaganus.Ας αφήσουμε και άλλους μπλογκίστες να εκφρασθούν. Είμαι βέβαιος πως οι τοποθετήσεις θα είναι ποικίλες. Εχουμε καιρό για να ξεκαθαρίσουμε το θέμα».Ο «Σ» ρωτά: «Είναι δυνατόν όλοι οι αδελφοποιημένοι κληρικοί να δηλώσουν μετάνοια για μια αμαρτία που δεν την ζουν ως αμαρτία;Αυτός είναι ο τρόπος που θα εκλείψει αυτόματα η «επάρατη» ομοφυλοφιλία σ’ όλες τις βαθμίδες του Κλήρου; Οι αδελφοποιημένοι κληρικοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε στους κόλπους της Εκκλησίας. Το ζήτημα δεν είναι πώς θα απαλλαγεί η Εκκλησία απ’ αυτούς, αλλά πώς θα ζήσουν και θα υπηρετήσουν ως άνθρωποι και όχι ως μιάσματα».

Ο «Ερασμος» από την πλευρά του γράφει και, θα έλεγε κανείς, προκαλεί:

«Αδελφέ Αβέρκιε, σε καταλαβαίνω απόλυτα. Λες το αυτονόητο που η πλειοψηφία των πιστών δεν μπορεί να καταλάβει. Κατανοεί τις ιερές κρουαζιέρες, τη συνεργασία με τη χούντα, τα κηρύγματα του μίσους, το χρυσάφι των ναών, την αλαζονεία της μπέμπας, τις στρατιωτικές τιμές και τα αγήματα, τις εικόνες που κλαίνε, τα ιερά λείψανα που βρωμάνε, την απάτη του Αγίου Φωτός, τον προκλητικό πλούτο, την προκλητική φτώχεια, το ξέχειλο παγκάρι, τις αναθυμιάσεις του λιβανιού, την απίστευτη υποκρισία, αλλά της φταίει η φουκαριάρα τραβεστί της Συγγρού. Της λείπει η κουλτούρα της κατανόησης, της ανοχής και της αγάπης. Εγώ που είμαι αγνωστικιστής είμαι πιο κοντά στη χριστιανική θεολογία.

Η Ιεραρχία έχει εκτρέψει την Ορθόδοξη Εκκλησία στην αίρεση του εθνικισμού, ή φυλετισμού όπως τον λέτε εσείς. Ελλαδική Εκκλησία, Βουλγαρική Εκκλησία, Ρωσική Εκκλησία και τα ρέστα. Ετσι άνοιξε και ο δρόμος και για άλλους ρατσισμούς, όπως σεξιστικούς.

Οι άνθρωποι πρέπει να κρίνονται από το αν βλάπτουν ή ωφελούν τους συνανθρώπους τους και όχι από την κρεβατοκάμαρά τους.

Η ηθική δεν εδρεύει στα αιδοία. Καλή τύχη, Αβέρκιε, στο σπουδαίο έργο που ανέλαβες».

Ο Manolis προτείνει μετάνοια: «Αγαπητέ π. Αβέρκιε, επικρίνεις ως ηθικολόγους αυτούς «που συνιστούν να μετανοήσουν οι ομοφυλόφιλοι για την αμαρτία τους». Και συνεχίζεις: «Μπορεί η λύση που προτείνουν να εξαλείψει αυτόματα το φαινόμενο της υποτιθέμενης αμαρτωλής ομοφυλοφιλίας;»

Η λύση που προτείνουν όχι οι «ηθικολόγοι», αλλά η ίδια η θεραπευτική μέθοδος της Εκκλησίας, η Αγία Γραφή, οι Πατέρες και οι Ιεροί Κανόνες είναι η μετάνοια. Βεβαίως, δεν πρόκειται να εξαλείψει όσους αρέσκονται να μείνουν αθεράπευτοι και σοδομίτες.

Αλλά η εξάλειψη ή όχι μίας κατάστασης δεν είναι σοβαρό επιχείρημα για το αν κάτι είναι αμαρτία ή όχι! Π.χ. αν εφαρμόσουμε το ίδιο κριτήριο για την παιδεραστία, που αυτή κάποιος σας φαίνεται να την αναγνωρίζει ως αμαρτία, εσείς ποια λύση προτείνεται εκτός της μετανοίας; Και την πατερική μέθοδο θεραπείας κάποιοι θα αρνηθούν να την δεχτούν, οπότε θα συνεχίσουν να παραμένουν παιδεραστές. Μήπως για τους «αδελφοποιημένους» κληρικούς η λύση είναι να πάψουμε να θεωρούμε αμαρτία την παιδεραστία για να εξαλειφθεί το πρόβλημα; Διότι για την ομοφυλοφιλία αυτό φαίνεται να υπονοείτε!».

Ο expaganus επανέρχεται: «Πρέπει να έχεις κάνει κάποια παρανόηση, πάτερ. Η αδελφοποίηση δεν αφορά ευλογία ερωτικής σχέσης, αλλά ανθρώπους που είναι πολύ αγαπημένοι και θα ήθελαν να είναι αδέλφια.

Παράλληλα με αυτήν, υπάρχει και ευχή για την υιοθεσία παιδιών. Επειδή πρόκειται για ευχές που θεωρείται ότι εγκαθιστούν μια απτή συγγενική σχέση, η ερωτική σχέση μεταξύ ανθρώπων που έγιναν αδελφοποιτοί, ή μεταξύ θετών γονέων και υιοθετημένων παιδιών, θεωρείται ΑΚΡΩΣ ΑΘΕΜΙΤΗ.

Εξάλλου η «αδελφοποίηση» δεν γίνεται μόνο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο κλέφτης της Πελοποννήσου Ζαχαριάς, που είχε μια αδελφοποιτή, και για να τον προκαλέσουν πήγαν να την πειράξουν.

Παράλληλα, δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των αδελφοποιτών. Μπορεί κανείς να έχει πάρα πολλούς και πάρα πολλές, αν θέλει, ενώ όπως μας τα γράφεις εδώ, δίνεται η εντύπωση ότι είναι κάπως σαν ζευγαράκια.

Τέλος, ο λαός δεν μιλάει για κληρικούς «αδελφοποιημένους». Καταπώς φτάνουν τα σχόλια στα δικά μου αυτιά, μιλάει για «αδελφές» (του ελέους, προϊσταμένες κ.τ.λ.), «αδερφάρες», «αδελφάτο» κ.ά. Ούτε και νομίζω να πηγαίνει το μυαλό κανενός στην αδελφοποίηση που αναφέρεις».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 05/05/2007

Και τώρα αγαπητοί αναγνώστες, δοξάστε με! Και μην ξεχνάτε: βρίσκεστε εις το βλόγιον μίας διασημότητας: Σεμνά και ταπεινά…
Υ.Γ. Τα τελευταία συνιστούν αυτοσαρκασμό βεβαίως βεβαίως! Μην τρελαθούμε κιόλας…
Advertisements

Περί υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλους Ιουλίου 29, 2006

Posted by expaganus in προπαγάνδα, προβοκάτσια, Επικαιρότητα, ομοφυλοφιλία.
Tags: , , ,
6 Σχόλια

Μερικές σκέψεις με αφορμή το http://manifestogr.blogspot.com/2006/04/2.html περί του να επιτρέπεται να υιοθετούν οι ομοφυλόφιλοι παιδιά:
α) Κάποιοι ομοφυλόφιλοι ως ψυχικά διαταραγμένοι, κατά κανόνα αποζητούν δύο πράγματα: 1) να αποδείξουν ότι δεν είναι διαταραγμένοι κι ότι τα καταφέρνουν καλύτερα από τους «νορμάλ» στα πράγματα που κάνουν αυτοί οι «ομοφοβικοί νορμάλ». Ένα από τα πράγματα που περιλαμβάνει αυτή η ατζέντα, είναι το να αναθρέψουν παιδιά κι αυτοί, στη θέση του κλασικού ζώου να πάρουν παιδάκι. Το οποίο δεν αμφιβάλλω ότι θα το ταίζουν, θα το ποτίζουν, θα το ντύνουν, θα το σπουδάζουν και θα το κουρεύουν πολύ καλά, όπως και το σκυλάκι/γατάκι/ή όποιο άλλο ζωάκι τους. Όσο νά ‘ναι κάπως πρέπει να ικανοποιηθεί κι αυτό το ανθρώπινο, ότι δεν είσαι εντελώς άκληρος αλλά αφήνεις πίσω σου κάτι, ένα συνεχιστή του ονόματός σου, έναν άνθρωπο που διατηρεί τη μνήμη σου όταν αφήνεις το μάταιο τούτο κόσμο κτλ. Αφού αυτό το ένστικτο, λόγω του ψυχοσωματικού μπλοκαρίσματος που συνιστά η ομοφυλοφιλία, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί δια της φυσικής οδού (συνουσιάζομαι με το ταίρι μου και προκύπτει απόγονος) θα βρεθεί κάποιο τσακισμένο στη ζωή του παιδάκι να του προσφέρουμε εκδούλευση.
2) Άλλοι ομοφυλόφιλοι ως εξίσου διαταραγμένοι, δεν ενδιαφέρονται να παίξουν τους πατερομανούληδες που λέει και κάποιος εδώ, παρά ασχολούνται με το να διαφημίζουν την ομοφυλόφιλη βιοτή τους, και να προσπαθούν διακαώς να βάλουν κι άλλους να δοκιμάσουν, μπας και είναι έστω και τόσο ομοφυλόφιλοι και δεν το ξέρουν. Οι πιο ψαγμένοι από αυτούς ζαλίζουν τ’ αυτιά μας με επιστημονικοφανή «επιχειρήματα» περί αρσενικών και θηλυκών στοιχείων στον άνθρωπο, εννοώντας ότι όλοι είμαστε λιγουλάκι ομοφυλόφιλοι αλλά φοβόμαστε να το παραδεχτούμε. Αυτοί οι δεύτεροι δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να αναλάβουν το σταυρό που συνιστά η ανατροφή ενός ή παραπάνω παιδιών, ευτυχώς. Κατ’ εμέ αυτοί οι δεύτεροι είναι πολύ πιο συνεπείς με τον εαυτό τους, την κοινωνία την οποία δεν έχουν πρόθεση να κοροϊδέψουν, αλλά και τα παιδιά, που γλυτώνουν έτσι από τη σύγχυση που θα μπορούσε να δημιουργήσει η ανατροφή τους από δυο διαταραγμένους ανθρώπους.
Υπάρχει κι ένα άλλο είδος ανθρώπου, που δεν «προσδιορίζεται από τη σεξουαλική του προτίμηση» αλλά από τη διάθεσή του να παλέψει σκληρά για το δικαίωμα του κάθε politically correct διαταραγμένου να κάνει ό,τι και οι άνθρωποι που χαρακτηρίζονται ως «νορμάλ». Αυτοί ανήκουν στο είδος homo proodeuticous, που αναγνωρίζεται συνήθως από τα ροζ γιαλιά, τα παραμορφωτικά ακουστικά, και τη χρήση φράσεων-κλισέ όπως: «χωρισμός εκκλησίας-κράτους», «σεβασμός στο διαφορετικό», «το είπε ο «Ιός της Κυριακής», «κάτω η ομοφοβία», «βάλτε τέρμα στο ρατσισμό», και άλλα τέτοια. Οι τοιούτοι λειτουργούν συνήθως συμπληρωματικά με την κ. Λουκά, τους «ελληνόψυχους» και άλλους διαταραγμένους του εθνικιστικού και παραθρησκευτικού χώρου, με τον τρόπο που ορίζει η σοφή ελληνική παροιμία «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη». Πιο απλά, οι ελληνόψυχοι και Λουκάδες θέτουν ως σκοπό της ζωής τους να μας γλιτώσουν από τους homo proodeuticous και να κάνουν την Ελλάδα φυτώριο ελληνόψυχων και Λουκάδων, και οι homo proodeuticous παρομοίως θέτουν ως σκοπό της ζωής τους να μας σώσουν από ελληνόψυχους και Λουκάδες, βάζοντας στην άκρη αυτά που οι προηγούμενοι χρησιμοποιούν ως αξεσουάρ ή σήματα κατατεθέντα: τη σημαία, το σταυρό, τις αγιαστούρες κτλ., και να κάνουν την Ελλάδα φυτώριο ανάπτυξης homo proodeuticous.
Για την ιστορία αγαπητοί φίλοι/φίλες, και για να μην τρελαθούμε εντελώς, τώρα μάλιστα που σφίγγει και η ζέστη: Η ανατροφή ενός παιδιού είναι κάτι πολύ δύσκολο και βαρύ στο οποίο πολλά άτομα που ξεκίνησαν με τις καλύτερες προδιαγραφές, απέτυχαν, γιατί δεν κατάλαβαν ότι απαιτεί αυτοθυσία κι όχι συμπεριφορά του τύπου «είναι δικαίωμά μου». Η φύση έχει ορίσει τα παιδιά να μην φυτρώνουν μέσα από τα λάχανα, για να τα παίρνει όποιος γουστάρει, επιλέγοντας ίσως τα πιο όμορφα, τα πιο έξυπνα, με το φύλο που προτιμά κτλ., αλλά να είναι αποτέλεσμα της αγαπητικής ένωσης δυο ανθρώπων. Από την ένωση αυτή μπορεί να προκύψουν παιδιά άσχημα ή καθυστερημένα, όχι ό,τι ονειρεύεται αυτός που θέλει να υιοθετήσει φαντάζομαι… Όμως επειδή είναι σάρκα από τη σάρκα τους οι (φυσιολογικοί) γονείς τα αγαπούν και τα φροντίζουν, χωρίς να έχουν από αυτά ιδιοτελείς απαιτήσεις.
Θα μου πει τώρα κάποιος: τι λε ρε εξπάγανε. Ποιος σου το είπε εσένα ότι ο καθένας που φέρνει στον κόσμο παιδιά το κάνει επειδή βρίσκεται σε αγαπητική ένωση. Μπορεί να πήγε με κάποιον άγνωστο για μια νύχτα! Μπορεί να μην πρόλαβε να κάνει έκτρωση! Μπορεί απλά να του αρέσει να κάνει σεξ, μπορεί να θέλει να μας πείσει ότι είναι γόνιμος/γόνιμη, μπορεί να θέλει να τυλίξει κάποιο πρόσωπο με σκοπό το γάμο, την οικονομική εξασφάλιση κτλ. Μπορεί τέλος να είναι εξίσου διαταραγμένος με έναν ομοφυλόφιλο, ή να είναι ομοφυλόφιλος που έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί στοιχειωδώς με το αντίθετο φύλο, που έχει παντρευτεί για να χρησιμοποιεί την οικογένεια ως φερετζέ πιο αποτελεσματικό από το πάλαι ποτέ μούσι κτλ. Μπορεί να είναι ψυχικά ομοφυλόφιλος, να μην έχει τη δυνατότητα να δοθεί ολοκληρωτικά σε ένα πρόσωπο του αντίθετου φύλου αλλά να χρησιμοποιεί πρόσωπα του αντίθετου φύλου ως σώματα του αντίθετου φύλου για να περνάει ευχάριστα. Μπορεί να είναι κάποιος, που μόλις η κοπέλα του είπε ότι είναι έγκυος, αυτός να προσπάθησε να την πείσει να πάει στον εκτρωσά, κι όταν είδε ότι δεν την πείθει, να εξαφανίστηκε. Τι καλύτερο έχει αυτός από έναν ομοφυλόφιλο που θέλει ν’ αποκτήσει παιδιά, ώστε να θεωρούμε την τεκνοποιία «δικαίωμα» για ένα τέτοιο άτομο; Και ποιος σου είπε ότι οι «νορμάλ» ετεροφυλόφιλοι γονείς δεν έχουν από τα παιδιά τους ιδιοτελείς απαιτήσεις; Δεν άκουσες ποτέ για γονείς αιμομείκτες ή /και προαγωγούς, δεν διάβασες για παιδιά που αυτοκτόνησαν επειδή δεν έγραψαν καλά στις εξετάσεις;
Κι εγώ θα απαντήσω τα εξής: δεν αμφιβάλλω ότι πολλοί ετεροφυλόφιλοι χρησιμοποιούμε το σεξ για διασκέδαση, χωρίς να μας νοιάζει για τα πρόσωπα που μπορεί να προκύψουν από αυτό, κι ότι αναπαραγόμαστε όχι από αγάπη, αλλά από ένστικτο, όπως τα ζώα. Δεν αμφιβάλλω κι ότι πολλοί γονείς αποδεικνύονται λίγοι για τις απαιτήσεις του ρόλου. Δεν αμφιβάλλω ότι κανείς δεν είναι τέλειος.
Αμφιβάλλω όμως κατά 99,9% ότι μπορεί δυο άνθρωποι που έχουν την ΑΠΟΚΛΙΣΗ* της ομοφυλοφιλίας να αναθρέψουν ένα παιδί όπως αξίζει στο παιδί και ΒΡΙΣΚΩ ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΑΡΑΛΟΓΟ να συγκρίνονται αυτοί με όσους ετεροφυλόφιλους είναι στείροι και δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Γιατί οι ετεροφυλόφιλοι, είτε οι ενώσεις τους είναι γόνιμες είτε όχι, έχουν την ψυχική και σωματική δυνατότητα να ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΝ το διαφορετικό – το ΑΛΛΟ ΦΥΛΟ – και να ΕΝΩΘΟΥΝ μαζί του. Οι ομοφυλόφιλοι, για τους ΧΨ λόγους που δεν είναι απαραίτητα ίδιοι στον καθένα, παραμένουν εγκλωβισμένοι σ’ ένα ανώριμο, αυτοερωτικό μοντέλο και πάσχουν από ετεροφυλοφοβία, που εκφράζεται με την διαφόρων διαβαθμίσεων ψυχική και σωματική τους ανικανότητα απέναντι στο αντίθετο φύλο. Δεν εξετάζω αυτή τη στιγμή αν για την ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΗ που τους οδήγησε στην κατάσταση αυτή φταίει ο ανύπαρκτος ή καταπιεστικός γονιός του αντίθετου φύλου, ο βομβαρδισμός τους από τρελές ορμόνες κατά την ενδομήτρια ζωή τους ή οι επιδράσεις των άστρων ή ο σατανάς – ουστ ουστ. Εξετάζω μόνο το αποτέλεσμα, που είναι δεδομένο: άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν σύμφωνα με το φύλο τους δεν μπορούν και να βοηθήσουν άλλους να ζήσουν σύμφωνα με το φύλο τους. Αφού δεν μπορούν να το κάνουν οι ίδιοι βρε αδελφέ, πώς στην ευχή θα βοηθήσουν σ’ αυτό τους άλλους;
Το πρόβλημα με το ομοφυλόφιλο ζευγάρι δεν είναι ότι ανήκουν κι οι δυο στο ίδιο φύλο, αλλά ότι επιδιώκουν να παίξουν ρόλους που ανήκουν σε άτομα διαφορετικού φύλου. Πολύ πιο «ομαλά» θα μεγάλωνε ένα παιδί, αν το ανέτρεφαν δύο άτομα του ίδιου φύλου μεν, αλλά που δεν είχαν σχέση ερωτική, παρά μια σχέση που μπορεί να προκύψει στα πλαίσια της οικογένειας και ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΥΓΧΥΣΗ ως προς τις ιδιότητες των φύλων: Ένας πατέρας κι ένας γιος. Μια μάνα και μια κόρη. Δυο αδέλφια κ.τ.λ. Μέσα στην οικογένεια, ο πατέρας προσδιορίζεται ως πατέρας μέσα από τη σχέση του με τη μητέρα, και η μητέρα, μέσα από τη σχέση της με τον πατέρα (εννοείται ότι και οι δυο μαζί προσδιορίζονται ως γονείς μέσα από τη σχέση τους με τα παιδιά). Ένας παραδοσιακός θα έλεγε, «ο άντρας γεννάει και η γυναίκα τίκτει», και θα είχε κάπως περιγράψει, έστω και όχι σε όλη την πληρότητα και την έκτασή της, τη μυστηριώδη και υπέροχη σχέση και συμπληρωματικότητα των αντιθέτων, αναφέροντας κάτι που ΜΟΝΟ τα αντίθετα μπορούν να κάνουν ΜΑΖΙ, σε σχέση και συνάρτηση το ένα με το άλλο, όχι από μόνα τους.
Παράλληλα, αν η ομοφυλοφιλία αυτών που θέλουν να υιοθετήσουν έχει μέσα στα αίτιά της τις τραυματικές σχέσεις με τους γονείς τους, πράγμα που δεν έχει ασφαλώς ξεπεραστεί αφού η ομοφυλοφιλία, το αποτέλεσμα, παραμένει, αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσαν να δημιουργήσουν υγιείς σχέσεις γονέα-παιδιού χωρίς να αναπαράγουν αυτά τα νοσηρά στα οποία έχουν εκπαιδευτεί, ή κάποια άλλα νοσηρά ως αντίδραση σ’ εκείνα, και μάλιστα μ’ ένα παιδί που δεν είναι σάρκα από τη σάρκα τους, ώστε να υπάρχει ο φυσικός δεσμός που κάπως μπαλώνει τα πράγματα όταν οι γονείς είναι ανώριμοι.
Με όσους ομοφυλόφιλους έχω ζήσει, έχω συζητήσει κι έχω δει, έχω κυριολεκτικά εντυπωσιαστεί από το πόσο έξω από τα νερά τους αισθάνονται όσον αφορά τα παιδιά. Οι περισσότεροι είναι απέναντί τους πολύ θωρακισμένοι και ενώ τους είναι πολύ δύσκολο να αρθρώσουν λέξεις τρυφερές κι αυθόρμητες, εύκολα τους επιτίθενται με εκφράσεις όπως «πάλι κλαις, μυξιάρικο» και άλλα τέτοια. Θυμάμαι τώρα έναν κλόουν, που είχε έρθει σ’ ένα παιδικό πάρτυ να ψυχαγωγήσει τα παιδιά. Τα πιο ευαίσθητα από αυτά απομακρύνονταν από κοντά του, μη αντέχοντας τη ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ που ανάδινε η όλη του ύπαρξη απέναντί τους. Οι πιο καλές περιπτώσεις που ξέρω, είναι κάποιοι που έχουν βαφτιστήρια τα οποία εξωτερικά τουλάχιστον, τα φροντίζουν. Δεν μπορούν όμως να τα πλησιάσουν ψυχικά, κάπου «κολώνουν» ως προς την επικοινωνία, κι έχουν μια τάση όχι να τα αφουγκραστούν αλλά να βρουν ένα τρόπο να τα κατηγοριοποιήσουν. Τόσο πολλά μαζεμένα ελαττώματα όσον αφορά την παιδαγωγία δεν έχω συναντήσει ποτέ σε ετεροφυλόφιλους γονείς.
Δεν θέλω να πω ασφαλώς ότι πρέπει οι ομοφυλόφιλοι να καούν στο πυρ το εξώτερο και άλλες τέτοιες μισανθρωπίες. Ούτε ότι δεν έχουν ευαισθησίες και ταλέντα όπως ο κάθε άνθρωπος. Λέω απλά ότι είναι ακατάλληλοι για γονείς. Και οι σοβαροί ομοφυλόφιλοι, πρώην και νυν, με τους οποίους κάνω παρέα, δεν το αμφισβητούν αυτό. Γιατί εκτός από εκπροσώπους των δύο ειδών που περιέγραψα στην αρχή, ανάμεσα στους ομοφυλόφιλους υπάρχουν και άνθρωποι που αντιμετωπίζουν την ομοφυλοφιλία τους υπεύθυνα. Ως πραγματιστές, που παίρνουν την έννοια «άνθρωπος» πολύ στα σοβαρά, κι ακόμα κι όταν πιστεύουν ότι η φύση τους είναι να ζουν ως ομοφυλόφιλοι, παραδέχονται ότι αυτή η πρακτική δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το ρόλο του γονέα, και δεν παρασύρονται από politically correct δογματισμούς για το πώς μας φαίνεται ότι πρέπει να λειτουργούν τα ανθρώπινα όντα και η κοινωνία τους.

* Ο όρος «απόκλιση» είναι ο ψυχιατρικός όρος που αντικατέστησε τον παλαιότερο «διαστροφή», για λόγους συμμόρφωσης με το politically correct των δυτικών κοινωνιών και για άλλους οικονομικούς λόγους. Πιο συγκεκριμένα, παλιότερα η ομοφυλοφιλία ήταν καταταγμένη με τον σαδισμό, μαζοχισμό, κοπροφιλία κ.α. που καλούνται «παραφιλίες» και «διαστροφές» και αργότερα βαφτίστηκε «απόκλιση» (από το φυσιολογικό εννοείται). Η αλλαγή έγινε μετά από επέμβαση των ασφαλιστικών, που πλήρωναν ψυχανάλυση για τους ασφαλισμένους, κυρίως στην Αμερική. Έτσι το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (έτσι λέγεται αν θυμάμαι καλά) έβγαλε την ομοφυλοφιλία από τις «διαταραχές» και οι υπόλοιποι ακολούθησαν την Αμερική σιγά-σιγά (όπως και στα περισσότερα άλλα πράγματα). Απ’ ότι ξέρω τα ελληνικά εγχειρίδια την είχαν ακόμα καταχωρημένη ως ψυχασθένεια τουλάχιστον μέχρι πριν 4 χρόνια (γύρω στο 2002). Ίσως κι ακόμα να την έχουν.

Αρέσει σε %d bloggers: