jump to navigation

Ψήφισες; Το δημοσίευσες; Ιανουαρίου 3, 2015

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Ελευθερία συνείδησης, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα, Uncategorized.
Tags: , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια
handcuffs

Θα ήθελα να υπενθυμίσω στην ΑΓΑΠΗ σας το ψήφισμα που τρέχει για την απελευθέρωση του αρχιεπισκόπου Αχρίδος Ιωάννη από τις φυλακές των Σκοπίων, όπου κρατείται με χαλκευμένες κατηγορίες, σε απαράδεκτες συνθήκες, για λόγους πολιτικούς και θρησκευτικούς.

Η ιστοσελίδα που έχει δημιουργηθεί για το ψήφισμα είναι αυτή.

Έχοντας παρακολουθήσει, με τη χάρη του Θεού, αυτόν τον αγώνα από την αρχή, διαβεβαιώνω ότι πρόκειται για μια ειλικρινή προσπάθεια υπέρ ενός ανθρώπου. Παρακαλώ θερμά για τη συμμετοχή σας. Όχι μόνο για την ψήφο σας, αλλά και για την αναδημοσίευση του θέματος στα ιστολόγιά σας και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπου πιθανόν συμμετέχετε.

Το ψήφισμα είναι ήδη μεταφρασμένο σε αρκετές γλώσσες και ολοένα μεταφράζεται από φίλους, με τη χάρη του Θεού, και σε άλλες. Όσοι λοιπόν έχετε επαφές με ξενόγλωσσες ιστοσελίδες ή φόρα κ.τ.λ., μπορείτε να το προωθήσετε.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Δεν είναι σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Δεν είναι ψηφοφορία για να δούμε πόσοι είμαστε ή πόσοι θα μαζευτούμε κ.τ.λ. Είναι αγώνας για τη διάσωση της ζωής ενός ανθρώπου – και μάλιστα, ενός ορθόδοξου ομολογητή.

Οι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι του Διαδικτύου – ας ονομάσω έτσι τους ορθόδοξους bloggers – κάνουμε τον αγώνα μας, είτε καλώς είτε κακώς, για την ποιότητα ζωής και την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Πολλοί από μας δίνουν μάχη και για μεγάλα πολιτικά ή/και κοινωνικά προβλήματα. Δεν είναι λοιπόν μόνο αυτό το θέμα που μας αφύπνισε, αλλά είναι ΚΑΙ αυτό το θέμα.

Παρακάτω δημοσιεύουμε τις παραπομπές στις γλώσσες που είναι μεταφρασμένο το σχετικό κείμενο.

Ο Θεός μαζί σας. Ευχαριστούμε.

Πηγή: http://o-nekros.blogspot.gr/2015/01/blog-post_2.html

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός; Ιουλίου 28, 2014

Posted by expaganus in Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, Uncategorized.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

Δεν είναι απλά ότι ο κλασικός πολυάσχολος expaganus που ξέρετε, βρήκε ξανά τρόπο να αναρτήσει δημοσίευση χωρίς να γράψει τίποτα. Το άρθρο αυτό του Θ. Ι. Ρηγινιώτη από εδώ με συγκινεί βαθιά. Βλέπετε ήμουν από εκείνους «που, ενώ κάποτε βαφτίστηκαν χριστιανοί, τώρα απορρίπτουν το βάφτισμά τους ή αμφιβάλλουν αν έπρεπε να τους έχουν βαφτίσει (και μάλιστα «χωρίς να τους ρωτήσουν» – το επόμενο βήμα είναι ότι πολλοί αγανακτούν γιατί τους γέννησαν χωρίς να τους ρωτήσουν, αφού καμιά αληθινή χαρά δε βρίσκουν στον κόσμο).» Αυτή η εποχή έχει περάσει εδώ και καιρό για μένα, δόξα τω Θεώ! Εύχομαι καλή σας ανάγνωση, κι αν τυχαίνει να είστε κι εσείς όπως ήμουν κάποτε εγώ, η ανάγνωση του άρθρου να σας φέρει πιο κοντά στην αλήθινή χαρά…

————————————

Θ. Ι. Ρηγινιώτης, Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;

Το ερώτημα δεν αφορά μόνο στους αλλόθρησκους, αλλά και σε όλους τους βαφτισμένους ορθόδοξους χριστιανούς, που παλαντζάρουν ανάμεσα στην αμφιβολία και την απιστία, καθώς και τους χιλιάδες συμπατριώτες μας, που συνειδητά έχουν αρνηθεί το ορθόδοξο βάφτισμα, που τους πρόσφεραν κάποτε οι γονείς τους, κι έχουν διαγράψει τον εαυτό τους από μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Πολλοί απ’ αυτούς μάλιστα τώρα πολεμούν κιόλας την Εκκλησία και τη χριστιανική πίστη ή τη διασκευάζουν τροποποιώντας την «κατά τις απόψεις τους».
Επίσης, το ερώτημα αφορά και τους λεγόμενους «χριστιανούς της ταυτότητας» (αν και τώρα ούτε η ταυτότητα γράφει κάτι τέτοιο), δηλ. εκείνους που τυπικά είναι χριστιανοί, αλλά στη ζωή τους δε σκέφτονται ποτέ το Χριστό, εκτός αν είναι να Τον βλαστημήσουν (και τότε ακόμα δε σκέφτονται), ούτε πάνε στην εκκλησία (εκτός για κανένα μνημόσυνο), ούτε προσεύχονται και φυσικά για νηστεία ή εξομολόγηση ούτε λόγος…
Όλους αυτούς δεν τους κρίνω, απλώς επισημαίνω ότι τους αφορά το ερώτημα «γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;».
Ένας λόγος λοιπόν, για να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, είναι ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη θρησκεία, που διδάσκει ένα Θεό, ο οποίος έγινε άνθρωπος και άφησε τους ανθρώπους να τον βασανίσουν και να τον σκοτώσουν φρικτά, για να δώσει σε όλους τους ανθρώπους – ακόμα και στους βασανιστές Του – τη δυνατότητα να Τον γνωρίσουν, να Τον πλησιάσουν, να ενωθούν μαζί Του και να σωθούν στην αιωνιότητα.
Έγινε άνθρωπος και πέθανε ως άνθρωπος, για να καλέσει κοντά Του την ανθρωπότητα, που βασανιζόταν από το κακό, το θάνατο και το διάβολο, να την ενώσει σε ένα σώμα (την Εκκλησία*) και να της δώσει τη δυνατότητα απελευθέρωσης και αθανασίας. Το έκανε μάλιστα έτσι, με το να πεθάνει – αντί να επέμβει δυναμικά, ως παντοδύναμος, και να συντρίψει τους αμαρτωλούς – για να Τον πλησιάσει όποιος θέλει, ελεύθερα, χωρίς να επιβάλει σε κανέναν να Τον πιστεύει και να Τον λατρεύει. Και το έκανε από καθαρή και ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς ο ίδιος να έχει να κερδίσει απολύτως τίποτα.
Μετά απ’ αυτό, νομίζω πως είναι φανερό ότι η οργισμένη διαμαρτυρία των ανθρώπων «γιατί υπάρχει το κακό και ο θάνατος στον κόσμο» έχει πάρει την απάντησή της. Το κακό και ο θάνατος έχουν νικηθεί κατά κράτος από το Θεό που έγινε άνθρωπος. Μόνο που Εκείνος προσκαλεί τον καθένα μας να πάρει μερίδιο απ’ αυτή τη νίκη με το να γίνει μέλος του πανανθρώπινου Σώματος του Χριστού, της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκεί που ο άνθρωπος γίνεται άγιος και ζει αιώνια ενωμένος όχι μόνο με το Θεό, αλλά και με τους συνανθρώπους του και με τους αγγέλους και ακόμη και με όλα τα πλάσματα της Δημιουργίας.
Το κακό και ο θάνατος συνεχίζουν να υπάρχουν και να έχουν δύναμη (όχι όμως ενάντια στους αληθινούς χριστιανούς), επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούμαστε αυτή την πρόσκληση. Όποιος τη δέχεται, μπαίνει στην αφετηρία για ένα δρόμο ανηφορικό μεν, αλλά γεμάτο Φως, Αγάπη και Χαρά – γεμάτο Χριστό.
Μόνο που, όποιος δεχτεί την πρόσκληση, πρέπει ν’ αρνηθεί τον εγωισμό του και τις εγωιστικές νίκες και χαρές που είχε ώς τώρα, το παράνομο κέρδος, την κακία, τις αμαρτίες του κι ένα σωρό άλλα που τον κρατάνε υποχείριο του κακού και του θανάτου. Ν’ αρνηθεί ακόμα και την υποτιθέμενη καλοσύνη του και να την αντικαταστήσει με μια άλλη ιδιότητα: τη συγχώρηση (ακόμα και εκείνων που, με ανθρώπινα κριτήρια, «δεν αξίζουν» συγχώρηση). Κι όλα αυτά χρειάζονται αγώνα και στην αρχή πονάνε. Γι’ αυτό, λίγοι δέχονται την πρόσκληση.
Εκείνοι που, ενώ κάποτε βαφτίστηκαν χριστιανοί, τώρα απορρίπτουν το βάφτισμά τους ή αμφιβάλλουν αν έπρεπε να τους έχουν βαφτίσει (και μάλιστα «χωρίς να τους ρωτήσουν» – το επόμενο βήμα είναι ότι πολλοί αγανακτούν γιατί τους γέννησαν χωρίς να τους ρωτήσουν, αφού καμιά αληθινή χαρά δε βρίσκουν στον κόσμο), αγνοούν μερικά βασικά πράγματα για την Ορθοδοξία. Σ’ αυτό δεν φταίνε μόνο οι παπάδες, αλλά και ο καθένας από μας, γιατί σήμερα ακόμη και μέσω Ίντερνετ μπορείς να βρεις (εκτός από σαβούρα) και να μάθεις και μερικά σοβαρά πράγματα.
Αγνοούν ότι σκοπός του χριστιανικού ηθικού αγώνα δεν είναι η αποφυγή αμαρτωλών πράξεων (αφήνοντας την ψυχή να βράζει από καταπιεσμένες επιθυμίες, που γεννούν παθολογικές καταστάσεις και κάποτε εκρήγνυνται), αλλά η «νέκρωση των παθών», δηλαδή των εξαρτήσεων που, ριζωμένες στα βάθη της ψυχοσωματικής μας ύπαρξης, εμποδίζουν τον άνθρωπο ν’ ανοιχτεί με αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και τα άλλα πλάσματα της δημιουργίας. Στην πραγματικότητα, η «νέκρωση» αυτή δεν είναι ακρωτηριασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά μεταμόρφωση των ψυχοσωματικών δυνάμεων από εμπαθείς σε απαθείς, δηλαδή σε δυνάμεις που προωθούν την αγάπη προς τον άλλο (Θεό, συνάνθρωπο, άλλα όντα) αντί να συστρέφουν τον άνθρωπο προς τον εαυτό του.
Ότι το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα δεν είναι κάποια «μετά θάνατον» ανταμοιβή, έναντι της ασκητικής στέρησης κάθε απόλαυσης στην παρούσα ζωή (πράγμα εξαιρετικά ύποπτο, αφού έτσι «η Εκκλησία σου πουλάει κάτι, που δε μπορείς να το ελέγξεις παρά μόνο μετά το θάνατό σου»), αλλά η εδώ και τώρα μεταβολή του ανθρώπου σε θείο ον, που μπορεί να συμβεί στον καθένα – με προσπάθεια φυσικά – και να επαληθευτεί άμεσα με έρευνα στους γνωστούς ζώντες αγίους κάθε γενιάς.
Ότι χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα δεν είναι η πειθήνια αποδοχή κάποιων αυθαίρετων κατασκευασμένων «δογμάτων», άνωθεν επιβαλλόμενων με τη βία ή την προπαγάνδα, όπως συνέβη στη μεσαιωνική δύση, αλλά η άμεση γνώση του Θεού, συσσωρευμένη μέσα στους αιώνες και ελεγμένη τόσο προσεχτικά, όσο η γνώση σε κάθε άλλο τομέα, όσο κάθε επιστήμη ελέγχει τη γνώση που αποκτάται με τις μεθόδους της. «Πίστη», στην ορολογία της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων (των αγίων διδασκάλων του χριστιανισμού), δε σημαίνει αποδοχή της ιδέας ότι υπάρχει Θεός (σημασία που έλαβε ο όρος στην εποχή μας), αλλά εμπιστοσύνη στο Θεό (για τον οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα και δεν πιστεύουμε μόνον ότι υπάρχει) ότι η υπόσχεση για την ανάσταση των νεκρών και τη βασιλεία Του είναι αληθινή.
Ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι «νόμος», που η παράβασή του επιφέρει την (ανελέητη μάλιστα και αιώνια) τιμωρία του αδύναμου παραβάτη από τον παντοδύναμο νομοθέτη, αλλά «αποκάλυψη στον κόσμο του τρόπου ζωής του Θεού» (της αγάπης) και οδηγίες προς τον άνθρωπο για μίμηση αυτού του τρόπου – η μίμηση αυτή θα θεραπεύσει τον άνθρωπο από τη μεγάλη ασθένεια, το θάνατο, φέρνοντάς τον σε ενότητα με το Θεό (παράδεισος), αντί του χωρισμού από αυτόν, που προκαλεί την απερίγραπτη οδύνη, την οποία ονομάζουμε κόλαση. «Πρέπει να ξέρουμε», γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «ότι ο Θεός δεν κολάζει κανένα, αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του κατάλληλο για μετοχή στο Θεό [δηλ. ένωση με το Θεό]. Η μετοχή στο Θεό είναι απόλαυση και η αμεθεξία στο Θεό κόλαση».
***
Όλα αυτά βέβαια έχουν κάποια αξία μόνο αν είναι αληθινά. Αν ο Θεός είναι κάτι υποκειμενικό και αναπόδεικτο, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά λόγια.
Όμως η ίδια η χριστιανική ζωή είναι η απόδειξη για όλ’ αυτά. Ζώντας αυτή τη ζωή, χιλιάδες άνθρωποι έχουν γίνει άγιοι, ακόμη και στην εποχή μας. Δε θέλεις να ψάξεις για τους γνωστούς σύγχρονους αγίους, π.χ. Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο της Εύβοιας, Ευμένιο από τα Ρούστικα κτλ; Πήγαινε στον παπά της ενορίας σου (δηλαδή της εκκλησίας που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο σπίτι σου) ή σ’ ένα μοναχό ή μοναχή σε κάποιο μοναστήρι κοντά στον τόπο σου και ζήτησέ του / ζήτησέ της να σου μιλήσει για σύγχρονους αγίους, να σου πει εμπειρίες από σύγχρονους αγίους ή και να σου υποδείξει αγίους που έζησαν ή ζουν στον ίδιο τόπο με σένα.
Πρόσεξε, υπάρχει περίπτωση να βρεθείς μπροστά σ’ έναν ολόκληρο κόσμο που ούτε φανταζόσουν ότι υπάρχει. Αλλά μετά, θα έχεις κι εσύ υποχρεώσεις, γιατί δε θα έχεις πλέον πλήρη άγνοια – υποχρεώσεις απέναντι στον εαυτό σου και τους δικούς σου, εννοώ, όχι «απέναντι στο Θεό», γιατί το Θεό δε μπορούμε ούτε να Τον ωφελήσουμε ούτε να Τον βλάψουμε. Υποχρεώσεις για τον τρόπο ζωής σου, για τον τρόπο ζωής μας.
Θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός, γιατί βλέπω τον κόσμο και είναι χάλια, βλέπω τον εαυτό μου και είναι χάλια, βλέπω το διπλανό μου και είναι χάλια, βλέπω τους έφηβους μαθητές μου και είναι χάλια, και όλοι εμείς / εσείς / αυτοί είμαστε «απελευθερωμένοι από τη θρησκεία του παππού μας» και ζούμε κυνηγώντας τις νέες «προσωπικές αξίες» που έφερε η προπαγάνδα της εποχής μας: το χρήμα, το σεξ, την «επιτυχία», την καριέρα, το «να κάνουμε ό,τι θέλουμε»… Όμως αυτά δεν έχουν κάνει τον κόσμο παράδεισο, αλλά τον έχουν παραδώσει στα χέρια των Πολυεθνικών, κάνοντας τους ανθρώπους σκλάβους τους. Μυρμηγκιές σκλάβων, καλωδιωμένων στους υπολογιστές και τα smartphones, που ψάχνουν παρηγοριά στο Facebook και τα σαββατιάτικα μπαρ ή στη γιόγκα και τα γυμναστήρια…
Ξέρω όμως ότι κανείς ινδουιστής γκουρού και κανείς «γκουρού της τεχνολογίας» δε θα δώσει τη λύση (μάλλον θα μας περιπλέξει ακόμη περισσότερο), για τον απλό λόγο ότι δε μας οδηγεί στο Χριστό. Και ότι ο Χριστός είναι η λύση – η νίκη κατά του θανάτου και κάθε δυστυχίας – το ξέρω πια, μετά από τόσους αιώνες χριστιανισμού στον τόπο μου, όπως το ξέρουν όλοι οι άγιοί μου και το ξέρανε και οι ταπεινές γιαγιάδες μας. Όπως το ξέρουν και σήμερα πολλοί άνθρωποι, ακόμη και καθηγητές πανεπιστημίου, που είναι πιστοί και ταπεινοί ορθόδοξοι χριστιανοί.
Να διευκρινίσουμε ότι χρειάζεται ταπείνωση για να εντάξει κάποιος τον εαυτό του στην Εκκλησία, την κατεξοχήν κοινωνία της ταπείνωσης, όπου στέκεσαι δίπλα στον εχθρό σου, κοινωνείς το ίδιο σώμα Χριστού και από το ίδιο Ποτήρι με τον εχθρό σου και προσεύχεσαι μαζί με τον εχθρό σου, και όπου εξομολογείσαι, δίνοντας τη μεγάλη μάχη κατά του εγωισμού και υπέρ της ταπείνωσης, που είναι το θεμέλιο ολόκληρης της πνευματικής προόδου.
Εδώ τελειώνω. Τα ’γραψα όλα αυτά – και συγχωρέστε με – γιατί «μέθυσα» απόψε από τον πόνο και την απελπισία που βλέπω στα δελτία ειδήσεων, στις ταινίες, στα σήριαλ, αλλά και στη ρηχότητα των πρωινάδικων και των δήθεν λύσεων μαζικής κατανάλωση που προτείνονται γύρω μου. Μέθυσα κι από το κρασί της Ανάστασης του Θεού μου, που προσφέρεται δωρεάν κάθε Κυριακή στις εκκλησιές μας, που έχουν ηλικία αιώνων και ένωσαν και ενώνουν το λαό μου εδώ και αιώνες.
Αλλά το κρασί αυτό δεν το πίνουμε ο καθένας μόνος του – προσφέρεται μέσα στην εκκλησία, όπου συναντιόμαστε όλοι μαζί, για να μάθουμε να συγχωρούμε, να συνυπάρχουμε και ν’ αγαπάμε. Προσφέρεται μέσα από την εξομολόγηση και τη θεία μετάληψη, που είναι η αρχή της θεραπείας της ψυχής μας από κάθε εξάρτηση, κάθε πάθος και κάθε πόνο, και κάθε αμαρτία, για να ντυθεί στα λευκά, σα νεογέννητο.
Και τα λόγια ενός «μεθυσμένου» τι αξία έχουν; Εκτός αν, μέσα στο «μεθύσι» του, λέει λόγια που ένας ξεμέθυστος δεν έχει το θάρρος να ξεστομίσει.
Σημείωση:
(*) Εκκλησία σημαίνει συγκέντρωση, συνάντηση (π.χ. η «εκκλησία του δήμου» στην αρχαία Αθήνα, που ήταν η συνέλευση των πολιτών). Στο χριστιανισμό «Εκκλησία» λέμε το σύνολο των χριστιανών, στις μεταξύ τους σχέσεις. Ο Χριστός είναι «η κεφαλή» της Εκκλησίας, που φροντίζει και υπερασπίζεται «τα μέλη», δηλ. όλους τους χριστιανούς – με αυτή την έννοια και ο απόστολος Παύλος γράφει ότι ο άντρας είναι «κεφαλή της γυναίκας», επειδή «η κεφαλή φροντίζει και τρέφει το σώμα της» κι όχι με την έννοια της εξουσίας (επιστολή του Παύλου προς Εφεσίους, κεφ. 5, στίχ. 28-29).
Εκκλησία λοιπόν δεν είναι το κτήριο, όπου γίνονται οι χριστιανικές τελετές (λειτουργίες κ.τ.λ.). Αυτό ονομάζεται «ναός». Επειδή όμως οι χριστιανοί (δηλ. η Εκκλησία) συγκεντρωνόμαστε στο ναό, έχει επικρατήσει οι ναοί να ονομάζονται «εκκλησίες» (=συγκεντρώσεις).
ΥΓ. Θα ήθελα να διαβάσετε και το άρθρο «Οι αμαρτίες έχουν το δικό τους Θεό» του καθηγητή του πανεπιστημίου Βελιγραδίου και σύγχρονου αγίου της Σερβίας Ιουστίνου Πόποβιτς. Ευχαριστώ.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ! Ιανουαρίου 9, 2013

Posted by expaganus in προπαγάνδα, παγανισμός, Βυζάντιο, Θρησκευτική ελευθερία, Ορθοδοξία, κλήρος, μοναχισμός.
Tags: , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Όταν είδα αυτό το ντοκιμαντέρ δεν πίστευα στα μάτια μου!

Και όπως είπε ένας φίλος, «Αυτές οι αλήθειες που ακούγονται για τον 4ο Βυζαντινό αιώνα και τις διώξεις των Ορθοδόξων, είναι αυτές που αγωνιζόμαστε τόσα χρόνια ν’ ακουστούν ενάντια στον άθλιο και ψευδή λαϊκισμό και τα παραμύθια της Χαλιμάς, με τα οποία έχουν γεμίσει το διαδίκτυο οι νεοπαγανιστές!
 Στο βίντεο έχουμε αυτό που ακριβώς αναφέρει η βιβλιογραφία για την αδυναμία και εγκατάλειψη του παγανισμού, και αντίθετα, τη ζωτικότητα και ορμή της ορθοδοξίας μέχρι αυτοθυσίας.
Η Ορθοδοξία, μετά τους τρεις αιώνες διωγμών και μια σύντομη ανάσα ανεξιθρησκείας επί Μ. Κων/νου, ξαναέπεσε σε διωγμούς μέχρι να έρθει ο Μ . Θεοδόσιος. Κι όμως κατηγορούν την Ορθόδοξη Εκκλησία για διώξεις στον 4ο αιώνα που ήταν ακόμα κυνηγημένη!
Μέγας ο Κω/νος, Μέγας και ο Θεοδόσιος. Ο πρώτος, μας έβγαλε από τους διωγμούς και τη σφαγή των ειδωλολατρών, ο δεύτερος από τους διωγμούς και τη σφαγή κυρίως των Αρειανιστών. Κι όμως, η ορθοδοξία ποτέ δεν αλλοίωσε τους ιερούς κανόνες για να προστατέψει την πίστη, αλλά υπέμεινε τους διωγμούς.
Και όταν μιλούν ειδωλολάτρες και Ιεχωβίτες (δηλ. Αρειανιστές) για απαγορεύσεις, θα πρέπει να τους θυμίζουμε ότι έγιναν απαγορεύσεις από τον Μ. Κων/νο και τον Θεοδόσιο, αλλά όχι σε αθώους, αλλά σε ενόχους που είχαν κατακρεουργήσει την πλειοψηφία της Ορθοδοξίας: πρώτα δίωξαν και έσφαξαν οι ειδωλολάτρες τους Ορθοδόξους επί τρεις αιώνες και μετά τους έσφιξε τα λουριά ο Μ. Κων/νος. Και επίσης, πρώτα δίωξαν και έσφαξαν οι αρειανιστές τους Ορθοδόξους (και μάλιστα επί Ουάλη, μαζί με τους ειδωλολάτρες), και μετά τους έσφιξε τα λουριά ο Μ. Θεοδόσιος.»
Δεν έχω να προσθέσω κάτι φίλες και φίλοι. Ευχαριστώ τον φίλο που μου έστειλε το λινκ και σας αφήνω να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ!
 

Πήραμε το χρυσό! Αύγουστος 12, 2012

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Θαύματα/ανεξήγητα.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
8 Σχόλια

Πολλή γκρίνια έχω ακούσει για την παρουσία της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, όπως και για την απουσία κάποιων αθλητών που θα έπρεπε να είναι εκεί. Μη νομίζετε ότι χαίρομαι για την κατάσταση του ελληνικού αθλητισμού και για το ότι χρήματα που έπρεπε να πάνε σ’ αυτόν, για να ωφεληθεί ο λαός μας όχι απλά για να μαζέψουμε μετάλλια σε αγώνες, τελικά πήγαν σε κάποιες άλλες άπατες τσέπες… Και με την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και τα λίγα μετάλλια που με θυσίες κατέκτησαν οι αθλητές μας, σαν θαύμα μου φαίνονται.

Όμως υπάρχει και η διαπίστωση ότι πήραμε το χρυσό.

Ονειρεύεσαι βρε Expaganus, θα μου πείτε… Πού είδες να παίρνουμε χρυσό; Το είδα εδώ κι εδώ και σε πολλές άλλες σελίδες, όπου μπορείτε να το δείτε κι εσείς… Και το κέρδισε αυτή η κυρία. Γιατί δεν μπορούμε να περιοριζόμαστε στο τι κάνει η χώρα μας και να ξεχνάμε ότι είμαστε μέλη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και σαν τέτοιοι ανήκουμε σε ένα άλλο, ευρύτερο «έθνος» ή αν προτιμάτε «γένος». Όπως άλλωστε επιβεβαίωναν και οι μάρτυρές μας, που όταν συλλαμβάνονταν επειδή δεν απέδιδαν τιμές στο θεοποιημένο επικεφαλή του Ρωμαϊκού κράτους και τα άλλα πιο παραδοσιακά είδωλα, έδιναν σταθερά την ίδια απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις: «πώς σε λένε;» «Χριστιανό». «Τι δουλειά κάνεις;» «Είμαι χριστιανός». Και τη συνέχεια την ξέρετε.

Ένας φίλος που συζητούσα πριν ανεβάσω το ποστ έλεγε ότι η Ολυμπιονίκης Μεσερέτ Ντεφάρ είναι κόπτισσα και δεν υπάρχει λόγος να χαίρομαι για τη νίκη της. Να του πω του φίλου από δω, ότι είδα την Μεσερέτ να περιγράφεται ως «χριστιανή Ορθόδοξη» και σε ρωμαιοκαθολικές σελίδες. Και στην πραγματικότητα, δεν χαίρομαι για τη «νίκη» της, με τη στενή έννοια. Χαίρομαι γιατί η Μεσερέτ πήρε απάντηση στις προσευχές της, δυνάμωσε η πίστη της και με την ομολογία της έδειξε σε όλο τον κόσμο πού πρέπει να απευθύνεται για ό,τι αφορά τη ζωή του: στην τριαδική Θεότητα – τη μόνη πηγή ζωής, ελέους και φωτισμού, που εισακούει και πραγματοποιεί τις προσευχές που η Θεοτόκος και Υπέρμαχος Στρατηγός απευθύνει για όλους εμάς τους ανθρώπους.

Με την ευκαιρία να πω ότι χαίρομαι και για τους άλλους χριστιανούς που δολοφονούνται για την πίστη τους στο Χριστό, κι ας μην είναι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι. Χαίρομαι όχι επειδή δολοφονούνται, Θεός φυλάξοι… Αλλά επειδή παραμένουν πιστοί μέχρι το τέλος, νικούν για την αγάπη του Χριστού ακόμα και το πανίσχυρο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που με μαεστρία χρησιμοποιεί ο αρχέκακος εχθρός μας όταν θέλει να μας φέρει στα νερά του. Όλοι αυτοί δείχνουν το δρόμο προς το Σωτήρα μας και, ταπεινά φρονώ, βαπτίζονται στο αίμα τους, όπως και πολλοί αρχαίοι μάρτυρες που, βλέποντας χριστιανούς να μαρτυρούν, έτρεχαν να δηλώσουν ότι κι αυτοί ξαφνικά πιστεύουν στο Χριστό, κι ας μην ήξεραν πολλά για το δόγμα.

Χαίρομαι και για άλλα πράγματα που φαίνονται μικρότερης σημασίας από τα ολυμπιακά μετάλλια. Όπως για παράδειγμα για τις δηλώσεις του αδελφού από την Αμερική ενώ του απονέμεται βραβείο Έμυ, οι οποίες έχουν κάνει από καιρό το γύρο του Ίντερνετ.

Γιατί όλα αυτά δείχνουν στους ανθρώπους που για διάφορους λόγους τα παρακολουθούν, πού πραγματικά πρέπει όλοι να προσέξουμε. Δείχνουν τον άλλο αγώνα, που κρατάει μια ζωή, και που στο τέλος του περιμένει για τον καθένα μας ένα άλλο «χρυσό μετάλλιο», ανώτερο από τα μετάλλια και τα βραβεία που ξέρουμε εδώ.

Ας ευχηθούμε να καταφέρουμε όλοι, με τη χάρη του Θεού, να αξιωθούμε εκείνο το μετάλλιο, αδελφοί. Αμήν.

Τι είναι και τι δεν είναι σταυρός στην οικογένεια Οκτώβριος 16, 2011

Posted by expaganus in Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα, Τα δυο φύλα στον Χριστιανισμό.
Tags: , , , , ,
3 Σχόλια

Απαντά ο π. Βασίλειος Θερμός σε ερώτηση ακροατή της εισήγησής του με τίτλο «Εφηβεία, μια παρεξηγημένη ηλικία» στο Νεανικό Επιμορφωτικό Όμιλο Σύρου.

Ερώτηση: Πιστεύετε ότι χρειάζεται κάποιος να σταυρωθεί, να σταυρώνεται καθημερινά μέσα στο γάμο, μέσα στην κοινωνία, μέσα στην ιστορία περιμένοντας την ανάστασή του ή προς το τέλος της ζωής, στη μετά θάνατον ζωή;

Απάντηση. Εγώ θα ήθελα να μεταθέσω λίγο το κέντρο βάρους της ενδιαφέρουσας ερωτήσεώς σας, από το πότε έρχεται η ανάσταση στο πώς νοούμε τη Σταύρωση. Θα πάω πιο πριν, διότι η εμπειρία μου είναι ότι γίνεται πολύ κακή χρήση της έννοιας και του όρου της Σταυρώσεως και του Σταυρού μέσα στις οικογένειες. Ας μη ξεχνάμε από πού δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, τη δανειστήκαμε από το Σταυρό του Χριστού, ο οποίος αποτελεί το πρότυπο του πάθους και του πόνου ενός απολύτως αναμάρτητου, δηλαδή απολύτως αναίτιου γι’ αυτό που του συνέβαινε. Θεωρώ λοιπόν ότι *μπορεί να χρησιμοποιεί τον όρο Σταυρός κάποιος για μια κατάσταση και να πει «είναι ο Σταυρός μου» όταν ο ίδιος είναι απολύτως αμέτοχος και αναίτιος σ’ αυτό που του συμβαίνει.* Το να πεθάνει ξαφνικά ο σύντροφος είναι σταυρός, ή όταν αρρωστήσει βαριά, πράγμα που θα επιβαρύνει και τον άλλο επίσης, είναι σταυρός για τον άλλον ή αντίστοιχες καταστάσεις με τα παιδιά κτλ ή με την προσωπική μας υγεία ή ένα άλλο θέμα σοβαρό της ζωής μας. Το να ονομάζουμε όμως σταυρό, όπως συμβαίνει συνήθως, μια κατάσταση κακής συμπεριφοράς του συζύγου ή της συζύγου στην οποία εγώ έχω το 50 ή 60 ή 70%, συμμετέχω σ’ αυτή και υποδαυλίζω αυτή την κατάσταση, αυτό όχι απλώς είναι λάθος αλλά είναι και βεβήλωση της έννοιας του Σταυρού.
Η πείρα στις σχέσεις των ζευγαριών δείχνει ότι είμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό υπαίτιοι για την κακή συμπεριφορά του άλλου, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Είναι αυτό που είπα πριν για την κρίση στο γάμο, όπου ο άλλος γίνεται ο εχθρός μας και του τα φορτώνουμε όλα. «Αυτός είναι έτσι, καλά έχω κι εγώ κάτι λίγο, αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι προβληματικός, είναι και από το χαρακτήρα του» και μπορεί η δική μου τάση να είναι τέτοια που να τον εξοργίζει τον άλλο, να τον πνίγει, να τον φέρνει σε αδιέξοδα και αντιδρά με τον τρόπο που έμαθε να αντιδρά, με φωνές, με θυμό, με βρισιές κτλ. Λοιπόν, είναι μεγάλο το θέμα για να το αναλύσουμε τώρα με παραδείγματα, πώς μπορεί εμείς να συντελούμε στην κατάσταση του άλλου, αλλά απλώς το λέω για να το κρατήσουμε. Μην είμαστε εύκολοι να ονομάζουμε κάτι Σταυρό. Από τη στιγμή που θα αφαιρέσουμε μερικές τέτοιες περιπτώσεις, δεν μιλάμε συνακόλουθα για Ανάσταση ή μιλάμε αλλά αν μεταθέσουμε εκεί την έννοια του Σταυρού τότε ξέρετε ποιος είναι ο Σταυρός μας; Ο Σταυρός μας είναι να μπορέσουμε να ανακαλύψουμε εμείς τι μας συμβαίνει, ο Σταυρός είναι να διορθώσουμε εμείς το χαρακτήρα μας. Εκεί ταιριάζει με την έννοια του Σταυρού περισσότερο γιατί τον χαρακτήρα μας δεν τον δημιουργήσαμε εμείς, αλλά τότε όμως αλλάζει το κέντρο βάρους και δεν λέμε «ο Σταυρός μου είναι ο σύντροφός μου», λέμε «ο Σταυρός μου είμαι εγώ, μ’ αυτά που έχω, τα κουσούρια που έχω».
Οι άγιοι αυτό το φρόνημα είχαν. Οι άγιοι είχαν τη νοοτροπία ότι ζουν μέσα στον παράδεισο και ότι μόνο αυτοί είναι το πρόβλημα, μόνο αυτοί έχουνε πάνω τους αμαρτίες και πάθη. Απέχουμε εμείς απ’ αυτό, αλλά τουλάχιστον ας μην χρησιμοποιούμε τη λέξη Σταυρός σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Εάν δούμε σαν Σταυρό αυτά τα ζητήματα τότε θα ακολουθήσει Ανάσταση οπωσδήποτε και η Ανάσταση μπορεί να μην έχει τη μορφή μιας θεαματικής αλλαγής στο χαρακτήρα ή στις σχέσεις του ζευγαριού, που καμιά φορά την έχει κι αυτή τη μορφή, αλλά μπορεί να είναι αυτή η ήρεμη και διαρκής γλυκιά παρηγοριά και βοήθεια και στήριξη που η χάρη του Θεού στέλνει.

Πηγή: «Για τη ζωή και την οικογένεια», Νεανικός Επιμορφωτικός Όμιλος Σύρου, Σύρος, άνοιξη 2000, σελ. 135-136

Θαύματα εξουδετέρωσης της ραδιενέργειας στο Τσερνομπίλ Ιουνίου 26, 2011

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Θαύματα/ανεξήγητα, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Ελπίδα από το… Τσέρνομπιλ

Μια ακόμα συγκλονιστική «άνωθεν υπενθύμιση» για να μη χάνουμε το θάρρος μας…

Του Α. Ξένου

Kαθώς οι οδυνηρές ειδήσεις της οικονομικής καθημερινότητας επισκιάζουν κάθε άλλο νέο, ελάχιστος χώρος και διάθεση απομένει για να συνειδητοποιήσουμε τα τρομακτικά νέα που έρχονται από τη Φουκουσίμα, όπου η πρόσφατη τραγωδία προκάλεσε τελικά την τήξη των πυρηνικών αντιδραστήρων, με απρόβλεπτες συνέπειες. Και καθώς ανακοινώνεται ότι η επικινδυνότητα του ατυχήματος στη Φουκουσίμα έφτασε (ή και ξεπέρασε πλέον) εκείνη στο Τσερνομπίλ, είναι φυσικό η σκέψη να γυρίζει πίσω 25 χρόνια, τότε που η ανθρωπότητα γνώριζε για πρώτη φορά τους κινδύνους της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Ωστόσο, τα νέα που έρχονται από το Τσερνομπίλ αυτή τη φορά είναι παράξενα ελπιδοφόρα. Γιατί αποκαλύπτουν μια ξεχασμένη πηγή ελπίδας. Μια πηγή που ακόμα και αν ο σύγχρονος άνθρωπος δεν στρέφεται πια προς αυτήν για να βρει λύση στα προβλήματα του, η ίδια παραμένει εκεί και μάλιστα με τον τρόπο της εκπέμπει και ένα σήμα: «είμαι εδώ!»

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή… Είναι γνωστό ότι τα επίπεδα ακτινοβολίας, μετά το ατύχημα στον αντιδραστήρα του πυρηνικού εργοστασίου στο Τσερνομπίλ της Ουκρανίας, σε όλη την ευρύτερη περιοχή ήταν και παραμένουν πολύ υψηλά. Ωστόσο, οι ειδικοί που έχουν αναλάβει την μέτρηση της ακτινοβολίας IF και την τήρηση των ληφθέντων μέτρων έχουν εκπλαγεί από ένα συγκλονιστικό γεγονός. Εδώ και 25 χρόνια -από το 1986 δηλαδή, τη χρονιά του ατυχήματος- που παρακολουθούν τα επίπεδα ακτινοβολίας, γίνονται μάρτυρες ενός απίστευτου φαινομένου: Όλη η περιοχή, όπως αναμένεται άλλωστε, παρουσιάζεται μολυσμένη εκτός από ένα συγκεκριμένο μικρό σημείο. Την εκκλησία του Προφήτη Ηλία, η οποία και γι’ αυτόν τον ανεξήγητο λόγο είναι και ο μόνος ναός που επιτρέπεται να λειτουργεί εντός της ζώνης αποκλεισμού, μέχρι και σήμερα! «Ακόμα και στις πιο κρίσιμες ημέρες του 1986, αμέσως μετά το ατύχημα, η γύρω περιοχή της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία ήταν καθαρή από την ακτινοβολία – IF, χωρίς να χρειάζεται να αναφέρω ότι η ίδια η εκκλησία ήταν επίσης καθαρή», δήλωσε τον περασμένο Απρίλιο ο πρόεδρος της ουκρανικής Ένωσης Τσερνομπίλ, Γιούρι Ανδρέγιεφ (Yuri Andreyev)…

Πιο συγκεκριμένα, η περιοχή δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται στο βασικό επίπεδο των 6 μικρορέντγκεν ανά ώρα (microroentgen/h) συγκριτικά με τα 18 μικρορέντγκεν που καταμετρώνται ακόμα και στο απομακρυσμένο Κίεβο! (Σημειώστε ότι το ανεκτό επίπεδο θεωρείται γύρω στα 20 μικρορέντγκεν/ώρα, ενώ τις αμέσως επόμενες μέρες της έκρηξης σημειώνονταν μετρήσεις μέχρι και 6 ρέντγκεν/ώρα!) Όμως όλοι -ειδικοί και κάτοικοι- επιβεβαιώνουν ένα ακόμη παράδοξο γεγονός που συνέβη αμέσως μετά το ατύχημα και που σε αυτό οφείλουν τη ζωή τους οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλης!

Ας ακούσουμε όμως τον ίδιο τον Ανδρέγιεφ: «λίγα δευτερόλεπτα μετά την έκρηξη στην 4η μονάδα του εργοστασίου Τσερνομπίλ ΡΡ, το ραδιενεργό νέφος που περιείχε σωματίδια ουρανίου άρχισε να κινείται, ωθούμενο και από τον άνεμο, προς την κατεύθυνση της Pripyat, της πόλης που βρίσκεται περίπου 1.800 μέτρα από το εργοστάσιο. Στην τρομακτική αυτή πορεία της ραδιενέργειας υπήρχε ένα δένδρο. Ένα παράξενο πεύκο με χονδρούς κλώνους σε σχήμα σταυρού. Πρόκειται για ένα γνωστό δένδρο που ήδη αποτελούσε μνημείο, γιατί πάνω του οι Γερμανοί είχαν κρεμάσει πολλούς Ουκρανούς πατριώτες στον τελευταίο πόλεμο. Όταν το ραδιενεργό νέφος έφτασε στο συγκεκριμένο σταυρόσχημο δένδρο, για κάποιον άγνωστο λόγο χωρίστηκε στα δύο και κινήθηκε το ένα μέρος αριστερά της πόλης και το άλλο δεξιά της! Ή ίδια η πόλη με τις κατοικημένες συνοικίες της, που ήταν κατ’ ευθείαν μπροστά, έμεινε ανέπαφη». Έκπληκτα τα συνεργεία διάσωσης μετρούσαν γύρω από την πόλη επίπεδα ακτινοβολίας μέχρι και 5 ρέντγκεν/ώρα, ενώ μέσα στην πόλη μετρούσαν μόνο μισό χιλιοστό του ρέντγκεν/ώρα, δηλαδή χιλιάδες φορές μικρότερα επίπεδα μόλυνσης»! Ο Γιούρι Ανδρέγιεφ συνεχίζει, αποκαλύπτοντας πως ενώ τα περισσότερα μέλη των συνεργείων ήταν συνειδητοί άθεοι υλιστές, πολλοί από αυτούς άρχισαν να πιστεύουν στον Θεό, καθώς έβλεπαν με τα μάτια τους και μετρούσαν με τα επιστημονικά όργανα τους το ανεξήγητο θαύμα που είχε σώσει τους κατοίκους της Pripyat.

Σήμερα, οι κάτοικοι της γύρω περιοχής γνωρίζουν και μιλούν για το θαύμα της Pripyat και το άλλο, του Προφήτη Ηλία που εξακολουθεί και συμβαίνει. Τιμούν μάλιστα ιδιαίτερα μια ξεχωριστή αγιογραφία που εικονίζει εκείνα τα γεγονότα. Πρόκειται για την εικόνα του Σωτήρα Χριστού του Τσερνομπίλ. Ο Χριστός εικονίζεται με την Παναγία δεξιά του και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ αριστερά του. Η εικόνα αναφέρεται ακόμη τόσο στα θύματα της τραγωδίας όσο και στους ηρωικούς ανθρώπους που θυσίασαν τη ζωή τους συνειδητά, για να σταματήσουν τη διαρροή ραδιενέργειας. Αξιοσημείωτη ακόμη είναι και η παρουσία του «αστεριού που πέφτει», σαφής αναφορά στην Αποκάλυψη. Ο γέροντας Παΐσιος είχε πει σχετικά: «Στην Αποκάλυψη, ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος αναφέρει ότι είδε αστέρα μέγα καιόμενο να πέφτει από τον ουρανό, μολύνοντας, πικραίνοντας και δηλητηριάζοντας θανάσιμα τα νερά και τις πηγές των υδάτων… Και το όνομα του αστέρος: Άψινθος (ουκρανικά Τσερνομπίλ)»].

Από το περιοδικό «Τρίτο Μάτι» που κυκλοφορεί

Σημείωση: Στο περιοδικό υπάρχει επιπλέον κείμενο και φωτογραφίες της περιοχής, του δέντρου, των εικόνων, της εκκλησίας και του Γιούρι Αντρέγιεφ.

Αρέσει σε %d bloggers: