jump to navigation

Θαύματα εξουδετέρωσης της ραδιενέργειας στο Τσερνομπίλ Ιουνίου 26, 2011

Posted by expaganus in Επικαιρότητα, Θαύματα/ανεξήγητα, Ορθοδοξία, Σύγχρονα προβλήματα.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
add a comment

Ελπίδα από το… Τσέρνομπιλ

Μια ακόμα συγκλονιστική «άνωθεν υπενθύμιση» για να μη χάνουμε το θάρρος μας…

Του Α. Ξένου

Kαθώς οι οδυνηρές ειδήσεις της οικονομικής καθημερινότητας επισκιάζουν κάθε άλλο νέο, ελάχιστος χώρος και διάθεση απομένει για να συνειδητοποιήσουμε τα τρομακτικά νέα που έρχονται από τη Φουκουσίμα, όπου η πρόσφατη τραγωδία προκάλεσε τελικά την τήξη των πυρηνικών αντιδραστήρων, με απρόβλεπτες συνέπειες. Και καθώς ανακοινώνεται ότι η επικινδυνότητα του ατυχήματος στη Φουκουσίμα έφτασε (ή και ξεπέρασε πλέον) εκείνη στο Τσερνομπίλ, είναι φυσικό η σκέψη να γυρίζει πίσω 25 χρόνια, τότε που η ανθρωπότητα γνώριζε για πρώτη φορά τους κινδύνους της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Ωστόσο, τα νέα που έρχονται από το Τσερνομπίλ αυτή τη φορά είναι παράξενα ελπιδοφόρα. Γιατί αποκαλύπτουν μια ξεχασμένη πηγή ελπίδας. Μια πηγή που ακόμα και αν ο σύγχρονος άνθρωπος δεν στρέφεται πια προς αυτήν για να βρει λύση στα προβλήματα του, η ίδια παραμένει εκεί και μάλιστα με τον τρόπο της εκπέμπει και ένα σήμα: «είμαι εδώ!»

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή… Είναι γνωστό ότι τα επίπεδα ακτινοβολίας, μετά το ατύχημα στον αντιδραστήρα του πυρηνικού εργοστασίου στο Τσερνομπίλ της Ουκρανίας, σε όλη την ευρύτερη περιοχή ήταν και παραμένουν πολύ υψηλά. Ωστόσο, οι ειδικοί που έχουν αναλάβει την μέτρηση της ακτινοβολίας IF και την τήρηση των ληφθέντων μέτρων έχουν εκπλαγεί από ένα συγκλονιστικό γεγονός. Εδώ και 25 χρόνια -από το 1986 δηλαδή, τη χρονιά του ατυχήματος- που παρακολουθούν τα επίπεδα ακτινοβολίας, γίνονται μάρτυρες ενός απίστευτου φαινομένου: Όλη η περιοχή, όπως αναμένεται άλλωστε, παρουσιάζεται μολυσμένη εκτός από ένα συγκεκριμένο μικρό σημείο. Την εκκλησία του Προφήτη Ηλία, η οποία και γι’ αυτόν τον ανεξήγητο λόγο είναι και ο μόνος ναός που επιτρέπεται να λειτουργεί εντός της ζώνης αποκλεισμού, μέχρι και σήμερα! «Ακόμα και στις πιο κρίσιμες ημέρες του 1986, αμέσως μετά το ατύχημα, η γύρω περιοχή της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία ήταν καθαρή από την ακτινοβολία – IF, χωρίς να χρειάζεται να αναφέρω ότι η ίδια η εκκλησία ήταν επίσης καθαρή», δήλωσε τον περασμένο Απρίλιο ο πρόεδρος της ουκρανικής Ένωσης Τσερνομπίλ, Γιούρι Ανδρέγιεφ (Yuri Andreyev)…

Πιο συγκεκριμένα, η περιοχή δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται στο βασικό επίπεδο των 6 μικρορέντγκεν ανά ώρα (microroentgen/h) συγκριτικά με τα 18 μικρορέντγκεν που καταμετρώνται ακόμα και στο απομακρυσμένο Κίεβο! (Σημειώστε ότι το ανεκτό επίπεδο θεωρείται γύρω στα 20 μικρορέντγκεν/ώρα, ενώ τις αμέσως επόμενες μέρες της έκρηξης σημειώνονταν μετρήσεις μέχρι και 6 ρέντγκεν/ώρα!) Όμως όλοι -ειδικοί και κάτοικοι- επιβεβαιώνουν ένα ακόμη παράδοξο γεγονός που συνέβη αμέσως μετά το ατύχημα και που σε αυτό οφείλουν τη ζωή τους οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλης!

Ας ακούσουμε όμως τον ίδιο τον Ανδρέγιεφ: «λίγα δευτερόλεπτα μετά την έκρηξη στην 4η μονάδα του εργοστασίου Τσερνομπίλ ΡΡ, το ραδιενεργό νέφος που περιείχε σωματίδια ουρανίου άρχισε να κινείται, ωθούμενο και από τον άνεμο, προς την κατεύθυνση της Pripyat, της πόλης που βρίσκεται περίπου 1.800 μέτρα από το εργοστάσιο. Στην τρομακτική αυτή πορεία της ραδιενέργειας υπήρχε ένα δένδρο. Ένα παράξενο πεύκο με χονδρούς κλώνους σε σχήμα σταυρού. Πρόκειται για ένα γνωστό δένδρο που ήδη αποτελούσε μνημείο, γιατί πάνω του οι Γερμανοί είχαν κρεμάσει πολλούς Ουκρανούς πατριώτες στον τελευταίο πόλεμο. Όταν το ραδιενεργό νέφος έφτασε στο συγκεκριμένο σταυρόσχημο δένδρο, για κάποιον άγνωστο λόγο χωρίστηκε στα δύο και κινήθηκε το ένα μέρος αριστερά της πόλης και το άλλο δεξιά της! Ή ίδια η πόλη με τις κατοικημένες συνοικίες της, που ήταν κατ’ ευθείαν μπροστά, έμεινε ανέπαφη». Έκπληκτα τα συνεργεία διάσωσης μετρούσαν γύρω από την πόλη επίπεδα ακτινοβολίας μέχρι και 5 ρέντγκεν/ώρα, ενώ μέσα στην πόλη μετρούσαν μόνο μισό χιλιοστό του ρέντγκεν/ώρα, δηλαδή χιλιάδες φορές μικρότερα επίπεδα μόλυνσης»! Ο Γιούρι Ανδρέγιεφ συνεχίζει, αποκαλύπτοντας πως ενώ τα περισσότερα μέλη των συνεργείων ήταν συνειδητοί άθεοι υλιστές, πολλοί από αυτούς άρχισαν να πιστεύουν στον Θεό, καθώς έβλεπαν με τα μάτια τους και μετρούσαν με τα επιστημονικά όργανα τους το ανεξήγητο θαύμα που είχε σώσει τους κατοίκους της Pripyat.

Σήμερα, οι κάτοικοι της γύρω περιοχής γνωρίζουν και μιλούν για το θαύμα της Pripyat και το άλλο, του Προφήτη Ηλία που εξακολουθεί και συμβαίνει. Τιμούν μάλιστα ιδιαίτερα μια ξεχωριστή αγιογραφία που εικονίζει εκείνα τα γεγονότα. Πρόκειται για την εικόνα του Σωτήρα Χριστού του Τσερνομπίλ. Ο Χριστός εικονίζεται με την Παναγία δεξιά του και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ αριστερά του. Η εικόνα αναφέρεται ακόμη τόσο στα θύματα της τραγωδίας όσο και στους ηρωικούς ανθρώπους που θυσίασαν τη ζωή τους συνειδητά, για να σταματήσουν τη διαρροή ραδιενέργειας. Αξιοσημείωτη ακόμη είναι και η παρουσία του «αστεριού που πέφτει», σαφής αναφορά στην Αποκάλυψη. Ο γέροντας Παΐσιος είχε πει σχετικά: «Στην Αποκάλυψη, ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος αναφέρει ότι είδε αστέρα μέγα καιόμενο να πέφτει από τον ουρανό, μολύνοντας, πικραίνοντας και δηλητηριάζοντας θανάσιμα τα νερά και τις πηγές των υδάτων… Και το όνομα του αστέρος: Άψινθος (ουκρανικά Τσερνομπίλ)»].

Από το περιοδικό «Τρίτο Μάτι» που κυκλοφορεί

Σημείωση: Στο περιοδικό υπάρχει επιπλέον κείμενο και φωτογραφίες της περιοχής, του δέντρου, των εικόνων, της εκκλησίας και του Γιούρι Αντρέγιεφ.

Άλλος ένας expaganus! Ιουλίου 19, 2009

Posted by expaganus in παγανισμός, Ορθοδοξία.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
2 Σχόλια

Αγαπητοί μου αναγνώστες, με πολύ μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω σήμερα απόσπασμα κειμένου ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζω προσωπικά, όμως κατανοώ την αναζήτησή του που εν πολλοίς είναι παρόμοια με τη δική μου. Οι expagani – είτε προερχόμαστε από καθαρά ειδωλολατρικές θρησκείες είτε από άλλες, πιο εκλεπτυσμένες, όμως ειδωλολατρικές με την έννοια ότι λατρεύουν τα κτίσματα (ενέργεια, νους κ.α.) και όχι τον Κτίστη – είμαστε πια ένα μεγάλο ρεύμα, που γίνεται όλο και μεγαλύτερο καθώς «πλησιάζουμε ένα σημείο κάποιας Mεγάλης Aνατροπής»… Λέει λοιπόν ο αδελφός αυτός expaganus:

«Θα ήταν βαθιά και συνειδητή υποκρισία εκ μέρους όλων μας να ισχυριστούμε ότι η κατάσταση που βιώνουμε είναι απλά μια ακόμη –έστω πολύ ισχυρή– οικονομική κρίση. Όλοι το ξέρουμε ή το αισθανόμαστε στην ψυχή μας ότι πρόκειται για κάτι πολύ γενικότερο και πολύ βαθύτερο, που φαίνεται βέβαια και στην Oικονομία γιατί εκεί τα πράγματα είναι μετρήσιμα. Kρίση αξιών, κρίση οικολογική, κρίση περιβαλλοντολογική, κρίση πολιτική, κρίση κοινωνική, κρίση των πάντων. […]
Δεν ξέρω αν οι άλλοι λαοί μπορούν να στραφούν στην παράδοσή τους και να αντεπεξέλθουν σε όσα είναι ήδη εδώ και κυρίως σε όσα έρχονται. Tο εύχομαι… Όμως εμείς οι Έλληνες μπορούμε. H παράδοσή μας μπορεί να μας λυτρώσει. Φυσικά δεν μιλάμε για στροφή στη φουστανέλα αντί για παντελόνι ή στο μουσακά και τον μέλανα ζωμό αντί για σούσι ή χάμπουργκερ – αν και ίσως παίζουν και αυτά το μικρό τους ρόλο. Aναφερόμαστε στο πνευματικό μέρος των παραδόσεων και συγκεκριμένα στην ελληνική πνευματική παράδοση. (*)
Tα γράφει αυτά ένας που έχει αφιερώσει πάνω από τρεις δεκαετίες εντρύφησης σε ξένες πνευματικές παραδόσεις (με την όποια συνέπεια και ειλικρίνεια μου επέτρεπαν οι συνθήκες μου…). Kαι τα γράφω σε ένα περιοδικό Aναζήτησης και γνωρίζοντας τη σχέση που υπάρχει μεταξύ μας, γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι πλησιάζουμε σε ένα σημείο κάποιας Mεγάλης Aνατροπής, χωρίς ωστόσο να μπορώ (και ίσως χωρίς να θέλω) να προσδιορίσω το είδος της.
Kαθώς γυρίζω, λοιπόν, πίσω… όταν ξεκινούσε η επαφή μου με παραδόσεις άλλων λαών, δεν βρίσκω να ήταν ανειλικρινές το κίνητρό μου. Tην Aλήθεια αναζητούσα. Όμως, δεν ξέρω γιατί… αλλά δεν βρέθηκε κανείς γύρω να μου μιλήσει για τη [ορθόδοξη χριστιανική] «φύλαξη της καρδιάς». Aντίθετα βρέθηκαν στο δρόμο μου άλλοι, πρόθυμοι να μου μιλήσουν για την ρατζ γιόγκα, που μόλις είχε έρθει στην Eλλάδα, και έτσι έμαθα να σταθεροποιώ το νου μου με την αυτοσυγκέντρωση και τη σίνε. Ίσως εγώ βέβαια να μην αναζήτησα σωστά. Ωστόσο, από την ελληνική παράδοση δεν βρέθηκε κανείς να δώσει τότε στη δίψα μου τίποτα παραπάνω από καθηκοντολογικές και ηθικιστικές εντολές που με απωθούσαν αφάνταστα…. Kαι έτσι αναζήτησα την πολυπόθητη ελευθερία στη βουδιστική κενότητα και έμαθα μέσα από τη βιπάσανα για την εγρήγορση του πνεύματος. Aλλά παράλληλα ξέχασα και απώθησα ότι στην παράδοση του πατέρα μου και του παππού μου δεν υφίσταται κενότητα, αλλά Πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών Θεός.
Aργότερα, αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί –παρόλες τις ατελείωτες ώρες διαλογισμού και εσωτερικής σιωπής– οι βασικές αδυναμίες της ψυχής μου παρέμεναν οι ίδιες, αλλά έπρεπε να περάσουν πολλές δεκαετίες για να ακούσω από τον π. Kωνσταντίνο στη Γλυφάδα, ότι αν ο άνθρωπος δεν πιστεύει στον Θεό και σιωπά το νου του, γεμίζει πειρασμούς… Aντίθετα, αν πιστεύει στον Θεό και προσεύχεται όταν σιωπά το νου του, γεμίζει Xάρη.
Γνώρισα και σεβάστηκα (και σέβομαι ακόμα) τι δίδαξαν οι μεγάλοι ασκητές της Aνατολής, ο Πάντμα Σαμπάβα, ο Tζίμε Λίγκπα, ο Mιλαρέπα, αλλά αγνοούσα πλήρως ότι την ίδια εποχή, στην παράδοση του λαού μου, γεννιόταν ένας Συμεών ο νέος Θεολόγος και έγραφε στη γλώσσα μου ο άγιος Nικήτας Στηθάτος και ο άγιος Nικόλαος Kαβάσιλας.
Eπιζητούσα και θαύμαζα την ενότητα των φορέων της ανθρώπινης ύπαρξης που κηρύσσει το τάι τσι και δεν ήξερα ότι ο άγιος Iωάννης την περιέγραφε στην Kλίμακά του, ήδη χίλια χρόνια νωρίτερα.
Άκουγα για το «ευρύ πνεύμα» των σούφι και έχω συμμετάσχει σε συζητήσεις όπου η τοπική μας παράδοση κατατασσόταν στο… επίπεδο της Xιναγιάνα –του «μικρού οχήματος», αυτού δηλαδή που ο ασκητής ενδιαφέρεται για την προσωπική του σωτηρία. Γιατί; Eπειδή εδώ είχε επικρατήσει η προτεσταντική οπτική της ατομικής σωτηρίας και έμαθε τον κόσμο να ερμηνεύει μέσω αυτής την Eκκλησία. Δεν είχα ακούσει ποτέ ότι οι Oρθόδοξοι σώζονται ως Eκκλησία –δηλαδή ως κοινότητα/κοινωνία Προσώπων– εν αντιθέσει προς τους Δυτικούς που επιδιώκουν να σωθούν ως άτομα (οι Προτεστάντες) ή μέσω του Πάπα (οι Kαθολικοί).
Kανείς από την παράδοση της χώρας μου δεν μου είχε πει ότι αυτή ζητά να θεώσει και απευθύνεται «πάση τη Kτίση», κι έτσι ένιωσα δέος όταν άκουσα ότι η Mαχαγιάνα αγκαλιάζει όλα τα όντα.
Aπέρριπτα με οίηση την ιδέα της κόλασης και ενός Θεού τιμωρού και στρεφόμουν με θαυμασμό στα γνωστικά βάθη της Θιβετανικής Bίβλου των Nεκρών, αλλά δεν ήξερα ότι πολύ νωρίτερα ο άγιος Iσαάκ –της ελληνικής μου παράδοσης, αν και Σύρος– έγραφε «οι εν τη γεένη κολαζόμενοι τη μάστιγι της αγάπης μαστίζονται», αφού η δική μας παράδοση διδάσκει ότι το ίδιο το Φως του Θεού είναι φως για όσους το πλησιάζουν με αγνή καρδιά και πύρ για όσους το βλέπουν με την παραμόρφωση του εγωισμού.
Πίστευα κι εγώ μαζί με τους περισσότερους Έλληνες πως η μεγαλύτερη αμαρτία του Iούδα ήταν το ότι πρόδωσε τον Xριστό και όχι το ότι δεν μετάνιωσε που τον πρόδωσε, όπως πραγματικά πρεσβεύει ο γνήσιος πνευματικός δρόμος της χώρας μου, πριν υποστεί τις κάθε είδους επιδράσεις –από τη βαυαροκρατία μέχρι τις πρόσφατες δυτικότροπες οργανώσεις– από τη Δύση.
Έκανα κι εγώ πολλά χιλιόμετρα για να πάω να συναντήσω σημαντικά –όντως– πρόσωπα και καταστάσεις που θα βοηθούσαν την εσωτερική μου πορεία, αλλά είναι τουλάχιστον αφύσικο να ξεκινούν Έλληνες να πάνε στα Iμαλάια, ενώ κοντά τους βρίσκεται η έρημος του Άθωνα. Nα ξεκινούν Aθηναίοι να πάνε στην Mποντγκάγια ενώ, δίπλα μας, στο Mοναστηράκι, στον Άγιο Φίλιππο, βρίσκονται λείψανα από δύο σώματα που άγγιξαν τον ίδιο το Xριστό: του Πέτρου και του Φιλίππου!

Δεν θέλω με κανένα τρόπο να πω πως η παράδοση κάθε λαού είναι οπωσδήποτε ανώτερη από τις ξένες, ούτε πως η ελληνική πνευματική παράδοση υπερτερεί – παρ’ όλο που όλες οι ενδείξεις δείχνουν προς κάτι τέτοιο (τεράστιο φιλοσοφικό υπόβαθρο, κολοσσιαία παραγωγή έργου, μεγάλος αριθμός πραγματωμένων ασκητών, διατυπωμένη στη μητρική μας γλώσσα, αδιάσπαστη επί πολλούς αιώνες, πίστη των άμεσων προγόνων, σύνδεση με όλα τα κρίσιμα γεγονότα του λαού μας… κλπ ).
Θέλω να πω όμως ότι είναι κρίμα να μην ψάξει τις απαντήσεις για τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματά του και τους κοινωνικούς προβληματισμούς τού σήμερα –ένας Έλληνας ειδικά– στην επιχώρια παράδοσή του, προτού στραφεί προς κάτι άλλο.

(*) Ξέρω ότι η φράση «ελληνική παράδοση» επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Ωστόσο, στην πραγματικότητα η έννοια παράδοση περιέχει οπωσδήποτε δύο προϋποθέσεις: πρώτον, λαϊκό βίωμα το οποίο απαιτεί πολλά χρόνια –ακόμη και αιώνες– για να διαμορφωθεί. Kαι δεύτερον, εξίσου πολυετή αδιάσπαστη συνέχεια.
Aυτά τα κριτήρια σήμερα ίσως μόνο η Oρθόδοξη παράδοση τα συγκεντρώνει στην Eλλάδα. Πιθανόν βέβαια, σε εκατό ή εκατόν πενήντα χρόνια, αν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες, να μπορεί κάποιος να μιλήσει και για άλλες ελληνικές πνευματικές παραδόσεις που δημιουργούνται ή αναγεννιούνται στις μέρες μας, αν οι φορείς τους καταφέρουν να τις διατηρήσουν ζωντανές και αδιάσπαστες.

Παύλος Γ. Bουδούρης
Απόσπασμα από το «Σημείωμα του εκδότη» του περιοδικού Τρίτο Μάτι, τ. 166, Δεκέμβριος 2008, σελ. 2-3.

Αρέσει σε %d bloggers: